121 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
30.04.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσο Π. Καραντής

Αλέξανδρος Καρόζας - Γιώργος Νταλάρας «Καβάφης» MLK / 2014

Δισκοκριτικές

Τάσος Π. Καραντής

Αλέξανδρος Καρόζας - Γιώργος Νταλάρας

«Καβάφης»

MLK / 2014

Γράφει ο Τάσος Π. Καραντής


Η μελοποιημένη ποίηση κατέχει μια σημαντική μερίδα(είτε ως προσωπικές ολοκληρωμένες προσωπικές δουλειές, είτε ως συμμετοχές), στην, 47χρονη, δισκογραφία και στο τεράστιο ρεπερτόριο του Γιώργου Νταλάρα.

Αναφέρομαι, μόνο στους -  αμιγώς – ποιητές, που έχει ερμηνεύσει(σε α’ εκτέλεση), κι όχι και στους στιχουργούς -ποιητές(π.χ. Μάνος Ελευθερίου, Νίκος Γκάτσος, Μιχάλης Γκανάς κ.ά.), όπου, αυτοί, αποτελούν ένα άλλο κεφάλαιο της ιστορίας του μεγάλου ερμηνευτή.

Αξίζει να κάνουμε μια, ονομαστική μόνο, αναδρομή, από τα πρώτα, ήδη βήματα, της καριέρας του, όπου ερμήνευσε Γιώργο Θέμελη(σε μουσική του Σταύρου Κουγιουμτζή, στο λαϊκό ορατόριο «Ηλιοσκόπιο»/1973) και Γιάννη Ρίτσο(στα «18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας»/1974 του Μίκη Θεοδωράκη), για να συνεχίσει, τις επόμενες δεκαετίες, ως σήμερα, με Οδυσσέα Ελύτη(σε μουσική του Δημήτρη Λάγιου – «Ο ήλιος ο ηλιάτορας»/1982), Κωστή Παλαμά(σε μουσική Μιχάλη Τερζή – «Όλη τη μουσική μέσ’ στην αγάπη βάλε»/1984), Νίκο Καββαδία(σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου – «Γραμμές των οριζόντων»/1991), Κύπριους ποιητές(«Ες Γην εναλίαν Κύπρον»/1991 – «Των αθανάτων»/1994 - «Φωνή πατρίδας»/1998, σε μουσική του Μάριου Τόκα), Άγγελο Σικελιανό(σε μουσική Κώστα Γανωτή – «Όχι δεν είναι χίμαιρα»), Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ(σε μουσική Νίκου Πλάτανου - «Η απόκρυφη ιστορία»/dvd 2006) & Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη(σε μουσική Ανδρέα Κατσιγιάννη – «Εικόνα αχειροποίητη»/2013).

Επίσης, ο συμφωνικός ήχος κι οι συμφωνικές ορχήστρες, όχι μόνο δεν είναι άγνωστα στον Γιώργο Νταλάρα, αλλά αποτελούν, εξίσου, μεγάλο κεφάλαιο της μουσικής διαδρομής του. Εκπλήσσει μάλιστα το εύρος των συνεργασιών του(δισκογραφικά και live), που και μόνο η αναφορά τους είναι ζηλευτή! Έχει συνεργαστεί, λοιπόν, με : την Αθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα,   τη Μικρή Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών, τη  Metropole Orchestra της Ολλανδίας, την  Israel Philharmonic Orchestra, την  Ossipov Russian Orchestra, τη  Συμφωνική Ορχήστρα του Μόντρεαλ, την   BBC Concert Orchestra, την   Προεδρική Συμφωνική Ορχήστρα του Κρεμλίνου, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Φιλαδέλφεια, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Gdansk της Πολωνίας, την Κρατική Ορχήστρα Κύπρου, την  Καμεράτα-Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής, την Κρατική Ορχήστρα Βορείου Ελλάδος, τη Δημοτική Συμφωνική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ και, μόλις πρόσφατα, με την  Ορχήστρα Δωματίου «Wiener KammerOrchester», στα πλαίσια του «Καβάφη», που εξετάζεται εδώ.

Αλλά κι ο διαφορετικός αυτός ερμηνευτικός ρόλος – πέρα από του αμιγώς τραγουδιστή – δεν είναι πρωτόγνωρος για τον Γιώργο Νταλάρα, αφού, το 2002, συμμετείχε(στο ρόλο του «Ποιητή») στην λυρική κωμωδία(λιμπρέτο) «Λυσιστράτη», του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ, το 2005 συμμετείχε(στο ρόλο του « Κορυφαίου του Χορού») στο   έργο του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη, σε μουσική του Γκόραν Μπρέγκοβιτς και σε  στίχους των χορικών της Λίνας Νικολακοπούλου.

Μ’ όλα - τα  μακροσκελή – που παρατέθηκαν παραπάνω, θέλω να δείξω, πως η, πρωταγωνιστική συμμετοχή, στο ρόλο του βασικού ερμηνευτή, στο πρότζεκτ «Καβάφης»(μελοποιημένη ποίηση του Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, από τον Αλέξανδρο Καρόζα), μόνο «ουρανοκατέβατη» και «ξένη» δεν είναι για τον Γιώργο Νταλάρα!

Με δυο λόγια, η παρούσα, πολυτελή, δισκογραφική έκδοση(διπλό cd), περιέχει την ηχογράφηση της παγκόσμιας πρεμιέρας του έργου «Καβάφης», που πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του  Wiener Konzerthaus, όπου ο Γιώργος Νταλάρας ερμηνεύει τα μελοποιημένα, από τον Αλέξανδρο Καρόζα, ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Δωματίου Wiener Kammerorchester και της Χορωδίας Wiener Singakademie, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Κουντούρη.

Στο ένθετο του δίσκου ενημερωνόμαστε για το όλο καλλιτεχνικό εγχείρημα :
« Σε καιρούς που εξαπλώνεται ένα ισοπεδωτικό κύμα ακουστικής μονοτονίας που υποβιβάζει τον άνθρωπο στη βαθμίδα ενός πρωτόγονου όντος και θίγει προσβλητικά ψυχή και αισθήσεις, η νοσταλγία για βάθος, γνώση και διαίσθηση μεγαλώνει.
Ο Αλέξανδρος Καρόζας λαμβάνει με ιδιαίτερη προσήλωση θέση απέναντι σ’ αυτές τις επιθυμίες και, ο Κωνσταντίνος Καβάφης του δίνει υπέροχα εφαλτήρια. Σαν άτομο που ερευνά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του ένοιωθε ο Καβάφης τις αντιφατικότητες της ανθρώπινης ύπαρξης, την παρακμή των αστικών αντιλήψεων περί ηθικής και το αμφίβολο του επικρατούντος τρόπου γραψίματος της ιστορίας. Λυπηρό, το ότι το επιβλητικό του έργο εκτιμήθηκε μόνο μετά τον θάνατο του - πράγμα που υπογραμμίζει τη διαχρονική σημασία του έργου του.
Τόσο ο ποιητής όσο και ο συνθέτης καλύπτουν την οπτική γωνία του μετανάστη ο οποίος ούτε απαρνείται ούτε εκθειάζει την καταγωγή του. Μια τέτοια απόσταση επιτρέπει μεν στον Καρόζα να ερμηνεύσει τον Καβάφη με ύφος και στοιχεία του δυτικού κλασσικισμού, ακολουθώντας όμως αντλώντας διακριτικά από τις ρίζες της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Ο Αλέξανδρος Καρόζας θέτει με το έργο του «Καβάφης» νέα πρότυπα. Η Ορχήστρα «Wiener KammerOrchester» της Βιέννης, η Χορωδία «Wiener Singakademie» της Βιέννης και ο Γιώργος Νταλάρας, ο σημαντικότερος μουσικός πρεσβευτής και ερμηνευτής της Ελλάδας, τιμούν με ένα λυρικό έργο τον μεγάλο ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη (1863-1933).
Γεννημένος ο Καβάφης από Έλληνες γονείς στην Αλεξάνδρεια, ασκούσε τριάντα χρόνια ένα αστικό επάγγελμα. Εν τούτοις, το γράψιμο και ο λόγος ήταν πάντα το πάθος του. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αυτό το ήξεραν μόνο λίγοι. Ο Καβάφης ασκούσε αυστηρότατη αυτοκριτική˙ χειροποίητα αντίγραφα των ποιημάτων του μοίραζε μόνο σ’ έναν στενό κύκλο φίλων του. Σήμερα είναι πασίγνωστο: Ο Καβάφης άνοιξε τους δρόμους της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.
Ο Καρόζας μελοποίησε ποιήματα του Καβάφη με φιλοσοφικές, ιστορικές και ερωτικές αναφορές με έναν τρόπο που περικλείει μουσικά την ποικιλόχρωμη κουλτούρα του Ελληνισμού και βασίζεται σε αυθεντικές ρίζες κλασσικής ελληνικής και ευρύτερα μεσογειακής μουσικής παράδοσης.
Στο δημιούργημα του «Καβάφης» μας συνεπαίρνει ο Καρόζας σ’ ένα μοναδικό λυρικό ταξίδι με συντρόφους την αίσθηση του φιλοσοφικού στίχου και της μουσικής παράδοσης.».

  
  
  
 

 


Ο Γιώργος Νταλάρας γράφει στο σημείωμά του, στο ένθετο της έκδοσης:


«Δυσκολεύομαι πολύ ψάχνοντας να πω λίγα λόγια για αυτήν την παρουσίαση του μουσικού έργου του Αλέξανδρου Καρόζα σε ποίηση Κ.Π. Καβάφη. Δεν είναι μόνο η γνώση και η πλήρης συνείδηση του ότι αναφέρομαι στον ακριβέστερο ποιητή του Ελληνικού λόγου, είναι και η βεβαιότητα την οποία μου καλλιέργησε στις λίγες συναντήσεις, που είχα την τιμή να έχω μαζί του, ο αξέχαστος Γ.Π. Σαββίδης, ότι, κάθε προσέγγιση του Καβάφη πρέπει να έχει σαν αρχή την αποφυγή κάθε υπερβολής και πανηγυρικής ρητορείας. Είναι κάτι εξάλλου, που στερεώθηκε στη συνείδησή μου ακούγοντας τις λιτές, χαμηλόφωνες, αλλά ασφαλείς και αποφασιστικές αναγνώσεις των ποιημάτων του ποιητή από τον ίδιο τον Γιώργο Σαββίδη. Συνεπώς, ακόμα και αν είχα τη σπουδή, δε θα τολμούσα να αποπειραθώ κάποια φιλολογική επεξεργασία ή επαινετική κριτική, ούτε καν κοσμητικά επίθετα και ενθουσιώδεις κρίσεις για το έργο του Καβάφη. Μένω στον απεριόριστο θαυμασμό και κρατάω το καλλιτεχνικό υπόδειγμα εργασίας ενός καλλιτέχνη, που είχε τη γενναιοδωρία και τη συνείδηση να μοιράζει ακέραιο τον ποιητικό του λόγο σε μια λαϊκή έκδοση, χωρίς να διαχωρίζει τους αποδέκτες σε μυημένους και μη. Και είναι αυτή η αφθαρσία του λόγου του, που βοηθάει στη ζωντανή μετάγγισή του, στις νέες γενιές, κάτι που ταπεινά νομίζω θα του έφτανε, θα του ήταν αρκετό, για να είναι πάντα γαλήνιος και δικαιωμένος. Γιατί αυτός ο άφθαρτος «ενσαρκωμένος λόγος», ώθησε δεκάδες νέους καλλιτέχνες και ανάμεσα σε αυτούς το φίλο και πραγματικά ταλαντούχο συνθέτη Αλέξανδρο Καρόζα, νεαρό ελληνόπουλο της Γερμανίας, παιδί της διασποράς, να καταπιαστεί 25 χρόνια πριν με το έργο του Καβάφη με περίσκεψη, προσήλωση θρησκευτική και τη δέουσα ανασφάλεια, γνωρίζοντας ότι έχει να κάνει με κάτι μοναδικό. Από το 1985 μέχρι σήμερα , γράφει και ξαναγράφει, διαλύει και ξαναχτίζει το υλικό του, προσπαθώντας να δομήσει ένα κτίσμα, άλλοτε πιστεύοντας και άλλοτε αμφισβητώντας τις ικανότητές του, έχοντας βασικό κίνητρο και αντλώντας δύναμη από τον ίδιο τον ποιητή. Εγώ κριτικά, μπορώ να πω ότι μουσικά το αποτέλεσμα της προσπάθειας είναι πραγματικά άξιο. Αλλά νομίζω ότι και σε ένα άλλο επίπεδο, αυτή η διαδικασία δείχνει να τον αφορά και να τον κινητοποιεί δημιουργικά και υπαρξιακά. Γιατί πιστεύω ότι ακόμα και ανεκτέλεστο αν έμενε το έργο του, μόνο το γεγονός ότι ασχολήθηκε και μυήθηκε όλα αυτά τα χρόνια στον Καβάφη, θα αποτελούσε από μόνο του για αυτόν σκοπό ζωής. Γιατί είναι από τους τυχερούς που μετά από τόσα χρόνια εργασίας, θα είχε κερδίσει την αυτογνωσία και την εξιλέωση απέναντι στον ποιητή που τον ενέπνευσε, αποτιμώντας με σωστή αριθμητική αυτό που δίδαξε ο ίδιος με το σπάνιο ένστικτό του. Όπως το περιέγραψε στο ποίημα του το 1897, όμοιος θνητός σαν όλους μας, με καθαρή συνείδηση «ο οποίος δεν καταχώνιασε, μήτε εκπόρνευσε το τάλαντό του στην κοσμοπολίτικη έρημο της Αλεξάνδρειας, ή στη Βαλκανική σκόνη της Αθήνας, μα το έσπειρε στα πιο παραμελημένα χώματα του Ελληνισμού και το ανάστησε με όλα του τα δάκρυα και με όλο του το αίμα». Τη δύσκολη ζωή μου ασφαλή να κάνω εγώ στην τράπεζα του μέλλοντος επάνω πολύ ολίγα συναλλάγματα θα βγάλω… Κεφάλαια μεγάλα αν έχω αμφιβάλω κι’ άρχισα να φοβούμαι μη στην πρώτη κρίση ξαφνικά τας πληρωμάς της σταματήσει. Προσωπικά, αισθάνομαι διπλά τιμημένος που έχω την ευκαιρία να τραγουδήσω αυτόν τον λόγο, με αυτή την μουσική, με αυτούς τους σπουδαίους μουσικούς της Ορχήστρας Δωματίου της Βιέννης. Ευχαριστώ για αυτό πολύ τον Αλέξανδρο.».

Ο Μίκης Θεοδωράκης αναφερόμενος στο έργο δήλωσε:


«Η σύνθεση της ποίησης του Κωνσταντίνου Καβάφη από τον Αλέξανδρο Καρόζα είναι ένα ευφυέστατο φωτεινό επίτευγμα».

Προχωρώντας στην παρουσίαση του «Καβάφη» του Καρόζα, θα έλεγα – πέρα από τους προσωπικούς λόγους του ίδιου του συνθέτη να αφιερωθεί στο έργο του συγκεκριμένου ποιητή – πως, η επιλογή του ήταν σοφή, διότι, με το συμφωνικό του αυτό έργο, παρουσιάζει τον πιο γνωστό, εκτός Ελλάδας, Έλληνα ποιητή. Γιατί, μπορεί άλλοι μεγάλοι ποιητές μας, να πήραν τα βραβεία «ΝΟΜΠΕΛ»(Σεφέρης & Ελύτης) και «ΛΕΝΙΝ»(Βάρναλης & Ρίτσος), αλλά, ο Καβάφης, κατάφερε να πάρει το «βραβείο» του πιο παγκόσμιου Έλληνα ποιητή.

Κάτω απ’ το παραπάνω πρίσμα, εύστοχη, θεωρώ και την επιλογή, από τον Αλέξανδρο Καρόζα, του Γιώργου Νταλάρα, ως του βασικού ερμηνευτή, αφενός, διότι είναι, ένας τραγουδιστής με φωνητική έκταση τενόρου, κι, αφετέρου, όπως γράφτηκε, είναι ο σημαντικότερος μουσικός πρεσβευτής και ερμηνευτής της Ελλάδας στο εξωτερικό. Θα πρόσθετα, τέλος, πως, ακριβώς, επειδή δεν είναι τενόρος, κι άρα, δεν τραγουδά – όπως όλοι οι τενόροι, ανεξαρτήτου εθνικής καταγωγής – «παγκοσμοιοποιημένα», καταφέρνει να συμβάλει στην ελληνικότητα του όλου καλλιτεχνικού εγχειρήματος και να προσδώσει «ελληνική φωνή» σ’ ένα συμφωνικό έργο!

Πράγματι, λοιπόν, ο «Καβάφης», του Αλέξανδρου Καρόζα, με τον Γιώργο Νταλάρα, είναι ένα συμφωνικό έργο, με μοτίβα από τη δυτική κλασική, ως, ακόμα, και τη θρησκευτική παράδοση, ενώ εμπεριέχει και μπόλικες πινελιές, από τη λαϊκή παράδοση της Μεσογείου ως το ανατολικό άκρο της. Μέχρι κι η τζαζ κάνει το πέρασμά της(βλ. το «Όσο μπορείς»).

Είναι ένα ολοκληρωμένο «μουσικό έργο ακρόασης»(με σόλο, χορωδιακά κι ορχηστρικά μέρη) κι εμβάθυνσης κι όχι απλά ένας μελοποιημένος κύκλος ποιημάτων του Καβάφη.

Ο Γιώργος Νταλάρας ερμηνεύει, αφενός, με τη δεινότητα, τη μεστότητα και την εμπειρία του πλέον, κι, αφετέρου – και κυρίως – με την ελληνική του ταυτότητα, βάζοντας, όπως προανέφερα, ελληνική σφραγίδα στον «Καβάφη» του Καρόζα. Μοναδικά είναι τα ερμηνευτικά του ξεσπάσματα και τα εξαιρετικά φινάλε του(βλ. «Ιθάκη», «Επιθυμίες» & «Ηδονή»). Πολύ ενδιαφέρουσες – με αρκετά στοιχεία λαϊκότητας/ελληνικότητας – είναι οι μουσικές, φωνητικές κι ερμηνευτικές εκρήξεις στα «Τείχη». Όπως, επίσης, κι η πανέμορφη ισορροπία εσωστρεφούς – σπαραχτικής ερμηνείας στο «Η Πόλις».

Αξιοπρόσεκτα – πάντα στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου έργου – είναι τα κομμάτια : «Αλεξάνδρεια», «Τείχη»(όπως προείπα) και «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον».

Τα διάσημα «Κεριά» είναι – καθαρά – επηρεασμένα(μουσικά & ερμηνευτικά) από τον μουσικό κόσμο του Κουγιουμτζή, απ’ το «Ηλιοσκόπιο», αλλά κι από το «Ύμνοι Αγγέλων σε Ρυθμούς Ανθρώπων».

Η κορυφαία στιγμή, τόσο του συνθέτη όσο και του ερμηνευτή, είναι οι «Φωνές». Συνάμα, είναι και το πιο «ελληνικό κομμάτι» του έργου, που με την προσθήκη του μπουζουκιού(έμπνευσης του Νταλάρα), παραπέμπει σ’ ένα «ξαρχακικό ύφος», ενώ το στεντόρειο φινάλε του είναι ανατριχιαστικό!  

Η όλη έκδοση, της MLK, σε επιμέλεια της Βάνας Καλογιάννη, είναι αντάξια του έργου, αφού, κυκλοφορεί σε πολυτελή δερμάτινη συσκευασία, με πολυσέλιδο ένθετο, που περιέχει τα πάντα(σημειώματα, τους στίχους των ποιημάτων, λεπτομερώς τα ονόματα όλων των συντελεστών, και βιογραφικά των πρωταγωνιστών, καθώς και φωτογραφικό υλικό).

Ο «Καβάφης» του Αλέξανδρου Καρόζα, με τον Γιώργο Νταλάρα, είναι ένα ελληνικό συμφωνικό έργο, για έναν παγκόσμιο μεν, αλλά Έλληνα ποιητή, συνθεμένο από έναν Έλληνα της Διασποράς κι ερμηνευμένο από τον κορυφαίο εκπρόσωπο του ελληνικού τραγουδιού στον κόσμο. Πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό διαμάντι, πολύτιμο απόκτημα για την κάθε δισκοθήκη, παγκόσμια κι ελληνική.

 
Cd 1
1) Κεριά (Χορωδία)
2) Αλεξάνδρεια (Ορχήστρα)
3) Ιθάκη (Γιώργος Νταλάρας, χορωδία)
4) Επιθυμίες (Γιώργος Νταλάρας, χορωδία)
5) Ηδονή (Γιώργος Νταλάρας)
6) Δέησις (Γιώργος Νταλάρας)
7) Όσο μπορείς ( Χορωδία )

Cd 2

1) Πέρασμα ( Ορχήστρα )
2) Επέστρεφε ( Χορωδία )
3) Τείχη (Γιώργος Νταλάρας)
4) Φωνές (Γιώργος Νταλάρας)
5) H πόλις (Γιώργος Νταλάρας)
6) Λάνη τάφος (Γιώργος Νταλάρας)
 7) Κεριά (Γιώργος Νταλάρας)
 8) Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον (Γιώργος Νταλάρας, χορωδία)

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Που να σε ταξιδέψω, γυαλιά και λαμαρίνες, γεμίσανε τα χρόνια, με εκτελεσμένους μήνες.
Κώστας Τριπολίτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

1/4/1902 Γεννήθηκε η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη
30/4/1915 Γεννήθηκε στην Κάτω Ασέα Αρκαδίας ο ποιητής και στιχουργός Νίκος Γκάτσος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS