172 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.12.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Τάσος Π. Καραντής

Ύστερα από τόσες δεκαετίες, συνεχούς και συστηματικής παρακολούθησης της δισκογραφίας και των live εμφανίσεων του Γιώργου Νταλάρα(όπως και πολλών άλλων σημαντικών και σπουδαίων τραγουδιστών  φυσικά), έχω καταλήξει σε δυο κυρίαρχα χαρακτηριστικά του ως καλλιτέχνη. Πέρα δηλαδή από τα αναμφισβήτητα κι εμφανή(έκταση φωνής, χροιά, ερμηνευτική γκάμα, μουσικός – οργανοπαίχτης, δημιουργός τραγουδιών, ρεκόρ, δημοφιλία, εμπορικότητα, καλλιτέχνης με κοινωνικοπολιτική ταυτότητα, απόψεις και θέσεις) - που μια, προσεχτική όμως, ματιά να ρίξει κανείς στη δισκογραφία του, το ρεπερτόριό του και την καλλιτεχνική διαδρομή του, με επιβεβαιώνουν – νομίζω, πως πάνω απ’ όλα αυτά, τον Νταλάρα τον διακρίνουν : α) η πλατιά ερμηνευτική δεινότητα(τον χαρακτηρίζω τον δεκαθλητή ερμηνευτή του ελληνικού τραγουδιού), β) κι η θέλησή του – με υπερβάλλον ζήλο μερικές φορές – να τραγουδά το, εκάστοτε, σημερινό, τραγούδι και να ρισκάρει(έξω από στεγανά και ταμπέλες) την όποια καινοτομία ή διαφορετικότητα, χωρίς να φοβάται ακόμα και το τσαλάκωμα της εικόνας του. Ο Νταλάρας – εκτός συγκεκριμένου μουσικού ύφους – αφιερωμάτων(ρεμπέτικα, λάτιν κ.ά.), δεν γυρίζει ποτέ πίσω! Δεν επαναλαμβάνει δηλαδή μια «επιτυχημένη συνταγή» και δεν εφησυχάζει. Πάντα προχωράει μπροστά, προσπαθώντας να αποτυπώσει, με τραγούδια σύγχρονα, την εκάστοτε εποχή, χωρίς να τον ενδιαφέρει πλέον(αφού έχει μπει στο «ελληνικό Γκίνες»), τίποτα άλλο. Θα συμφωνήσω, δηλαδή, με τον ποιητή Γιώργο Κακουλίδη, που τον περιγράφει : «ολόκληρο μια φωνή», και, θα συμπληρώσω, πως – νομίζω – ότι τον εξιτάρει να εξερευνά, κάθε φορά, νέες θάλασσες.
Στα πλαίσια αυτά, έρχεται κι ο νέος του δίσκος(«Τι θα πει έτσι είναι», UNIVERSAL / 2012) με το Νίκο Αντύπα και μια σειρά από τους σημαντικότερους στιχουργούς διαφορετικών γενεών κι υφών, όπου, όμως κι αυτούς, τους ενώνει το ότι ζουν κι αφουγκράζονται, όχι επιδερμικά, το σήμερα, και το αποτυπώνουν ποιητικά, με τρόπο όμως, ώστε να περάσει στο στόμα του μεγάλου κοινού(αυτή είναι η επιτυχημένη και ποιοτική στιχουργία). Κι αυτοί οι στιχουργοί είναι οι : Μάνος Ελευθερίου, Άρης Δαβαράκης, Μιχάλης Γκανάς, Νίκος Μωραίτης και Γεράσιμος Ευαγγελάτος. Νομίζω, θα συμφωνήσετε, είναι όλοι τους, ένας κι ένας.
Ο Νίκος Αντύπας, έχει κερδίσει τη θέση που του αξίζει – πέρα από σπουδαίος μουσικός κι ενορχηστρωτής - κι ως συνθέτης, το μαρτυρούν και το αποδεικνύουν, και μόνο οι τίτλοι(με το περιεχόμενό τους) δίσκων του(«Δι’ ευχών», «Έϊ», «Σαν Ηφαίστειο που ξυπνά», «Πάζλ», κ.ά.) με κορυφαίες τραγουδίστριες(Μαρινέλλα, Αλεξίου, Πρωτοψάλτη, Γαρμπή). Μάλιστα, νομίζω, ότι με το «Πάζλ», και τώρα, με το «Τι θα πει έτσι είναι», βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα! Είναι κι οι δυο αυτοί δίσκοι, που έχουν όλα τα στοιχεία της παλιάς καλής εποχής, είναι ολοκληρωμένες δουλειές(κύκλοι τραγουδιών), όπου, χωρίς να τους λείπουν τα σουξέ(με την καλή έννοια) και τα υπόλοιπα τραγούδια, είναι πολύ καλά κι όχι παραγεμίσματα. Είναι, δηλαδή, δίσκοι, που τους ακούς και τους ξανακούς απολαμβάνοντάς τους, ολόκληρους, τραγούδι το τραγούδι, απ’ την αρχή ως το τέλος. Σπουδαίο αυτό για τη ρηχή και φτωχή τραγουδιστικά εποχή μας.
Έγραψα όλα αυτά, τα πολλά, για να σας βάλω στο, πλαίσιο και το ύφος της νέας δουλειάς του Νταλάρα και του Αντύπα. Γιατί, για τον ίδιο το δίσκο, δεν έχω – ως δημοσιογράφος/μουσικογράφος – να πω πολλά, επειδή είναι ένας πάρα πολύ καλός δίσκος! Το διαπιστώνεις, από την πρώτη ακρόαση, ξεχωρίζοντας ήδη και τραγούδια! Με τις ακροάσεις που ακολουθούν, τον ευχαριστιέσαι, τον απολαμβάνεις και ίσως και να τον αγαπήσεις. Είναι από τις καλύτερες δουλειές του Νταλάρα την τελευταία δεκαετία. Δεν είναι τυχαίο ότι – σαν να ήταν ένας νέος τραγουδιστής κι όχι με την 45χρονη κορυφαία καριέρα κι εμπειρία του –αφέθηκε, ακόμα κι ενορχηστρωτικά, στα χέρια του Αντύπα. Έτσι, χωρίς να χάνει την προσωπικότητά του, ο Νταλάρας τραγουδάει, όπως του έχει υποδείξει ο Αντύπας, καταφέρνοντας, στην έκτη δεκαετία της ζωής του, να μας αποκαλύψει κι άλλες ερμηνευτικές εκφάνσεις του! Απλά, έπαιξε το μπουζουκάκι του και τραγούδησε, αφομοιώνοντας βαθιά(είναι εμφανές) τα τραγούδια, όπως του πρότεινε ο   Αντύπας και πολύ καλά έκανε, αφού το αποτέλεσμα τους δικαίωσε και σε εμάς χάρισαν έναν δίσκο να τον ακούμε, κάθε μέρα και να μην τον βαριόμαστε, αλλά, τουναντίον, να τον απολαμβάνουμε! Θα το ξαναγράψω, όλα τα τραγούδια είναι πολύ καλά! Από ’κει και πέρα, είναι καθαρά υποκειμενικό γούστο του κάθε ακροατή. Σαφώς για ραδιοφωνικό σουξέ “σπρώχτηκε” το «Ξέχνα τις αναμνήσεις», ενώ τονίστηκε η διεθνής συνεργασία με τη Noa στο ομότιτλο «Τι θα πει έτσι είναι». Πολύ καλό το – «αντυπέϊκο ζεϊμπέκικο» -όπως, μου το χαρακτήρισε, σε συνέντευξή του, ο Νίκος Μωραΐτης, όπως, βέβαια κι ο ίδιος, στιχουργικά, σε όλα τα τραγούδια με υπογράφει(βλ. πχ. «Τα σπίτια»). Ιδανικό επίσης, το ντουέτο «Κόψε», με την, εξαιρετική, Ανδριάνα Μπάμπαλη και σταθερή αξία ο Μάνος Ελευθερίου(βάζοντας, για άλλη μια φορά, τα γυαλιά, σε πολλούς ομότεχνούς του, που έχουν τα μισά του χρόνια, αλλά, δυστυχώς, μάλλον, ζουν κι αφουγκράζονται λιγότερο από τον 70άρη Ελευθερίου!). Ο Άρης Δαβαράκης έδωσε, όπως πάντα, ένα κομμάτι υψηλών στάνταρ, ενώ, ο νεαρότερος της παρέας, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, του γνωστού επιτυχημένου, δημιουργικά κι εμπορικά, τρίου : Καραμουρατίδη- Ευαγγελάτου – Μποφίλιου, μπορεί να λειτουργήσει, άνετα κι αυτόνομα(ανήκει πλέον στους σημαντικούς στιχουργούς του τραγουδιού μας) με, υποδειγματικά, τραγούδια όπως το «Το εισιτήριο» και το «Στον κόσμο σου(Μια μέρα θα χωρέσω)». Ο Μιχάλης Γκανάς, μου φαίνεται, έκανε τη μεγάλη έκπληξη, με το συγκλονιστικό «Το τσάμικο τσακίστηκε», όπου είναι - για όσους με πιάνουν – η άλλη πλευρά του «σουξέ» του δίσκου, του «Ξέχνα τις αναμνήσεις». Όσο γα την «Αριστερόχειρη», με την οποία και θα ολοκληρώσω, του «βγάζω το καπέλο». Ένα τραγούδι, που αρχικά, με παραξένεψε, μετά το εκτίμησα, για την ευρηματικότητά του, και  λάτρεψα την πιο μεστή, ώριμη κι εκφραστική ερμηνεία του Νταλάρα που έχω ακούσει. Βρίσκεται σε μεγάλη ωριμότητα και σε υψηλά ερμηνευτικά, αντίστοιχα των φωνητικών του, ύψη. Αυτό το γλυκό ερμηνευτικό ψιθύρισμα στην «Αριστερόχειρη», είναι μοναδικό, αν ήμουν η γυναίκα, θα με είχε κερδίσει, θα με είχε ρίξει, να το πω ανοιχτά.
Τελικά το «Τι θα πει έτσι είναι» είναι σίγουρο, ότι, μόνο, για τον Γιώργο Νταλάρα δεν ισχύει. Αποδεικνύεται, συν όλα τα άλλα που έγραψα παραπάνω, κι ο πιο απρόβλεπτος ερμηνευτής του τραγουδιού μας. Ευτυχώς!   
 
ΤΙΤΛΟΙ:


1) «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ»(στίχοι : Νίκος Μωραΐτης)
2) «ΞΕΧΝΑ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ»(στίχοι : Μάνος Ελευθερίου)
3) «ΚΟΨΕ»(στίχοι : Νίκος Μωραίτης), ντουέτο με την Ανδριάνα Μπάμπαλη  
4) «ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ»(στίχοι : Γεράσιμος Ευαγγελάτος)
5) «ΑΡΙΣΤΕΡΟΧΕΙΡΗ»(στίχοι : Μιχάλης Γκανάς)
6) «ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΟΥ(ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΧΩΡΕΣΩ)»(στίχοι : Γεράσιμος Ευαγγελάτος)
7) «ΑΠΟΨΕ»(στίχοι : Νίκος Μωραίτης)
8) «ΤΟ ΤΣΑΜΙΚΟ ΤΣΑΚΙΣΤΗΚΕ»(στίχοι : Μιχάλης Γκανάς)
9) «ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ»(στίχοι : Νίκος Μωραίτης)
10) «ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ»(στίχοι : Άρης Δαβαράκης, αγγλικοί στίχοι : Frank Musker ), ντουέτο με τη Noa

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καιρός σκουλήκιασε.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/12/1911 Γεννήθηκε ο σκηνοθέτης, φιλέλληνας και σύζυγος της Μελίνας Μερκούρη Ζυλ Ντασέν
19/12/1915 Γεννήθηκε στο Παρίσι η σπουδαία Γαλλίδα τραγουδίστρια Εντίθ Πιάφ