123 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.05.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Τάσος Π. Καραντής

Δεν έχω μάθει να κρύβομαι, τον είχα σχολιάσει αυτόν τον δίσκο, πριν κυκλοφορήσει, αφού είχε ανακοινωθεί, το πώς της δημιουργίας του, από πέρσι (βλ. εδώ).

Έγραφα, μεταξύ άλλων: «Τίθενται όμως μερικά ερωτήματα, ρητορικά ίσως, αλλά δεν θα τα απαντήσω, ας τα σκεφτεί ο καθένας μας. Γιατί πρέπει να βγάζει κάθε χρόνο δίσκο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, αν δεν βρίσκει υλικό;  Και, μάλιστα, να  βγάζει κι αγγελία; Είναι κακό να σιωπήσει, για ένα χρόνο π.χ. δισκογραφικά, ύστερα από τόσες δεκαετίες με συνεχή σχεδόν δισκογραφία; Ας αφιερώσει έναν χρόνο να αφουγκραστεί πράγματα και να γεμίσει τις μπαταρίες του. Θέλει να βοηθήσει και να βγάλει, πραγματικά, νέα παιδιά; Γιατί το κάνει τώρα στα 62 του; Και δεν το έκανε, στο ζενίθ του, πριν 20 χρόνια; Μήπως γιατί τότε ήταν περιζήτητος από μεγάλους και δημοφιλείς συνθέτες, και που χρόνος για τέτοιες ευαισθησίες; Κακά τα ψέματα, όλοι οι μεγάλοι και δημοφιλείς τραγουδιστές, δεν είναι κυνηγοί νέων συνθετών, τη δουλειά τους θέλουν να κάνουν, να βρουν τα καλά τραγούδια, τις επιτυχίες, να είναι πάντα στο προσκήνιο. Περνώντας τα χρόνια, όπου αρχίζει πλέον η αντίστροφη μέτρηση, βρίσκουν πια το χρόνο και τους πιάνουν οι ευαισθησίες τους, για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Το έχουν παραδεχτεί, με θάρρος, και προς τιμήν τους, δημόσια, σε τηλεοπτική συνέντευξή τους, οι Κατσιμιχαίοι. Όταν ήταν στο ζενίθ της δημοφιλίας τους, γέμιζαν σάκους με κασέτες που τους έστελναν νέοι με ελπίδες, τις οποίες δεν μπήκαν στον κόπο να ακούσουν ποτέ! Όταν διαλύθηκαν, ως δίδυμο, και κάποια στιγμή βρήκαν το χρόνο – ως «αργόσχολοι»- να ανοίξουν τους σάκους και να ψαχουλέψουν τις κασέτες, ανακάλυψαν και μία, ενός νεαρού τότε, με το όνομα Χρήστος Θηβαίος, ούτε την είχαν ακούσει ποτέ τους.
Τελειώνοντας, εν αναμονή, του διαφορετικού αυτού δίσκου του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αναρωτιέμαι, κατά πόσον θα είναι, επί της ουσίας, διαφορετικός. Όταν αναγγέλλεται μέσα από το φαν κλαμπ του, πολύ φοβάμαι, ότι, οι περισσότεροι, θα προσπαθήσουν να γράψουν, πάνω στο γνωστό ύφος  του, για να έχουν ελπίδες να επιλεγούν. Απομένει λοιπόν να δούμε, αν η επιλογή του θα είναι μια από τα ίδια ή όντως εντελώς διαφορετική
».

Και να, τώρα - ένα σχεδόν χρόνο μετά - κρατάω στα χέρια μου το νέο δίσκο(«ΑΦΕΤΗΡΙΑ»), που δόθηκε μέσω της «REAL NEWS», και κυκλοφορεί από τη MINOS - EMI.
Ως προϊόν, είναι πολύ καλό, με εξώφυλλο του Στάθη, με πλήρες ένθετο(σημειώματα, στίχοι, μουσικοί, συντελεστές, φωτό). Για τις φωτό, δεν μπορώ να μην επισημάνω, το ότι ανήκουν στη συνεργάτρια του «ΟΡΦΕΑ», τη Χρύσα Σωφρονά, ένα κορίτσι, που, κυριολεκτικά, αγαπάει κι υπηρετεί – ψυχή και σώματι – το ελληνικό τραγούδι! Κι, ειλικρινά, χάρηκα πολύ, για το πρώτο, ελπιδοφόρο, βήμα της. Έχει το χρόνο σύμμαχό της, για ανάλογη συνέχεια και κυρίως, το έχει! Οπότε, την περιμένουμε και σε επόμενες φωτογραφήσεις!
Πριν πω τη γνώμη μου για τον δίσκο, θα μεταφέρω, ένα απόσπασμα, από το σημείωμα των Βασίλη Παπακωνσταντίνου & Οδυσσέα Ιωάννου : «Ακούγοντας τα τραγούδια δεν γνωρίζαμε τίποτα άλλο πέρα από το μικρό όνομα του συμμετέχοντος. Ούτε ηλικία, ούτε τίποτα. Ακούσαμε τα πάντα. Από λαϊκά μέχρι αγριεμένα ηλεκτρικά. Και με όλες τις ενορχηστρωτικές διαβαθμίσεις. Από μία κιθάρα ή ένα μπουζούκι, ή ένα πιάνο μόνο, μέχρι άρτιες στουντιακές παραγωγές που αποκάλυπταν μουσικούς με ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις και δεξιότητες. Καταλήξαμε στα επτά.» Επτά, από – όπως εξομολογούνται λίγο πιο πάνω, στο σημείωμά τους – 950 τραγούδια…!
Άρα, μπράβο, στα νέα παιδιά, που, με διέψευσαν και δεν εγκλωβίστηκαν στο κυρίαρχο, τις τελευταίες δεκαετίες, μουσικοκαλλιτεχνικό προφίλ του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Φαίνεται, όμως, πως είναι, εγκλωβισμένοι, οι ίδιοι οι δημιουργοί του(Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Οδυσσέας Ιωάννου), κι αυτό το αποδεικνύουν οι επιλογές των 7 τραγουδιών, που δεν εμπεριέχουν την τόλμη, το διαφορετικό, την ανατροπή.
Για να μην παρεξηγηθώ, ο δίσκος είναι πολύ καλός, για τους ακροατές του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στους οποίους ανήκω κι εγώ, εδώ και 35 χρόνια, αλλά, από την άλλη, είναι μια από τα αναμενόμενα (μουσικά – ενορχηστρωτικά – ερμηνευτικά). Δηλαδή, προτίμησε την πεπατημένη, να συντηρήσει, αποκλειστικά, το ακροατήριό του,  με έναν ακόμα δίσκο, όπως π.χ. κάνει ο Πάριος με τα ερωτικά του ή ένας λαϊκός τραγουδιστής, με τα ζεϊμπέκικα – σουξέ του. Δεν είναι κακό, αλλά, πώς να το πω, ένας μεγάλος τραγουδιστής, να, δεν μας δίνει κάτι το διαφορετικό, δεν μας κάνει την έκπληξη.
Κι οι δυο τους κι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου(φωνητικά - ερμηνευτικά) κι ο Οδυσσέας Ιωάννου (στιχουργικά), βρίσκονται σε αρκετά καλές στιγμές. Βέβαια, για τον Ιωάννου, την έχω ξαναγράψει την άποψή μου : «είναι καλός τεχνικά στιχουργός κι ο στίχος του, ενώ είναι υπαρξιακός και κοινωνικοπολιτικός, τα γυροφέρνει(σαν τους πολιτικούς και τους μπερδεμένους φιλοσοφούντες, που είναι και της μόδας), χωρίς να τα λέει έξω από τα δόντια. Κι έτσι απευθύνεται στο, μικρό, σινάφι του, κι όχι στο λαό, όπως π.χ. τα τραγούδια του Άκη Πάνου που άγγιζαν τους λαϊκούς ανθρώπους, μιλώντας στη γλώσσα τους για βαθιά υπαρξιακά και κοινωνικοπολιτικά θέματα(βλ. π.χ. τραγούδια, όπως «Η ζωή μου όλη» & «Οι μισοί καλοί» ) ή ακόμα κι ο Τριπολίτης, που χωρίς να είναι λαϊκός, τα λέει με το όνομά τους, σκληρά κι όπως είναι, χωρίς να φιλολογίζει (βλ. π.χ. τον δίσκο του με τον Παπακωνσταντίνου «Όλα από χέρι καμένα»/1988).».
Στην «ΑΦΕΤΗΡΙΑ», γίνεται άμεσος σε μερικά τραγούδια («Το ποντίκι και ο αετός», «Μονόλογος στο μπαρ», «Δελτίο των 8», «Φάρμακα και βιταμίνες»), αλλά, μάλλον, αποτελούν την εξαίρεση. Ο Ιωάννου είναι καλός ποιητής, αλλά δεν έχει ο στίχος του την αμεσότητα, που έχει ο στίχος ενός μεγάλου στιχουργού, του οποίου, ενώ είναι ποίηση, μπορεί και τραγουδιέται, αγγίζοντας το ευρύ στρώμα του λαού.
Τι έχουμε λοιπόν στην «ΑΦΕΤΗΡΙΑ»; 12 τραγούδια, από τα οποία, 7 υπογράφουν, νέα παιδιά, ένα σε μουσική του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τις «Μέρες που δικάζουν»(των Σταμάτη Κραουνάκη – Οδυσσέα Ιωάννου, με τη συμμετοχή της Αλεξίου, από το «Φρέσκο χιόνι» του 2004), με άλλη ενορχήστρωση, από τα «ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ», οι οποίοι, υπογράφουν και την ενορχήστρωση όλου του δίσκου, αλλά και τη μουσική 3 τραγουδιών.
Και τα 7 κομμάτια των νέων συνθετών, είναι φανερό, ότι επιλέχτηκαν, με κριτήρια «παπακωνσταντινικά», άρα, έχουμε, τραγούδια, όχι άσχημα, αλλά αναμενόμενα. Η πιο επιτυχημένη «παπακωνσταντινική» προσέγγιση, νομίζω, πως είναι του Γιώργου Αϊβαλιώτη, όπου μας έδωσε ένα καλό τραγούδι («Μονόλογος στο μπαρ»). Ο ίδιος ο Βασίλης, στα ίδια(«Δελτίο των 8»). Ενώ, τα δυο πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου («Το ποντίκι και ο αετός» & «Φάρμακα και βιταμίνες») τα υπογράφουν μουσικά τα «ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ». Τυχαίο;
Έγινε, τελικά, τόσος, ντόρος, για έναν δίσκο, που τα δυο τραγούδια του, που θα ακουστούν και θα μείνουν, γιατί είναι πολύ δυνατά, είναι ενός, ήδη γνωστού κι επιτυχημένου συγκροτήματος…
Για να καταλήξω. Ο δίσκος θα αρέσει, καλά τραγούδια έχει, δυο δυνατά τραγούδια έχει, θα ικανοποιήσει όσους αγαπάμε τον Βασίλη, αλλά δεν θα τραβήξει κοινό άλλων μουσικών ακουσμάτων, ή κοινό που ψάχνει το πραγματικά καινούριο, τον πειραματισμό κλπ. Ο τίτλος, δηλαδή, «ΑΦΕΤΗΡΙΑ», δεν την σηματοδοτεί κυριολεκτικά στη δισκογραφία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Για να παραλλάξω έναν στίχο του τραγουδιού κι αυτός ο δίσκος : «στο ίδιο νερό μας ξεδιψάει».
 


ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

1. Ποντίκι και Αετός - μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα (04:23) ντουέτο με Κίτρινα Ποδήλατα
2. Μονόλογος στο μπαρ - μουσική: Γιώργος Αϊβαλιώτης (04:36)
3. Καινούργια μέρα - μουσική: Χρυσοβαλάντης Σωτηρίου (03:12)
4. Δελτίο των 8 - μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου (03:13)
5. Ολα σου τα μάγια - μουσική: Χρήστος Ταμπουρατζής (03:39)
6. Κάθε βήμα - μουσική: Ανδρέας Παπακωνσταντίνου (04:16)
7. Φάρμακα και βιταμίνες - μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα (03:44)
8. Στροφή - μουσική: Νίκος Βαν Μπρούσσελ / Γιώργος Μπερσίμης (04:27)
9. Ελεύθερος και μόνος - μουσική: Ευτύχης Ζαρμπ (04:07)
10. Αφετηρία - μουσική: Κωνσταντίνος Κάλλιας (03:29)
11. Οι μέρες που δικάζουν - μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης συμμετέχει η Χαρούλα Αλεξίου (03:44)
12. Θα πάμε - μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα αφηγείται ο Οδυσσέας Ιωάννου (04:19)

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Χτύπος γλυκόλαλης καμπάνας, μια πασχαλιά που κουβαλά μαζί της και το αεράκι του Επιτάφιου είναι για τους Έλληνες ο Πάριος. Μια ηχώ από τις γυναίκες που αγάπησε. Ένα φωτόδεντρο στην αυλή του ελληνικού τραγουδιού. Δεν είναι τυχαίο πως από πολύ νωρίς ο Καζαντζίδης μου είχε εμπιστευτεί ότι αυτόν θαύμαζε περισσότερο από τη γενιά του. Δεν είναι τυχαίο ότι Φλέρυ Νταντωνάκη, η μεγαλύτερα για μένα Ελληνίδα τραγουδίστρια, τρελαινόταν με τον Πάριο
Γιώργος Λιάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/5/1927 Γεννήθηκε στο Φάληρο ο αγαπημένος ηθοποιός του κινηματογράφου Θανάσης Βέγγος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS