124 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.02.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Τάσος Π. Καραντής

Ο Κώστας Σμοκοβίτης, το ’χω ξαναγράψει, εξάλλου, εδώ στον «ΟΡΦΕΑ», αποτελεί μια από τις ωραίες φωνές του ’70, με τρυφερότητα, μελωδικότητα κι ευγένεια. Ήταν τυχερός, επίσης, γιατί τραγούδησε, σε συμμετοχές – που κυριαρχούν στη δισκογραφία του – μεγάλους συνθέτες: Καλδάρα, Θεοδωράκη, Λοΐζο, Κουγιουμτζή, Χατζηνάσιο, Δημητρίου, Νικολόπουλο, Σούκα, Πολυκανδριώτη, Τερζή κ.ά. αφήνοντας κάποια γνωστά τραγούδια, «Ο Κοσμάς κι ο κόσμος», «Το καλοκαίρι το μορτάκι» κ.ά.

Βέβαια, το τραγούδι- σύμβολο, που τον χαρακτήρισε, είναι το «Καλημέρα ήλιε(Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο)» του Λοΐζου, που εξελίχτηκε σε ύμνο του ΠΑΣΟΚ. Τώρα, όμως, με την απαγόρευση της κόρης του Λοΐζου, της Μυρσίνης, να ακούγεται στις κομματικές εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ, είναι, σχετικά, άτυχος … Πάντως, νομίζω, πρέπει να ήταν κι ο τελευταίος που το τραγούδησε, σε κομματική εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ. Με είχε καλέσει, να πάω να τον ακούσω , που θα το τραγουδούσε, στα πλαίσια, προεκλογικής ομιλίας του υποψηφίου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, του Διαμαντίδη, στον Κορυδαλλό, δεν πήγα όμως.
Γι’ αυτήν, λοιπόν, την παρουσία και το δισκογραφικό υλικό του, στα ‘70ς ως και τα μέσα των ‘80ς, εξάλλου, τον τιμήσαμε, ως περιοδικό, διοργανώνοντάς του μια τιμητική βραδιά στον ΙΑΝΟ (25/11/2009 - δες εδώ) Προσωπικά, μάλιστα, του έχω και κάνει και δυο μεγάλες συνεντεύξεις, εφ’ όλης της ύλης, τόσο στον ΟΡΦΕΑ (εδώ), όσο και στον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ. Για τις ανάγκες λοιπόν των συνεντεύξεων αυτών, αλλά και της διοργάνωσης της βραδιάς που του ετοιμάζαμε, τον επισκέφτηκα στο σπίτι του, στα Καμένα Βούρλα, όπου έγινα αποδέκτης της φιλοξενίας του και τον ευχαριστώ.
Από τότε (2009), μου έβαλε και άκουσα, στο προσωπικό στούντιο που ’χει στο σπίτι του, μερικά από τα τραγούδια του νέου του δίσκου του, που κυκλοφόρησε τώρα. Ήταν - εκ μέρους μου – μια εντελώς πρώτη κι επιφανειακή ακρόαση, και του είπα ότι μου ακούγονται καλά λαϊκά κομμάτια. Τώρα, λοιπόν, δυο χρόνια μετά, που ο δίσκος κυκλοφόρησε («ΕΦΤΑ»/ΠΑΡΟΥΣΙΑ- 2011), είχα την ευκαιρία να τον ακούσω αρκετές φορές, ώστε να βγάλω και τα τελικά μου συμπεράσματα.
Ας ξεκινήσουμε από τον συνθέτη που υπογράφει όλα τα κομμάτια του δίσκου, σε στίχους των: Δημήτρη Ιατρόπουλου, Φίλιππου Γράψα, Δημήτρη Μπρούχου, Δημήτρη Κούτρα, Λάζαρου Τσόλκα και Γιάννη Νικολαΐδη.   Ο Βασίλης Σδούκος είναι ένας μπουζουξής που ξέρει να γράφει λαϊκά, με επιρροές τόσο από τα ’80ς όσο κι από το σήμερα, αλλά οι δημιουργίες του δεν πιάνουν τις κορυφές, ούτε του τότε, ούτε του σήμερα, θα έλεγα πως είναι απλά συμπαθητικά, αλλά δεν έχουν μια ιδιαίτερη ταυτότητα, όπως έχουν όλα τα τραγούδια των μεγάλων δημιουργών, που από τις πρώτες νότες καταλαβαίνεις ποιανού είναι. Έχει κάνει βέβαια, κάποιες επιτυχίες, μια, π.χ., με τον Σφακιανάκη («Ο Στράτος»)προ 15ετίας(1996) και τον Αδαμαντίδη («Χαρταετός»), προ 10ετίας (2002). Αλλά αυτό εμένα δεν μου λέει τίποτα, ξέρετε πόσοι τραγουδιστές - συνθέτες – στιχουργοί, των 2-3 επιτυχιών, υπάρχουν στο ελληνικό τραγούδι; Εκατοντάδες! Αυτοί όμως όλοι είναι οι περαστικοί, που αφήνουν, απλά, 1-2 τραγούδια. Ενώ, οι σταθερές αξίες είναι αυτοί που αφήνουν, επί δεκαετίες, σημαντικό έργο και τους ξέρουμε και τους αναγνωρίζουμε όλοι. Ο Σδούκος, δυστυχώς, δεν ανήκει στους δεύτερους. Πάντως, όπως και να έχει, δικαιούταν να αναγράφεται και το δικό του όνομα στο εξώφυλλο του δίσκου, αφού τον υπογράφει – μουσικά – ολόκληρο. Κατηγορούμε (και σωστά), μερικές φορές, μεγάλους και δημοφιλείς τραγουδιστές, που παραρίχνουν τους δημιουργούς, εξαφανίζοντάς τους από το εξώφυλλο, αλλά γιατί να το κάνει κι ο Σμοκοβίτης, που, σήμερα, ούτε μεγάλο όνομα είναι, ούτε δημοφιλής; Έπρεπε να άφηνε θέση και για το όνομα του Σδούκου στο εξώφυλλο, φάλτσο του!
Περνώντας στα τραγούδια, είναι λαϊκά όλων των ειδών και ρυθμών(ζεϊμπέκικα, χασάπικα, λαϊκές μπαλάντες κλπ.), που, ναι μεν ακούγονται καλά στο αυτί, αλλά δεν έχουν ταυτότητα, είναι της σειράς. Ακόμα κι η φιλική παρουσία της Πίτσας Παπαδοπούλου, σε 3 τραγούδια – ντουέτο με τον Σμοκοβίτη, ουσιαστικά, φαίνεται, κάπως, μόνο, στο «Και το λέμε ζωή». Κι οι στιχουργοί, που αρκετοί είναι γνωστά ονόματα(Ιατρόπουλος, Γράψας κ.ά.) καταθέτουν στίχους τετριμμένους και κοινότοπους, δεν υπάρχει το σουξέ, αλλά ούτε και το τετράστιχο εκείνο, σε κάποιο ρεφρέν , που θα περάσει, στο στόμα  του πολύ κόσμου. Ίσως μερικά τραγούδια(π.χ. «Νύχτα», «Έχω άλλες 20 ψυχές», «Θα θυμάμαι»), ένας ενεργός σημερινός λαϊκός τραγουδιστής, με σταθερές ζωντανές εμφανίσεις,  θα μπορούσε να τα περάσει, εφήμερα, στο πλατύ κοινό. Αλλά, ο Σμοκοβίτης - πλην αραιών εμφανίσεων σε κάποια αφιερώματα – απέχει από το τραγούδι. Όπως όμως έλεγε η γιαγιά μου «ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς»!
Και βέβαια, το μέτριο αυτό υλικό, δεν δίνει πάσα, στον τραγουδιστή να καταθέσει συναισθηματικές κι εκφραστικές ερμηνείες. Σαφώς παίζει το ρόλο του κι ο χρόνος – ο Σμοκοβίτης είναι 60 χρονών –αλλά, κυρίως – ας μου επιτραπεί ο αθλητικός όρος – ότι είναι απροπόνητος. Και σ’ αυτό φταίει, φυσικά, η αραιή δισκογραφία του κι οι σπάνιες εμφανίσεις. Δηλαδή ενώ η φωνή του, είναι πλέον η φωνή ενός 60άρη, τραγουδάει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τραγουδούσε στα ‘70ς που ήταν 25 … Είναι κακό όμως ότι δεν εξελίχτηκε, ενώ είχε τα φωνητικά κι ερμηνευτικά προσόντα. Ενώ δες τε, για παράδειγμα, τους, σχεδόν, συνομηλίκους του, τον Νταλάρα και τον Μητσιά, που, κάπου ανάμεσά τους, βρίσκεται η φωνή του (με τη δική της φυσικά ταυτότητα), πόσο έχουν μεστώσει ερμηνευτικά και καταθέτουν εκφραστικότατες ερμηνείες με την εμπειρία της ηλικίας τους, δεν τραγουδούν, σήμερα, σαν 2Οάρηδες, όχι με την  έννοια της σφριγηλότητας, αλλά της εμπειρίας και της πολλής δουλειάς και πρακτικής. Γι’ αυτό και μια φίλη, που ασχολείται – ως ακροατής – πολύ σοβαρά με το τραγούδι, παρακολουθώντας, συστηματικά, τα πάντα, μου είπε  : «νιαουρίζει σ’ αυτόν το δίσκο ο Σμοκοβίτης»! Δεν θα το έγραφα, προσωπικά, ποτέ έτσι, ως δημοσιογράφος, απλά το μεταφέρω.   
Ξεχωρίζουν κάποια τραγούδια : «Νύχτα», «Έχω άλλες 20 ψυχές», «Θα θυμάμαι» αλλά, δεν νομίζω να έχουν ούτε καν ραδιοφωνική τύχη. Τέλος, μόνο σε ένα( «Κλέφτες ονείρων») άκουσα(φωνητικά-ερμηνευτικά) τον Σμοκοβίτη που έπρεπε να ακούσω σε όλον το δίσκο. «Εφτά», δηλαδή, είναι ο τίτλος του δίσκου, αλλά, πολύ πιο κάτω, κατά τη γνώμη μου, η βαθμολογία του.
Ο Κώστας Σμοκοβίτης είχε να βγάλει προσωπικό δίσκο από το 1990 («Όλα για σένα») κι επανήλθε, ύστερα από 20 χρόνια – ενώ, ουσιαστικά, έχει αποσυρθεί από το παιχνίδι των live της νύχτας – με νέο δίσκο. Ανθρώπινα, τον καταλαβαίνω απόλυτα. Αλλά – τώρα που, σιγά – σιγά, κλείνει τον κύκλο της, όλη αυτή η γενιά – ειδικά, ο Σμοκοβίτης - πρέπει να μας αποχαιρετίσει με έναν δίσκο που να περιέχει κομμάτια σημερινά μεν, αλλά με ρίζες κι άρωμα από τα ’70ς, που ήταν, γι’ αυτόν, η χρυσή εποχή του, με πιο λυρικά, ευαίσθητα και μελωδικά εντεχνολαϊκά  τραγούδια. Ξέρει, εκείνος, καλύτερα από μένα, σε ποιους δημιουργούς πρέπει να απευθυνθεί. Ας αφήσει τα σουξεδιάρικα λαϊκά του σήμερα στους νέους (Ρέμο, Πλούταρχο, Βέρτη) που μπορούν να τα υποστηρίξουν, τραγουδώντας τα ζωντανά στο πολυπληθές κοινό τους. Ο Κώστας Σμοκοβίτης, σε πόσους απευθύνεται πλέον; Σε μερικές εκατοντάδες … Ας τον θυμόμαστε, με έναν δίσκο – φινάλε, με τραγούδια που του αξίζουν και του ταιριάζουν.

Tracklist
01 ΚΙΡΚΗ ΜΑΓΙΣΣΑ
02 ΝΥΧΤΑ
03 ΠΙΚΡΟ ΠΟΤΗΡΙ (Συμμετοχή ΠΙΤΣΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ)
04 KAI ΤΟ ΛΕΜΕ ΖΩΗ (Συμμετοχή ΠΙΤΣΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ)
05 ΕΧΩ ΆΛΛΕΣ ΕΙΚΟΣΙ ΨΥΧΕΣ
06 ΔΥΤΙΚΑ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ (Συμμετοχή ΠΙΤΣΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ)
07 ΕΦΤΑ
08 ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ
09 ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ
10 Η ΑΛΗΤΙΣΣΑ
11 ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ
12 ΚΛΕΦΤΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

 

 

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δε με αφορούν. Τί θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941 - 1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967 - 1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989 - 1996 στην ηθική σήψη». Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια.
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922 - 2011), νομικός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS