131 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
28.04.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Τάσος Π. Καραντής

Τον Βασίλη Τερλέγκα τον είδα για πρώτη φορά live, το 1987, εδώ, στο νησί μου, τη Σαλαμίνα. Βέβαια, είχε βγάλει έναν δίσκο, το 1985 («Όταν νυχτώνει»), αλλά, δεν τον είχα πάρει χαμπάρι, παρότι, από τα 15 μου, έψαχνα- δισκογραφικά και στα λαϊκά κέντρα - όλη τη γκάμα των λαϊκών, πηγαίνοντας και σε live εμφανίσεις τραγουδιστών, από Α΄ ως και Γ΄ Εθνικής! Το τρίο των(παιδικών) φίλων μου, που μαζί κάναμε τις νυχτερινές εξορμήσεις, ήταν φαινομενικά αταίριαστο (εγώ μαθητής και κατόπιν φοιτητής στο πανεπιστήμιο, ο άλλος μπουζουξής κι ο έτερος υδραυλικός), αλλά, μας ένωνε το βίωμα και το ψάξιμο για το κάθε είδους λαϊκό τραγούδι.
Τον Τερλέγκα, λοιπόν, τον είδα, σ’ ένα σκυλάδικο της Σαλαμίνας, το περίφημο «Κάστρο», όπου, για να μην σας γράφω και μακρηγορώ το τι γινόταν εκεί μέσα, σας προτείνω να δείτε από την σπονδυλωτή ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Όλα είναι δρόμος», το επεισόδιο «Βιετνάμ» και θα καταλάβετε. Ο Τερλέγκας έχει χαρακτηριστεί, λόγω των φωνητικών του προσόντων, «τενόρος της πίστας» & «ψάλτης της νύχτας», εγώ θα πρόσθετα ότι είναι ένας ”hardcore Χριστοδουλόπουλος”, ως προς το ρεπερτόριο και την όλη κατάσταση που δημιουργεί στα μαγαζιά που εμφανίζεται.
Η δισκογραφία του μετράει αρκετούς δίσκους, εδώ και μια 25ετία, αλλά η εμπορική επιτυχία ήρθε το 1993-1994(με χρυσούς δίσκους των 30.000 πωλήσεων). Έκτοτε, καλά κρατεί, για το κοινό του.
Ο προηγούμενος δίσκος του («Νικητής») κυκλοφόρησε προ τριετίας (2008), όπου περιείχε και 2 τραγούδια σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου. Δεν ήταν η πρώτη φορά, είχε προηγηθεί η συνεργασία τους στο «Ενός λεπτού σιγή» (1997). Μάλιστα, ο Ελευθερίου, σε συνέντευξή του, μου είχε πει «μακάρι να τραγούδαγα κι εγώ σαν τον Τερλέγκα»! Κι από πλευράς λαρυγγιού, σαφώς έχει δίκιο.
Πρόσφατα, μόλις κυκλοφόρησε ο νέος του δίσκος («Ματωμένα φεγγάρια» / ΜΒΙ, 2011). Τις δισκοκριτικές – ισότιμα για τον κάθε δίσκο με τον οποίο καταπιάνομαι - δεν τις γράφω στο γόνατο, διαβάζοντας το δελτίο Τύπου, ούτε ακούγοντας μια φορά, στα πεταχτά, το δίσκο. Γίνονται κάμποσες ακροάσεις, σε διάφορες χρονικές στιγμές και φάσεις μου…
Τον συγκεκριμένο δίσκο τον πρωτόβαλα να τον ακούσω «ακαδημαϊκά», το πρωί, στο γραφείο μου. Μετά από μερικά τραγούδια, πήρα ασπιρίνη! Ξαναδοκίμασα, άλλη μέρα, απόγευμα στο γραφείο μου, ήρθαν και τα 3 μικρά παιδιά μου κι άρχισαν να κάνουν καραόκι. Δεύτερη ασπιρίνη. Τον πήρα στ’ αμάξι, σε μοναχική νυχτερινή διαδρομή, και τον άκουσα στην τσίτα. Αισθάνθηκα άβολα στο τιμόνι, σαν εγκλωβισμένος. Τελικά, πήρα την μεγάλη απόφασή, μαζί με τα δυο φιλαράκια μου, που πλέον έχουμε περάσει τα 40, κι είμαστε «φρόνιμα παιδιά», όταν θέλουμε να ακούσουμε τα βαριά λαϊκά μας(συγκεκριμένα : Καζαντζίδη στα τραγούδια του Πάνου και του Νικολόπουλου, Διονυσίου και Μαργαρίτη), πάμε σ’ ένα «κωλόμπαρο», που γνωρίζουμε την ιδιοκτήτριά του από τα παλιά, και μας κάνει το χατίρι, όποτε πάμε, να βάλουμε τα παραπάνω cd (που προανέφερα), τα οποία μπορούμε να τα ακούμε πλέον μόνο εκεί, γιατί σε άλλα μπαράκια δεν τα βρίσκεις πια αυτά. Εξήγησα στη γυναίκα μου ότι πάω για «επαγγελματική ακρόαση» και βρεθήκαμε οι τρεις, με ένα Ballantines, να ακούμε τα «Ματωμένα φεγγάρια» του Τερλέγκα, στο repeat κιόλας. Αυτή ήταν κι η τελική ακρόαση, στις σωστές συνθήκες και στο σωστό περιβάλλον. Συζήταγα με τους φίλους μου, πίναμε-με μέτρο- το ουισκάκι μας, ακούγαμε τα τραγούδια κι, εγώ, παρατηρούσα και τους θαμώνες, μια κι όλοι, λίγο-πολύ, ξεραινόμαστε στη Σαλαμίνα. Ένας ταξιτζής, ένας φορτηγατζής, ένας γνωστός χαρτοπαίχτης, ένας περιπτεράς και κάτι 18χρονα που το έπαιζαν αντράκια(ξέρετε η γνωστή ηλικιακή φάση των αγοριών των λαϊκών συνοικιών). Κάπου, ανάμεσα στο μπαλαμούτιασμα των κοριτσιών, που τους έκαναν κονσομασιόν, τους τσέκαρα να φτιάχνονται και να σιγοτραγουδούν τα νέα τραγούδια του Τερλέγκα.  
Αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον των λαϊκοδημοτικών καψουροτράγουδων του Τερλέγκα, με τα χαρακτηριστικά όργανα : κλαρίνο, βιολί, μπουζούκι, τζουρά, πλήκτρα κλπ., και τίτλους τραγουδιών : «Με τη φωτογραφία σου», «Στην πίστα του ουρανού», «Τι να πιω τι να γιορτάσω», «Νύχτα θανάτου» κ.ά. Απ’ τα οποία, δεν μπόρεσα, να ξεχωρίσω, για το μέσο κοινό, ούτε ένα, είναι όλα στο ίδιο τέμπο, για τις μεταμεσονύχτιες ώρες, σε τέτοιου είδους μαγαζιά και, βέβαια, σ’ αυτά που εμφανίζεται live ο Τερλέγκας και τρελαίνει το κοινό του με τις φωνητικές ριπές του.
Στο εσώφυλλο, ο τραγουδιστής έχει γράψει ένα «σουρεαλιστικό » σημείωμα : «Ο καθένας μας έχει το δρόμο του και τον “κόσμο” του, τον ήλιο του, τον ουρανό του και όλα όσα ο Μεγαλοδύναμος ισορροπεί διά της σοφίας Του για όλους εμάς. Ο καθένας μας όμως έχει τη δική του οπτικοπαραφραστική θέση με βάση τα υποσυνείδητα συναισθήματά του σε αυτό το θαύμα. Γιατί για μένα δακρύζουν τα φεγγάρια. Ίσως και για σας. Κάθε βράδυ κι από ένα, κάθε βράδυ κι ένα ντέρτι και την ψυχή μου που, θες δε θες, ανοίγονται πληγές λες και τις βλέπει κανείς επάνω στο κορμί μου. Αυτά που ακούτε, αυτό το μουσικό παραλήρημα ακτινοβολεί την πληθώρα συναισθημάτων που γεννιούνται μέσα μου από την απώλεια…  ».
Εγώ κρατώ το «ο καθένας μας έχει το δρόμο του, έχει τον “κόσμο” του». Κι αυτός ο δίσκος, είναι μόνο να για να τον ακούσει το πιστό κοινό του Τερλέγκα – ως προθέρμανση – στη διαδρομή για τον «κόσμο» του.
 
Tracklist
01 Με τη φωτογραφία σου (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
02 Στην πίστα του ουρανού (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
03 Ματωμένα φεγγάρια (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
04 Τι να πω τι να γιορτάσω (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
05 Στο πέταγμα του αετού (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
06 Νύχτα θανάτου (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης, στίχοι: Θεόδωρος Τσιομάκος)
07 Δικαίωμά μου (μουσική: Βασίλης Κατσούλης)
08 Η σκιά (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
09 Και τι έκανες (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
10 Όνειρα (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
11 Μη γυρίσεις (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
12 Ζωή που γράφτηκε (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)
13 Αόρατος (μουσική: Χαράλαμπος Λιόλης)

Στίχοι: Μαρία Κουφανδριοπούλου
 
 
 
 
 
 
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #1 Γ.Μυλωνάς 09-09-2011 11:09
Όταν είχα πρωτοακούσει τον Τερλέγκα είχα εντυπωσιαστεί από τη φωνή του,καθώς είμαι οπαδός του hard rock,σκέφτηκα ότι θα μπορούσε άνετα να τραγουδήσει μέχρι και...heavy metal!Άλλα ως φαίνεται αρέσκεται στο να αναλώνει τη φωνή του σε ανούσια τραγούδια τα οποία απευθύνονται σε πολύ συγκεκριμένο κοινό,επιλογή του βέβαια αλλά είναι κρίμα...
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/4/1899 Γεννήθηκε ο αμερικανός πιανίστας της jazz Edward Kennedy "Duke" Ellington
29/4/1930 Πέθανε χτυπημένη από τη φυματίωση η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη

ΤΥΧΑΙΑ TAGS