169 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
30.04.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Δώρα Παπαδοπούλου

«Τα κρυμμένα» του Πάνου Ράπτη έχουν στην πλάτη τους αρκετούς μήνες κυκλοφορίας, ήδη από τους τελευταίους μήνες του 2010. Περίπου όσο καιρό το έχω κι εγώ στη δισκοθήκη μου. Πρωτάκουσα τη δουλειά αυτή ευθύς αμέσως μόλις την πήρα στα χέρια μου, μου άρεσε, αλλά ο χρόνος, λιγοστός και στυγνός καθοδηγητής της καθημερινότητας δε μου άφησε πολλές επιλογές  και έβαλα ξανά το δίσκο στο ράφι, πριν προλάβω να καταγράψω τις σκέψεις μου. Επανέρχομαι όμως τώρα, επιχειρώντας μία δεύτερη ακρόαση. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ, για κάτι που αξίζει.
Τα «Κρυμμένα» είναι ο δεύτερος δίσκος του Πάνου Ράπτη. Έρχεται έξι χρόνια μετά το ντεμπούτο του στη δισκογραφία με το άλμπουμ «Ξένοι τόποι» που κυκλοφόρησε τη χρονιά της Ολυμπιάδας από το δικό του label, με το ίδιο όνομα και με διανομή από τον Καθρέφτη. Ήταν ένας δίσκος πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού  που έκανε αίσθηση. Και είναι γεγονός, πως όταν ο πρώτος δίσκος βάζει κάπως ψηλά τον πήχη, ο δεύτερος έρχεται αντιμέτωπος με το ερώτημα αν θα καταφέρει να περάσει από πάνω ή από κάτω.
Και στα «Κρυμμένα», όπως και στο πρώτο άλμπουμ, ο Πάνος Ράπτης γράφει μουσική, ο ίδιος τραγουδά, ενώ τους στίχους στα επτά από τα τραγούδια υπογράφει ο Γιάννης Ζαρκαδούλας, με τον οποίο αποτελούν ένα δίδυμο από την πρώτη τους δουλειά. Ένα ορχηστρικό κομμάτι και μία μελοποίηση ποιήματος της Μυρτιώτισσας που τραγουδά η Μαρία Λούκα (και οι δημιουργοί αφιερώνουν στη μνήμη της πρόωρα χαμένης ποιήτριας και στιχουργού Πηγής Καφετζοπούλου), συμπληρώνουν τα εννέα συνολικά κομμάτια αυτού του μουσικού παζλ. Είναι κάτι που εκτιμώ σε αρκετούς νέους δημιουργούς που επιλέγουν να βγάζουν το υλικό που διαθέτουν και δεν παλεύουν να συμπληρώσουν το tracklist του δίσκου τους με τραγούδια πιθανότατα άκαιρα και ανούσια.  Είναι και τα έξι χρόνια, άλλωστε, που μεσολαβούν από την πρώτη δουλειά του Ράπτη και δείχνουν πως οι εκπτώσεις δεν είναι στις προθέσεις του. Το programming και οι ενορχηστρώσεις είναι του Νίκου Γαρουφαλάκη.
Αυτό λοιπόν το μουσικό παζλ, δεν είναι δύσκολο να το συνθέσει ο ακροατής και κατά συνέπεια να το ακούσει με τρόπο και διάθεση που τελικά θα τον ικανοποιήσει και θα αφήσει κάτι να πλανάται στην ατμόσφαιρα, μετά το τέλος. Καθαρός ροκ ήχος, που παραπέμπει σε ρυθμούς που συνηθίζαμε να ακούμε στα eighties και λίγο μετά, αλλά και με μελωδία και μπόλικες ηλεκτρονικές μίξεις και μπιτάτες προσθήκες.  Θα λέγαμε pure ροκ με μπόλικη άμπιεντ δόση, αλλά και βιολί και τσέλο και πιάνο και σφυρίγματα τρομπέτας. Μπαλάντες ιδιαίτερα ατμοσφαιρικές και μελωδικές, από το ίδιο κράμα ενορχηστρωτικών προσμίξεων και μία διάχυτη εσωστρέφεια, σε ένα δίσκο που ξεκινά δυνατά και καταλήγει μελαγχολικά.  Οι στίχοι, απλοί και καλοδουλεμένοι, είναι μέσα στο πνεύμα της μουσικής και κάπου κάπου την καθοδηγούν. Προσωπικές ιστορίες και οπτασίες, έρωτες ανεκπλήρωτοι, ενδοσκόπηση, περισυλλογή, σκέψεις, αντιθέσεις, μονόλογοι, πάθη, μοναξιά και άλλα σημεία των καιρών μας, είναι κάποια από αυτά που συνθέτουν το concept. Ο Πάνος Ράπτης σηκώνει το βάρος της ερμηνείας των τραγουδιών του. Όσοι τον ακούσετε να τραγουδά, η γλυκιά χροιά της φωνής του και το ερμηνευτικό του στυλ θα σας θυμίσουν έντονα Πασχαλίδη. Χωρίς αυτό να σημαίνει καθόλου πως μπορούμε να παραβλέψουμε τα μελωδικά γυρίσματα, τη μεστή αφηγηματική του ερμηνεία και τη νοσταλγικότητα και την ευαισθησία στον τρόπο που τραγουδά. Το vinyl style δισκάκι και το προσεγμένο και αισθητικά όμορφο artwork βάζουν την πινελιά τους σε αυτό που λέμε δίσκος με μεράκι.
Από τα εννέα κομμάτια του δίσκου, ξεχώρισα ιδιαίτερα το ομώνυμο και εναρκτήριο τραγούδι, το «Πάθος» με τη φωνή της Μαρίας Λούκα, το  ορχηστρικό «Παράπονο», , τη «Γιορτή», τον «Έρωτα», την ιδιαίτερα μελωδική «Σμαραγδένια πόλη» (στην οποία σίγουρα θα ταίριαζε πολύ μία μελωδική γυναικεία φωνή) και τη «Μονογραφία» που κάνει φινάλε. Αμέσως αμέσως σας ανέφερα έξι από τα εννέα κομμάτια. Που καταλήγουμε λοιπόν; Καταλήγουμε στο ότι είναι μία δουλειά που από τη στιγμή που θα παίξει στο player του ακροατή εκπληρώνει τον πόθο της να αγγίξει αρκετές από τις λεπτές συναισθηματικές χορδές που όλοι κρύβουμε μέσα μας.  Το θέμα είναι να παίξει.
Ο Πάνος Ράπτης είναι μία περίπτωση πολλά υποσχόμενου δημιουργού. Μετράει ήδη δύο δισκογραφικές εκδόσεις. Με δεδομένο πως έφτιαξε εξαρχής το δικό του label και στούντιο και διατηρεί έτσι το πλεονέκτημα της αυτοδιάθεσης και της αυτονομίας να γράφει μουσική και τραγούδια και να τα οδηγεί ο ίδιος στο να πάρουν το δρόμο τους, μένει τώρα στο μέλλον να πειραματιστεί, να ξεφύγει από τα πεπραγμένα του, να δοκιμάσει, να ψάξει και να μας δώσει το κάτι παραπάνω, που φαίνεται πως μπορεί. Μέχρι τότε, τα «Κρυμμένα» νομίζω θα μας κρατούν πολύ καλή συντροφιά.
 
Τα κρυμμένα
Μουσική – Ερμηνεία: Πάνος Ράπτης
Στίχοι: Γιάννης Ζαρκαδούλας
Tracklist
01 Τα κρυμμένα
02 Για πάντα εδώ
03 Πάθος (ποίηση: Μυρτιώτισσα) - Μαρία Λούκα
04 Η Αλίκη από τη χώρα των τραυμάτων
05 Σμαραγδένια πόλη
06 Έρωτας
07 Γιορτή
08 Παράπονο (ορχηστρικό)
09 Μονογραφία

Ο δίσκος κυκλοφορεί από την εταιρία «Ξένοι τόποι» (Εφέσου 26, Νέα Σμύρνη)
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το λαϊκό τραγούδι κάθεται απ’ έξω κρυώνει και πονάει και λεφτά δεν έχει να πληρώσει να μπει μέσα.
Θωμάς Γκόρπας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

1/4/1902 Γεννήθηκε η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη
30/4/1915 Γεννήθηκε στην Κάτω Ασέα Αρκαδίας ο ποιητής και στιχουργός Νίκος Γκάτσος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS