66 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.09.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Μιχάλης Τσαντίλας

Αδύνατον, τη σήμερον ημέρα, να αγνοήσεις το φαινόμενο «Μιχάλης Χατζηγιάννης». Είτε με την τεράστια και συνεχιζόμενη εμπορική επιτυχία των δίσκων του είτε με δηλώσεις που συζητήθηκαν, κατάφερνε πάντα να είναι στην επικαιρότητα. Ακόμα και το περιοδικό Δίφωνο, το πάλαι ποτέ προπύργιο του, πάλαι ποτέ κραταιού, «έντεχνου» χώρου «αναγκάστηκε» να τον κάνει εξώφυλλο, παρά την παλαιότερη δήλωσή του περί κλεισίματος της «αντιπροσωπείας» του. Την ποπ πολλοί εμίσησαν, τα νούμερα των πωλήσεων ουδείς. Κι αν κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του παιδιού αυτού, πολλοί διερωτώνται για τις προθέσεις του. Το Κρυφό Φιλί, εν έτει 2002, έδειχνε κατά τη γνώμη μου ότι αυτός θα μπορούσε να γίνει ένας αξιόλογος ποπ αστέρας.
Όσο, όμως, επιφυλακτικοί πρέπει να είμαστε απέναντι στον κάθε πρωτοεμφανιζόμενο που κραδαίνει μια κιθάρα και δηλώνει ότι κάνει «έντεχνο», άλλο τόσο σε σκέψεις πρέπει να μας βάζουν καλλιτέχνες όπως ο Χατζηγιάννης που δηλώνουν ότι υπηρετούν την «σκεπτόμενη ποπ» - μάλλον περί «σπονσοραριζόμενης» ποπ πρόκειται και, όχι, αυτό δεν αποτελεί μομφή. Τα τραγούδια του δεν έπαψαν ποτέ να ανακυκλώνουν εύπεπτα σχήματα, κονσερβοποιημένες ενορχηστρώσεις και στιχουργικές κοινοτοπίες, απευθυνόμενα κυρίως – αυτό έγινε σαφές εξ αρχής – σε εφήβους. Όμως, μαζί με τον Χατζηγιάννη – με πατημένα τα 30 του – μεγάλωσε και το ακροατήριό του. Μήπως είναι ώρα για κάτι πιο σοβαρό;
Ο δίσκος Κολάζ δίνει μια κάποια απάντηση. Αποτελεί ένα άλμπουμ διασκευών σε περισσότερο ή λιγότερο γνωστά τραγούδια από διάφορους χώρους και εποχές που, όμως, δεν καταφέρνει – ίσως και να μην επιχειρεί καν – να παρουσιάσει μια ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης. Το όμορφο εξώφυλλο παραμένει «ποπ», το ίδιο και ο ήχος και οι ερμηνείες του καλλιτέχνη. Αυτό που αλλάζει είναι τα ίδια τα τραγούδια, τα οποία, στην πλειοψηφία τους, «εκθέτουν» τον Χατζηγιάννη για αρκετές από τις δικές του συνθετικές προσπάθειες. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν μιλάμε για κομμάτια των Θάνου Μικρούτσικου, Μίμη Πλέσσα, Γιάννη Σπανού, Σταμάτη Κραουνάκη, μεταξύ άλλων;
Πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου, ο Χατζηγιάννης επέλεξε να μην επανεκτελέσει τα τραγούδια αυτά αλλά να τα διασκευάσει – να φωτιστούν άλλες πλευρές ενός κομματιού, αυτό είναι το νόημα του να ασχοληθεί κανείς με ένα τραγούδι που έχει ήδη δισκογραφηθεί. Αρρωγός του σε αυτό το εγχείρημα είναι ο Γιώργος Ζαχαρίου, μουσικός παραγωγός, διασκευαστής και ενορχηστρωτής του Κολάζ. Αν μη τι άλλο, η όλη παραγωγή είναι πλούσια και εντυπωσιακότατη: πιάνα, πλήκτρα, κιθάρες, τύμπανα και κρουστά, πνευστά και έγχορδα, προγραμματισμός, ανδρικά και γυναικεία φωνητικά, πλούσιος ήχος – τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Υπάρχουν βέβαια και οι ίδιες οι εκτελέσεις – μ’ αυτές τι γίνεται; Ούτε κρύο ούτε ζέστη, κατά τη γνώμη μου. Υπάρχουν καλές στιγμές, όπου το εγχείρημα πετυχαίνει όπως π.χ. στο εναρκτήριο Άννα (Τάκης Μπουγάς-Γιάννης Καλαμίτσης) ή στο Ο Τηλεφωνητής (Θάνος Μικρούτσικος-Λίνα Νικολακοπούλου) – αν και στο δεύτερο ο ερμηνευτής «καταφέρνει» να ακούγεται σαν τον Μαζωνάκη. Υπάρχουν και κακές στιγμές: στο Αν Είσαι... (Πώς Θες Να Το Ξέρω) των Γιάννη Σπανού και Νίκου Καρύδη κάποιος είχε την ιδέα να προσθέσει «ξελιγωμένα» γυναικεία φωνητικά και να «νερώσει» την μελωδία ενώ στο Ξημερώνει Κυριακή των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου η νωχελικότητα της εκτέλεσης αποδυναμώνει το τραγούδι. Υπάρχουν, τέλος, και στιγμές που στερούνται νοήματος ύπαρξης όπως στο Δεν Θέλω Πια Να Ξαναρθείς του Μανώλη Χιώτη το οποίο μοιάζει να επιλέχθηκε απλά για να συμμετάσχει η Γλυκερία στα δεύτερα φωνητικά. Να μην ξεχάσω και το μοναδικό ορίτζιναλ, το Κρύψε Με, σε μουσική Χατζηγιάννη και στίχους Αντώνη Ανδρικάκη, το οποίο είναι αξιοπρεπέστατο μεν, δεν μάς λέει κάτι που να μην ξέραμε από πριν για τους δημιουργούς του δε.
Καταφέρνει κάποια πράγματα, νομίζω, το Κολάζ. Πρώτον, αποτελεί ένα δειγματολόγιο του γούστου του Χατζηγιάννη, για όσους ενδιαφέρονται. Δεύτερον, ίσως οδηγήσει κάποιους από τους νέαρότερους ακροατές του να αναζητήσουν τις πρώτες εκτελέσεις των τραγουδιών αυτών. Τρίτον και σημαντικότερο, μοιάζει να σηματοδοτεί κάποια όρια για τις δυνατότητες του καλλιτέχνη – εκθέτει τις ερμηνευτικές του ικανότητες σε κάποια σημεία και σίγουρα τον φέρνει αντιμέτωπο με ένα διαχρονικό σώμα δουλειάς – και ίσως, ιδανικά, τον βάλει σε σκέψεις σχετικά με τη δική του δουλειά μέχρι σήμερα.
Κι από εδώ και πέρα, τι; Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ήδη κυκλοφόρησε το πρώτο του διεθνές άλμπουμ και το πιθανότερο είναι να γνωρίσει επιτυχία και στο εξωτερικό – έχει τα φόντα, το «πακέτο» που λένε και οι κριτές στα τηλεριάλιτυ. Το ζήτημα είναι αν θα επιχειρήσει πράγματι να βάλει την ποπ του να σκεφτεί ή αν θα συνεχίσει να αναλώνει το ταλέντο του σε ασημαντότητες που δεν θα θυμάται κανείς έπειτα από κάποια χρόνια. Ας μην τον φορτώνουμε όμως με άγχος. Ο χρόνος θα δείξει. Και, για να τον απαλλάξουμε και από μια κατηγορία που τον «βαραίνει», αυτή του «επίδοξου νεκροθάφτη του έντεχνου», να πούμε, κυρίες και κύριοι ένορκοι, ότι ο πιθανολογούμενος θάνατος του «έντεχνου», αν συμβεί, δεν θα οφείλεται σε δολοφονία αλλά, μάλλον, σε αυτοκτονία λόγω βαριάς κατάθλιψης και παντελούς έλλειψης χιούμορ.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε στην πρώτη θέση της επικαιρότητας, όπως τον καιρό της χούντας. Με τη διαφορά ότι τότε ήταν όλοι μαζί μας, ήθελαν να μας βοηθήσουν. Τώρα είναι όλοι εναντίον μας
Νάνα Μούσχουρη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.