178 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.09.2017
Ορφέας | Main Feed

Η δισκογραφία σήμερα

Δημήτρης Βαγενάς

Δήμητρα Γαλάνη

Η προσωπική της δισκογραφία (Δ’ ΜΕΡΟΣ / 2001 – 2012)

Γράφει ο Δημήτρης Βαγενάς

2001 – 2012


Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, η Δήμητρα Γαλάνη παρουσιάζει έναν ιδιαίτερο δίσκο, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με ό, τι είχε τραγουδήσει μέχρι τότε, προκαλώντας σύγχυση σε ορισμένος ακροατές της και ξαφνιάζοντας ευχάριστα τους υπόλοιπους. Παράλληλα, κάνει ένα μεγάλο βήμα ως συνθέτρια, ηχογραφώντας τα ορχηστρικά της κομμάτια που ακούστηκαν στην ταινία «Θα το μετανιώσεις», και μελοποιώντας τους στίχους της Μαριανίνας Κριεζή.

2001 «Μετά –»
Έχοντας δώσει εξετάσεις στο λαϊκό τραγούδι και έχοντάς τες περάσει με άριστα, μέσα από τις εμφανίσεις της στο «Χάραμα», η Δήμητρα Γαλάνη αποφασίζει να εμπιστευτεί τη φωνή της σε ήχους που παράγονται από computer και προγράμματα, συνεργαζόμενη με τον «μάστερ» της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής, Κωνσταντίνο Βήτα. Ο εμπνευσμένος δίσκος «Μετά –» περιλαμβάνει 7 τραγούδια σε μουσική και στίχους Κ. Βήτα και 4 διασκευές. Όσον αφορά τα δικά του τραγούδια, ακούμε το «Κόκκινο κοχύλι», το οποίο η ερμηνεύτρια μοιράζεται με το δημιουργό και ακούστηκε αρκετά τότε, και τη «Στέλλα», δύο ρυθμικά και αισιόδοξα ερωτικά τραγούδια, με στίχους που χαρακτηρίζονται από μία ηθελημένη εφηβική – έως και παιδική – αθωότητα («Ειν’ η αγάπη ένα λουλούδι που ανθίζει / Κι είσαι εσύ τα πέταλα που κάνουν τη γη να γυρίζει»). Αντίθετα, στα κομμάτια «Δίψα», «Τα τραίνα» και «Δρόμοι», οι ηλεκτρικοί ήχοι του συνθέτη δημιουργούν μία σκοτεινή ατμόσφαιρα, ενισχυμένη από τους στίχους που αναφέρονται στο χωρισμό και στην ερωτική απουσία («Τα όνειρά μου είχα αφήσει στην καρδιά σου», «Όταν ο Θεός σ’ έφτιαξε / σ’ έφτιαξε για ν’ αγαπάς»), ενώ τα «Μικρή ζωή» & «Μια ευχή» (ντουέτο με το συνθέτη), ξεφεύγουν από τη ατμόσφαιρα του υπόλοιπου δίσκου, αφού κυριαρχεί ο φυσικός ήχος της ακουστικής κιθάρα του Κ. Βήτα. Διασκευασμένα ακούμε το παραδοσιακό σμυρναίικο «Αλητάκι [Αλανιάρικη ζωή]» (ντουέτο με την Ελευθερία Αρβανιτάκη), όπου οι υπολογιστές του δημιουργού ενώνονται επιτυχώς με τα μπουζούκια και τους μπαγλαμάδες του Θανάση Βασιλιά και του Νίκου Κατσίκη, το «H μέρα εκείνη δε θ’ αργήσει» (Μ. Λοΐζου – Ξ. Φιλέρη), ηχογραφημένη για πρώτη φορά το 1980 από τη Γαλάνη και τον αξέχαστο συνθέτη, το «Πες μου μια λέξη» (Μ. Χατζιδάκι – Αλ. Σακελλαρίου), η μοναδική, κατ’ εμέ, αδύναμη στιγμή του δίσκου, αλλά και το «Λόγο της σιωπής» (Δ. Γαλάνη – Π. Καρασούλου), που, όπως είδαμε στο προηγούμενο αφιέρωμα, είχε συμπεριληφθεί στον προσωπικό δίσκο της Γαλάνη «Φως». Συγκεκριμένα, ο «Λόγος της σιωπής» ακούγεται μαζί με το συγκλονιστικό τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου «Η ώρα του stuff»,  το οποίο είχε ερμηνεύσει ο ίδιος μαζί με τη Γαλάνη το 1978. Τα δύο κομμάτια δεν συνδυάστηκαν απλώς, αλλά ουσιαστικά «μπήκε» το ένα μέσα στο άλλο, χάρη στην επιτυχημένη μίξη του Γιώργου Μπουσούνη, αποτελώντας μία από τις πιο ενδιαφέρουσες κι εμπνευσμένες στιγμές της προσωπικής δισκογραφίας της Γαλάνη.

2002 «ΔΗΜΗΤΡΑ – ΤΑΝΙΑ  Ζωντανές ηχογραφήσεις στο Ζυγό 2001 – 2002»
Οι ζωντανές εμφανίσεις της Δήμητρας Γαλάνης και της Τάνιας Τσανακλίδου αποτυπώθηκαν σ’ αυτό το διπλό CD, που μοιάζει να απευθύνεται κυρίως σε όσους δεν γνωρίζουν τη δισκογραφία των δύο ερμηνευτριών και επιθυμούν να έχουν τα πιο γνωστά τους τραγούδια στη συλλογή τους. Εκτός από τα «προφανή» κομμάτια (π.χ. «Μαμά γερνάω», «Τα γαλάζια σου γράμματα», «Κουτσή κιθάρα»), τα οποία αποτελούν τραγούδια – σταθμούς στην καριέρα τους και ασφαλώς και πρέπει να εντάσσονται στις συναυλίες τους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχει λόγος να δισκογραφούνται ξανά και ξανά, ακούμε και αρκετά λιγότερα γνωστά τραγούδια, κυρίως από τη δισκογραφία της Γαλάνη, («Παλίρροια», «Τα συρτάρια», «Στο πάτωμα τα ρούχα σου» κ.ά.), καθώς και κάποια γνωστά τραγούδια πρωτοηχογραφημένα από άλλους ερμηνευτές («Τι σου ‘κανα και πίνεις», «Μια φορά θυμάμαι» κ.ά.), όπως άλλωστε συνηθίζεται να γίνεται σε τέτοιους δίσκους.

2003 «Θα το μετανιώσεις»
Ως συνθέτρια, η Δήμητρα Γαλάνη έκανε το ντεμπούτο της το 1988, υπογράφοντας τα κομμάτια της Λίνας Νικολακοπούλου «Δικαίωμα» & «Χειροκρότημα», που ερμήνευσε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Αρκετά χρόνια μετά, έχοντας αποκληθεί «συνάδελφος» από το Δήμο Μούτση και έχοντας συνεργαστεί με σημαντικούς στιχουργούς και ερμηνευτές, γράφει μελωδίες για την ταινία της Κατερίνας Ευαγγελάκου «Θα το μετανιώσεις», καταθέτοντας τον πρώτο της δίσκο με ορχηστρική μουσική. Υπάρχουν, βέβαια, και τρία κομμάτια σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, το – με ροκ στοιχεία – «Ίδιο φεγγάρι», το «Κι έμεινα εδώ», ένα μάλλον αδιάφορο μπλουζ που γράφτηκε, προφανώς, αποκλειστικά για τις ανάγκες της ταινίας, και ένα άγνωστο διαμάντι της νεότερης ελληνικής δισκογραφίας, η «Γιορτή και ξενιτιά» (ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου) μια ατμοσφαιρική μπαλάντα με συμβολικούς στίχους. Η μελωδία της «Γιορτής και ξενιτιάς» αποτελεί δικαίως το βασικό θέμα του soundtrack, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι υπόλοιπες συνθέσεις υπολείπονται σε μελωδικότητα και ατμοσφαιρικότητα –  σ’ αυτό συμβάλλουν, άλλωστε, οι προσεγμένες ενορχηστρώσεις του Γιώργου Μπουσούνη, με κορυφαία στιγμή το ορχηστρικό κομμάτι «Δεν έχω ποδήλατο». Νομίζω, λοιπόν, πως είχε απόλυτο δίκιο ο Γιώργος Χατζηνάσιος, όταν δήλωσε πως η Δήμητρα Γαλάνη έχει «δικαίωμα» για «χειροκρότημα» και ως συνθέτις.

2003 «Σταύρος Ξαρχάκος: Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο»
Το 2003 ο Σταύρος Ξαρχάκος, με την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής, παρουσίασε στο Ηρώδειο ένα αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο, δίνοντας στη Δήμητρα Γαλάνη την ευκαιρία να ερμηνεύσει μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ελληνικής δισκογραφίας. Μέσα από τις πλούσιες και συμφωνικές ενορχηστρώσεις των δικών του κομματιών, ο μεγάλος δημιουργός κατάφερε να «ξανακοιτάξει» τις μελωδίες του και, ενδεχομένως, να τις αναθεωρήσει, ενώ μέσα από τις ευρηματικές παρεμβάσεις του στις συνθέσεις των Μάνου Χατζιδάκι – Μίκη Θεοδωράκη – Δήμου Μούτση, κατάφερε ν’ αναδείξει διαφορετικές πτυχές πασίγνωστων κομματιών, χωρίς, παράλληλα, ν’ αφήσει το περιθώριο στους σκληροπυρηνικούς ακροατές να τον κατηγορήσουν πως αλλοίωσε το ύφος τους. Η Γαλάνη από τη μεριά της, κατέθεσε  μοναδικές ερμηνείες, καταφέρνοντας ν’ αναμετρηθεί επιτυχώς με πασίγνωστα τραγούδια που έχουν ταυτιστεί με τους σημαντικότερους Έλληνες ερμηνευτές, όπως το «Παλικάρι στα Σφακιά» και το «Νυν και αεί», τα οποία ελάχιστοι θα είχαν το θάρρος ν’ αγγίξουν μετά το Νίκο Ξυλούρη και τη Βίκυ Μοσχολιού. Σε αντίθεση, λοιπόν, με άλλους live δίσκους της Γαλάνη, ο συγκεκριμένος όχι μόνο έχει λόγο ύπαρξης, αλλά αποτελεί κι ένα συγκλονιστικό ηχητικό ντοκουμέντο.

2004 «Επί σκηνής»
Ένα χρόνο μετά το «Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο» κυκλοφορεί ένας ακόμη αξιόλογος live δίσκος, που καταγράφει την εμφάνιση της Γαλάνη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 12 Φεβρουαρίου 2004. Η μεγάλη ερμηνεύτρια, που εκείνη τη χρονιά συμπλήρωνε 35 χρόνια στη δισκογραφία, επέλεξε τραγούδια που καθόρισαν το ερμηνευτικό της ύφος. Από το «Μη μου μιλάς γι’ αγάπη» (Γ. Σπανού – Κ. Ασημακόπουλου), λοιπόν, ένα τραγούδι που είχε ερμηνεύσει όταν ήταν δεκαεπτά ετών στην ταινία «Όμορφες μέρες» και κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1990, με αποτέλεσμα να γίνει γνωστό τα τελευταία χρόνια μέσα από τις ζωντανές της εμφανίσεις, μέχρι το «Δεν είσαι εδώ» (Στ. Κορκολή – Π. Καρασούλου) και το «Τράβα σκανδάλη» (Δ. Γαλάνη – Μ. Κοντοβά), που είχε ηχογραφήσει για πρώτη φορά η Άλκηστις Πρωτοψάλτη το 2002, παρακολουθούμε την πορεία της Γαλάνη στο χρόνο και την ακούμε να ερμηνεύει αγαπημένα της τραγούδια απ’ τη δεκαετία του ’70 και του ‘80, έχοντας αυτή τη φορά την ωριμότητα και την εμπειρία 35 χρόνων. Οι προσεγμένες ενορχηστρώσεις του Γιώργου Ζαχαρίου ενισχύουν την εσωστρέφεια και τη μελαγχολία των κομματιών, που είναι έτσι κι αλλιώς έντονες, αφού, όπως έγραψα και σε προηγούμενο αφιέρωμα, η μελαγχολική διάθεση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δισκογραφία της Γαλάνη.  

  
  
  
  
  
 
 
  
  
  
 


2004 «Το σ’ αγαπώ μπορεί»
Μετά τον Παρασκευά Καρασούλο και τη Λίνα Νικολακοπούλου, ήρθε η σειρά μιας εξίσου σημαντικής στιχουργού να συναντηθεί με τη φωνή και τις μελωδίες της Γαλάνη. Στο «Σ’ αγαπώ μπορεί» η Δήμητρα Γαλάνη συνεργάζεται, τόσο ως συνθέτρια όσο και ως ερμηνεύτρια, με τη Μαριανίνα Κριεζή, που υπογράφει τα περισσότερα κομμάτια, καταθέτοντας  έναν από τους πιο «νεανικούς» δίσκους της, ο οποίος φλερτάρει – σε μεγάλο βαθμό χάρη στην ενορχήστρωση του Σταύρου Αραπίδη και του Γιώργου Ζαχαρίου – με την ποπ μουσική. Η εξωστρέφεια και τα ποπ στοιχεία είναι έντονα στο ομότιτλο κομμάτι, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του 2004, στο «Απόψε παίξαμε», στο «Δε σε δίνω» (στίχοι: Μ. Κοντοβά) και στο «Προφίλ», γραμμένο από τη 19χρονη – τότε – Στεφανία Χαρσούλα, ενώ στο καλοκαιρινό «Combo – Combo» (στίχοι: Μυρτώ Κοντοβά), που επίσης ακούστηκε αρκετά, η Γαλάνη κάνει ένα μουσικό πέρασμα από την Κούβα. Τα υπόλοιπα τραγούδια, όσον αφορά το στιχουργικό κομμάτι τουλάχιστον, είναι σαφώς ανώτερα, χαρακτηριζόμενα από την τρυφερότητα και τη γυναικεία ευαισθησία που κυριαρχούν στις περισσότερες δουλειές της Κριεζή. Συγκεκριμένα, ξεχωρίζω το «Άρωμα», ένα τραγούδι που μιλάει για τη «γλυκιά μυρωδιά της προδοσίας» και μουσικά θυμίζει τη συνεργασία της Γαλάνη με τους «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω», το «Μια νύχτα μόνο», ένα ατμοσφαιρικό χασάπικο παιγμένο από τους δεξιοτέχνες «Ραστ», και το «Γυαλί – ντουνιάς», ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχει υπογράψει η Κριεζή. Άξιο αναφοράς είναι, τέλος, το ιδιαίτερο εξώφυλλο με τη Γαλάνη μέσα σε μια θάλασσα από ηλιοτρόπια, και το γεγονός πως στο ένθετο του δίσκου κάθε τραγούδι συνοδεύεται από την ιστορία του, δίνοντας στον αναγνώστη την εντύπωση πως ρίχνει κλεφτές ματιές στο ημερολόγιο της συνθέτριας και των στιχουργών.  

2005 «ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ / ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ Live στο Vox»

Χαρακτήρισα τον προηγούμενο δίσκο της «ποπ» και «νεανικό», νομίζω, ωστόσο, πως ο συγκεκριμένος είναι ο πιο ποπ και ο πιο νεανικός δίσκος της Γαλάνη. Θυμάμαι πως εκείνη την περίοδο η Δήμητρα Γαλάνη και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη ήταν ιδιαίτερα αγαπητές σε όσους είχαμε γεννηθεί στις αρχές του ’90, αφού οι – τότε – πρόσφατες επιτυχίες τους, όπως «Ο άγγελός μου», «Το σ’ αγαπώ μπορεί», «Τράβα σκανδάλη», «Προλαβαίνω», «Κάθε φορά που με κοιτάζεις», ακουγόντουσαν συνέχεια και, λόγω του ύφους τους, είχαν αγαπηθεί και από το εφηβικό κοινό, ενώ το «Δυο μέρες μόνο», χάρη στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, έγινε γνωστό και σε όσους ήμασταν αγέννητοι όταν πρωτοκυκλοφόρησε, κατοχυρώνοντας έτσι τη διαχρονικότητά του. Στο συγκεκριμένο live τους, λοιπόν, οι δύο ερμηνεύτριες ξεσηκώνουν το κοινό – χαρακτηριστικότατο το «Let’s party!» που αναφωνεί η Πρωτοψάλτη – με τις πρόσφατες επιτυχίες τους, το «She loves you» των Beatles, το «Σχολείο» των Olympians, αλλά και με δικά τους ποπ τραγούδια, όπως το «Γρανάζι» και το «Σ’ όποιον αρέσουμε». Κορυφαία και εξίσου απρόβλεπτη είναι η στιγμή που Γαλάνη αρχίζει να τραγουδάει το «Δώδεκα» (Ν. Καρβέλα – Φ. Νικολάου) την ίδια στιγμή που η Πρωτοψάλτη τραγουδάει το «Αν μου τηλεφωνούσες» (Μ. Χατζηγιάννη – Ελ. Βραχάλη) επιτυγχάνοντας μία μοναδική μίξη των δύο αυτών τραγουδιών. Το «Αν μου τηλεφωνούσες + Δώδεκα» ακούστηκε πάρα πολύ τότε κι εξακολουθεί ν’ ακούγεται ακόμα, αφού ακόμα κι η Άννα Βίσση τραγούδησε κάποιες φορές το «Δώδεκα» με τη συνοδεία του «Αν μου τηλεφωνούσες». Εξίσου δυνατή είναι η στιγμή που οι δύο ερμηνεύτριες τραγουδούν το «Post love» (Ν. Αντύπα – Λ. Νικολακοπούλου) και το «Πόσα γράφει η αγάπη ακόμα», ένα τραγούδι που έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου και συνέθεσε η Δήμητρα Γαλάνη, ειδικά για τις παραστάσεις στο «Vox».

2007 «Ντάμα κούπα»

Το μουσικό κοινό ενθουσιάστηκε μαθαίνοντας πως η Γαλάνη θα ξανασμίξει με τη Λίνα Νικολακοπούλου, δυστυχώς, όμως το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν απογοητευτικό. Στόχος της βασικής στιχουργού της «Ντάμα κούπας» ήταν «να γυρίσει τη Μεσόγειο η Δήμητρα», όπως γράφει κι η ίδια στο ένθετο του δίσκου, με αποτέλεσμα να γράψει ελληνικούς στίχους πάνω σε ξένες μελωδίες, κάτι που είχε κάνει και στο παρελθόν με μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία («Στα κίτρινα φώτα», «Θεός αν είναι», «Το πάρτι» κ.ά.) Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, οι μελωδίες είναι πολύ γνωστές και είναι δύσκολο ν’ ακουστούν μ’ ελληνικούς στίχους – πόσο εύκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος το «La flor de Estambul» του Erik Satie στα ελληνικά;  – ειδικά απ’ τη στιγμή που οι στίχοι αυτοί δεν είναι σε καμία περίπτωση αντάξιοι μιας Νικολακοπούλου, χαρακτηριζόμενοι από έναν επιτηδευμένο λυρισμό και μια κατασκευασμένη μελαγχολία. Ευτυχώς, βέβαια, η «Ντάμα κούπα» περιέχει και μη «μεταγλωττισμένα» κομμάτια, απ’ τα οποία ξεχωρίζουν το «Σε μισώ» (Θ. Παπαδόπουλου – Χρ. Γιαννακόπουλου, Αλ. Σακελλάριου), πρωτοηχογραφημένο από τη Σοφία Βέμπο, και η εξωστρεφής «Μάσκα» (μουσική: Χ. Μουράτογλου). Επίσης, στον εν λόγω δίσκο ακούμε για πρώτη φορά τα «Στερεότυπα» (μουσική: Χ. Μουράτογλου), ένα τραγούδι που έξι χρόνια μετά εξακολουθεί ν’ ακούγεται ανελλιπώς, περιλαμβάνεται σε όλες τις ζωντανές εμφανίσεις της Γαλάνη και αποτελεί, εν γένει, ένα από τα πιο γνωστά και πιο αγαπητά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει.

2009 «Πίξελ»
Το καλοκαίρι του 2009 η Δήμητρα Γαλάνη αποφασίζει να επαναλάβει το πείραμα που έκανε με τον Κωνσταντίνο Βήτα, εμπιστευόμενη γνωστά της κομμάτια σε εκπρόσωπους της ηλεκτρονικής, pop και alternative μουσικής σκηνής. Εκτός από το «Αίνιγμα» του Vassilikos και το «Δεν είμαι από δω» του Παύλου Παυλίδη, όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του «Πίξελ» έχουν ακουστεί ξανά από τη Γαλάνη, κάποια μάλιστα, όπως το «Ζω» και το «Δεν είσαι εδώ» αποτελούν σήματα – κατατεθέν της, γεγονός που έκανε πολλούς ν’ αναρωτηθούν ποιος ο λόγος να δισκογραφηθούν ξανά, έστω κι αν ακούγονται διασκευασμένα. Αντίθετα, ο Αντώνης Μποσκοΐτης μίλησε για ξαναζεσταμένο, αλλά νοστιμότατο φαΐ και ίσως να μην είχε άδικο, αφού οι διασκευές είναι ενδιαφέρουσες και προσεγμένες. Δυνατές στιγμές του «Πίξελ» το «Μη μου μιλάς γι’ αγάπη» (Matisse Version) συνδυασμένο με αγγλικούς στίχους, το «Χειροκρότημα» αναμεμειγμένο με το «Esse olhar» και τη φωνή της Αθηνάς Ρούτση, και η Cyanna Version του «Τίποτα» μέσα απ’ την οποία τονίζονται τα ροκ στοιχεία της μουσικής και το νόημα των στίχων. Παρά το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν οι προσεγγίσεις των κομματιών, ο δίσκος δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση – το 2009 ήταν, άλλωστε, ήδη εμφανέστατη η κρίση της ελληνικής δισκογραφίας – και μπορώ να πω πως τον αντιμετωπίζω περισσότερο σαν πείραμα, έστω κι επιτυχημένο, παρά σαν μία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά.


 2011 «Δήμητρα Γαλάνη Vassilikos»
Η συνάντηση της Γαλάνη με το Vassilikos των Raining Pleasure στο Gazarte καταγράφτηκε σ’ αυτό το δίσκο, που φαίνεται πως κυκλοφόρησε μόνο και μόνο για να εμπλουτιστεί η προσωπική δισκογραφία της Δήμητρας Γαλάνη. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς το γεγονός πως δισκογραφούνται για πολλοστή φορά το  «Χειροκρότημα», το «Τράβα σκανδάλη» και το «Εμένα με συμφέρει», ενώ κάποια «απρόβλεπτα» κομμάτια, όπως το «Because» των Beatles και το «Γκαρσόνι» του Μανώλη Χιώτη, δεν είναι τελικά και τόσο απρόβλεπτα, αφού κι αυτά έχουν ηχογραφηθεί ξανά από τη Γαλάνη. Περιττό βέβαια να πω πως ο δίσκος πέρασε απαρατήρητος.

2012 «Χάρις Αλεξίου – Δήμητρα Γαλάνη Παλλάς 2012 Live»
Το χειμώνα του 2012 οι δύο σημαντικές ερμηνεύτριες συναντήθηκαν ξανά στη σκηνή του Παλλάς και, παρά το ακριβό εισιτήριο και το γεγονός πως η φωνή της Αλεξίου δεν είναι σε καλή κατάσταση, οι παραστάσεις τους ήταν πάντα sold out, παίρνοντας συνεχώς παρατάσεις και εντυπωσιάζοντας το κοινό. Παρόλα αυτά, η αποτύπωση των παραστάσεών τους σ’ ένα διπλό CD ήταν μια παντελώς άστοχη κίνηση, αφού κι εδώ ακούμε τραγούδια που έχουν ηχογραφηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν («Δυο μέρες μόνο», «Δικαίωμα», «Ατομική μου ενέργεια» κλπ). Ιδιαίτερα όσον αφορά τη Γαλάνη, έκπληξη μου προκάλεσε το γεγονός πως ακούμε κι εδώ τα «Στερεότυπα», που είχαν συμπεριληφθεί και στο «Πίξελ» και στο live της στο Gazarte – μέσα σε πέντε χρόνια, δηλαδή, ηχογραφούνται τέσσερις φορές! Κι αυτός ο δίσκος πέρασε, φυσικά, απαρατήρητος κι ας ελπίσουμε πως, από ‘δω και πέρα, ερμηνεύτριες του μεγέθους της Γαλάνη και της Αλεξίου θ’ αποφεύγουν τέτοιες άσκοπες κι αδέξιες κινήσεις. 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ήθελα μια κοινωνία που θα έχει μια γραμμή – οριζόντια – για όλα τα παιδιά που γεννιούνται. Να είναι όλα ίσα στην εκκίνηση. Όταν μου λένε αν είμαι αριστερός, αυτό τους απαντώ.
Θάνος Μικρούτσικος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS