106 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
25.04.2017
Ορφέας | Main Feed

Η δισκογραφία σήμερα

Δημήτρης Βαγενάς

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: Η προσωπική της δισκογραφία
(Β’ ΜΕΡΟΣ – ΔΕΚΑΕΤΙΑ ‘80)

Γράφει ο Δημήτρης Βαγενάς


Η Δήμητρα Γαλάνη μπήκε στη δισκογραφία το 1969 με το τραγούδι των Δήμου Μούτση – Νίκου Γκάτσου «Κάποιο τρένο». Ούσα μόλις 16 ετών,  κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της, συνεργαζόμενη με τους σημαντικότερους συνθέτες και υπηρετώντας ένα ρεπερτόριο εξαιρετικό. Στο δεύτερο από τα τέσσερα αφιερώματα στην προσωπική της δισκογραφία, θα εξετάσουμε έναν – έναν όλους τους δίσκους της, από το 1981 ως το 1989.
1981 – 1989
Τη δεκαετία του ’80 κυκλοφόρησαν οι περισσότεροι και, ταυτοχρόνως, οι καλύτεροι προσωπικοί δίσκοι της Δήμητρας Γαλάνη. Η τάση της να πειραματίζεται και να επιδιώκει ασυνήθιστες συνεργασίες είναι εντονότατη, αφού από το 1981 έως το 1989 ερμήνευσε, μεταξύ άλλων, λυρικές μελωδίες του Μίκη Θεοδωράκη, μπαλάντες του Σταμάτη Κραουνάκη με ηλεκτρικό ήχο, δημοτικά με το βαρύτονο Σπύρο Σακκά, καθώς και λαϊκά τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη με την Οπισθοδρομική Κομπανία. Παρά τους διαφορετικούς αυτούς ήχους, κοινός παρανομαστής των περισσότερων δίσκων της είναι οι μελαγχολικές και εσωστρεφείς μπαλάντες, οι οποίες, αποτελώντας το προσωπικό της ύφος, κυριαρχούν μέχρι και σήμερα σε όλες, σχεδόν, τις δισκογραφικές της δουλειές.


1981 «Τα τραγούδια της χτεσινής μέρας»

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη ηχογραφούν έναν δίσκο –  σταθμό για την ελληνική δισκογραφία. Αφορμή για την κυκλοφορία του στάθηκε μια τηλεοπτική εκπομπή, που έγινε υπό την επιμέλεια της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δύο ερμηνεύτριες τραγουδούσαν και έπαιζαν στις κιθάρες τους γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια. Η σύμπραξή τους έκανε μεγάλη εντύπωση στους ακροατές, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στο studio, όπου σε συνεργασία με τους Αντώνη Βαρδή, Κώστα Γανωσέλη και Βασίλη Ρακόπουλο ηχογραφούσαν αγαπημένα τους τραγούδια, διαλέγοντας εκ των υστέρων ποια θα συμπεριληφθούν στο δίσκο. Έτσι, κομμάτια που είχαν ήδη ακουστεί κι αγαπηθεί, όπως «Θάλασσα πλατειά», «Τζαμάικα», «House of the rising sun» ή ακόμα και το «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι», διέγραψαν μια νέα πορεία στο χρόνο, καταφέρνοντας να γίνουν γνωστά σ’ ένα ευρύτερο κοινό που δεν ασχολιόταν ιδιαίτερα με το ελληνικό τραγούδι. Τα «Τραγούδια της χτεσινής μέρας» έκαναν τόση εντύπωση που προτάθηκε στις δύο ερμηνεύτριες να κυκλοφορήσουν έναν παρόμοιο δίσκο, μόνο που αυτή τη φορά το ρεπερτόριό τους θα περιοριζόταν σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και θα συνεργαζόντουσαν με το Γιάννη Πάριο. Ωστόσο, η Δήμητρα Γαλάνη αρνήθηκε, θεωρώντας πως έτσι θα εκμεταλλευόταν την επιτυχία των «Τραγουδιών της χτεσινής μέρας» και θα πρόδιδε εκείνες τις μοναδικές στιγμές που έζησε δίπλα στην Αλεξίου, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν σκεφτόντουσαν ούτε την επιτυχία, ούτε τα χρήματα.

1981 «Καλά είναι κι έτσι»

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί ένας από τους καλύτερους και πιο χαρακτηριστικούς της δίσκους. Στο «Καλά είναι κι έτσι», εκτός από τις εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις του Κώστα Γανωσέλη, κυριαρχούν οι μελωδίες του Γιάννη Σπανού και οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου. Η σημαντική στιχουργός είχε κάνει το ντεμπούτο της στη δισκογραφία λίγους μήνες πριν, συμμετέχοντας στο δίσκο των Βίκυ Μοσχολιού – Σταμάτη Κραουνάκη «Σκουριασμένα χείλια», εντυπωσιάζοντας τη Δήμητρα Γαλάνη, που τη σύστησε στο Γιάννη Σπανό, με τον οποίο έγραψαν αρκετά τραγούδια τη δεκαετία του ’80. Στο «Καλά είναι κι έτσι» περιλαμβάνεται το διαχρονικό «Δεν είναι η αγάπη ζωγραφιά» και τα λιγότερο γνωστά «Δύσκολο καιροί» & «Τι μπορούσα να σου πω», ενώ η Λίνα Νικολακοπούλου συμμετέχει, επίσης, με το σπαραχτικό κομμάτι «Στα κίτρινα φωτά» (μουσική: L. Cohen), ένα από τα πιο διαχρονικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η Γαλάνη, και ο Γιάννης Σπανός με το «Σαν με κοιτάς» (στίχοι: Αλ. Αλεξόπουλου), που είχε πρωτακουστεί από τους Αφροδίτη Μάνου – Γιάννη Φέρτη στην ταινία «Εκείνο το καλοκαίρι». Τέλος, τα κομμάτια «18 χρονών» και «Οδός Περαιώς» των Δημήτρη Λέκκα – Γιώργου Χρονά μπορεί να μην ακούστηκαν ποτέ ιδιαίτερα, ίσως λόγω της έντονης μελαγχολίας που τα περιβάλλει, αποτελούν ωστόσο δύο εξαιρετικά τραγούδια.

1982 «Χαιρετισμοί»
Πρόκειται για την πρώτη και τελευταία – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – δισκογραφική δουλειά του Μίκη Θεοδωράκη που ερμηνεύει η Δήμητρα Γαλάνη. Τα δέκα τραγούδια που υπογράφει εδώ ο μεγάλος συνθέτης δεν έχουν καμία σχέση με τα «έντεχνα – λαϊκά», που τον είχαν κάνει ευρύτατα γνωστό τις προηγούμενες δεκαετίες, αφού οι πλούσιες ενορχηστρώσεις με βιολιά, φλάουτο, κόρνο και τσέλο, τα φωνητικά της χορωδίας της Τερψιχόρης Παπαστεφάνου και – κυρίως – οι λυρικές και συμφωνικές μελωδίες του, έχουν ως αποτέλεσμα τα κομμάτια να θυμίζουν άριες, ξεπερνώντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, κορυφαίες στιγμές σε διάφορες όπερες, όπως μας πληροφορεί ο Andreas Brandes στο ένθετο του δίσκου. Αυτό οφείλεται, βέβαια, και στους πανέμορφους και ποιητικούς στίχους των Γιάννη Θεοδωράκη και Αγγελικής Ελευθερίου, που συμμετέχουν υπογράφοντας πέντε και τέσσερα ποιήματα αντίστοιχα. Ο αδερφός του συνθέτη, χάρη στη «Νύχτα μαγικιά», στο «Η αγάπη ζει με τ’ όνειρο» και στο «Χωρίσαμε» δίνει τη δυνατότητα στη Γαλάνη να ερμηνεύσει τρία πανέμορφα ερωτικά τραγούδια, ενώ το «Κάνε κουράγιο» και το «Μη με προδώσεις» χαρακτηρίζονται από δυναμισμό, αποτελώντας δύο μάλλον πολιτικά τραγούδια, που ωστόσο δεν υπολείπονται σε ποιητικότητα. Όσον αφορά τα ποιήματα της Αγγελικής Ελευθερίου, χάρη στη γυναικεία ευαισθησία και στο λυρισμό που τα διακρίνει, εμπνέουν το συνθέτη να γράψει συγκλονιστικές συνθέσεις, μεστές από πάθος και λυρική ένταση. Ιδιαίτερα το «Τα μονοπάτια της φωνής σου» αποτελεί ένα υπόδειγμα λυρικού τραγουδιού, που δεν κουράζει τον ακροατή, παρά το γεγονός ότι διαρκεί σχεδόν εφτά λεπτά. Ο δίσκος κλείνει με το «Χαίρε», έναν «μικρό ύμνο στη χαρά», όπως το αποκαλεί ο Andreas Brandes, σε στίχους του συνθέτη. Ασφαλώς, λόγω του ιδιαίτερου ύφους τους, τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου δεν κατάφεραν ν’ ακουστούν ιδιαίτερα, με εξαίρεση το «Νύχτα μαγικιά» (ή αλλιώς «Ποτέ ποτέ μαζί») που γνώρισε, μάλιστα, πολλές επανεκτελέσεις. Ωστόσο, οι «Χαιρετισμοί» είναι ένας δίσκος γεμάτος μικρά αριστουργήματα και αποτελεί, κατά τη δική μου γνώμη, τον καλύτερο, ίσως, προσωπικό δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη.  

1983 «Ατέλειωτος δρόμος»

Ο «Ατέλειωτος δίσκος» είναι μία ακόμη δισκογραφική δουλειά της Γαλάνη που έγινε με αφορμή ένα τηλεοπτική αφιέρωμα, και περιλαμβάνει ποικίλα και ετερόκλητα κομμάτια, επιλεγμένα από την ερμηνεύτρια και το συνεργάτη της, Πάνο Παπαδόπουλο. Έτσι, το «La chanson des vieux amants» του Jacques Brell συναντά το «Βράδυ» των Λένας Πλάτωνος – Κώστα Καρυωτάκη, και το «Καρδιά απ’ αγάπη ορφανή» του Νίκου Χατζηαποστόλου, ακουσμένο για πρώτη φορά σε μια οπερέτα το ’24, τα «Λιμάνια» του Βασίλη Τσιτσάνη, τραγουδισμένα μαζί με την Οπισθοδρομική Κομπανία. Υπάρχουν επίσης κάποια τραγούδια – σταθμοί στην καριέρα της («Κάποιο τρένο», «Ήταν μια φορά κι έναν καιρό») τα οποία ακούγονται ενορχηστρωμένα από τον Κώστα Γανωσέλη, ενώ από τα κομμάτια που γράφτηκαν ειδικά για το δίσκο, εκτός από το «Πλάκα – πλάκα» του Διονύση Σαββόπουλου, ξεχωρίζει η «Περιμπανού» και το «Αχ ουρανέ» των Μάνου Χατζιδάκι – Νίκου Γκάτσου, τα τελευταία, δηλαδή, τραγούδια του μεγάλου συνθέτη που ηχογράφησε η Γαλάνη σε πρώτη εκτέλεση, όσο εκείνος ζούσε. Όπως αναφέρει κι η ίδια η ερμηνεύτρια, ο «Ατέλειωτος δρόμος» αποτελεί την πιο συνειδητή δισκογραφική της κίνηση μέχρι εκείνη την εποχή, ενώ οι διθυραμβικές κριτικές του Τάσου Φαληρέα, την οδήγησαν στο συμπέρασμα πως βρισκόταν σ’ έναν ατέλειωτο, αλλά σωστό δρόμο.

1984 «Κανονικά»
Το 1984 κυκλοφορεί ο πρώτος δίσκος που υπογράφει εξολοκλήρου η Λίνα Νικολακοπούλου, που είναι ταυτόχρονα και η πρώτη – και τελευταία προς το παρόν – ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του Σταμάτη Κραουνάκη με τη Δήμητρα Γαλάνη. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερο κύκλο τραγουδιών που ξένισε αρκετά τους ακροατές εκείνης της εποχής, αφού, σύμφωνα με την ίδια την ερμηνεύτρια, αγαπήθηκε κυρίως τη δεκαετία του ’90, όταν ανακαλύφθηκε από άτομα που ήταν παιδιά ή έφηβοι τη χρονιά που κυκλοφόρησε. Οι συνθέσεις του Κραουνάκη δημιουργούν μια μυστηριώδη και σκοτεινή ατμόσφαιρα, η οποία εντείνεται από τις ευρηματικές ενορχηστρώσεις του Κώστα Γανωσέλη. Ο βασικός συνεργάτης της Γαλάνη χρησιμοποίησε κυρίως ηλεκτρικά μέσα, για την ακρίβεια συνθετητές, επιχειρώντας μια συνύπαρξη του ηλεκτρικού και του ακουστικού ήχου, γεγονός ασυνήθιστο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Οι μελωδίες βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τους εμπνευσμένους στίχους, στους οποίους κυριαρχεί μια ποιητικότητα, αποδεσμευμένη από λυρικά και καλολογικά στοιχεία, και κρυμμένη πίσω από καθημερινές εικόνες. Παρά το ότι ο ήχος του δίσκου ξένισε, όπως έγραψα και παραπάνω, αρκετά από τα τραγούδια ακούστηκαν και εξακολουθούν ν’ ακούγονται ακόμα, χωρίς να κάνουν βέβαια «τρανταχτή» επιτυχία, όπως το ομότιτλο, το «Video», το «Κλείσε το φως» και το «Ακατάλληλο», ενώ προσωπικά ξεχωρίζω το «Παραδώσου» και το «Απόψε πουθενά» – δυο τραγούδια που συχνά μας θυμίζουν τόσο η ερμηνεύτρια, όσο και ο συνθέτης μέσα από τις ζωντανές τους εμφανίσεις.  

1985 «Μια βραδιά μ’ ένα τραγούδι»

Έκπληξη προκαλεί τόσο η συνεργασία της Δήμητρας Γαλάνη με το βαρύτονο Σπύρο Σακκά, όσο και τα τραγούδια που επέλεξαν να ηχογραφήσουν. Φαίνεται πως αμφότεροι ήταν αποφασισμένοι να πειραματιστούν με τις φωνές και τις δυνατότητές τους, αφού στο δίσκο ακούμε το «Γιάννη μου το μαντήλι σου» και τα «Κάλαντα της Σάμου», καθώς και το «Samba in Preludio», αλλά και το βυζαντινό ύμνο «Το νυμφώνα σου βλέπω». Όσον αφορά τα σόλο της Γαλάνη, μάλλον ξεχωρίζει το «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα», αποτελώντας μία από τις κορυφαίες ερμηνευτικές της στιγμές στη δισκογραφία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως οι δύο ερμηνευτές δεν δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και στα υπόλοιπα κομμάτια, τα οποία είχαν μάλιστα την τύχη να ενορχηστρωθούν από εξαιρετικούς συνθέτες / μουσικούς (Λένα Πλάτωνος, Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Βασίλης Τενίδης, Βαγγέλης Μπουντούνης).

1985 «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω»

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί άλλος ένας ιδιαίτερος δίσκος της Γαλάνη, που φλερτάρει, μάλιστα, με μία νοσταλγική διάθεση, κυρίως χάρη στις προσεγμένες και πλούσιες ενορχηστρώσεις των «Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω», Σταύρου Αραπίδη και Μιχάλη Μουστάκη. Τα περισσότερα από τα τραγούδια του δίσκου ακούστηκαν κι εξακολουθούν ν’ ακούγονται ακόμα, κυρίως τα «Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας» (στίχοι: Σ. Τσώτου) & «Όταν τραγουδάω» (στίχοι: Κ. Κινδύνης), αμφότερα σε μουσική Χρήστου Νικολοπούλου, παρόλο που πολλοί, μέχρι και σήμερα, δυσκολεύονται να πιστέψουν πως το – πλημμυρισμένο από γυναικεία ευαισθησία – «Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας» είναι δικό του. Ξεχώρισαν, ακόμα, οι δύο εσωτερικές μπαλάντες των Μάνου Λοΐζου – Άκου Δασκαλόπουλου «Αχ τα μάτια σου» & «Cart postale», που δεν πρόλαβαν να δισκογραφηθούν όσο ο συνθέτης ήταν εν ζωή, και το «Καληνύχτα μη φοβάσαι» των Σταμάτη Κραουνάκη – Λίνας Νικολακοπούλου, του οποίου ο ήχος είναι αρκετά σύγχρονος, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα του δίσκου. Τέλος, θα ήθελα να σταθώ στο «Για τη Σοφία Βέμπο», ένα τραγούδι που έγραψε ο Βασίλης Τσιτσάνης με σκοπό να τραγουδηθεί από την «τραγουδίστρια της νίκης». Εν τέλει, αυτή η συνεργασία δεν έγινε ποτέ, οι στίχοι του μεγάλου δημιουργού βρέθηκαν, όμως, στο αρχείο του Κώστα Χατζηδουλή, που με τη σειρά του τους έδωσε στο Σταμάτη Κραουνάκη, με στόχο να τους μελοποιήσει για να τους τραγουδήσει η Γαλάνη.

1986 «Παιχνίδι για δύο»
Αν και η δεκαετία του ’80 αποτελεί για τη Δήμητρα Γαλάνη μία δεκαετία γεμάτη απρόβλεπτες συνεργασίες, το 1986 αποφασίζει να συναντήσει ξανά τον παλιό της γνώριμο, Γιώργο Χατζηνάσιο, ζητώντας μάλιστα από τη Λίνα Νικολακοπούλου να ντύσει με τους στίχους της τις μελωδίες του. Οι συνθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου διέπονται και σ’ αυτή τη δουλειά από μελωδικότητα κι ερωτισμό, ενώ είναι μία απ’ τις ελάχιστες φορές που η Λίνα Νικολακοπούλου καταθέτει άμεσους και ευανάγνωστους στίχους. Παρόλα αυτά ο δίσκος δεν είχε μεγάλη εμπορική απήχηση, ίσως επειδή η Γαλάνη του «Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ» διαφέρει αρκετά από τη Γαλάνη του «Παραδώσου», ενώ οι ερωτικοί στίχοι της Νικολακοπούλου φαίνονται απλοϊκοί σε σχέση με τη «Σωτηρία της ψυχής» και το «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ», που είχε υπογράψει μόλις ένα χρόνο πριν. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ο δίσκος δεν περιέχει καλογραμμένα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, όπως τα «Έτσι όπως τα λες», «Παιχνίδι για δύο» (ντουέτο με το Γιάννη Πάριο) και «Μ’ αυτό τον έρωτα», η μελωδία του οποίου είχε πρωτακουστεί το 1971 στην ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη «Σ’ αγαπώ», σκηνοθετημένη από τον αδερφό της, Τάκη. Επίσης, το «Παιχνίδι για δύο» περιλαμβάνει το «Σ’ όποιον αρέσουμε», ένα τραγούδι που, εκτός από σλόγκαν, έγινε διαχρονικότατη επιτυχία και ακούγεται στις περισσότερες συναυλίες της Γαλάνη.  

  
  
  
  
  
 


1988 «Εξ’ επαφής»
Από το 1986 και μετά, η Γαλάνη θα συμμετάσχει σε αρκετούς δίσκους παλιών και νεότερων δημιουργών (Δ. Σαββόπουλος, Στ. Ξαρχάκος, Ξέμπαρκοι κ.ά.) μέχρι την κυκλοφορία του δίσκου της συνεργασίας της με τους Νίκο Ιγνατιάδη – Αντώνη Ανδρικάκη «Εξ’ επαφής». Οι μελωδίες του Νίκου Ιγνατιάδη είναι, ως επί το πλείστον, ρυθμικές και σε συνδυασμό με τις «μοντέρνες» ενορχηστρώσεις του Χάρη Ανδρεάδη θυμίζουν ποπ και disco κομμάτια της εποχής. Τα «Θ’ αλλάξω τακτική», «Δεν έχω τίποτα δικό μου», «Εκπέμπω S.O.S.» και το «Εξ’ επαφής» ακούστηκαν αρκετά τότε, πλέον όμως ο δίσκος θεωρείται ξεχασμένος και δυσεύρετος,  ενώ πιστεύω πως κι η ίδια η Γαλάνη δεν νιώθει καθόλου περήφανη γι’ αυτή τη δισκογραφική δουλειά – στο box set «Εφ’ όλης της ύλης 1969 – 1999», άλλωστε, δεν έχει συμπεριλάβει κανένα τραγούδι. Ασφαλώς, τα κομμάτια του «Εξ’ επαφής» δεν έχουν τα φόντα να συγκριθούν με τα τραγούδια του «Κανονικά» ή του «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω», ακούγονται, ωστόσο, ευχάριστα.  

1989 «Παλίρροια»
Μετά το «Μαγικό κλειδί» και το «Λες κι είσαι νύχτα» που δισκογραφήθηκαν από τη Μαρία Δημητριάδη και το Στέφανο Κορκολή αντίστοιχα, ο νεαρός συνθέτης και ο Παρασκευάς Καρασούλος, συνεργαζόμενοι αυτή τη φορά με τη Δήμητρα Γαλάνη, καταθέτουν την τρίτη και πιο ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά, η οποία τούς δίνει το περιθώριο να αναδείξουν διάφορες πτυχές του ταλέντου τους. Στην «Υγρασία» ο συνθέτης φλερτάρει μ’ έναν σύγχρονο και ηλεκτρικό ήχο, ενώ στο «Λυκόφως» και στη «Φιλήσυχη ζωή» γίνεται αισθητή η κλασσική του παιδεία και η αγάπη του για τη συμφωνική μουσική. Αντίστοιχα, ο Παρασκευάς Καρασούλος, υπηρετώντας έναν «καθαρά ποιητικό και προφητικά πολιτικό λόγο», όπως έχει γράψει η Στέλλα Βλαχογιάννη, καταθέτει την «Παλίρροια» και «Τα πιο μεγάλα θαύματα», δύο από τα πιο ατμοσφαιρικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η Γαλάνη, καθώς και το «Τίποτα», ένα καθαρά πολιτικό κομμάτι. Τα προαναφερθέντα κομμάτια, βέβαια, δεν είχαν ούτε την επιτυχία, ούτε τη διαχρονικότητα των «Δεν είσαι εδώ» & «Και σ’ αγαπώ», που αποτελούν ουσιαστικά τα μοναδικά ερωτικά τραγούδια του δίσκου, εξακολουθούν όμως να ανακαλύπτονται και ν’ αγαπιούνται από το μουσικόφιλο κοινό, ενώ κι η ίδια η Γαλάνη τούς έχει δείξει ιδιαίτερη αδυναμία, τραγουδώντας τα συχνά στις συναυλίες της και συμπεριλαμβάνοντάς τα σε συλλογές της.

1989 «Η παράσταση αρχίζει»

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 κυκλοφορεί ένας δίσκος που αποτυπώνει τη συνάντηση τριών ερμηνευτών που σφράγισαν με τη φωνή τους πάνω από τέσσερις δεκαετίες: της Χάρις Αλεξίου, της Δήμητρας Γαλάνη και του Γιάννη Πάριου. «Η παράσταση αρχίζει» κυκλοφόρησε με αφορμή τις ζωντανές εμφανίσεις των ερμηνευτών στο Rex Θεσσαλονίκης και περιλαμβάνει τραγούδια από το προσωπικό τους ρεπερτόριο, καθώς και κάποια αγαπημένα τους κομμάτια. Όπως και σε αρκετούς live δίσκους, έτσι κι εδώ απουσιάζουν τα απρόβλεπτα τραγούδια και οι εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις, ωστόσο, και μόνο για ν’ απολαύσει τη συνεργασία των τριών ερμηνευτών την περίοδο που ήταν σε πλήρη εμπορική και καλλιτεχνική ακμή, αξίζει κανείς να έχει τον εν λόγω δίσκο στη συλλογή του.

  
  
  
  

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εκεί που σμίγει η αγάπη των ανθρώπων είναι η πατρίδα σου.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS