143 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.05.2017
Ορφέας | Main Feed

Η δισκογραφία σήμερα

Δημήτρης Βαγενάς

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: Η προσωπική της δισκογραφία
(Ά ΜΕΡΟΣ – ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’70)

Γράφει ο Δημήτρης Βαγενάς


Η Δήμητρα Γαλάνη μπήκε στη δισκογραφία το 1969, με το τραγούδι των Δήμου Μούτση – Νίκου Γκάτσου «Κάποιο τρένο». Ούσα μόλις 16 ετών,  κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της, συνεργαζόμενη με τους σημαντικότερους συνθέτες και υπηρετώντας ένα ρεπερτόριο εξαιρετικό. Στο εν λόγω αφιέρωμα, και στα υπόλοιπα που θ’ ακολουθήσουν, θα εξετάσουμε, έναν – έναν, όλους τους προσωπικούς της δίσκους, από το 1971 μέχρι σήμερα.


1971 – 1979
Η πρώτη της δεκαετία καθορίστηκε από τις συμμετοχές της σε δίσκους συνθετών. Ταυτίστηκε με το Μάνο Χατζιδάκι («Άσπρο περιστέρι», «Αθανασία», «Αγάπη μέσα στην καρδιά»), καθιερώθηκε με το Γιώργο Χατζηνάσιο («Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ», «Τα γαλάζια σου γράμματα»), ενώ δεν παρέλειψε να πειραματιστεί με το Χριστόδουλο Χάλαρη («Ο Δροσουλίτης»), καθώς και με τον Παύλο Σιδηρόπουλο («Η ώρα του stuff»). Όσον αφορά το στιχουργικό κομμάτι, ο Νίκος Γκάτσος αποτέλεσε το βασικό συνεργάτη της, προικίζοντάς την με μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια της δεκαετίας του ’70.

1971 «Δήμητρα Γαλάνη»

Την εποχή εκείνη συνηθιζόταν ο πρώτος «μεγάλος» δίσκος των τραγουδιστών να κυκλοφορεί όταν είχαν ήδη δοκιμαστεί, μέσα από δισκάκια 45 στροφών και συμμετοχές σε δίσκους συνθετών. Η Δήμητρα Γαλάνη δεν αποτελεί εξαίρεση, με αποτέλεσμα στον πρώτο της δίσκο, που φέρει ως τίτλο το όνομά της, να κυριαρχούν τα τραγούδια των δίσκων «Επιστροφή» και «Της γης το χρυσάφι» του θρυλικού διδύμου  Χατζιδάκι – Γκάτσου, ενορχηστρωμένα από το Δήμο Μούτση και το Γιάννη Σπανό, αντίστοιχα. Αν και ο μεγάλος συνθέτης δεν είχε και σε πολύ μεγάλη υπόληψη τους δύο αυτούς δίσκους, ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως κυκλοφόρησαν ενώ βρισκόταν στο εξωτερικό, οι ακροατές αγάπησαν ιδιαίτερα τα «Χασάπικο 40», «Η πίκρα σήμερα» και «Άσπρο περιστέρι», ενώ η Δήμητρα Γαλάνη, παρά την ηλικία της, κατάφερε ν’ ανταποκριθεί με το παραπάνω στις απαιτήσεις τους. Προσωπικά, ξεχωρίζω ακόμα το «Πελαγίσιο μνήμα» και τους «Κολασμένους», που, αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά, αποτελούν δύο πολύ δυνατές στιγμές του Νίκου Γκάτσου. Ο δίσκος περιέχει επίσης κάποια δημοτικά τραγούδια σε διασκευή Βασίλη Δημητρίου, τα οποία σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία («Χαλασιά μου», «Μαρία με τα κίτρινα» κ.ά.), καθώς και τραγούδια από δίσκους 45 στροφών, στα οποία περιλαμβάνεται και το «Με πνίγει τούτη η σιωπή» των Γιάννη Σπανού – Κώστα Κωττούλα, που έγινε βέβαια ευρέως γνωστό κυρίως χάρη στην επανεκτέλεση της Μαρινέλλας, αλλά και της ίδιας της Γαλάνη, τραγουδώντας το στο «Χάραμα» στις αρχές του ’90.

  
  
  


1973 «Δήμητρα Γαλάνη 2»

Και ο εν λόγω δίσκος περιέχει τραγούδια από κύκλους τραγουδιών και δισκάκια 45 στροφών, με τη διαφορά πως εδώ απουσιάζουν παντελώς οι μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι, με τον οποίο η Γαλάνη θα συναντηθεί ξανά το 1976 στην «Αθανασία». Κυριαρχούν, όμως, οι συνθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου, ενός συνθέτη που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την ερμηνευτική της ταυτότητα. Ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος περιλαμβάνει, συγκεκριμένα, τα «Αν μ’ αγαπάς φίλα σταυρό», «Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί» & «Να πέσει να ρημάξει» από το δίσκο «Έχει ο Θεός» των Γιώργου Χατζηνάσιου – Γιάννη Λογοθέτη, καθώς και το νοσταλγικό «Ήταν μια φορά κι έναν καιρό» (στίχοι: Χρήστου Στίππα) από τον προσωπικό δίσκο του συνθέτη «4. 5. 3». Η ατμοσφαιρική μπαλάντα «Βροχή και σήμερα» των Γιάννη Σπανού – Λευτέρη Παπαδόπουλου αποτελεί ένα ακόμη διαχρονικότατο και κλασσικό τραγούδι, ενώ τα κομμάτια από την «Κόκκινη κλωστή» των Λουκιανού Κηλαηδόνη – Νίκου Γκάτσου, μπορεί να μοιάζουν ξεχασμένα ακόμα κι απ’ τους ίδιους τους συντελεστές, κατάφεραν ωστόσο ν’ αγαπηθούν ιδιαίτερα στην εποχή τους.
1974 «Ο κάμπος»

Ακόμα και οι πιο ψαγμένοι ακροατές ξαφνιάζονται ανακαλύπτοντας πως ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Δήμητρας Γαλάνη είναι ένας κύκλος τραγουδιών των Γιώργου Κατσαρού – Πυθαγόρα, αφιερωμένος μάλιστα στο αγροτικό ζήτημα, αφενός επειδή οι περισσότεροι πιστεύουν πως η συνεργασία της ερμηνεύτριας με το εν λόγω δίδυμο περιορίζεται στο επιτυχημένο «Θα υπάρχω θες δε θες», αφετέρου επειδή είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που η Γαλάνη είναι η αποκλειστική ερμηνεύτρια ενός δίσκου πολιτικής θεματολογίας. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη μας το ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τη μεταπολίτευση, ενώ λίγα χρόνια πριν η Γαλάνη τραγουδούσε τη «Χαλασιά μου» και τη «Μαρία με τα κίτρινα», τότε το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει και τόσο. Οι δύο συνεργάτες, λοιπόν, έγραψαν 12 κομμάτια που παραπέμπουν σε δημοτικά τραγούδια, με τίτλους όπως «Σαρακήνα», «Γέρο τσιφλικά» και «Αγροτιά μου», τα οποία, λόγω του ύφους τους, δεν κατάφεραν ούτε να σημειώσουν ιδιαίτερη επιτυχία, ούτε – βεβαίως – να μείνουν στο χρόνο. Ωστόσο, στον «Κάμπο» υπάρχουν και δύο όμορφες ερωτικές μπαλάντες, το «Χωρίσαμε αλλά» και το «Πώς να σωπάσω», οι οποίες ξεφεύγουν από τη θεματολογία του υπόλοιπου δίσκου, θυμίζοντας αγαπημένα τραγούδια των Κατσαρού – Πυθαγόρα, όπως το «Δεν ξεχνιέσαι δεν ξεχνιέσαι» ή το «Δεν υπάρχει ευτυχία».

1975 «Λεπτομέρειες»

Ένα χρόνο μετά τον «Κάμπο» κυκλοφορούν οι «Λεπτομέρειες», ένας δίσκος που, σύμφωνα με την ίδια τη Γαλάνη, καταγράφει σχεδόν απόλυτα τη δική της άποψη. Η αρχική της ιδέα ήταν να επανεκτελέσει γνωστά τραγούδια και να τα συμπεριλάβει σ’ ένα μεγάλο δίσκο, εν τέλει όμως οι «Λεπτομέρειες» περιλαμβάνουν και καινούρια τραγούδια των Λουκιανού Κηλαηδόνη – Νίκου Γκάτσου, Γιάννη Σπανού – Λευτέρη Παπαδόπουλου και Χρήστου Λεοντή – Μάνου Ελευθερίου, τα οποία γράφτηκαν ειδικά για τη φωνή της, καθώς και το «Η γη όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα» (Χ. Χάλαρη – Γ. Κακουλίδη) που είχε συμπεριληφθεί ένα χρόνο νωρίτερα σε προσωπικό δίσκο του συνθέτη. Όσον αφορά τις επανεκτελέσεις, η Γαλάνη επέλεξε σε συνεργασία με τον παραγωγό Γιώργο Μακράκη τραγούδια που αγαπούσε και είχαν δισκογραφηθεί κυρίως από γυναικείες φωνές, πολλά εκ των οποίων ηχογραφήθηκαν παρουσία των συνθετών. Φυσικά, οι ερμηνείες της σε όλα τα τραγούδια είναι αψεγάδιαστες και στέκονται επάξια δίπλα στις πρώτες εκτελέσεις, προσωπικά, όμως, ξεχωρίζω τα κομμάτια «Είδα την Άννα κάποτε» (Δ. Σαββόπουλου), «Ήταν τα λόγια σου φωτιά» (Στ. Ξαρχάκου – Κ. Κινδύνη), «Το κομοδίνο» (Δ. Μούτση –Μ. Ελευθερίου) και «Ρημαγμένοι κήποι» (Χ. Λεοντή – Μ. Ελευθερίου), το οποίο μάλιστα μνημονεύεται ως το πρώτο τραγούδι του μεγάλου στιχουργού, καθώς διακατέχονται από μία ιδιαίτερη μελαγχολία που ταιριάζει απόλυτα με τη φωνή της Γαλάνη, δίνοντάς έτσι την ευκαιρία να ξεδιπλώσει όλο το εύρος των φωνητικών και ερμηνευτικών της δυνατοτήτων. Άξιο αναφοράς είναι, τέλος, το γεγονός πως η μεγάλη ερμηνεύτρια θέλησε να συμπεριλάβει και τα τραγούδια «Ήσουν παιδί σαν το Χριστό» και «Ένας ευαίσθητος ληστής» από τον κύκλο τραγουδιών «Μυθολογία» των Μάνου Χατζιδάκι – Νίκου Γκάτσου, ο συνθέτης όμως δεν της έδωσε τελικά την άδειά του, με αποτέλεσμα να ηχογραφηθούν και να μείνουν στ’ αρχεία της εταιρίας γι’ αρκετά χρόνια, μέχρι να κυκλοφορήσουν σε δίσκο με σπάνιες ηχογραφήσεις κομματιών του συνθέτη.

1978 «Μ’ αγαπούσες θυμάμαι»

«Μπέρδεμα ρεπερτορίου» και «ανεμομαζώματα» χαρακτηρίζει η ίδια η Γαλάνη τον εν λόγω δίσκο στα κείμενά της που συνοδεύουν το box set «Δήμητρα Γαλάνη: Εφ’ όλη της ύλης», ξεκαθαρίζοντας παράλληλα πως ήταν ένας δίσκος που την εκφράζει ελάχιστα. Ίσως φταίει και το γεγονός πως λίγα χρόνια πριν τραγουδούσε στην «Αθανασία» του Μάνου Χατζιδάκι και στο «Σκοπευτήριο» του Βασίλη Τσιτσάνη, επομένως, τόσο η ίδια όσο και το κοινό της, είχαν περισσότερες απαιτήσεις από το ρεπερτόριό της. Παρόλα αυτά, στον πρώτο της καθαρά πολυσυλλεκτικό δίσκο, συμμετέχουν αξιόλογοι δημιουργοί (Δήμος Μούτσης, Γιάννης Σπανός, Σώτια Τσώτου κ.ά.), ενώ οι προσεγμένες και «δυτικές» ενορχηστρώσεις του Κώστα Κλάββα, θυμίζουν ξένες επιτυχίες, δημιουργώντας μια ρομαντική ατμόσφαιρα που είναι, ούτως ή άλλως, έντονη στον δίσκο. Το «Αχ αυτά τα μάτια σου» (Αντ. Βαρδή – Αν. Αγγελάκη) έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως και το ομότιτλο κομμάτι (Αντ. Βαρδή – Πάνου Φαλάρα) το οποίο η Γαλάνη συνηθίζει να συμπεριλαμβάνει μέχρι και σήμερα στις συναυλίες της, τραγουδώντας το συνήθως σε στυλ latin. Από ‘κει και πέρα, ξεχωρίζουν οι ερωτικές μπαλάντες «Πάντα το χρώμα μου ήταν το γκρίζο» (Γ. Σπανού – Δ. Ιατρόπολου), «Ας ανταμώνουμε» (Αλ. Παπαδημητρίου – Σ. Τσώτου), που είχε πρωτοηχογραφήσει ο Φίλιππος Νικολάου, και το «Ας ήξερα γιατί» (Ν. Καρβέλα – Β. Τσιμπούλη) με το Γιάννη Πάριο στα φωνητικά. Εν τέλει, μπορεί στα περισσότερα κομμάτια να μην αποφεύγονται οι ευκολίες και τα κλισέ, είναι όμως καλογραμμένα και ακούγονται ευχάριστα μέχρι και σήμερα, ενώ η εμπορική επιτυχία του δίσκου είναι αδιαμφισβήτητη.

1979 «Εικόνες»

Η δεκαετία του ’70 κλείνει για τη Δήμητρα Γαλάνη με την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά που έγραψε ο Γιώργος Χατζηνάσιος για τη φωνή της. Η λυρική φωνή της ερμηνεύτριας βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις αισθαντικές και ρομαντικές μελωδίες του συνθέτη, με αποτέλεσμα να είναι αρκετά τα κομμάτια που παραπέμπουν σε συμφωνικές μελωδίες, με το πιάνο και τα βιολιά να κυριαρχούν. Τα ρυθμικά κομμάτια «Γρανάζι» και «Κοίτα πράγματα» (στίχοι: Κώστας Τριπολίτης) αν και δε διαθέτουν τη μελωδικότητα των υπόλοιπων τραγουδιών, ακούστηκαν πολύ εκείνη την περίοδο, όπως και η ατμοσφαιρική μπαλάντα «Δεν έχουμε να πούμε τίποτα» (στίχοι: Κυριάκος Ντούμος), και το μελαγχολικό «Όταν γύρω νυχτώνει» (στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης) που κέρδισε, μάλιστα, το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ «Rose d' or» που έγινε το καλοκαίρι του 1980 στη χώρα μας. Ωστόσο, το «Ζω» (στίχοι: Κώστας Τριπολίτης) και το «Θα σ’ αγαπώ» (στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης) είναι οι μεγάλες επιτυχίες του δίσκου, που όχι μόνο άντεξαν στο χρόνο, αλλά ακούγονται συνεχώς στις ζωντανές εμφανίσεις της Γαλάνη και του Χατζηνάσιου, αποτελώντας δύο από τα πιο κλασσικά και πιο αγαπημένα τους τραγούδια. Τέλος, «αδικημένα» κομμάτια θεωρώ το χαμηλόφωνο «Κι είχα μοιραστεί μαζί σου» (στίχοι: Κώστα Τριπολίτη) και το μαγευτικό «Πάρε μου την τελευταία πνοή» (στίχοι: Μαρία – Αλεξάνδρα) που, προερχόμενο από μια ανέκδοτη όπερα του Χατζηνάσιου, αποτελεί ένα μικρό αριστούργημα, δίνοντας την ευκαιρία τόσο στο συνθέτη, όσο και στην ερμηνεύτρια, ν’ αναδείξουν κι άλλες πλευρές του ταλέντου τους.

  
  
  
  

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν ψήλωσαν τα σπίτια, χώρισαν κι οι άνθρωποι. Ξεχάσαμε τις ζωές μας. Φλυαρούσαμε μόνο για τις ζωές των άλλων. Πότε σε ρώτησαν «πως νιώθεις;». Μόνο ο γιατρός μου έκανε αυτήν την ερώτηση.
Χάρις Αλεξίου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/5/1927 Γεννήθηκε στο Φάληρο ο αγαπημένος ηθοποιός του κινηματογράφου Θανάσης Βέγγος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS