122 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.03.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Το λαϊκό τραγούδι είναι εδώ;

Η δισκογραφία σήμερα

Τάσος Π. Καραντής

Ρητορικό ή πραγματικό το ερώτημα; Από μια άποψη, το λαϊκό τραγούδι θα είναι πάντα εδώ, γιατί αποτελεί την μουσική ρίζα μας, κι όπως το έχει πει ο Δημήτρης Κοντολάζος «Ελλάδα χωρίς λαϊκό τραγούδι δεν γίνεται»! Από την άλλη, όμως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις νοθείες, τις ατυχείς μίξεις, τα φασόν και τα καρμπόν κατασκευάσματα, που, στο βωμό του κέρδους και της υποστήριξης των χώρων της πίστας και των, κατά εποχές, “σταρ” τους,  το έκαναν να πέσει, από τις κορυφές που είχε πιάσει στα ‘80ς. Άλλαξαν κι οι εποχές, έφυγαν κι οι αυθεντικές φωνές κι οι ανάλογες ερμηνείες … δεν είναι βέβαια θέμα του παρόντος άρθρου η εις βάθος έρευνα, αλλά η καταγραφή των καλών λαϊκών τραγουδιών της χρονιάς που μας πέρασε. Το σίγουρο βέβαια είναι, ότι, το λαϊκό τραγούδι, μπορεί να μην αποτελεί το κυρίαρχο είδος, στην πλειοψηφία των μουσικών ΜΜΕ, αλλά αποτελεί, και θα αποτελεί πάντα, το κυρίαρχο είδος στην διασκέδαση, στη χαρά και στο παράπονο των Ελλήνων. Κι έχει τεράστια παρακαταθήκη με θησαυρούς, αφού αυτή είναι η μουσική του τόπου μας, βέβαια.

Γράφονται λοιπόν και σήμερα, λαϊκά τραγούδια, σε όλες τις εκφάνσεις τους (κλασικό, σύγχρονο, βαρύ, διασκεδαστικό πίστας), ίσως λιγότερα από παλιότερα, αλλά ίσως και λιγότερα προβεβλημένα, ώστε να φτάσουν στους μουσικογράφους με ανοιχτά αυτιά και μυαλά. Η καταγραφή που ακολουθεί, δεν είναι η σχολαστική της χρονιάς, αλλά μια προσωπική πρόταση, δίσκων και μεμονωμένων τραγουδιών, που θα ικανοποιήσουν τους λάτρεις του είδους, που δεν ακούν το λαϊκό τραγούδι μόνο όταν βγαίνουν να διασκεδάσουν στα μαγαζιά, αλλά αποτελεί τη μουσική συντροφιά κι έκφραση της καθημερινότητάς τους.

 

Προτεινόμενοι δίσκοι

1. Βασίλης Δημητρίου – Γιάννης Κακουλίδης «Συντομογραφίες», LYRA 2011

Μετά από έναν πολυσυλλεκτικό δίσκο («Ένα τσιγάρο κι ένας ψεύτης»/2008), ο Μανώλης Μητσιάς επανέρχεται στα στάνταρ της δισκογραφικής διαδρομής του, ερμηνεύοντας το έργο δυο δημιουργών, ενός συνθέτη κι ενός στιχουργού. Ο Βασίλης Δημητρίου, πάλι, μετά τα σάουντρακ «Ματωμένα χώματα»(2008) και «Κ. Γ. Καρυωτάκης» (2009 - με τη συμμετοχή του Μητσιά), και κάποιους ορχηστρικούς δίσκους του, επανέρχεται με έναν κύκλο τραγουδιών. Τέλος, ο Γιάννης Κακουλίδης επανέρχεται, μετά από μια 20ετία από τις συνεργασίες του με τον Χάρρυ Κλυν, με μια ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, γιατί, όπως το εξήγησε ο ίδιος, στην παρουσίαση του δίσκου, ήθελε, πριν κλείσει τον κύκλο του επί της γης κι επί της τέχνης, να ακούσει τραγούδια του τραγουδισμένα από τον Μητσιά! Έτσι, βρεθήκαν κι οι τρεις τους, μαζί με τη συμμετοχή σε 2 τραγούδια, της πάντα πολύ καλής Γιώτας Νέγκα, στις «Συντομογραφίες», που, όπως μας πληροφορούν, περιλαμβάνουν 14 νέα τραγούδια, 10 λαϊκά (ζεϊμπέκικα και χασάπικα) και 4 μπαλάντες.
Ο δίσκος ανοίγει δυναμικά, με το εναρκτήριο «Άδικα μου κλέψαν τη ζωή», λες κι έχει ξεπηδήσει από τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», ένα τραγούδι, δηλαδή, που φέρνει γνήσια την σφραγίδα και την ταυτότητα του Βασίλη Δημητρίου. Αυτό, μαζί με το «Αυτά που θέλω να σου πω», θα αποτελέσουν, πιθανόν, και τα υποψήφια σουξέ του δίσκου, που θα κάνουν και ραδιοφωνική καριέρα. Ακολουθούν κλασικά λαϊκά κομμάτια του Δημητρίου(«Τρία τσιγάρα δρόμος», «Πρώτη φορά»), λιτά και τραγουδιάρικα, που, ενίοτε («Σαν μπήκα στον Παράδεισο», «Λίγο ας με αγάπαγες»), νομίζω, φλερτάρουν, συνειδητά, ενορχηστρωτικά, με το ρετρό, έχοντας ένα άρωμα των ‘60ς και των ‘70ς. Διαφορετικό - και μ’ έναν διαφορετικό ερμηνευτικά Μητσιά - είναι το σκωπτικό «Κουβέντες για τον Μαρξ», ενώ άξια της προσοχής σας είναι το «Ο μολυβένιος στρατιώτης», το «Του Μεγαλέξαντρου» και το μελαγχολικό «Οι φίλοι μου», που, όπως το ερμηνεύει ο Μητσιάς, σε συνδυασμό με το φινάλε του, ανατρίχιασα ακούγοντάς το. Η Γιώτα Νέγκα, στα δυο κομμάτια που ερμηνεύει, είναι εξαίσια, μια πραγματικά μεγάλων δυνατοτήτων φωνή με ωραία χροιά. Ο δίσκος κλείνει με το ομότιτλο («Συντομογραφίες»), που θα έλεγα πως, θεματολογικά, τον ανακεφαλαιώνει.
Οι μουσικές του Βασίλη Δημητρίου είναι χαρακτηριστικές της ποιότητας και του ήθους του, ενώ οι στίχοι του Γιάννη Κακουλίδη έχουν μια ευρεία γκάμα, θίγοντας αρκετά θέματα, χωρίς όμως να ξεχνάνε ότι είναι στίχοι για τραγούδια. Ο Μανώλης Μητσιάς λέει τα τραγούδια με τη βαρύτητα του μεγάλου ερμηνευτή, καθώς και την εμπειρία που φέρνει ο χρόνος, όπου, μπορεί, σε κάποιες στιγμές, να φανερώνει τα σημάδια της ηλικίας στη φωνή, αλλά, από την άλλη, προσδίδει στις ερμηνείες του μεστότητα κι εκφραστικότητα. Οι «Συντομογραφίες» μπορεί να μη φέρνουν το νέο στο τραγούδι μας, αλλά φέρνουν ένα πολύ χρήσιμο – προς ομοτέχνους κι ακροατές – μέτρο, και, παράλληλα, βέβαια, είναι μια δουλειά που την ακούς ευχάριστα κι η οποία σου προσφέρει μερικά πολύ καλά τραγούδια.

 

2. Κώστας Μακεδόνας «Αντικριστά» | LEGEND, 2011

Ο Γιώργος Θεοφάνους είναι ο πιο πολυπράγμων και πολύπλευρος συνθέτης των τελευταίων χρόνων και με εμπορική, μάλιστα, επιτυχία. Ειλικρινά, δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αλλιώς έναν συνθέτη που έχουν πει τραγούδια του από τη Μαρινέλλα και την Αλεξίου ως την Πέγκυ Ζήνα και την Άντζελα Δημητρίου κι από τον Ρέμο και τον Πασχάλη Τερζή ως τον Ρουβά, αλλά και τον Νταλάρα. Το’ χει, που λέμε, αυτό που έχουν λίγοι, να μπορεί να γράφει για τον κάθε τραγουδιστή, μη χάνοντας όμως ταυτόχρονα και τη δική του ταυτότητα. Και, κυρίως, είναι συνθέτης που ο ήχος του είναι σημερινός, με τα συν και τα πλην της εποχής μας, αλλά, πάντως, δεν παραπέμπει μιμητικά στο παρελθόν.
Ο Νίκος Μωραΐτης  είναι κάτι αντίστοιχο του Θεοφάνους στο στίχο. Αποτελεί, από τη μια, ένα ισχυρό δίδυμο με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, αλλά, απ’  την άλλη, είναι ένας στιχουργός – με σύγχρονο στίχο κι αυτός – που μπορεί να υπηρετεί, άξια κι επιτυχημένα, τόσο το ποπ, όσο και το έντεχνο, αλλά και το λαϊκό τραγούδι. Λίγοι το έχουν και το είχαν αυτό, γι’ αυτό κι ο Νίκος Μωραΐτης αποτελεί, πριν ακόμα ακούσεις τους στίχους του, εγγύηση για ένα στάνταρ αποτέλεσμα.
Ο Κώστας Μακεδόνας είναι ένας από τους καλύτερους  τραγουδιστές της γενιάς του ’90, που, συμπληρώνοντας 20ετία στην δισκογραφία, έχει τη δική του παρακαταθήκη με τα τραγούδια του Κραουνάκη, του Νικολόπουλου και του Ζήκα. Κοιτώντας όμως για τον τελευταίο προσωπικό δίσκο του με καινούρια τραγούδια του, πήγα 5 χρόνια πίσω, στο 2006 («Πάμε μακριά»), ενώ, έκτοτε ακολούθησαν διάφορα live καθώς και το «Ο Κώστας Μακεδόνας τραγουδά Νίκο Γούναρη».
Έτσι, λοιπόν, πρόσφατα, βρέθηκαν κι οι τρεις τους «Αντικριστά», όπως είναι κι ο τίτλος του δίσκου τους( Legend/2011), που ακολουθεί την κλασική συνταγή, ένας συνθέτης, ένας στιχουργός, ένας ερμηνευτής. Στόχος, όπως φαίνεται, είναι ένας λαϊκός δίσκος για τον Μακεδόνα, για τη φωνή, δηλαδή, και το προφίλ του τραγουδιστή, και σ’ αυτό το σημείο τα καταφέρνει μια χαρά, τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Έχουμε ωραία ζεϊμπέκικα και χασάπικα, καθώς και πιο ερωτικά κομμάτια, αλλά κι εξωστρεφή, που του πάνε του Μακεδόνα. Οι στίχοι είναι, βασικά, ερωτικοί, της αξίας και της τεχνικής του Νίκου Μωραΐτη, χωρίς να λείπει κι ένα κομμάτι σαν το εναρκτήριο «Τώρα μη μιλάς», που χαρτογραφεί ιδανικά το πικρό σήμερα.
Ο δίσκος περιέχει μερικά πολύ καλά τραγούδια, που, αν τα είχαμε σ’ ένα cd-single, θα μιλούσα για μια δουλειά που θα έκανε μπαμ από το πρώτο άκουσμα. Τώρα, με τα 11 κομμάτια, ο δίσκος θέλει ακροάσεις, για να περάσεις, από την πρώτη εικόνα, στις μικρές αρετές των τραγουδιών και, κυρίως, απευθύνεται σε ακροατές που αγαπούν το λαϊκό τραγούδι, οι άλλοι, οι “στριφνοί”, θα ξινίσουν και θα βρουν εκατό κουσούρια! Μιλώντας, δηλαδή, με τίτλους, σίγουρα το ομότιτλο («Αντικριστά»), στο οποίο συμμετέχει η Γλυκερία, πάει για σουξέ, αλλά, πέρα απ’ αυτό, είναι κι ένα πολύ ωραίο κομμάτι, με ταιριαστό σμίξιμο των φωνών του Μακεδόνα και της Γλυκερίας. Το σκαμπρόζικο «Δυο άνθρωποι μικροί» είναι εξαιρετικό, από τα καλύτερα του δίσκου, και πάει γάντι στον Μακεδόνα! Στο «Απόψε, μοναξιά μου», πάλι, ο Μακεδόνας  μας κάνει μια επίδειξη του πόσο έχει εξελιχτεί, τεχνικά, φωνητικά κι ερμηνευτικά και, λογικά, αφού ηλικιακά (40+), πλέον, βρίσκεται στην εποχή της ωριμότητάς του. Πολύ όμορφα τραγούδια είναι και τα «Τώρα μη μιλάς», «Θέλει άλλο τρόπο», «Νοικιάζεται» & «Πιτσιρίκι» και, γενικά, όλος ο δίσκος μου κάθισε πολύ καλά στ’ αυτιά μου. Όλοι τους, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής, βρέθηκαν σε καλή στιγμή και μας έδωσαν έναν δίσκο που θα τον ευχαριστηθούν, όχι μόνο το κοινό του τραγουδιστή, αλλά κι όλοι οι λάτρεις του λαϊκού τραγουδιού.


Προτεινόμενα τραγούδια από δίσκους

1. Καίτη Γαρμπή : «Πάζλ» | UNIVERSAL, 2011

«Στη φωτιά ρίξε χρυσάφι»(μουσική : Νίκος Αντύπας, στίχοι : Μάνος Ελευθερίου) & «Όλα στα ζήτησα»(μουσική : Νίκος Αντύπας, στίχοι : GML). Εδώ έχουμε δυο εξαιρετικά σημερινά λαϊκά, το «Στη φωτιά ρίξε χρυσάφι», ένα ζεϊμπέκικο που χορεύεται και τραγουδιέται, όπως και το εξαιρετικό χασάπικο «Όλα στα ζήτησα». Να λοιπόν πως μπορούν να γράφονται και στις μέρες μας καλά λαϊκά τραγούδια που να μας αφορούν στο σήμερα.

 

2. Ζαφείρης Μελάς : «Ο τρελός μου χαρακτήρας» | MBI, 2011

Kάθε φορά, ο Μελάς τα καταφέρνει να έχει κι από ένα “θανατηφόρο” κομμάτι σε δίσκο του, όχι απ’ αυτά που πάνε για σουξέ, αλλά απ’ αυτά που πιάνουν και φτιάχνουν όσους από εμάς το λαϊκό τραγούδι αποτελεί βίωμα. Έτσι, όπως, στον προηγούμενο δίσκο του(«Μια φωνή»/2009), είχε το «Μ’ έχεις τρελάνει», τώρα, εδώ, έχει το «Γαμώ την καλοσύνη μου» (Παναγιώτη Στεργίου – Ρένα Βασιλείου).


3. Πασχάλης Τερζής : «Δυο νύχτες μόνο», MINOS-EMI, 2011

Ένα ενδιαφέρον ζεϊμπέκικο, ξεχώρισα στο δίσκο του, το «Μην του μιλάτε του τρελού»( μουσική: Βασίλης Κελαϊδής, στίχοι: Πάνος Φαλάρας)



4. Κώστας Σμοκοβίτης : «Εφτά», Παρουσία, 2011

Μόνο σε ένα κομμάτι, το «Κλέφτες ονείρων» (μουσική: Βασίλης Σδούκος, στίχοι: Λάζαρος Τσόλκας), άκουσα (φωνητικά - ερμηνευτικά) τον Σμοκοβίτη που έπρεπε να ακούσω σε όλον το δίσκο. Απ’ ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα, λέει ο λαός.



5. Εύα Κανέλλη: «Είν’ αρρώστια τα τραγούδια» | GENERAL MUSIC, 2011

Από ένα δίσκο καλοερμηνευμένων επανεκτελέσεων, υπάρχει κι αυτό το νέο κομμάτι, το «Γιατί σε χόρεψα» (Δημήτρης Γιώτης), που το υποστηρίζει μια χαρά με την πολύ καλή λαϊκή φωνή της.



6. Ηλίας Κατσούλης : «Φεύγουν τα τραγούδια», MINOS – EMI, 2011

Δυο πολύ όμορφα, κλασικά λαϊκά, ξεχωρίζουν από όλο τον δίσκο(της σειράς του «Άξιου Λόγου») τον αφιερωμένο στον αείμνηστο στιχουργό Ηλία Κατσούλη, το ομότιτλο «Φεύγουν τα τραγούδια» (μουσική : Μιχάλης Τερζής)  & «Τι να λες» (μουσική : Ηρακλής Βαβάτσικας), ερμηνευμένα, με τη γνωστή μαεστρία του Γιώργου Νταλάρα.

 

 

 

 

 


 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γράφω τραγούδια για ανθρώπους που εκτιμώ και που πιστεύω ότι θα βελτιώσουν το μουσικό αποτέλεσμα των συνθέσεών μου χωρίς να τους κατατάσσω σε κατηγορίες. Τα καλά τραγούδια μας συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής μας και στόχος μου είναι να καταφέρνω να γράφω καλά τραγούδια χωρίς ταμπέλες.
Γιώργος Σαμπάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/3/1943 Γεννήθηκε ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου
29/3/2011 Πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης
30/3/2011 Πέθανε στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ ο συγγραφέας Μπάμπης Τσικληρόπουλος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS