110 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
28.07.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Κριτσιώλης, www.musiccorner.gr

Γιάννης Πάριος: 40 χρόνια δισκογραφία | 1980 - 1989

Η δισκογραφία σήμερα

Ορφέας

Το μεγάλο ταξίδι στη γεμάτη επιτυχίες και σπουδαίες ερμηνείες δισκογραφική πορεία του Γιάννη Πάριου ξεκίνησε. Επειδή βεβαίως είναι αδύνατο να χωρέσει μια καριέρα 40 και πλέον ετών σ’ ένα αφιέρωμα, θα την παρουσιάσουμε σε διάφορες ενότητες και πιστεύουμε ότι στο τέλος θα έχουμε καταφέρει να δώσουμε στο κοινό μιαν άκρως αποκρυσταλλωμένη κι όσο γίνεται πιο πλήρη εικόνα των πεπραγμένων ενός από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές που γεννηθήκανε σε τούτο τον τόπο. Προσδεθείτε και φύγαμε…

 

1980-1989: Δεκαετία…σαν τρελό φορτηγό

Αν η δεκαετία του ’70 ήτανε για τον Γιάννη Πάριο η αρχή μιας λαμπρής σταδιοδρομίας, εκείνη του ’80 ήταν αυτή της επιβεβαίωσης και καθιέρωσής του ως ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για την πιο «ώριμη» δεκαετία του, αφού η φωνή του «μέστωσε» κι έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο απόδοσης χαρίζοντάς μας αξεπέραστες ερμηνείες…
Πέραν τούτου, η δεκαετία του ’80 ήτανε και η πιο επιτυχημένη εμπορικά για τον Πάριο καθώς στο εν λόγω διάστημα οι δίσκοι του πουλήσανε συνολικά κάτι λιγότερο από δύο εκατομμύρια αντίτυπα. Θεωρώ ότι οι σημαντικότερες καταθέσεις του ερμηνευτή στο βινύλιο κυκλοφορήσανε στα ‘80s, με πρώτα σε αξιολόγηση «Τα νησιώτικα» κι εν συνεχεία τα «Ένα γράμμα» και «Όταν βραδιάζει»…
Να σημειώσουμε ότι σε τούτη τη δεκαετία έκανε ένα βήμα στην «απέναντι όχθη» ηχογραφώντας Σταύρο Ξαρχάκο, ενώ συναντήθηκε για πρώτη φορά σε ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά με τους Νίκο Ιγνατιάδη και Μάριο Τόκα, με τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία. Παράλληλα, η παρουσία του ως συνθέτη και στιχουργού στους δίσκους του έγινε περισσότερο συχνή και καθιερώθηκε…

 

1980: «Σε χρειάζομαι»

Θα χαρακτήριζα αυτό το άλμπουμ ως έναν «αποχαιρετισμό» στη δεκαετία του ’70 και στο ρεπερτόριο που καθιέρωσε τον Πάριο. Ο πρώτος δίσκος του στα ‘80s κυκλοφορεί το Μάρτιο του 1980 κι έχει την αύρα των περασμένων ετών, καθώς βασίζεται και πάλι σε διασκευές ξένων επιτυχιών του εξωτερικού.
Τούτη τη φορά μάλιστα ξεφεύγει από τα ευρωπαϊκά όρια και μας ταξιδεύει στο Περού, μετατρέποντας το πασίγνωστο “Alma, corazon y vida” του Adrian Flores σε «Να ‘μουνα Θεός» -με την εξαιρετική ενορχήστρωση του Νίκου Ιγνατιάδη- αλλά και στην Αργεντινή με το “Nostalgias” του Juan Carlos Obien (ή Obian) που στα ελληνικά γίνεται «Θυμάμαι». Όλα αυτά σε στίχους του Δημήτρη Ιατρόπουλου, καθώς ο απροσδόκητος και ξαφνικός θάνατος του Πυθαγόρα λίγους μήνες νωρίτερα είχε στερήσει τον ερμηνευτή από τον βασικό στιχουργό του…
Το τρίτο ξενόφερτο κομμάτι είναι η διασκευή ενός πολύ γνωστού γαλλικού τραγουδιού του Mort Shuman με τίτλο “Le lac majeur”, το οποίο στη γλώσσα μας μετατρέπεται σε «Φύγε λοιπόν» με τη στιχουργική σφραγίδα του αείμνηστου Γιώργου Κανελλόπουλου, ο οποίος υπήρξε ένας σημαντικότατος στιχουργός αλλά «έφυγε» πριν τέσσερα χρόνια σχεδόν ξεχασμένος.. Σημειωτέον ότι το ίδιο τραγούδι είχε πρωτοηχογραφηθεί στα ελληνικά με τίτλο «Η λίμνη» το 1973 από τη Βίκυ Λέανδρος στο άλμπουμ της «Ήταν μια βραδιά», πάνω σε στίχους του Νίκου Ελληναίου…
Αυτά τα τρία ακούστηκαν πολύ (ιδιαίτερα το «Να ‘μουνα Θεός» που παραμένει στις επιλογές του Πάριου μέχρι σήμερα και μου προκαλεί απέχθεια να τον βλέπω να το τραγουδά εν μέσω ρίψης λουλουδιών…), όπως και το ομότιτλο που έγραψε ο ίδιος ο τραγουδιστής με στίχους του Κανελλόπουλου.
Άλλες καλές και πολύ ή λιγότερο γνωστές στιγμές του δίσκου είναι τα «Περασμένα ξεχασμένα», «Αχ βασανάκι μου», «Ήταν λάθος» και το «Χάθηκες ξανά», που παραπέμπει στο «Λυπήσου με» της προηγούμενης χρονιάς (1979).
Ωστόσο, οι πωλήσεις ήταν ασυνήθιστα μικρές για τα δεδομένα του Πάριου (μόλις κάτι περισσότερο από 50.000 αντίτυπα…) και ήταν προφανές ότι ο κόσμος ήθελε πλέον κάτι άλλο από τον ερμηνευτή…

 

1981: «Ένα γράμμα»

Αυτό ήλθε το 1981 μ’ έναν από τους πέντε καλύτερους δίσκους στην καριέρα του Γιάννη Πάριου, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1981 -στην επέτειο των δέκα χρόνων από το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ- και σηματοδότησε μιαν αλλαγή πλεύσης του τραγουδιστή ως προς το μουσικό ύφος. Κι αυτό γιατί -όπως ήδη έχουμε πει- από το 1975 έως το 1980 είχε πρωτοστατήσει στη δημιουργία του «ευρωπαϊκού ελαφρού τραγουδιού» ερμηνεύοντας αρκετές «μεταγλωττισμένες» επιτυχίες του εξωτερικού με ελληνικούς στίχους κατά βάση του Πυθαγόρα.
Στο «Ένα γράμμα» λοιπόν, ο Πάριος ανοίγει ένα νέο κύκλο στη δισκογραφική του πορεία. Εμπιστεύεται αποκλειστικά Έλληνες δημιουργούς (κυρίως τον Αντώνη Βαρδή), ενώ υπογράφει κι ο ίδιος ορισμένα κομμάτια είτε στιχουργικά, είτε συνθετικά. Το κλίμα του δίσκου θυμίζει κλασική μουσική καθώς κυριαρχεί ο ήχος του βιολιού, της κιθάρας και του τσέλου, ενώ πρωτεύοντα ρόλο έχουν και τα πνευστά (μέχρι και φλογέρα ακούγεται).
Το άλμπουμ περιλαμβάνει δώδεκα εκπληκτικά τραγούδια, τα περισσότερα εκ των οποίων έγιναν γνωστά κι ακουστήκανε πολύ. Πρώτο απ’ όλα το διαχρονικό «Για πάντα μαζί», το οποίο μάλιστα έχει μπει τέταρτο στην πρώτη πλευρά -δείγμα του ότι οι συντελεστές δεν πόνταραν ιδιαίτερα επάνω του. Ωστόσο, έχει μείνει ως ένα από τα πιο διαχρονικά κι αγαπημένα κομμάτια του νησιώτη ερμηνευτή.
Εξαιρετική - κι εξίσου διαχρονική - στιγμή του δίσκου είναι το ομότιτλο τραγούδι, στο οποίο πραγματικά ο Πάριος δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας φτάνοντας (και ξεπερνώντας) τα όριά του.
Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι με αυτό άνοιγε τις συναυλίες που έδωσε το 2007 στο Μέγαρο Μουσικής, αλλά και η μόνιμη παρουσία του στις ζωντανές εμφανίσεις του, αν και πλέον η αλλοίωση της φωνής του είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.
Από τα υπόλοιπα, αγαπήθηκαν πολύ τα «Έλεγα», «Δε θα χωρίσουμε», «Άσε με στη μοναξιά μου» (το οποίο λατρεύω, όπως και το «Έφυγες»), «Σαν της θάλασσας τ' αγέρι», το υπέροχο «Σ' αγαπώ» και «Η αγάπη είναι μια», χωρίς βεβαίως να υστερούν και τα’ άλλα. Οι πωλήσεις του δίσκου ξεπεράσανε τις 100.000 αντίτυπα, συνήθης αριθμός εκείνα τα χρόνια για τις δουλειές του Πάριου.
Επιπλέον, σε τούτο το άλμπουμ ο τραγουδιστής ανοίγει ένα δίαυλο «επικοινωνίας» με τον κόσμο γράφοντας για πρώτη φορά ένα σημείωμα που απευθύνεται σ’ αυτόν, κίνηση που θα επαναληφθεί πολλάκις τα επόμενα χρόνια…

 

1982: «Τα νησιώτικα»

Ότι κι αν πει, ότι κι αν γράψει κανείς γι' αυτό το διπλό δίσκο του Γιάννη Πάριου που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1982 θα είναι λίγο. Και μόνο το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα κατέχει το ρεκόρ πωλήσεων στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας τα λέει όλα. Μόνο με την εμπορική επιτυχία του «Δρόμου» των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου μπορεί να συγκριθεί…
Την εποχή που βγήκε, πούλησε 800.000 αντίτυπα και στα χρόνια που μεσολάβησαν θα πρέπει να έχει ξεπεράσει το 1.500.000. Δε θα ξεχάσω ότι το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, όπου κι αν πηγαίναμε ανά την Ελλάδα παντού ακούγαμε «τα νησιώτικα». Αυτός ο δίσκος στάθηκε αφορμή ν’ ακούσω για πρώτη φορά στη ζωή μου τον συγκεκριμένο τραγουδιστή και να μπει για πάντα στην καρδιά μου.
Τότε ήμουν πέντε ετών και σε ολόκληρο το ταξίδι που κάναμε γυρίζοντας τη Θράκη, στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου δεν ακούγαμε τίποτε άλλο παρά μόνο το «Ντάρι, ντάρι», το «Θα πάρω μια ψαρόβαρκα» και όλα τα υπόλοιπα «διαμάντια» της νησιώτικης μουσικής. Από τότε μέχρι και σήμερα, ο δίσκος αυτός δε σταμάτησε ποτέ ν’ ακούγεται στο σπίτι και κάθε φορά είναι σαν να είναι η πρώτη...
Την εποχή εκείνη, ο Πάριος είναι ήδη ένας καθιερωμένος τραγουδιστής και οι δίσκοι του σημειώνουν τεράστιες πωλήσεις. Παρόλα αυτά, αποφασίζει να ηχογραφήσει «τα τραγούδια της κούνιας του» όπως ο ίδιος τα αποκαλεί στο οπισθόφυλλο του δίσκου πέρα από κάθε εμπορική λογική, μόνο και μόνο για να κάνει το κέφι του και να τιμήσει την καταγωγή του.
Ο ίδιος σε συνέντευξή του αρκετά χρόνια μετά, αναφέρει ότι οι άνθρωποι της εταιρείας δεν ήταν και τόσο ενθουσιασμένοι με την επιλογή του και του είπανε χαρακτηριστικά ότι αν πουλήσει 50.000 κομμάτια θα είναι επιτυχία. Ούτε κι εκείνοι δε μπορούσανε να φανταστούν τι θα επακολουθούσε και μάλιστα -όπως ανέφερε πρόσφατα ο τραγουδιστής- λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ οι επικεφαλής της εταιρείας του κάνανε δώρο ένα…χρυσό αυγό, βασισμένοι στη γνωστή ρήση «η κότα που κάνει τα χρυσά αυγά»...Η ερμηνεία του Πάριου και στα 24 τραγούδια είναι εξαιρετική. Σε κάθε φράση, σε κάθε λέξη καταθέτει κι ένα κομμάτι από τη νησιώτικη ψυχή του. Η ορχήστρα αποτελείται από σπουδαίους σολίστες της παραδοσιακής μουσικής, καθώς βιολί παίζει ο Γιώργος Κονιτόπουλος, λαούτο ο Βαγγέλης Κονιτόπουλος, σαντούρι ο Τάκης Σούκας, κόντρα μπάσο ο Νίκος Τσεσμελής και κιθάρα ο Γιώργος Ευστρατιάδης. Στις δεύτερες φωνές η Χάρις Αλεξίου, η Αγγελική Κονιτοπούλου και η Στέλλα Κλουβάτου.

 

1983: «Όταν βραδιάζει»

Τι να γράψω τώρα για ένα δίσκο που έχω ακούσει εκατοντάδες φορές κι έχει συνδεθεί με ένα από τα ομορφότερα καλοκαίρια που πέρασα ως παιδί, όπως ήταν εκείνο του 1983; Θυμάμαι ότι είχα δει το εξώφυλλό του σε μια διαφήμιση στο περιοδικό «Φαντάζιο» (οι παλαιότεροι σίγουρα θα το θυμούνται) και ζήτησα από τον πατέρα μου να μου τον αγοράσει επειδή μου άρεσε το ...πράσινο δερμάτινο μπουφάν με το γούνινο γιακά που φορά ο Πάριος στη φωτογραφία! Παιδικές παραξενιές...
Φυσικά, ο δίσκος δεν άξιζε μόνο για τις ... ενδυματολογικές επιλογές του σπουδαίου κι αγαπημένου μου τραγουδιστή. Τότε βεβαίως δε μπορούσα να το καταλάβω μιας και ήμουν μόλις έξι ετών, όμως ακούγοντάς τον στα κατοπινά χρόνια και μέχρι σήμερα πιστεύω ότι είναι ένας από τους πέντε καλύτερους στη μεγάλη καριέρα του Παριανού ερμηνευτή, όσο κι αν είναι πολύ δύσκολο να διαλέξει κάποιος μέσα από μια μακρά, εξαιρετική κι άκρως επιτυχημένη δισκογραφία ενός καλλιτέχνη.
Το ύφος των τραγουδιών ουσιαστικά είναι μια συνέχεια του καταπληκτικού δίσκου «Ένα γράμμα» που είχε κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 1981 κι ενώ είχαν μεσολαβήσει «Τα νησιώτικα» που είχανε χαλάσει κόσμο.
Ο Γιάννης Πάριος ώριμος πια κι έχοντας κερδίσει την αγάπη και την αποδοχή του κόσμου, αφήνει οριστικά πίσω του τις «μεταγλωττισμένες» επιτυχίες της πενταετίας 1975-1980 και στρέφεται αποκλειστικά στους Έλληνες δημιουργούς και ιδιαίτερα στη νέα γενιά αυτών, με πρώτο τον Αντώνη Βαρδή που συνθετικά κατέχει τη «μερίδα του λέοντος» και στους δύο δίσκους.
Τόσο στο «Ένα γράμμα», όσο και στο «Όταν βραδιάζει» που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1983 υπάρχουν τραγούδια που έχουν υψηλές απαιτήσεις και με εξαίρεση δύο ή τρία, είναι πολύ δύσκολο να τα τραγουδήσει ο οποιοσδήποτε. Δεν είναι από εκείνα που θα τα πεις με την παρέα σου, προσφέρονται όμως για προσεκτική ακρόαση και θαυμασμό των ανεξάντλητων ερμηνευτικών ικανοτήτων του Πάριου, ο οποίος σε κάποια από αυτά ξεπερνά ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό. Ακούστε τα «ανεβοκατεβάσματα» της φωνής του στο πρώτο κουπλέ του «Έλα - έλα», το πανέμορφο και αγαπημένο μου «Σε γυρεύω» και το «Έφυγα» που το θεωρώ ως ένα από τα κορυφαία τραγούδια που είπε ποτέ και θα καταλάβετε τι σας λέω...
Δε λείπουν βεβαίως και οι λαϊκές «πινελιές», με κορωνίδα το πασίγνωστο και διαχρονικό «Αν δεν είχα και σένα» που εδώ και 28 χρόνια δεν έχει σταματήσει ν’ ακούγεται στα ραδιόφωνα και στα νυχτερινά κέντρα. Είναι πραγματικά κρίμα που η επιτυχία αυτού του εξαιρετικού ζεϊμπέκικου «καπέλωσε» τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου που όλα είναι ένα κι ένα. Θυμάμαι ότι τότε στη ραδιοφωνική διαφημιστική εκπομπή της "MINOS" ακούγονταν κατά κόρον το συγκεκριμένο και το «Μόνο εσύ», με τη χαρακτηριστική φωνή του αείμνηστου Γιώργου Λεφεντάριου να τα παρουσιάζει. Κι αν αναρωτιέστε αν ο Γιάννης Πάριος έχει τη δυνατότητα να τραγουδήσει και ροκ κομμάτια, ακούστε το «Σε φοβάμαι» και θα πάρετε την απάντηση. Μιλάμε για την απόλυτη «ροκιά» που δεν περιλαμβάνει κατ’ ανάγκη κλαπατσίμπαλα, ντεσιμπέλ στο κόκκινο και μια φωνή να ουρλιάζει... Όσο για πωλήσεις; Τα συνήθη 100.000 κομμάτια αποδειχτήκανε «ψωμοτύρι»…

 

1984: «Πιο καλή η μοναξιά»

Ίσως ο πιο «παρεϊστικος» δίσκος στην καριέρα του Πάριου, με την έννοια ότι περιέχει τραγούδια που μπορείς να τα πεις τα βράδια με τους φίλους σου, συνοδεία μιας κιθάρας ή ενός μπουζουκιού. Τον αγαπώ πολύ, αν και δε μπορώ να τον συγκρίνω με τους αμέσως τρεις προηγούμενους. Εδώ συναντάμε έναν πιο «λαϊκό» Πάριο, καθώς σχεδόν σε όλα τα κομμάτια ακούγεται ο ήχος του μπουζουκιού του Θανάση Πολυκανδριώτη και γενικότερα τα πιο πολλά είναι αυτού του ύφους. Το μοναδικό που δεν περιλαμβάνει αυτό το όργανο, είναι το ομότιτλο που φυσικά είναι πασίγνωστο και ηχογραφήθηκε με δυο κιθάρες και μια φυσαρμόνικα…
Το «κλου» του εν λόγω τραγουδιού είναι η συμμετοχή του 11χρονου τότε Χάρη Βαρθακούρη (γιου του ερμηνευτή), κάτι που τότε είχε κάνει ιδιαίτερη αίσθηση και θυμάμαι σαν τώρα τους δυο τους να το τραγουδάνε δίπλα στο τζάκι του σπιτιού τους στη χριστουγεννιάτικη εκπομπή των περίφημων «Ρεπόρτερς» τον Δεκέμβριο του 1984…
Το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει το Μάρτιο εκείνης της χρονιάς και είναι περιττό να πούμε ότι είχε εξαψήφιο αριθμό πωλήσεων. Ήταν η εποχή που είχαν οργιάσει οι φήμες για την προσωπική ζωή του τραγουδιστή και το πιθανό διαζύγιό του, οπότε και ο τίτλος του δίσκου φαίνεται ότι είναι σημαδιακός…
Ειλικρινά, δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο από τα τραγούδια τα οποία είναι όλα ένα κι ένα, μ’ ένα Πάριο στις ερμηνευτικά καλύτερες περιόδους του. Η ωριμότητα της φωνής του είναι ευδιάκριτη σε καθένα από αυτά και τα «ντύνει» με μοναδική μαεστρία και στοιχεία που μόνον εκείνος θα μπορούσε… Εδώ είναι η πρώτη φορά που ο τραγουδιστής αρχίζει να ρίχνει «κλεφτές» ματιές στο μακρινό παρελθόν του ελληνικού τραγουδιού, καθώς ηχογραφεί δύο κομμάτια που ήταν ήδη γνωστά κι αγαπημένα για δύο και πλέον δεκαετίες με άλλες φωνές: Το «Εσύ δεν είσαι άνθρωπος» του Μανώλη Χιώτη και του Χρήστου Κολοκοτρώνη που είχε πρωτοπεί ο Πάνος Γαβαλάς το 1957 και το «Είσαι το λάθος μου» του Τώνη Μαρούδα και του Ηλία Λυμπερόπουλου που είχε πρωτοερμηνεύσει ο ίδιος ο Μαρούδας το 1960. Το τελευταίο σίγουρα θα πρέπει να θεωρείται «προάγγελος» των «Ερωτικών του ’50» που θα έλθουνε το 1988…
Από εκεί και πέρα, έχουμε τη νησιώτικη πινελιά με το «Που αγαπιόμαστε αλλά» του Γιώργου Κονιτόπουλου κι ένα τραγούδι που θυμίζει το «Αν δεν είχα και σένα» γραμμένο από τους ίδιους συντελεστές (Αλέκο Χρυσοβέργη και Σπύρο Γιατρά) και τίτλο «Όταν έχεις φίλους».
Όλα τα παραπάνω ακουστήκανε πολύ εκείνη την εποχή, όπως επίσης και τα «Ευτυχώς στη ζωή που υπάρχεις και συ», «Φεύγω Μαργαρίτα» (υπέροχο τραγούδι), «Φύγε και συ» και βεβαίως το πασίγνωστο παραδοσιακό «Σ’ αγαπώ (γιατί είσαι ωραία)» με μια διαφορετική ενορχήστρωση από τη συνηθισμένη…Να σημειώσουμε ότι το «Θα σ’ εκδικηθώ» είχε ηχογραφηθεί πρόχειρα λίγους μήνες νωρίτερα από τον ίδιο τον Πάριο με τίτλο «Θα σ’ ακολουθώ» και με διαφορετικούς στίχους στο ρεφρέν. Κυκλοφόρησε το 2000 στο CD «Μελαγχολικό φθινόπωρο του ‘83» που περιλαμβάνεται στην οκταπλή κασετίνα «Πάριος έρωτας»…

 

1985: «Εγώ κι εσύ»

Από τους ξεχωριστούς δίσκους στην πορεία του Γιάννη Πάριου, με πολύ καλά τραγούδια και την εξαιρετική ενορχήστρωση του Νίκου Ιγνατιάδη. Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1985 και ξεπέρασε και πάλι σε πωλήσεις τις 100.000 αντίτυπα… Εδώ γίνεται μια προσπάθεια προσαρμογής του ερμηνευτή σε πιο «μοντέρνους» ρυθμούς, οι οποίοι είχαν αρχίσει να κυριαρχούνε στα μουσικά μας πράγματα. Τρανταχτά παραδείγματα το ομότιτλο, το «Μη γίνεις η αγάπη μου» και το «Θα ξαναβρεθούμε»…
Ωστόσο, κυρίαρχη «φόρμα» του άλμπουμ είναι η μπαλάντα κι εδώ θα βρούμε κάποιες από τις ωραιότερες που ερμήνευσε ποτέ ο Πάριος. Πρώτη - πρώτη βεβαίως το πασίγνωστο κι αγαπημένο «Κόκκινο γαρύφαλλο», το οποίο ο τραγουδιστής μοιράζεται με τη Χάρις Αλεξίου και είναι το πρώτο ντουέτο που ηχογραφεί σε προσωπικό δίσκο του. Εκείνη τη σεζόν οι δυο τους εμφανίζονταν στο “STORK”, με τη συμμετοχή του παλαίμαχου Τώνη Μαρούδα στην τελευταία εμφάνισή του επί πίστας. Σημειωτέον ότι όπως έχει πει ο Νίκος Ιγνατιάδης, το εν λόγω τραγούδι το είχε παρουσιάσει σε όλες τις εταιρίες και ουδεμία ενδιαφέρθηκε…
Ακολουθεί ίσως το καλύτερο -κατά την προσωπική μου άποψη- τραγούδι του δίσκου, το «Ημερολόγιο μοναξιάς» μ’ ένα συγκλονιστικό Πάριο σε μιαν από τις ωραιότερες ερμηνείες της καριέρας του. Αφηγείται τραγουδώντας και τραγουδά αφηγούμενος…
Παράλληλα, κάνει την τελευταία απόπειρα «μεταγλώττισης» ξένου κομματιού επιστρέφοντας για λίγο στη δεκαετία του ’70. Τούτη τη φορά, είναι η σειρά του πασίγνωστου “Hello” του Lionel Richie να μετατραπεί σε «Πού πας» με στίχους του ίδιου του Πάριου και είναι το τελευταίο ξενόφερτο κομμάτι που θα ηχογραφήσει σε προσωπικό άλμπουμ του…
Από εκεί και πέρα, μας προετοιμάζει εκ νέου για τα «Ερωτικά του ‘50» επιλέγοντας το «Ψεύτικε ντουνιά» του Κώστα Σεϊτανίδη που είχε πρωτοερμηνεύσει το 1945 ο μεγάλος Νίκος Γούναρης. Από τα υπόλοιπα, ακούστηκαν αρκετά τα «Άδικη ζωή» και «Θα ξαναβρεθούμε».
Να σημειωθεί ότι αυτός ο δίσκος παρουσιάστηκε κατά ένα μεγάλο μέρος του τηλεοπτικά, σ’ ένα δίωρο αφιέρωμα που ετοίμασε ο Σταμάτης Χονδρογιάννης για λογαριασμό της ΕΡΤ με τίτλο «Γιάννης Πάριος: Εκ βαθέων». Προβλήθηκε σε δύο μέρη λίγο πριν το Πάσχα του 1985 και πιστεύω πως είναι ότι καλύτερο έχει παρουσιαστεί ποτέ στην τηλεόραση για τον τραγουδιστή, με στιγμές από την οικογενειακή ζωή του, αφηγήσεις από τον ίδιο αναφορικά με την πορεία του στο χώρο και πολλές από τις ως τότε επιτυχίες του, σκηνοθετημένες μοναδικά από τον Χονδρογιάννη. Με χαρά ανακάλυψα πριν λίγο καιρό ότι έχει περιληφθεί στο ψηφιακό αρχείο στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ…

 

1986: «Ξαρχάκος - Πάριος»

Μόνον ως «απρόβλεπτη θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη συνεργασία του Σταύρου Ξαρχάκου με τον Γιάννη Πάριο. Κι αυτό γιατί αφενός ο συνθέτης μετά τα μέσα της δεκαετίας του '70 ουσιαστικά είχε αποσυρθεί από τη δισκογραφία («φροντίζοντας» όμως να ταράξει τα νερά το 1983 με τη μουσική για το φιλμ «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη), αφετέρου ο τραγουδιστής είχε καθιερωθεί ερμηνεύοντας κομμάτια που περισσότερο στοχεύανε στην εμπορικότητα και κατά δεύτερο λόγο στην ποιότητα (ασχέτως αν αρκετά από αυτά συνδύασαν και τα δύο).
Ο Ξαρχάκος με τον δίσκο αυτό που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1986 επιστρέφει στο λυρισμό και στη μελωδικότητα που είχαν οι πρώτες του δημιουργίες στις αρχές της δεκαετίας του '60. Τα τραγούδια είναι «κομμένα και ραμμένα» για τη φωνή του Πάριου, ο οποίος κάνει ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός στην καριέρα του και αποδεικνύει ότι είναι ένας πραγματικά μεγάλος τραγουδιστής, που μπορεί να ερμηνεύσει το ίδιο μοναδικά από ένα απλό έως ένα υψηλών απαιτήσεων κομμάτι. Δεν τόλμησε όμως το βήμα να το κάνει άλμα…
Εκτός των άλλων, εδώ έχουμε το εκ νέου (και δυστυχώς τελευταίο μέχρι σήμερα) σμίξιμο ενός διδύμου που έχει γράψει ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού. Σταύρος Ξαρχάκος και Λευτέρης Παπαδόπουλος συνυπάρχουνε ξανά μετά το 1968, με τον σπουδαίο στιχουργό να βάζει όλη του τη μαεστρία σε τέσσερα από τραγούδια του δίσκου.
Ο ίδιος πολλά χρόνια μετά ανέφερε ότι το «Μάτια μπλε» το έγραψε κατόπιν επιθυμίας του ίδιου του Πάριου, ο οποίος ήθελε να υπάρχει ένα κομμάτι που να μιλά για μπλε μάτια. Αυτά δεν ήταν άλλα από της Σοφίας Αλιμπέρτη, την οποία μόλις είχε γνωρίσει ο αγαπημένος τραγουδιστής... Το εν λόγω τραγούδι (με τη Χάρις Αλεξίου στο σιγόντο) έγινε μεγάλη επιτυχία κι εξακολουθεί να μας συντροφεύει και να μας ταξιδεύει μέχρι σήμερα. Επίσης, ακούστηκαν πολύ τα «Κουρδισμένα ανθρωπάκια», το «Αδιέξοδο» και το «Ειν’ αρρώστια τα τραγούδια» (σε δεύτερη εκτέλεση μετά από εκείνη της Μαρίας Δημητριάδη λίγα χρόνια πριν), ενώ υπέροχες στιγμές του άλμπουμ είναι τα «Έλα να κάνουμε έρωτα», «Ιωάννα μου» και το νανούρισμα «Της Πανδώρας», με έναν απίστευτο Πάριο στις «χαμηλές» νότες.
Εξάλλου, ο τραγουδιστής ερμηνεύει για πρώτη (και τελευταία ως σήμερα) φορά δισκογραφικά στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και του Μάνου Ελευθερίου. Περιττό βεβαίως να πούμε ότι οι πωλήσεις του δίσκου ξεπέρασαν τις 100.000 αντίτυπα...

 

1987: «Όλα για τον έρωτα»

Στον απόηχο της επιστροφής του Στέλιου Καζαντζίδη στη δισκογραφία έπειτα από εντεκάμισι χρόνια σιωπής, το Μάρτιο του 1987 κυκλοφορεί η πρώτη και τελευταία μέχρι σήμερα ολοκληρωμένη δουλειά του Νίκου Ιγνατιάδη με τον Γιάννη Πάριο. Οι δυο τους είχανε συνεργαστεί πολλά χρόνια τόσο στα νυχτερινά κέντρα, όσο και στη δισκογραφία καθώς ο συνθέτης ενορχήστρωσε κι έπαιξε πιάνο σε πολλά από τα τραγούδια που ερμήνευσε ο τραγουδιστής, αλλά είχε γράψει και κάποια για τη φωνή του όπως τα «Τέλος τα λάθη» και «Περασμένα ξεχασμένα»…
Η πρώτη εκτεταμένη συνεργασία τους ήταν δυο χρόνια νωρίτερα (1985) με αφορμή το άλμπουμ «Εγώ κι εσύ», το οποίο ενορχήστρωσε και διηύθυνε πλήρως ο Ιγνατιάδης επιστρέφοντας στην Ελλάδα έπειτα από αρκετά χρόνια στο εξωτερικό.
Φτάνουμε λοιπόν στο «Όλα για τον έρωτα», μια φράση που σίγουρα θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μιας μελλοντικής βιογραφίας του ερμηνευτή. Πολλοί σχολίασαν ότι δεν ήταν δυνατό ο «τροβαδούρος της αγάπης» μετά τον Ξαρχάκο να «ξεπέσει» στον Ιγνατιάδη, αλλά οι πωλήσεις του άλμπουμ και οι διαχρονικές επιτυχίες που προέκυψαν μέσα απ’ αυτό έδωσαν την καλύτερη απάντηση.
Περισσότερα από 100.000 «κομμάτια» πουλήθηκαν από τα δισκοπωλεία και στα ραδιόφωνα της εποχής τουλάχιστον τα έξι από τα δώδεκα τραγούδια έκαναν θραύση: Το ομότιτλο, το «Ποτέ-ποτέ-ποτέ» (αμφότερα με τη συνοδεία της υπέροχης Ελένης Δήμου), φυσικά το «Είσαι Θεός», το «Φωτιά στα σύνορα της γης», το «Μόνο αγάπη» και το «Απόψε σε κάποιο νησί» ακούγονταν όλη μέρα…
Αυτό το τελευταίο αναφέρεται στο δίσκο ότι «έντυσε» στιχουργικά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει και τη μερίδα του λέοντος στο δίσκο όσον αφορά το εν λόγω μέρος. Ωστόσο, ο ίδιος πολλά χρόνια μετά αποκάλυψε ότι οι στίχοι ήταν του Πάριου και μπήκε το όνομά του για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα με τα ποσοστά, καθώς είχε αφαιρεθεί ένα άλλο τραγούδι (άγνωστο ποιο…) που είχε γράψει εκείνος…
Πρόκειται για ένα άλμπουμ που διαθέτει έντονα στοιχεία «εκμοντερνισμού» του ρεπερτορίου του τραγουδιστή, με «νεανικό» ήχο και ηλεκτρονικά όργανα. Για τις ερμηνείες του δε γίνεται καν λόγος και δεν είναι τυχαίο το ότι πολλά απ’ αυτά τα τραγούδια ακούγονται μέχρι σήμερα, αλλά τα λέει κι εκείνος στις κατά καιρούς εμφανίσεις του…
Ξέχωρα από τα παραπάνω, θεωρώ ότι η καλύτερη στιγμή του δίσκου είναι το «Υπάρχεις εσύ» σε μουσική Χρήστου Σκαλτσουνάκη και στίχους του αείμνηστου Μάνου Κουφιανάκη, ενώ αρκετά γνωστά έγιναν και τα «Στο γύρο του θανάτου» (ίσως πιο γνωστό ως «Μια Κυριακή στο λούνα παρκ») και «Η αγάπη είναι δίκοπο μαχαίρι». Σημειωτέον ότι τέσσερα από τα τραγούδια του άλμπουμ είχαν ήδη κυκλοφορήσει νωρίτερα στο εξωτερικό με ξένους στίχους, ενώ τα «Μεγάλη αδυναμία» και «Η αγάπη είναι δίκοπο μαχαίρι» είχε ηχογραφήσει με ορισμένες στιχουργικές παραλλαγές την προηγούμενη χρονιά (1986) ο Γιάννης Πετρόπουλος, μέσα από το δίσκο του «Η θρησκεία μου είσαι συ»…

 

 

1988: «Πιστός…»

Εξαιρετικά «αδικημένος» δίσκος καθώς πέραν της εποχής που κυκλοφόρησε (Μάρτιος 1988) και λίγων μηνών μετά, τα τραγούδια που περιλαμβάνει σταμάτησαν ν’ ακούγονται. Ακόμη κι ο ίδιος ο Γιάννης Πάριος πολύ σύντομα έπαψε να τα περιλαμβάνει στις κατά καιρούς εμφανίσεις του, κάτι που προσωπικά μου προκαλεί πολλά ερωτηματικά όσον αφορά το γιατί. Έτσι, ξαφνιάστηκα όταν τον άκουσα το 2008 σε νυχτερινό κέντρο της Θεσσαλονίκης να θυμάται ξαφνικά το «Σ’ αγαπάω γιατί σ’ αγαπάω» (που δεν είχε ακουστεί σχεδόν καθόλου τότε) και να το τραγουδάει σχεδόν a capella…
Ο αγαπημένος ερμηνευτής συνεργάζεται για πρώτη φορά στη δισκογραφία με τον Αλέξη Παπαδημητρίου κι επίσης για πρώτη φορά υπογράφει όλους τους στίχους των τραγουδιών, τα οποία θεωρώ εξαιρετικά για το στυλ που είχε καθιερώσει. Βεβαίως, οι πωλήσεις ήταν για ακόμη μια φορά υψηλότατες (περισσότερες από 110.000 αντίτυπα) αλλά όπως είπα και παραπάνω τα τραγούδια του άλμπουμ πλέον είναι σχεδόν ξεχασμένα…
Ωστόσο, εκείνη την εποχή ακούστηκαν πολλά και πολύ: «Είμαι τρελός που σ’ αγάπησα», «Πιστός», «Εγώ κι εσύ ερωτευμένοι», «Δεν παραδίνομαι» (προσωπική αδυναμία…), «Λόγια», «Όλα θα περάσουν», «Πρωινός καφές» (υπέροχο ζεϊμπέκικο) και φυσικά το «Και να που γύρισες», ένα ντουέτο με τη Μαρινέλλα που έχει τη δική του σημασία καθώς μοιάζει με ένα εκ νέου καλωσόρισμα στην τότε MINOS από την οποία είχε ξεκινήσει τη σόλο καριέρα της μετά τον χωρισμό της με τον Στέλιο Καζαντζίδη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60. Υπάρχουνε βεβαίως κι άλλα εξαιρετικά κομμάτια (λ.χ. «Δε μ’ αγαπάς κι είναι κρίμα», «Ξεχνάμε») που όμως δεν ακούστηκαν ούτε τότε, ούτε στα κατοπινά χρόνια…

 

 

1988: «Τα ερωτικά του ‘50»

Για εκείνους που ξέρανε καλά τον Γιάννη Πάριο, ήτανε φυσικό κι επόμενο κάποια στιγμή να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με παλιά κι αξέχαστα ερωτικά τραγούδια. Αυτό έγινε το Νοέμβριο του 1988, αν και όπως αναφέρει ο τραγουδιστής σε σημείωμά του στο εσώφυλλο είχε αποπειραθεί να κάνει κάτι ανάλογο το 1974. Ένας διπλός δίσκος λοιπόν, αφιερωμένος σε ορισμένα από τα ομορφότερα κομμάτια που γραφτήκανε σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν με θέμα τον έρωτα…
Εδώ θα βρείτε κάποια από τα πιο γνωστά κι αγαπημένα «ελαφρά» τραγούδια της δεκαετίας του ’50 («Να το πάρεις το κορίτσι», «Θυμήσου», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Ένα βράδυ πού ‘βρεχε», «Θυμήσου» κ.α.), μα και άλλα που δεν είχανε γίνει ιδιαίτερα γνωστά και με τη φωνή του Πάριου περάσανε στο ευρύ κοινό («Έλα μου κοπέλα μου», «Η γυναίκα είναι ζημιά», «Καπετάνιε χαμογέλα» κ.α.).
Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην εξαιρετική ενορχήστρωση του Νίκου Κούρου και ειδικότερα στη διασκευή του «Απόψε φίλα με», μ’ ένα Πάριο και τις «βελούδινες» χαμηλές νότες του σε όλο τους το μεγαλείο. Ξεχωριστή στιγμή και η συμμετοχή του Γιώργου Κατσαρού με το υπέροχο σαξόφωνό του σε δυο-τρία τραγούδια, αλλά και του Γιώργου Μουζάκη με την τρομπέτα του στο «Σου σφυρίζω»…
Οι πωλήσεις εκτιναχθήκανε και πάλι σε περισσότερες από 100.000 αντίτυπα και τα ραδιόφωνα της εποχής παρουσιάσανε πολλά από αυτά τα τραγούδια, με πρώτο το «Να το πάρεις το κορίτσι». Θα ήθελα ν’ αναφερθώ στις δεύτερες φωνές, όπου ακούγονται η Λία Βίσση και η πολύ αγαπημένη μου φίλη Βούλα Καραχάλιου, η οποία εκείνη τη σεζόν συνεργαζότανε με τον Πάριο στη «Νεράιδα» μαζί με τους Αντώνη Καλογιάννη και Χριστιάνα…

 

1989: «Σαν τρελό φορτηγό»

Καλοκαίρι 1989. Δεν υπάρχει ταβέρνα, κλαμπ, μπαρ, ρεστοράν, καφετέρια και γενικότερα δημόσιος χώρος που να μην ακούγονται διαρκώς τα τραγούδια αυτού του δίσκου που είχε κυκλοφορήσει τον Απρίλιο. Όπου κι αν γυρνούσες, όπου κι αν πήγαινες, στα αυτιά σου έφτανε διαρκώς η φωνή του Γιάννη Πάριου να τραγουδά το «Σαν τρελό φορτηγό», το «Έλα κρυφά έλα λαθραία», το «Σε εκδικούμαι», το «Έλα της τρελής αν θες να γίνει» και φυσικά «Το σημάδι», σε δεύτερη εκτέλεση μετά από εκείνη της Κωνσταντίνας το 1987, στην οποία έκανε ο ίδιος δεύτερη φωνή.
Και δεν είναι μόνον αυτές οι εικόνες που θυμάμαι από τη συγκεκριμένη περίοδο οι οποίες πιστοποιούν την επιτυχία του δίσκου. Και μόνο το γεγονός ότι ξεπέρασε σε πωλήσεις τις 200.000 αντίτυπα μιλά από μόνο του. Ακόμη κι ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του, συνέχιζε να βρίσκεται σε υψηλή θέση μέσα στα 20 πρώτα άλμπουμ σε ζήτηση μέσα από τα top-20 που άρχισαν να προβάλλουν τα «νεογέννητα» ιδιωτικά κανάλια. Ο ίδιος ο αξέχαστος Μάριος Τόκας έλεγε ότι με το που κυκλοφόρησε η δουλειά οι πωλήσεις ήταν τέτοιες, που η εταιρεία δεν πρόλαβε καν να δώσει χρυσό δίσκο στους συντελεστές και το έκανε ένα χρόνο μετά, απονέμοντάς τους διπλό πλατινένιο.
Τα τραγούδια που αναφέραμε παραπάνω, ήταν εκείνα που ακούστηκαν κατά κόρον εκείνη την περίοδο και συνεχίζουνε μέχρι σήμερα να βρίσκονται στην επικαιρότητα, με πρώτο από πλευράς διαχρονικότητας «Το σημάδι». Πάνω απ’ όλα όμως, υπάρχει το «Απόψε» που αρχικά «καπελώθηκε» από τις υπόλοιπες επιτυχίες του άλμπουμ, αλλά σταδιακά άρχισε κι αυτό να παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο και πλέον έχει μείνει «κλασικό» στη δισκογραφία του Γιάννη Πάριου. Γνώμη μου είναι ότι μαζί με το «Καρδιά μου μόνη» και το «Απορώ» είναι τα τρία καλύτερα ολοκληρωμένα (μουσική-στίχος) τραγούδια που έγραψε ποτέ ο σπουδαίος ερμηνευτής.
Αξίζει να καταγράψουμε την ιστορία του «Φορτηγού». Τους στίχους βρήκε τυχαία ο Μάριος Τόκας, ξεφυλλίζοντας ένα μπλοκ που είχε στο καμαρίνι του ο Πάριος σε μια στιγμή που εκείνος έλειπε. Έκοψε το φύλλο χωρίς κανένας να το πάρει είδηση, έγραψε το τραγούδι και μόλις έπειτα από λίγες ημέρες το έβαλε στον τραγουδιστή να το ακούσει, αυτός του είπε ότι θα γίνει τεράστια επιτυχία και φυσικά δεν έπεσε έξω.
Ο νησιώτης ερμηνευτής το τραγούδησε για πρώτη φορά σε μια συναυλία του συνθέτη πριν κυκλοφορήσει σε δίσκο και οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αποθεωτικές, προοίμιο για το τι θ' ακολουθούσε με την κυκλοφορία του άλμπουμ...
Ειδική μνεία για ακόμη μια φορά στην αγαπημένη φίλη μου Βούλα Καραχάλιου που ακούγεται στις δεύτερες φωνές μαζί με την Αγγελική Γαϊτη…

 


Ευχαριστούμε ιδιαίτερα το Music Corner (www.musiccorner.gr) για την ευγενική παραχώρηση του Τάσου Κριτσιώλη στη σειρά των άρθρων «Γιάννης Πάριος: 40 χρόνια δισκογραφία».

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #2 ΤΑΣΟΣ ΚΡΙΤΣΙΩΛΗΣ 18-10-2011 23:31
Ευχαριστώ θερμά για τα καλά λόγια...Κι ακόμα δεν είδατε τίποτε...
Παράθεση
 
 
0 #1 Chardalias 18-10-2011 17:07
Ειναι εξαιρετική η παρουσίαση των δίσκων που κάνεις φίλτατε Τάσο. Σε ευχαριστούμε πολύ που μας κάνεις να θυμόμαστε γιατι αυτός ο ερμηνευτής είναι ξεχωριστός.
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πατρίδα είναι αυτό που αντέχει η καρδιά του κάθε ανθρώπου να υπερασπιστεί.
Γιώργος Νταλάρας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/7/1919 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης
29/7/1925 Γεννήθηκε στη Χίο ο Μίκης Θεοδωράκης
29/7/2004 Πέθανε η ηθοποιός και τραγουδίστρια Ρένα Βλαχοπούλου