71 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
22.03.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Κριτσιώλης, www.musiccorner.gr

Γιάννης Πάριος: 40 χρόνια δισκογραφία | 1971 - 1979

Η δισκογραφία σήμερα

Ορφέας

Το μεγάλο ταξίδι στη γεμάτη επιτυχίες και σπουδαίες ερμηνείες δισκογραφική πορεία του Γιάννη Πάριου ξεκίνησε. Επειδή βεβαίως είναι αδύνατο να χωρέσει μια καριέρα 40 και πλέον ετών σ’ ένα αφιέρωμα, θα την παρουσιάσουμε σε διάφορες ενότητες και πιστεύουμε ότι στο τέλος θα έχουμε καταφέρει να δώσουμε στο κοινό μιαν άκρως αποκρυσταλλωμένη κι όσο γίνεται πιο πλήρη εικόνα των πεπραγμένων ενός από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές που γεννηθήκανε σε τούτο τον τόπο. Προσδεθείτε και φύγαμε ...

 

1971-1979: Από τον Καλδάρα στον Jacques Brel

Το 1971 που κυκλοφορεί ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Γιάννη Πάριου με τίτλο το όνομά του, εκείνος έχει ήδη μια πορεία δύο ετών στο βινύλιο. Μέσα από δισκάκια 45 στροφών προσπαθεί να «χτίσει» ένα ρεπερτόριο με βάση τραγούδια κυρίως ελαφρολαϊκά και λιγότερο «καθαρά» λαϊκά, σύμφωνα με τις επιταγές εκείνης της εποχής. Στο ίδιο πνεύμα θα κινηθούνε και οι επόμενοι δύο δίσκοι του («Τι θέλεις να κάνω» και «Πού θα πάει πού»), μέχρι να φτάσουμε στο 1975 και στο «Έρχονται στιγμές» που θα του δώσει τον πρώτον από μια μακρά αλυσίδα χρυσών και πλατινένιων δίσκων. Από εκεί και πέρα και μέχρι το τέλος της δεκαετίας που εξετάζουμε, τα άλμπουμ του θα βρίσκονται μονίμως στην πρώτη θέση των πωλήσεων με βασικά «οχήματα» διεθνείς επιτυχίες με ελληνικό στίχο, ρεπερτόριο για το οποίο δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον έχουνε κατηγορήσει.

 

1971: «Γιάννης Πάριος»

Απρίλιος 1971 και ο πρώτος «μεγάλος» δίσκος του 25χρονου Γιάννη Βαρθακούρη είναι γεγονός. Για επαγγελματικούς λόγους, το επώνυμο έχει αλλάξει σε «Πάριος» και η εταιρεία του αποφασίζει να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ-πορτραίτο (όπως γινότανε τότε με όλους τους τραγουδιστές), περιλαμβάνοντας ορισμένες από τις πιο γνωστές ερμηνείες του που είχαν εκδοθεί νωρίτερα ή παράλληλα σε δισκάκια 45 στροφών. Έτσι, υπάρχει το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε σε 45άρι (βάσει κωδικού κυκλοφορίας), το περίφημο χασάπικο «Η θάλασσα του Πειραιά» σε στίχους και μουσική Γιώργου Μητσάκη που έκτοτε έγινε ο ύμνος των απανταχού Ολυμπιακών. Επιπλέον, συναντάμε τη μεγάλη επιτυχία εκείνης της χρονιάς που υπογράφει ο Απόστολος Καλδάρας σε στίχους Γιώργου Σαμολαδά, το πασίγνωστο «Πετροβολούσα τη ζωή».
Το τρίτο τραγούδι της «τριλογίας των επιτυχιών» του άλμπουμ ανήκει και πάλι στον Καλδάρα σε στίχους του συγγενή του Ανδρέα Χατζηνικολάου. Πρόκειται για «Της μοίρας το παιχνίδι» που είναι πιο γνωστό ως «Καθισμένος στο απέναντι παγκάκι». Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτό είναι το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε στην καριέρα του ο Πάριος, όμως σε επόμενη ενότητα θ’ αποδείξουμε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι…
Επίσης, βρίσκουμε το μοναδικό τραγούδι σε μουσική Μάνου Λοϊζου που ηχογράφησε ο Πάριος σε πρώτη εκτέλεση. Ο λόγος για το «Ένα γέρικο καράβι» που είχε περιληφθεί λίγους μήνες νωρίτερα στις «Θαλασσογραφίες». Από εκεί και πέρα, καλές στιγμές του δίσκου είναι «Ο σαραντάρης» του Βασίλη Βασιλειάδη και του Πυθαγόρα και φυσικά «Το ράκος» του Καλδάρα και του Κώστα Βίρβου, ενώ υπάρχει κι ένα τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή σε δεύτερη εκτέλεση, το «Κάπου στα Πετράλωνα» που είχε πρωτοπεί το 1969 ο Γιώργος Νταλάρας.

 

1972: «Τι θέλεις να κάνω»

Το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο στο δεύτερο μεγάλο δίσκο του Γιάννη Πάριου (κυκλοφορία φθινόπωρο 1972) ήταν εκείνο που ουσιαστικά του άνοιξε το δρόμο για την επιτυχία. Έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία και πρωταγωνιστεί μέχρι και σήμερα στη νυχτερινή διασκέδαση, αλλά και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς που αγαπάνε το καλό ελληνικό τραγούδι. Αυτό το κομμάτι εγκαινίασε και τη συνεργασία του ερμηνευτή με τον Γιώργο Χατζηνάσιο, ο οποίος βρισκότανε κι εκείνος στα πρώτα χρόνια της πορείας του και υπογράφει άλλα τρία τραγούδια στο δίσκο, τα οποία είχανε κυκλοφορήσει πρώτα στις 45 στροφές. Το πιο γνωστό από αυτά είναι το «Επιτέλους (έφτασε η αρχή του τέλους)», ενώ ακουστήκανε πολύ και «Τα παραπονάκια σου».
Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Κωστής Χρήστου σε συνέντευξή του πριν από χρόνια είχε πει ότι το «Τι θέλεις να κάνω» ηχογραφήθηκε πρώτα από εκείνον ως δώρο του Χατζηνάσιου για το γάμο του κι εξέφρασε την πικρία του για το ότι το έδωσε και στον Πάριο. Πράγματι, το έχει ηχογραφήσει σε 45άρι με «ζευγάρι» το «Επιτέλους»…
Η άλλη μεγάλη επιτυχία του άλμπουμ είναι το «Τι κρίμα» του Γιώργου Κατσαρού σε στίχους Πυθαγόρα. Ο συνθέτης αναφέρει ότι ήτανε και το πρώτο τραγούδι που έδωσε στον Πάριο, όμως μάλλον κάνει λάθος και στην πορεία αυτού του αφιερώματος θα μάθετε το γιατί. Από εκεί και πέρα, ακούστηκε πολύ εκείνη την εποχή το «Προσποιείσαι» του Βασίλη Βασιλειάδη, ενώ υπάρχει και το «Γιατί με ειρωνεύεστε» του Κατσαρού που είχε πρωτοεκδοθεί ένα χρόνο νωρίτερα στο δίσκο «Ο Σταμούλης ο λοχίας».
Ακόμη, να σημειώσουμε ότι στο άλμπουμ αυτό υπάρχουνε δύο από τα συνολικά τέσσερα τραγούδια που ηχογράφησε ο ερμηνευτής σε μουσική Μίμη Πλέσσα («Με τα χείλη σου ανασαίνω» και «Τρυγωνάκι μου»), καθώς και η δεύτερη εκτέλεση του «Πάμε για ύπνο Κατερίνα» που είχε γίνει μεγάλη επιτυχία με τη φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου.

 

1974: «Πού θα πάει πού»

Τον Ιανουάριο του 1974 κυκλοφορεί ο τρίτος προσωπικός δίσκος του Γιάννη Πάριου και ο τελευταίος που στηρίζεται κυρίως σε τραγούδια τα οποία ηχογράφησε στις 45 στροφές. Εδώ έχουμε τα «εγκαίνια» της συνεργασίας με δύο συνθέτες που στα επόμενα χρόνια θα του δώσουν ορισμένες από τις πιο ανθεκτικές επιτυχίες της καριέρας του. Τον Γιάννη Σπανό και τον Σπύρο Παπαβασιλείου. Ο πρώτος υπογράφει το «Θα σε θυμάμαι» (κρίμα που εδώ και χρόνια ο Πάριος δεν το συμπεριλαμβάνει στις εμφανίσεις του…) και ο δεύτερος το «Εγωισμέ μου»…
Παράλληλα, ο ερμηνευτής ηχογραφεί σε δεύτερη εκτέλεση δύο μεγάλες επιτυχίες του Γιώργου Χατζηνάσιου από τη «Διαδρομή» που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα. Το ομότιτλο (πρώτη εκτέλεση Μανώλης Μητσιάς) και το «Συγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ» (πρώτη εκτέλεση Δήμητρα Γαλάνη).
Ακόμη, συναντάμε «Το καναρίνι» του Απόστολου Καλδάρα και δύο τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή σε στίχους Γιάννη Λογοθέτη (που τα υπογράφει ως Κώστας Αθανασίου επειδή είχε συμβόλαιο με άλλη εταιρεία), τα οποία επρόκειτο να πει ο Κώστας Σμοκοβίτης αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Το εξαιρετικό ζεϊμπέκικο «Σαν τα πουλιά σκορπίσαμε» και «Το Δεσποινάκι».
Τέλος, υπάρχουνε και δύο από τα συνολικά τρία τραγούδια που ηχογράφησε ο Πάριος σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου («Αυτός, αυτός» και «Πού να ‘σαι συ»).

 

1975: «Έρχονται στιγμές»

Το άλμπουμ-σταθμός στη δισκογραφική πορεία του Πάριου και το πρώτο «χρυσό» του, με πωλήσεις άνω των 50.000 αντιτύπων. Η κύρια «αιτία» για τούτες τις πωλήσεις, ήταν η πρώτη απόπειρα «μεταγλώττισης» μιας πασίγνωστης διεθνούς επιτυχίας. Ο λόγος για το "El bimbo" με το συγκρότημα "Bimbo Jet" σε μουσική του Claude Morgan που με στίχους του Πυθαγόρα έγινε «Ποτέ δεν σε ξεχνώ» και τραγουδήθηκε κατά κόρον εκείνη την εποχή - ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1975. Έτσι, εγκαινιάστηκε μια πενταετία όπου οι δίσκοι του τραγουδιστή θα σημειώνουν ιλιγγιώδεις πωλήσεις, βασισμένοι σε διασκευές ξένων επιτυχιών.
Πέρα από την τεράστια επιτυχία του «Ποτέ δεν σε ξεχνώ», ο δίσκος περιλαμβάνει ορισμένα πολύ καλά κομμάτια που κι αυτά ξεχωρίσανε κι ακούστηκαν αρκετά. Το «Έρχονται στιγμές» του Στέλιου Ζαφειρίου, το υπέροχο «Ούτε συζήτηση» του Γιώργου Κατσαρού και το «Για πάντα» του - πολύ νέου τότε - Νίκου Καρβέλα είναι αρκετά γνωστά στο ευρύ κοινό, ενώ κατά τη γνώμη μου αξίζουνε πολλά τα «Παλιοχαλάσματα» του Σπύρου Παπαβασιλείου και «Μείνε δίπλα μου Μαρία» του Κατσαρού. Στις δεύτερες φωνές ακούγεται η Λίτσα Διαμάντη.

 

1976: «Τώρα πια…»

Αν ο δίσκος «Έρχονται στιγμές» με το «Ποτέ δεν σε ξεχνώ» το 1975 έκανε εξαιρετικά δημοφιλή τον Γιάννη Πάριο, το «Τώρα πια» που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1976 τον κατέστησε σταρ πρώτου μεγέθους και τον υπ' αριθμόν ένα σε πωλήσεις τραγουδιστή. Το άλμπουμ πούλησε περισσότερες από 240.000 αντίτυπα και καθιέρωσε οριστικά και αμετάκλητα τον νησιώτη ερμηνευτή στην κορυφή του ελληνικού τραγουδιού, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα.
Το πρωτότυπο του «Τώρα πια» είναι το πασίγνωστο σε όλο τον κόσμο γαλλικό "Tut en vas" του Allain Barrier, το οποίο είχε κάνει μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή και σύμφωνα με τα όσα είπε χρόνια αργότερα σε συνέντευξή της η Λίτσα Διαμάντη, η ίδια έφερε το δίσκο με το συγκεκριμένο τραγούδι από το Παρίσι στην Ελλάδα, το πρότεινε στον Πάριο κι από εκεί και πέρα όλα πήρανε το δρόμο τους. Ο τραγουδιστής το έγραψε σε μια κασέτα, το έδωσε στον Πυθαγόρα για να γράψει τους ελληνικούς στίχους και - σύμφωνα με τα όσα έχει πει ο ίδιος - άφησε στον στιχουργό ένα σημείωμα που έγραφε «100.000 δίσκοι». Έπεσε αρκετά έξω, αφού ο εν λόγω αριθμός αποδείχθηκε ...μικρός.
Εκτός από το ομότιτλο, το άλμπουμ έβγαλε άλλες δύο μεγάλες επιτυχίες που ο Πάριος τις περιλαμβάνει και σήμερα στα προγράμματά του: Το επίσης «μεταγλωττισμένο» «Συμβιβασμούς δεν κάνω» και το «Την αγαπούσα παραδέχομαι» του Ζακ Ιακωβίδη. Επίσης, ακούστηκαν πολύ τα «Κι αν γελάω είναι ψέμα» (το αγαπημένο μου) και «Κι αν έχω κάποιο παρελθόν», ενώ χρόνια αργότερα «ανακαλύφθηκε» και το «Ηλιοβασίλεμα».
Σημειωτέον ότι την ίδια χρονιά, το "Tut en vas" ερμήνευσε στα ελληνικά με δικούς του στίχους και τίτλο «Μια ζωή» ο Φίλιππος Νικολάου σε δίσκο 45 στροφών με τη Μαίρη Αλεξοπούλου (νυν μοναχή...). Εξάλλου, εδώ υπάρχει και το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε ο Πάριος σε δικούς του στίχους («Παράπονο η αγάπη μου»).

 

1977: «Μη φεύγεις μη»

Τον Απρίλιο του 1977 κυκλοφόρησε άλλο ένα άκρως επιτυχημένο εμπορικά άλμπουμ του ερμηνευτή, με πωλήσεις άνω των 150.000 αντιτύπων (προσέξτε για τι αριθμούς μιλάμε…). Κι εδώ η συνταγή είναι γνωστή: Μεταγλωττισμένες επιτυχίες του εξωτερικού, αλλά και ορισμένα πολύ καλά -και στην πλειοψηφία τους αδικημένα- τραγούδια Ελλήνων δημιουργών, τα περισσότερα με τη στιχουργική σφραγίδα πάλι του Πυθαγόρα.
Στην πρώτη κατηγορία ανήκουνε το ομότιτλο και το «Είμαι καλά βρε ζωή» που γίνανε μεγάλες επιτυχίες, ενώ το τρίτο («Και στο καλό») ακούστηκε κάπως εκείνη την εποχή αλλά με τα χρόνια χάθηκε…
Από τη δεύτερη κατηγορία, ξεχωρίζουνε τα «Αν μ’ έχεις βαρεθεί» του Γιάννη Σπανού, «Ποιος απ’ τους δυο» του Νίκου Καρβέλα (ναι, κάποτε έγραφε τραγούδια της προκοπής…) με την εξαιρετική ενορχήστρωση του Κώστα Κλάββα και το «Καμιά μα καμιά» της Νινής Ζαχά, η οποία είχε επιστρέψει στο προσκήνιο μετά την τεράστια επιτυχία του «Εγώ αγαπώ μία» που είχε δώσει λίγους μήνες νωρίτερα στον Τόλη Βοσκόπουλο. Εξάλλου, ξεχωριστή στιγμή είναι το «Σε ξέχασα» του Γιώργου Κατσαρού το οποίο έγινε γνωστό εκείνη την περίοδο…

 

1978: «Να γιατί σ’ αγάπησα»

Η «μόδα» των διασκευών ξένων τραγουδιών συνεχίστηκε και τον Απρίλιο του 1978 και μάλιστα κατά κόρον, αφού σ’ αυτό το δίσκο υπάρχουν οι περισσότερες από κάθε άλλο άλμπουμ του Πάριου (πέντε). Ήταν η εποχή που ο ερμηνευτής ναι μεν πουλούσε απίστευτους αριθμούς αντιτύπων, όμως από την άλλη δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον κατακρίνανε για «βόλεμα» πάνω στις «κονσερβοποιημένες» διεθνείς επιτυχίες…
Φυσικά, το άλμπουμ ξεπέρασε σε πωλήσεις τις 150.000 και η αλήθεια είναι ότι περιλαμβάνει ορισμένα πολύ όμορφα τραγούδια, ασχέτως αν ακούστηκαν ή όχι. Το ομότιτλο βεβαίως είναι πασίγνωστο κι αγαπημένο σε τέτοιο βαθμό, που κάποια «παιδάκια» που νομίζουν ότι τραγουδάνε τολμήσανε τα τελευταία χρόνια να το διασκευάσουνε και να το «ντύσουνε» -δήθεν- με τις σύγχρονες ηχητικές επιταγές. Το αποτέλεσμα ήτανε τραγικό, για να μη πω κάτι χειρότερο…
Από εκεί και πέρα, θα σταθούμε στο εξαιρετικό «Μη λες τίποτα τώρα» των αείμνηστων Σπύρου Παπαβασιλείου και Μάνου Κουφιανάκη, στο υπέροχο «Δεν ξεχνιέσαι-δεν ξεχνιέσαι» του Γιώργου Κατσαρού και βεβαίως στο «Φταίμε και οι δυο» του Γιάννη Σπανού, το οποίο πρωταγωνιστεί διαρκώς σε ραδιόφωνα και νυχτερινά κέντρα. Σημειωτέον ότι τότε ακούστηκε πολύ και το «καρναβαλίστικο» «Ακόμα σε θυμάμαι»…
Από τα λιγότερο «φωτισμένα» τραγούδια του δίσκου, ξεχωρίζουν οι εκπληκτικές ερμηνείες του Πάριου στα ξενόφερτα «Τώρα τι θες» και «Να ‘ρθεις» κι ακόμη τα «Και σου μιλώ» και «Να ‘σαι καλά»…
Οι στίχοι για ακόμη μια φορά ανήκουνε κατά πλειοψηφία στον Πυθαγόρα και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το όνομά του υπάρχει στο εξώφυλλο του άλμπουμ…

 

1979: «Θα με θυμηθείς»

Κατά την προσωπική μου άποψη, πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο του μεγάλου ερμηνευτή στη δεκαετία του ‘70. Kυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1979, ξεπέρασε σε πωλήσεις τις 100.000 αντίτυπα και περιέχει πολύ καλά κομμάτια, μερικά από τα οποία άντεξαν στο χρόνο και τραγουδιούνται μέχρι και σήμερα.
Δε λείπουν βεβαίως κι εδώ τα - συνηθισμένα εκείνη την εποχή - «μεταγλωττισμένα», ωστόσο είναι μόνο δύο σε αντίθεση με τα ...πέντε που υπήρχαν στην προηγούμενη δουλειά του ερμηνευτή. Πάντως, προσωπικά μου αρέσουν εκείνα που υπάρχουνe σε τούτο το δίσκο: «Τώρα που σήμανε η ώρα» ("Ballade pour Adeline" στη γαλλική έκδοση) και φυσικά το «Μη μ’ αφήνεις μη», που δεν είναι άλλο από το "Ne me quitte pas" του Jacques Brell, το οποίο στα ελληνικά είχαμε ακούσει για πρώτη φορά το 1970 από τη Βίκυ Λέανδρος με τον τίτλο «Πες μου πώς μπορείς»…
Από εκεί και πέρα, το συνθετικό μέρος ανήκει στον «μέντορα» του τραγουδιστή Γιώργο Κατσαρό, στον ανερχόμενο τότε Αντώνη Βαρδή (στην πρώτη του δισκογραφική συνεργασία με τον Πάριο), στον Γιάννη Σπανό, στον Αλέκο Χρυσοβέργη, στον Νίκο Ιγνατιάδη και στον ίδιο τον Πάριο, ο οποίος υπογράφει για πρώτη φορά μουσική και στίχους κάνοντας «μπαμ» με το πασίγνωστο «Λυπήσου με».
Οι στίχοι ανήκουνε και πάλι στον Πυθαγόρα, εκτός από τέσσερα τραγούδια. Ήταν ίσως η τελευταία «πινελιά» του σπουδαίου στιχουργού στην ελληνική δισκογραφία, καθώς επτά μήνες αργότερα (Νοέμβριος 1979) έφυγε από τη ζωή.
Γενικότερα, αυτός ο δίσκος μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κύκνειο άσμα» για ορισμένες συνεργασίες, όπως εκείνη του Πάριου με τον Κατσαρό και τον Σπανό (δεν συναντηθήκανε ξανά δισκογραφικά από τότε) και φυσικά με τον Πυθαγόρα.
Όσο για τα highlights του άλμπουμ, ουκ ολίγα: Το ομότιτλο (από τις ωραιότερες ερωτικές μπαλάντες που γραφτήκανε ποτέ) όπου δεσπόζει το πιάνο του Νίκου Ιγνατιάδη, «Αχ αγάπη», «Λυπήσου με», «Τέλος τα λάθη», «Μη μ’ αφήνεις μη», «Εγώ δεν είμαι εγώ». Επίσης, μου αρέσουνε πολύ τα «Μακάρι να 'σουνα δική μου» και «Εμείς».

 


Ευχαριστούμε ιδιαίτερα το Music Corner (www.musiccorner.gr) για την ευγενική παραχώρηση του Τάσου Κριτσιώλη στη σειρά των άρθρων «Γιάννης Πάριος: 40 χρόνια δισκογραφία».

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #1 ΚΑΙΜΑΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 10-10-2011 19:30
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ !!!!!!!!!!!!!
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το παραμύθι της τέχνης λέει πάντα την αλήθεια
Διονύσης Σαββόπουλος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

22/3/1950 Γεννήθηκε ο συνθέτης Γκόραν Μπρέγκοβιτς
22/3/1963 Οι θρυλικοί Μπητλς κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ

ΤΥΧΑΙΑ TAGS