121 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.03.2017
Ορφέας | Main Feed

Η δισκογραφία σήμερα

Τάσος Π. Καραντής

Παρότι, οι, πιο πολλοί, καλλιτέχνες δηλώνουν πως η μουσική είναι μία κι αδιαίρετη κι, απλά, υπάρχουν καλά και κακά μουσικά έργα, στην πράξη, ισχύουν, ακόμα, και μάλιστα ισχυρά, οι ταμπέλες. Αυτό συμβαίνει παγκόσμια, αλλά, για να μείνουμε στο ελληνικό μουσικό τοπίο, έχουμε όλη την γκάμα των ειδών και των υφών(λαϊκό, έντεχνο, ροκ, ποπ, μίξη αυτών κλπ.), αλλά και των “μουσικών στρατοπέδων” (ποιοτικό, εμπορικό, μέινστριμ, σκυλάδικο, εναλλακτικό κλπ.).
Ανέκαθεν, όμως, εδώ στην Ελλάδα, αυτά τα σύνορα, ποτέ δεν ήταν απόρθητα, κι έτσι βλέπουμε απρόσμενες συνεργασίες από τις “απέναντι όχθες”, μεταπηδήσεις, στροφές στα ρεπερτόρια και στα καλλιτεχνικά προφίλ, τόσο σε ζωντανές, όσο και σε δισκογραφικές συνεργασίες.
Προσωπικά, δεν μπορώ να πω, αφοριστικά, ότι αυτό είναι, πάντα, απόλυτα, κακό ή καλό. Κατά τη γνώμη μου το κρίνει το μουσικό αποτέλεσμα, ανεξάρτητα ακόμα κι από το κίνητρο. Με αρέσει όμως η τόλμη και το ρίσκο, και θαυμάζω τους τολμηρούς, αρκεί να υπάρχει, έστω το ελάχιστο καλλιτεχνικό πρόσχημα.  
Πάντως, ομολογώ, πως  τη στασιμότητα, την επανάληψη και το αμετακίνητο δεν το θεωρώ a priori αρετή, γιατί δεν είναι όλοι οι καλλιτέχνες – όπως κι όλοι οι άνθρωποι – ίδιων ικανοτήτων και δυνατοτήτων. Για να το πω, με αθλητική ορολογία, άλλοι είναι πρωταθλητές σε ένα άθλημα κι άλλοι είναι πολύ καλοί δεκαθλητές! Όπως μπορεί ο καθένας, κι όπως αυτό θα αποδειχτεί, εκ του αποτελέσματος, στην πράξη. Επομένως ο τίτλος «Ασυμβατότητα Rhesus» θα αποδειχτεί, όταν ολοκληρωθούν, σιγά- σιγά, αυτές οι απρόσμενες συνεργασίες, αν, και σε τι ποσοστό, ισχύει. Διάλεξα τις δισκογραφικές, από τις ζωντανές συνεργασίες, γιατί είναι αυτές που αποτυπώνονται και μπορείς να τις κρίνεις πιο αντικειμενικά, αφού έχεις το πλεονέκτημα της επανάληψης της ακρόασης, και, μάλιστα, και στο πέρασμα του χρόνου, ώστε να δεις, και το πιθανόν στοιχείο διαχρονικότητας, πέρα από το εφήμερο σουξέ ή και την αποτυχία ακόμα, της εποχής της κυκλοφορίας τους.
Εγώ δεν θα κρίνω τις συνεργασίες, απλά θα τις καταγράψω και θα επισημάνω τις τυχόν εμπορικές επιτυχίες τους. Όταν, όλη αυτή η καταγραφή ολοκληρωθεί, πιστεύω τα συμπεράσματα θα αποκαλυφτούν από μόνα τους. Όσοι, πάντως, αγαπάτε το απρόσμενο και λατρεύετε τι εκπλήξεις, είναι σίγουρο πως αυτό το μουσικό – δισκογραφικό οδοιπορικό θα σας επιφυλάξει πολλές τέτοιες στιγμές, ευχάριστες ή δυσάρεστες, κατά τα γούστα σας. Καλές εκπλήξεις!
 
ΑΛΕΞΙΑ
Η Κύπρια Αλέξια, ξεκίνησε, την καριέρα της συμμετέχοντας στην EUROVISION στις αρχές των ’80ς, αλλά στην Ελλάδα τη γνωρίσαμε, ουσιαστικά, στα μέσα της δεκαετίας, ως μια γλυκιά παρουσία και καλλίφωνη τραγουδίστρια, που τραγουδούσε το ποπ εμπορικό τραγούδι της εποχής. Κυρίαρχη ήταν η συνεργασία της τον «Φοίβο» των’80ς, δηλαδή, τον Κώστα Χαριτοδιπλωμένο, όπου ο δίσκος τους, με το όνομά της ως τίτλο («Αλέξια»/1987), έβγαλε πασίγνωστα σουξέ της εποχής («Τα κορίτσια ξενυχτάνε μ’ ένα μυστικό», «Άσπρο - μαύρο» κ.ά.) κάνοντας πλατινένιες πωλήσεις (100.000), καθώς κι ο ακόλουθος («Έλα μια νύχτα» / 1990), με εξίσου σουξέ («Ορκίσου») κι εμπορική επιτυχία(χρυσός – 30.000 πωλήσεις). Πριν λίγο καιρό, δημοσιεύτηκε στον «ΟΡΦΕΑ» (εδώ), μια συνέντευξή της, στους συναδέλφους Θεοδόση Βαφειάδη και Δώρα Παπαδοπούλου, όπου, θα την χαρακτήριζα εφ’ όλης της ύλης, φτάνοντας ως το πρόσφατο «Re-bE» (2010).
Εγώ, εδώ, θα καταγράψω τις σημαντικότερες εκείνες δουλειές της, που άρχισαν να σηματοδοτούν την στροφή της και την αλλαγή πορείας από το εμπορικό ποπ, προς εντελώς άλλα είδη κι ύφη, από το παλιό κλασικό τραγούδι ως το τζαζ και μπλουζ, καθώς βέβαια και τις συνεργασίες της με τον Πλέσσα, τον Χατζηνάσιο και, φυσικά, τον Μίκη Θεοδωράκη! Χρονολογικά: 
 
«Μίμης Πλέσσας – Λευτέρης Πανταζής» (1990)
Συνεργασία με τον Μίμη Πλέσσα μεν, αλλά σε ένα ντουέτο με τον Λευτέρη Πανταζή, στον προσωπικό δίσκο του τραγουδιστή με τον συνθέτη («Εσύ κι εγώ»,  σε στίχους του Γιάννη Τζουανόπουλου).

«Η Αλέξια ερμηνεύει τα κλασικά» (1993)
Δίσκος με επανεκτελέσεις παλιότερων κλασικών τραγουδιών σε μουσική του Πλέσσα, του Μωράκη, του Μουζάκη, του Καπνίση, του Θεοδωράκη του Ζαμπέτα κ.ά. Πασίγνωστες επιτυχίες(«Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου», «Η σκλάβα», «Χάλι γκάλι», «Αν θυμηθείς τα’ όνειρό μου», «Θα πιω απόψε το φεγγάρι»), καθώς και ντουέτα με τη Ρένα Βλαχοπούλου, τη Ζωή Κουρούκλη και το Βλάσση Μπονάτσο. Όλες αυτές οι πασίγνωστες επιτυχίες έκαναν το δίσκο πλατινένιο (60.000 πωλήσεις).

«Κεκλεισμένων των θυρών» (1994)
Η συνεργασία – από θεατρική παράσταση – της Αλέξιας με τον Γιώργο Χατζηνάσιο και ντουέτα με τον Στέφανο Κορκολή και τον Γιάννη Μπέζο.

«In an jazz mood» (1996)
Ο τίτλος τα λέει όλα … 

«Αχαιών ακτή» (1996)
Το χρέος της κυπριακής της καταγωγής, σε μουσική του Χρήστου Φιλίππου και τη συμμετοχή σ’ ένα τραγούδι του Τάκη Μπίνη.

«Αμμόχωστος» (1997)
Ξανά το χρέος της κυπριακής της καταγωγής, σε μουσική του Κύπριου συνθέτη Μάριου Μελετίου και σε ποίηση της πρώην Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου Κλαίρης Αγγελίδου.

«Αλέξια – Μίκης Θεοδωράκης» (1998)
Η απρόβλεπτη , για πολλούς, συνεργασία της με τον Μίκη Θεοδωράκη και, μάλιστα, με το όνομα της να προηγείται, αυστηρά αλφαβητικά, στον τίτλο του εξωφύλλου, του Μίκη Θεοδωράκη! Διπλός δίσκος με τα γνωστότερα τραγούδια του Θεοδωράκη, ο οποίος όμως δεν είχε εμπορική επιτυχία. Θυμάμαι μάλιστα, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, όπου ο παραγωγός έβαλε ένα τραγούδι με την Αλέξια και κατόπιν με την, πρώτη εκτελέστρια, Μαίρη Λίντα, για να δείξει την – κατά τη γνώμη του – ερμηνευτική/εκφραστική ανεπάρκεια της τραγουδίστριας στο θεοδωρακικό υλικό. Βέβαια, ο δίσκος αυτός, οπωσδήποτε, αποτελεί εύσημο για την Αλέξια, αλλά οδηγεί σε μια άλλη συζήτηση(όχι του παρόντος), σχετικά με την προσπάθεια του Θεοδωράκη να αναζωογονεί τις επιτυχίες του των περασμένων δεκαετιών, με επανεκτελέσεις νεότερων τραγουδιστών. Όμως, κατά τη γνώμη μου, άλλη καλλιτεχνική οντότητα και φωνητική – ερμηνευτική-εκφραστική βαρύτητα έχουν ο Νταλάρας, ο Μητσιάς, ο Πάριος, ο Μητροπάνος, η Αλεξίου, κ.ά., που δεν συγκρίνεται με τους Αλέξια, Κότσιρα, Ρέμο, Πλούταρχο, Θεοδωρίδου κ.ά.(οι οποίοι είναι καλοί στο είδος που έχουν καθιερωθεί). Αυτή, είναι, πραγματικά, μια απορία μου, για τις επιλογές του μεγάλου μας συνθέτη τα τελευταία χρόνια, εντάξει η εμπορικότητα κάποιων τραγουδιστών, αλλά η ερμηνευτική/εκφραστική τους ικανότητα;

«Μίμης Πλέσσας, 50 χρυσά χρόνια» (2001)
Συμμετοχή της Αλέξιας στη ζωντανή ηχογράφηση  με γνωστά τραγούδια του Πλέσσα, υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη.

«Τα πικροσάββατα και μια σερενάτα» (2001)
Συμμετοχή, με ένα τραγούδι, της Αλέξια στον δίσκο με την εκτέλεση του γνωστού έργου των Μίκη Θεοδωράκη – Λευτέρη Παπαδόπουλου από τον Παναγιώτη Καραδημήτρη, που κυκλοφόρησε από την FM RECORDS.   

«Re - bE» (2010)
Μια δεκαετία μετά, η εμβληματική αυτή δουλειά της (βλ. παραπάνω στη συνέντευξή της στον «ΟΡΦΕΑ»), όπου συγκεντρώνει τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της, σχεδόν μιας δεκαετίας.
 
Είναι φανερό, ότι η Αλέξια, εδώ και μια 20ετία, έχει αποφασίσει να αφήσει πίσω της την εμπορικά επιτυχημένη ποπ καριέρα της και να προχωρήσει σε άλλους καλλιτεχνικούς και δισκογραφικούς δρόμους, άλλοτε με περισσότερη κι άλλοτε με λιγότερη καλλιτεχνική επιτυχία, πάντως, σαφώς, όχι εμπορική. Η δισκογραφία της, δηλαδή, χωρίζεται, χοντρικά, σε δυο δεκαετίες, στην – εμπορική ποπ – του ’80 και στην διαφορετική και ποικίλη του ’90. Μετά ακολούθησε, ύστερα από πολύχρονο κενό, το «Re - bE», που είναι ακόμα νωρίς να εκτιμηθεί η ανταπόκρισή του κοινού σ’ αυτό. Η Αλέξια, βέβαια, έχει, σαφώς, μέλλον και φωνή με δυνατότητες. Ο χρόνος θα είναι ο τελικός κριτής, ο οποίος θα αποφασίσει αν – στο τέλος της διαδρομής - θα θυμόμαστε την Αλέξια του «Μυστικού» ή του «Re - bE» ...

 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/3/1943 Γεννήθηκε ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου
29/3/2011 Πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης
30/3/2011 Πέθανε στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ ο συγγραφέας Μπάμπης Τσικληρόπουλος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS