111 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.03.2017
Ορφέας | Main Feed

Η δισκογραφία σήμερα

Τάσος Π. Καραντής

Παρότι, οι, πιο πολλοί, καλλιτέχνες δηλώνουν πως η μουσική είναι μία κι αδιαίρετη κι, απλά, υπάρχουν καλά και κακά μουσικά έργα, στην πράξη, ισχύουν, ακόμα, και μάλιστα ισχυρά, οι ταμπέλες. Αυτό συμβαίνει παγκόσμια, αλλά, για να μείνουμε στο ελληνικό μουσικό τοπίο, έχουμε όλη την γκάμα των ειδών και των υφών(λαϊκό, έντεχνο, ροκ, ποπ, μίξη αυτών κλπ.), αλλά και των “μουσικών στρατοπέδων”(ποιοτικό, εμπορικό, μέινστριμ, σκυλάδικο, εναλλακτικό κλπ.).
Ανέκαθεν, όμως, εδώ στην Ελλάδα, αυτά τα σύνορα, ποτέ δεν ήταν απόρθητα, κι έτσι βλέπουμε απρόσμενες συνεργασίες από τις “απέναντι όχθες”, μεταπηδήσεις, στροφές στα ρεπερτόρια και στα καλλιτεχνικά προφίλ, τόσο σε ζωντανές, όσο και σε δισκογραφικές συνεργασίες.
Προσωπικά, δεν μπορώ να πω, αφοριστικά, ότι αυτό είναι, πάντα, απόλυτα, κακό ή καλό. Κατά τη γνώμη μου το κρίνει το μουσικό αποτέλεσμα, ανεξάρτητα ακόμα κι από το κίνητρο. Με αρέσει όμως η τόλμη και το ρίσκο, και θαυμάζω τους τολμηρούς, αρκεί να υπάρχει, έστω το ελάχιστο καλλιτεχνικό πρόσχημα.  Πάντως, ομολογώ, πως  τη στασιμότητα, την επανάληψη και το αμετακίνητο δεν το θεωρώ a priori αρετή, γιατί δεν είναι όλοι οι καλλιτέχνες – όπως κι όλοι οι άνθρωποι – ίδιων ικανοτήτων και δυνατοτήτων. Για να το πω, με αθλητική ορολογία, άλλοι είναι πρωταθλητές σε ένα άθλημα κι άλλοι είναι πολύ καλοί δεκαθλητές! Όπως μπορεί ο καθένας, κι όπως αυτό θα αποδειχτεί, εκ του αποτελέσματος, στην πράξη. Επομένως ο τίτλος «Ασυμβατότητα Rhesus» θα αποδειχτεί, όταν ολοκληρωθούν, σιγά- σιγά, αυτές οι απρόσμενες συνεργασίες, αν, και σε τι ποσοστό, ισχύει. Διάλεξα τις δισκογραφικές, από τις ζωντανές συνεργασίες, γιατί είναι αυτές που αποτυπώνονται και μπορείς να τις κρίνεις πιο αντικειμενικά, αφού έχεις το πλεονέκτημα της επανάληψης της ακρόασης, και, μάλιστα, και στο πέρασμα του χρόνου, ώστε να δεις, και το πιθανόν στοιχείο διαχρονικότητας, πέρα από το εφήμερο σουξέ ή και την αποτυχία ακόμα, της εποχής της κυκλοφορίας τους.
Εγώ δεν θα κρίνω τις συνεργασίες, απλά θα τις καταγράψω και θα επισημάνω τις τυχόν εμπορικές επιτυχίες τους. Όταν, όλη αυτή η καταγραφή ολοκληρωθεί, πιστεύω τα συμπεράσματα θα αποκαλυφτούν από μόνα τους. Όσοι, πάντως, αγαπάτε το απρόσμενο και λατρεύετε τι εκπλήξεις, είναι σίγουρο πως αυτό το μουσικό – δισκογραφικό οδοιπορικό θα σας επιφυλάξει πολλές τέτοιες στιγμές, ευχάριστες ή δυσάρεστες, κατά τα γούστα σας. Καλή μας εκκίνηση!
 
Θέμης Αδαμαντίδης
Ο Θέμης Αδαμαντίδης είναι μία από τις καλές φωνές του τραγουδιού μας, διαθέτει, μελωδικότητα, εκφραστικότητα κι αρκετή, όπως αποδείχτηκε, ερμηνευτική γκάμα. Ξεκίνησε την δισκογραφική καριέρα του, το 1980 – έχει δηλαδή 30 χρόνια στη δισκογραφία – με τραγούδια, εντελώς άλλου ύφους, απ’ το λαϊκό του προφίλ, που όλοι γνωρίζουν σήμερα. Οι παλιότεροι, από τη γενιά μου(40+) και πάνω, θα θυμούνται τις τότε επιτυχίες του, που ακούστηκαν αρκετά («Κρήτη Κέρκυρα και Νιο», «Πονάμε όσοι αγαπάμε», «Λίγο -λίγο» κ.ά.).
Φαίνεται, όμως, πως, πάντα, έκρυβε τον λαϊκό τραγουδιστή μέσα του κι αυτό ήταν, τελικά και το πρωταγωνιστικό του προφίλ, που προέβαλε ήδη, και δισκογραφικά, από τα μέσα των ‘80ς. Συμβολική, θα έλεγα, της απόφασης και της στροφής του αυτής, ήταν η κουμπαριά του με τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Και, πράγματι, ο Θέμης Αδαμαντίδης αποδείχτηκε ένας πολύ καλός λαϊκός τραγουδιστής, με όλες τις αρετές που απαιτεί το, δύσκολο, αυτό είδος, στη φωνή και στην ερμηνεία. Σήμερα, θα μπορούσε να ήταν ένα ισχυρό όνομα σαν τον Πασχάλη Τερζή ή τον Ρέμο, αλλά και στα ’80ς και στα ’90ς, θα μπορούσε να κάνει μια καριέρα αντίστοιχη με του Δημήτρη Κοντολάζου, αλλά, παρέμεινε πάντα, απλά, ένας καλός λαϊκός τραγουδιστής, χωρίς τις μεγάλες – ούτε καν εμπορικές(χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι) – εκτινάξεις. Δεν αρκεί ποτέ μόνο η φωνή, αλλά και το όραμα κι οι σωστοί συνεργάτες, δεν μπορεί, πάντα κι όλοι οι καλλιτέχνες, να είναι, οι ίδιοι, και μεγάλες φωνές και μεγάλοι μάνατζερ. Και βέβαια παίζει το ρόλο του κι ο παράγοντας συγκυρία.
Εν πάση περιπτώσει, ο Θέμης Αδαμαντίδης ακολούθησε – δισκογραφικά και στα live του - την πιο εμπορική πλευρά του διασκεδαστικού λαϊκού τραγουδιού, όπως αυτό εξελίχτηκε από τα ’80ς  ως σήμερα. Έβγαλε αρκετά εποχιακά σουξέ, αλλά λίγα τραγούδια θα τα χαρακτήριζα αναγνωρίσιμα διαχρονικά. Οι συνεργασίες του ήταν με συνθέτες που υπηρετούσαν αυτό το είδος, με πιο γνωστό το δίδυμο Χρυσοβέργη - Γιατρά, το οποίο έχει βγάλει πολύ μεγάλες διαχρονικές επιτυχίες, αλλά είναι και τόσο πολυγραφότατο, που έχει κι αρκετά τραγούδια της σειράς και, νομίζω, πως τέτοια τους είναι αυτά που έχει πει ο Αδαμαντίδης.
Λίγες είναι οι απρόσμενες δισκογραφικές συνεργασίες του Θέμη Αδαμαντίδη, μάλλον ανήκει στους σταθερούς, καλώς ή κακώς, στην πορεία που καταστάλαξε κι ακολούθησε. Ας τις δούμε:
 
«Τα βοριαδάκια» (1982).
Δεν θα έλεγα πως είναι απροσδόκητη, από ύφος τραγουδιών, για το είδος που υπηρετούσε εκείνη την εποχή ο Αδαμαντίδης, αλλά πάντα μια συνεργασία με έναν συνθέτη σαν τον αείμνηστο Μάριο Τόκα, είναι ξεχωριστή στη δισκογραφία του. Στο δίσκο συμμετείχαν ακόμα, ο Νίκος Νομικός κι η Γιάννα Κομνηνού, ενώ οι στίχοι, είναι του Σαράντη Αλιβιζάτου. Είναι ο πρώτος πολυσυλλεκτικός δίσκος του Τόκα και το τραγούδι, με τον Αδαμαντίδη, που ακούστηκε, είναι το «Η νύχτα μυρίζει γιασεμί».
 
«Σε πρώτο πλάνο» (2006)
Η δεύτερη, ολοκληρωμένη αυτή τη φορά, συνεργασία του με τον Μάριο Τόκα έγινε, σχεδόν 25 χρόνια μετά. Επί τη ευκαιρία να πρέπει να πω, ότι ο Τόκας, ενώ ήταν ένας εμπνευσμένος και σημαντικός συνθέτης, ανήκε σ’ αυτούς που δεν είχαν στεγανά, αφού είχε κάνει δίσκους με πιο εμπορικά ονόματα (Τόλης Βοσκόπουλος, Πασχάλης Τερζής, Στέλιος Διονυσίου κ.ά.), ενώ, είναι γνωστό ότι είχαν τραγουδήσει τραγούδια – πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες -  τα μεγαλύτερα ονόματα του τραγουδιού μας (Αλεξίου, Γαλάνη, Γλυκερία, Καλογιάννης, Μητροπάνος, Μητσιάς, Νταλάρας, Πάριος).
 
«Υπάρχει και το ζεϊμπέκικο» (2005)
Η ζωντανή ηχογράφηση του προγράμματος – αφιερώματος στο ζεϊμπέκικο- των Μητροπάνου – Μπάση - Αδαμαντίδη στην «Ακτή». Ένας δίσκος που έγινε, με τα νούμερα της εποχής, πλατινένιος (40.000 πωλήσεις) και που περιέχει, όντως, ωραίες ερμηνείες και κλασικά ζεϊμπέκικα. Ο Αδαμαντίδης λέει, ανάμεσα σε άλλα, τα «Δυο πόρτες έχει η ζωή», «Ότι αγαπάω εγώ πεθαίνει», «Στο άδειο μου πακέτο», «Το δικό σου αμάρτημα» κ.ά., και κάνει και ντουέτα με τον Μητροπάνο(«Ζεϊμπέκικο(του Σαββόπουλου)», «Πριν το χάραμα μονάχος», «Στων αγγέλων τα μπουζούκια» κ.ά. Βέβαια ο Μητροπάνος, που τα τελευταία χρόνια, χαρακτηρίζεται ως  «τελευταίος μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής μας», και στο παρελθόν, έκανε συνεργασίες με εμπορικά ονόματα, όπως πρόσφατα, την τελευταία διετία, με την Πέγκυ Ζήνα. Πάντως, για τον Αδαμαντίδη ήταν μια απρόσμενη συνεργασία, αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος του Μητροπάνου και το εντεχνολαϊκό προφίλ και ρεπερτόριο του Μπάση, αλλά και τις – χωρίς ενδοιασμούς – εμφανίσεις του Αδαμαντίδη σε μαγαζιά, όπως το «VIP SKYLADIKO» στη Συγγρού ή τη συνεργασία του, τον περασμένο χειμώνα, στο «ΠΟΛΙΣ», με τον Λευτέρη Πανταζή και την Άντζελα Δημητρίου.
 
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άγγιξα, αγάπησα, έσκαψα, σύναξα θλίψη, γέμισα βοή.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/3/1943 Γεννήθηκε ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου
29/3/2011 Πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης
30/3/2011 Πέθανε στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ ο συγγραφέας Μπάμπης Τσικληρόπουλος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS