68 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed

Η δισκογραφία σήμερα

Δώρα Παπαδοπούλου

Ερώτημα πρώτο: Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική;. Ερώτημα δεύτερο: Αποτελεί το έργο ενός καλλιτέχνη πνευματικό δικαίωμα του ιδίου και των κληρονόμων του; Είναι δύο ερωτήματα, ή καλύτερα δύο διλήμματα, που τίθενται ξανά και ξανά στο μουσικό στερέωμα των καιρών μας. Προκαλούν κατά καιρούς συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, ενώ γνώμες και απόψεις επ΄ αυτών πέφτουν συνεχώς στο τραπέζι. Προσωπικά, εκφράζω εξαρχής την άποψή μου. Αναμφίβολα η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική. Και ως εκ τούτου η πειρατεία στο χώρο της μουσικής, δεν πρέπει να υπάρχει. Και ναι, το έργο ενός καλλιτέχνη του μουσικού χώρου αποτελεί πνευματικό του δικαίωμα. Και οι δύο έννοιες ακουμπούν σε έναν κοινό παρονομαστή και κατά μία έννοια είναι αλληλένδετες. Η πειρατεία πλήτει το πνευματικό δικαίωμα ενός καλλιτέχνη. Μένει όμως ακόμη κάτι που είναι πολύ σημαντικό. Μένει να διευκρινίσουμε τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο “πειρατεία”. Και τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο “πνευματικό δικαίωμα”. Και θα ασχοληθούμε επί της ουσίας μόνο με τη μουσική.

 

Περί πειρατείας

Είναι γνωστό πως στους καιρούς μας μπορεί να βρει κανείς εκατοντάδες χιλιάδες μουσικούς δίσκους στο διαδίκτυο και να τους “κατεβάσει” να τους ακούσει χωρίς να πληρώσει. Σχεδόν δεν υπάρχει δίσκος που να εκδοθεί και να μην “ανέβει” στο διαδίκτυο. Το μοτίβο είναι γνωστό. Υπάρχουν οι μεγάλοι αποθηκευτικοί διαδικτυακοί χώροι που φιλοξενούν τα αρχεία χρηστών. Αν η πρόσβαση σε αυτά, το link δηλαδή, ο σύνδεσμος, κοινοποιηθεί από αυτόν που τα ανέβασε, μέσω blogs, ιστοσελίδων και άλλων μέσων, τότε πολλοί περισσότεροι χρήστες αποκτούν πρόσβαση στο ίδιο αρχείο. Γιατί λοιπόν η νομοθεσία και οι αρχές χωλαίνουν στο να πατάξουν τη διακίνηση μουσικής μέσω του διαδικτύου υπό τη μορφή που προανέφερα; Πολύ απλά γιατί σε αρκετές περιπτώσεις, το αλισβερίσι αυτό δε μπορεί να θεωρηθεί πειρατεία. Και λέω σε αρκετές, διότι υπάρχουν περιπτώσεις τέτοιες που συνιστούν σαφή παρανομία.
Στη δεκαετία του 1980 η μουσική ήταν οι δίσκοι βινυλίου. Υπήρχαν οι δισκογραφικές εταιρίες που έβγαζαν τους δίσκους, οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν σε αυτούς με τα ποσοστά και τις αμοιβές τους μέσω των συμβολαίων τους και οι λιανέμποροι που τα διέθεταν στο κοινό. Δεν έχουν αλλάξει τρομακτικά τα πράγματα, αν και υπάρχουν μεταβολές στον τρόπο που κινείται η μουσική αγορά σήμερα.  Εκείνη τη δεκαετία λοιπόν, η Ελλάδα άρχισε να γνωρίζει εύρωστες οικονομικά εποχές, άλλο αν στις μέρες μας αποδείχθηκαν τελικά πλασματικές. Και ναι, και η μουσική βιομηχανία απολάμβανε μεγάλα κέρδη από τις πωλήσεις των δίσκων της την ίδια περίοδο και εκατομμύρια δίσκοι μπήκαν στα σπίτια μας. Ωστόσο δίσκους βινυλίου δε μπορούσαν να αγοράζουν όλοι κατά κόρον. Εμείς οι νεότεροι δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα και περιμέναμε το χαρτζιλίκι και τα οικογενειακά δώρα για να ικανοποιήσουμε την τρέλα μας για μουσική. Ως εκ τούτου, οι αυτοσχέδιες κασέτες έδιναν και έπαιρναν. Αρκούσε  ένας από την παρέα του σχολείου στην αρχή και από τη φοιτητική παρέα αργότερα να αγοράσει ένα δίσκο και μέχρι να καταφέρουμε να τον αποκτήσουμε και οι υπόλοιποι, τον μοιραζόμασταν σε κασέτες. Ήταν λοιπόν, ένα ιδιότυπο sharing μουσικής, στα στενά πλαίσια μιας παρέας λίγων φίλων. Αργότερα, σαν φοιτητές, είχαμε τα δίκτυα των πανεπιστημίων και των άλλων ιδρυμάτων, ενώ στο μεταξύ οι ψηφιακοί δίσκοι και τα συμπιεσμένα μουσικά αρχεία (mp3) είχαν ήδη δόσει άλλη τροπή και ώθηση στα πράγματα. Μετά ήλθε και το internet. Τι γίνεται λοιπόν στις μέρες μας; Στις μέρες μας, αυτή η παρέα που μοιράζεται μουσική έχει απλά μεγαλώσει κατά πολλά εκατομμύρια ανθρώπους και έχει απλωθεί στα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Δυστυχώς ή ευτυχώς, καλώς ή κακώς, αυτού του τύπου η μοιρασιά, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί και ακόμη πιο δύσκολα να αποδειχθεί παράνομη πράξη.

Πειρατεία είναι η παράνομη αντιγραφή και διάθεση των μουσικών έργων, χωρίς τη συγκατάθεση των δημιουργών με κίνητρο το οικονομικό όφελος, για αυτόν που την πραγματοποιεί. Πειρατεία και άρα παράνομη πράξη συνιστά σαφώς η πώληση αντιγράφων μουσικών δίσκων στους δρόμους και τις πλατείες των πόλεων από μικροπωλητές, διότι εκεί κάποιος άλλος εισπράττει το αντίτιμο μιας μουσικής έκδοσης (έστω και μειωμένο) που διαφορετικά θα πήγαινε στην τσέπη του καλλιτέχνη, της εταιρίας του, του κράτους στο ποσοστό που του αναλογεί και όλων των εμπλεκομένων στο έργο.  Πειρατεία και άρα παράνομη πράξη είναι η διακίνηση μουσικών αρχείων από ιστοχώρους που υποχρεώνουν του χρήστες τους σε κάποιου τύπου συνδρομή προκειμένου να επιτρέψουν την πρόσβαση σε αυτά. Είναι σαφώς παράνομη πράξη, μιας και οι διαχειριστές φροντίζουν να βάζουν στην τσέπη τους ποσά εκμεταλλευόμενοι τη διάθεση μουσικών έργων που δεν τους ανήκουν. Ωστόσο δεν αποτελούν πειρατεία όλες οι περιπτώσεις διακίνησης μουσικής στο internet.

Η δωρεάν διακίνηση της μουσικής στο διαδίκτυο, με τον τρόπο που γίνεται σήμερα, είναι βέβαιο πως στερεί από τις δισκογραφικές εταιρίες και τους διανομείς και κατά  συνέπεια και σε ένα μεγάλο ποσοστό και από τους καλλιτέχνες κάποιο κομμάτι των εσόδων από τους δίσκους τους. Όμως, σε καμμία περίπτωση δε δικαιούνται οι ίδιοι να ισχυρίζονται, όπως κάνουν προς τον παρόν, πως η πτώση των πωλήσεων οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη δωρεάν πρόσβαση των χρηστών του διαδικτύου στους δίσκους. Διότι, ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως αυτός που δε θα κατεβάσει ένα δίσκο από το διαδίκτυο, θα σπεύσει να τον αγοράσει; Κανείς. Είναι μεγάλο ψέμα να λέμε πως λόγου χάρη 1000 κατεβάσματα ενός δίσκου θα μπορούσαν να αντιστοιχούν σε 1000 πωλήσεις του ίδιου δίσκου και άρα μεγάλα διαφυγόντα κέρδη για την εταιρία και τους καλλιτέχνες. Αυτό δεν αποδεικνύεται σε καμμία περίπτωση και αν ισχύει, είναι σε ένα πάρα πολύ μικρό ποσοστό. Υπάρχουν αξιόπιστες διεθνείς μελέτες και έρευνες που επιβεβαιώνουν πως δεν είναι η διαδικτυακή διακίνηση αρχείων που έχει αρνητική επίδραση στις πωλήσεις. Άλλες μελέτες καταδεικνύουν πως μουσικόφιλοι που κατεβάζουν δωρεάν μουσική από το διαδίκτυο αποτελούν και τακτικούς αγοραστές μουσικών cds.
Στην πράξη, ιδιαίτερα όσον αφορά τις δισκογραφικές εταιρίες είναι άλλα πράγματα αυτά που έχουν παίξει το μεγαλύτερο ρόλο στο να παρατηρούν όλο και μεγαλύτερη πτώση των πωλήσεων και μείωση των κερδών τους κάθε χρόνο. Και δεν είναι άλλα από τις υψηλές τιμές των προϊόντων τους για πάρα πολλά χρόνια, συχνά δυσανάλογες του επιπέδου του υλικού, την εσωτερική οικονομική τους διαχείριση, την υπερέκδοση δίσκων, την έλλειψη πρωτότυπου υλικού και πρωτοτυπίας γενικότερα, τον κακό συντονισμό, την ανυπαρξία εμπνευσμένης προώθησης του υλικού αυτού προς το κοινό, την αδυναμία προσαρμογής στις τρέχουσες οικονομικές και άλλες συνθήκες και άλλα πολλά. Εδώ μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Είναι πολύ πιο πιθανό στις μέρες μας ένας ακροατής που θα ακούσει ένα νέο δίσκο, να θελήσει να τον αγοράσει με την πρώτη ευκαιρία για να τον έχει στη δισκοθήκη του. Ζούμε σε εποχές, χαμηλής καταναλωτικότητας και υψηλών απαιτήσεων και οι περισσότεροι θέλουν πρώτα να δοκιμάσουν πριν αγοράσουν και είναι μία τάση που δεν πρέπει να υποτιμηθεί.
Είναι ακόμη βέβαιο, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, πως πολλοί καλλιτέχνες, ιδιαίτερα οι νεότεροι του χώρου μπορεί και να βγαίνουν κερδισμένοι από την κατάσταση αυτή γιατί κάνουν γνωστές τις δουλειές τους. Επαναλαμβάνω, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό ή ίσως και λίγο αντιδεοντολογικό. Διότι, πέρασαν πια ανεπιστρεπτί οι εποχές που ένας καλλιτέχνης έβγαζε ένα δίσκο και αρκούσε αυτό από μόνο του.

Η παράνομη διακίνηση μουσικής για ίδιον όφελος άλλων ατόμων πλην των νομίμων δημιουργών - διαχειριστών πρέπει να παταχθεί γιατί αποτελεί αδίκημα και στερείται μονιμότητας. Σε κάθε άλλη περίπτωση οι καλλιτέχνες πρέπει να κατανοήσουν τη νέα πραγματικότητα και να βρουν τρόπο να τη διαχειριστούν. Ένα σημαντικό θέμα που αξίζει προσοχής είναι να να αφουγκραστούν τις απαιτήσεις αυτής της νέας πραγματικότηττας και να προσπαθήσουν να συνδέσουν τη δισκογραφία τους με τις κατά καιρούς συνεργασίες τους και τις ζωντανές εμφανίσεις, όπως έχει γίνει με πολλούς καλλιτέχνες στο εξωτερικό. Να δώσουν για παράδειγμα σε έναν αγοραστή του δίσκου τους τη δυνατότητα να τους απολαύσει μία φορά σε ένα live δωρεάν. Ή το αντίστροφο. Να δώσουν τη δυνατότητα σε αυτούς που παρακολούθησαν ένα – δύο live τους να τύχουν κάποιας σημαντικής έκπτωσης στην αγορά ενός δίσκου τους. Είναι και το διαδίκτυο, το οποίο σήμερα μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα σε έναν καλλιτέχνη από το να διατηρεί απλώς ένα official site. Το πράγμα θέλει ψάξιμο και υπάρχουν πολλές ιδέες που μπορούν να πέσουν στο τραπέζι. Μην υποτιμάτε τέτοιες πρακτικές γιατί αυτές επιτάσσει πλέον το σύγχρονο μάρκετινγκ. Στην εποχή μας που όλα είναι συνδεδεμένα και αλληλοεξαρτώμενα έχουν ουσία και νόημα και σε άλλους κλάδους έχουν υιοθετηθεί εδώ και χρόνια. 

 

Περί πνευματικών δικαιωμάτων

Ο κάθε καλλιτέχνης είναι ο κύριος δικαιούχος του έργου του. Ο ίδιος και αυτοί που ο ίδιος έχει ορίσει ως κληρονόμους του έργου του μετά θάνατον. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Πρακτικά σημαίνει πως πρέπει να  λαμβάνει τα ποσοστά που του αναλογούν από τις πωλήσεις των δίσκων του από τις συμφωνίες που έχει κάνει και βάσει των συμβολαίων που έχει υπογράψει. Σημαίνει ακόμη πως είναι σε θέση να διεκδικεί ακριβώς αυτό του αναλογεί. Δε νοείται πώληση δίσκου χωρίς να πληρωθεί ο καλλιτέχνης. Σημαίνει ακόμη πως ο ίδιος έχει το αποκλειστικό δικαίωμα έγκρισης της διαχείρισης του έργου του από άλλους. Πρέπει να μπορεί να ορίζει, δίνοντας ή μη τη συγκατάθεσή του για το ποιος και πως θα πειράξει ή θα διαχειριστεί μία μελωδία, ένα στίχο, ένα τραγούδι. Σημαίνει ακόμη πως ένα έργο ή μέρος του έργου δε μπορεί να αντιγραφεί και να οικειοποιηθεί από άλλον καλλιτέχνη, ακόμη κι αν δεν υπάρχει οικονομικό όφελος στην προκειμένη περίπτωση.  Θα προχωρήσω και λίγο ακόμη. Είναι ένα θέμα το κατά πόσο δικαιούνται να βρίσκονται κατά εκατοντάδες ερασιτεχνικά video στο youtube, που δεν είναι τίποτε άλλο από οπτικοποιημένες μουσικές και τραγούδια. Και που είναι σαφές πως ο καθένας μπορεί να τα οικειοποιηθεί χωρίς να πληρώσει. Δε σας κρύβω πως δεν έχω άποψη 100% παγιωμένη επί του θέματος. Ωστόσο, είναι δύσκολο πια στους καιρούς μας, σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία να θεωρηθεί πνευματικό δικαίωμα ενός καλλιτέχνη η δημόσια ηχογραφημένη εκτέλεση ενός έργου του, για παράδειγμα σε ένα μουσικό χώρο εστίασης. Είναι δύσκολο να δεχτούμε πως ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου χώρου οφείλει πνευματικά δικαιώματα στη μουσική που ακούγεται στο χώρο του, πολύ απλά επειδή δεν πουλάει μουσική, αλλά φαγητό.
Διότι αν δεχθούμε αυτή τη φιλοσοφία, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε για παράδειγμα και το δικαίωμα ενός designer ιστοσελίδων να εισπράττει αμοιβή για κάθε προϊόν που αγοράζεται σε ένα e-shop που δημιούργησε. Όμως εδώ δεν ισχύει καθόλου αυτό. Το δικαίωμα του designer σε μία ιστοσελίδα τελειώνει με την πληρωμή του. Παράγει ένα προϊόν και το πουλά σε εκείνον που το ζήτησε. Και φυσικά διατηρεί και το πνευματικό δικαίωμα της δημιουργίας του με την έννοια πως κάποιος άλλος designer δε δικαιούται να τον αντιγράψει, εκτός κι ο ίδιος επιθυμεί την ελεύθερη διάθεση του προτύπου του.
Για να μην κατηγορηθώ πως ισοπεδώνω τέτοιου τύπου δικαιώματα τα πράγματα είναι διαφορετικά σε ένα μουσικό χώρο που ένας dj παίζει μουσική. Εκεί αμοίβεται και ο ίδιος και ο χώρος λόγω της μουσικής που παίζει και άρα είναι υποχρεωμένος να καταβάλει το ποσό που επιβάλλει ο νόμος στους δημιουργούς. Το ίδιο ισχύει και σε περιπτώσεις ζωντανής δημόσιας εκτέλεσης ενός μουσικού έργου, διότι το ίδιο το έργο αποτελεί το  λόγο ύπαρξης μιας συναυλίας για παράδειγμα, και άρα οι δημιουργοί του πρέπει να έχουν τόσο την αποκλειστική γνώμη περί της δημόσιας εκτέλεσης ή μη του έργου τους καθώς και το ποσό που τους αναλογεί από το νόμο. Με την προϋπόθεση βέβαια πως υπάρχουν εισπράξεις. Δε θεωρώ όμως πως πρέπει να γίνει το ίδιο αν ένα ερασιτεχνικό video από μία τέτοια συναυλία αναρτηθεί στο διαδίκτυο, χωρίς να διακινείται με οικονομικό όφελος. Είναι όμως από την άλλη παράνομο να ακούγεται οπτικοποιημένο ένα τραγούδι στην ορίτζιναλ εκτέλεσή του, χωρίς την άδεια των δημιουργών και χωρίς τα προβλεπόμενα από το νόμο.  Το αυτό περί απόδοσης δικαιωμάτων θα πρέπει να ισχύει, κατά τη γνώμη μου πάντα για τα ψυχαγωγικά ραδιόφωνα, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως πρέπει να ισχύει για τα αμιγώς ενημερωτικά που χρειάζονται κάποια μουσικά διαλείμματα. Ή για κάποια διαδικτυακά portals που δεν κερδίζουν από τη μουσική και μέσω της μετάδοσης για παράδειγμα ενός promo στην πράξη στηρίζουν το έργο ενός καλλιτέχνη ή μιας εταιρίας και άρα αυξάνουν τη δυναμική των πωλήσεών του. Ε, δε μπορεί να έχουμε και απαίτηση πνευματικού δικαιώματος. Όπως βλέπετε το θέμα έχει πολλές και διαφορετικές πτυχές, όπως ο διάολος έχει πολλά ποδάρια. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να εξετασθεί η κάθε περίπτωση χωριστά και με ανοιχτή ματιά και χωρίς αγκυλώσεις.

Είναι απόλυτη ανάγκη μέσα από μία σοβαρή κουβέντα που πρέπει επιτέλους να γίνει (είναι της μόδας να το λέμε διαβούλευση)  να οριστεί ένα σύγχρονο πλαίσιο λειτουργίας και εφαρμογής των πνευματικών δικαιωμάτων ως προς το σκέλος που αφορά τη μουσική και πιθανότατα και γενικότερα. Από που και πως και υπό ποιες προϋποθέσεις θα εισπράτει ένας δημιουργός οικονομικό αντίτιμο έναντι πνευματικών δικαιωμάτων για τα έργα του. Να διαχωρίσουμε ξεκάθαρα τις περιπτώσεις, όπως οι παραπάνω που προανέφερα, γιατί δε μπορούμε να βάζουμε τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι, να διευκολύνουμε τους καλλιτέχνες στο πως και σε ποιους και με ποιες συνοπτικές διαδικασίες θα διαθέτουν τα έργα τους προς εκτέλεση και να ορίσουμε λογικές αμοιβές εκεί που χρειάζεται. Ιδιαίτερα όσον αφορά το διαδίκτυο πρέπει να δεχτούμε πως έχει δημιουργήσει ένα στάτους το οποίο σίγουρα εμπεριέχει και παρανομίες, αλλά δε μπορεί να περάσει και απαρατήρητο. Πρέπει δηλαδή να μπούμε στο κλίμα που έχει δημιουργήσει η τεχνολογία, με τα καλά του και τα κακά του και να δούμε πως θα φάμε τα κακά και πως θα το κάνουμε να λειτουργήσει υπέρ της τέχνης. Το κυνηγητό και τα αστυνομικά μέτρα δεν είναι η λύση, από τη στιγμή που θα έχουμε δεχθεί ένα σύγχρονο τρόπο λειτουργίας της μουσικής βιομηχανίας. Κι από τη στιγμή που έχουμε συμφωνήσει στο πως θα πρέπει να λειτουργεί το διαδίκτυο, ώστε να βοηθήσει τόσο τους καλλιτέχνες και τις εταιρίες που τους εκπροσωπούν όσο και το κοινό τους. Οι πρώτοι έχουν πολλά να κερδίσουν από το διαδίκτυο αν το δουν με άλλο μάτι και όχι σαν αντίπαλο. Γιατί μπορεί να στερούνται από τη διακίνηση της μουσικής κάποια έσοδα, αλλά σίγουρο είναι πως με την οικονομική κρίση που μαστίζει τις ανεπτυγμένες χώρες τα περισσότερα από αυτά τα έσοδα δε θα τα είχαν ποτέ. Το πιο πιθανό είναι πως κάποιος που δεν εχει να πληρώσει θα μεινει καλλιτεχνικά μη ενημερωμένος και πιθανότατα και ανενεργός. Είναι κάτι που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη και να βρούμε τρόπο να προσεγγίσουμε όλους αυτούς τους κατά κόσμον “τζαμπατζήδες”, αλλά ωστόσο μουσικόφιλους. Στο εγγύς ή το μακρινό μέλλον, το διαδίκτυο θα είναι ο αποκλειστικός μεταφορέας ιδεών και πρακτικών. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας αυτή την παράμετρο, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας στην οποία είναι χαρακτηριστικό πως σχεδόν πάντα οι εξελίξεις μας προλαβαίνουν.

Υ.Γ. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τα παραπάνω γραφόμενα; Έχετε άποψη για το συγκεκριμένο θέμα; Περιμένουμε να την ακούσουμε.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #2 John 20-11-2011 13:12
Πρόσφατα η αμερικανική γερουσία ψήφισε δύο νομοσχέδια, το COICA και το Protect-IP, τα οποία βάζουν αυθαίρετα και παράνομα τους πειρατές και τους απλούς χρήστες του Internet μαζί στο ίδιο σακί.

Τα δύο νομοθετικά εκτρώματα εφόσον ενσωματωθούν στην αμερικανική νομοθεσία θα στραγγαλίσουν την ελευθερία έκφρασης στο Διαδίκτυο καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ελλοχεύει μάλιστα ο κίνδυνος να κλείσουν ιστότοποι με μεγάλη επισκεψιμότητα όπως τα Facebook, DailyMotion, YouTube, Vimeo, StumbleUpon, Twitter και Delicious.

Η κυβέρνηση Obama υποκύπτωντας στις αξιώσεις των Ρεπουμπλικανών φασιστών των κομμάτων του τσαγιού και της συντροφιάς που θέλουν να γυρίσουν και να καθηλώσουν το ρολόϊ του χρόνου στην προϊστορία βάζει ταφόπλακα στο Internet.
Παράθεση
 
 
0 #1 Vicky Paraskevopoulou 26-06-2011 18:51
Ο καλλιτέχνης δημιουργός που καλείται να εμφανιστεί και να πληρωθεί αδρά από τον διοργανωτή για μια συναυλία θα έπρεπε κατά την γνώμη μου να μην εισπράτει δικαιώματα πέρα από την αμοιβή του για την εμφάνιση του αφού ήδη ορίζει την αμοιβή του με την υπογραφή συμφωνητικού και την εισπράτει από τον διοργανωτή. Διότι διαφορετικά ο διοργανωτής καταλήγει να πληρώνει 2 φορές τον καλλιτέχνη δια μέσου της ΑΕΠΙ που και εκείνη εισπράτει το ποσοστό της. Κατά την δημόσια εκτέλεση του έργου του θα έπρεπε να διαχωρίζονται με λίστα τα δικά του έργα από τα έργα άλλων, και μόνο για τα έργα συναδέλφων του που θα ερμηνεύσει θα έπρεπε να εισπράτονται δικαιώματα για λογαριασμό των δικαιούχων δημιουργών. Ας μην ξεχνάμε τους τραγουδιστές και μουσικούς που έχουν και εκείνοι ξεχωριστό φορέα είσπραξης δικαιωμάτων. Επίσης οι εισπρακτικοί φορείς όπως η ΑΕΠΙ ας πούμε δεν μπορούν να "κόβουν κοστούμι" τόσο υψηλό όσο είναι σήμερα εκβιάζοντας κάθε διοργανωτή ή επιχειρηματία καθιστώντας αρκετές φορές απαγορευτική μια συναυλία ειπράτωντας ακόμα και για αυτούς που δεν είναι μέλη της αδιακρίτως! Πρέπει να λυθούν δίκαια κάποια στιγμή όλα αυτά, συμφωνώντας ότι όντως το θέμα έχει πολλές πλευρές..
Παράθεση
 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καιρός σκουλήκιασε.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS