95 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.05.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής

Τα λαϊκά της Ελένης Βιτάλη

Η δισκογραφία σήμερα

Τάσος Π. Καραντής

«Χωρίς δεκάρα πως θα παντρευτούμε Μανωλιό μου», μ’ αυτούς τους στίχους(από τη συμμετοχή της στο 13ο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το κομμάτι «Χωρίς δεκάρα», σε μουσική του Γιάννη Μέτσικα και σε στίχους της Βαρβάρας Τσιμπούλη), πρωτάκουσα, μικρό παιδάκι, το 1974, την Ελένη Βιτάλη να τραγουδάει κι αμέσως εντυπώθηκε μέσα μου η γλυκύτητα, η μελωδικότητα και το κρυστάλλινο της φωνής της.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, παρότι τραγούδησε κι άλλα πράγματα (Μίκη Θεοδωράκη, Σπύρο Σαμοίλη, Αργύρη Κουνάδη κ.ά.), εγώ τη συνδύασα, περισσότερο, όπως και τον Μάκη Χριστοδουλόπουλο(με τον οποίον συνυπάρχουν και σ’ έναν δίσκο – «Δημοτικά»/1981), με τα δημοτικά τραγούδια της προσωπικής της δισκογραφίας («Τα δημοτικά της Ελένης Βιτάλη»/1981). Έπρεπε να φτάσω στην εφηβεία μου για να την δω ζωντανά, όπου χρονικά συνέπεσε, με την ξεκάθαρη λαϊκή στροφή της, βασικά, με τη συμμετοχή της στο δίσκο του Χρήστου Νικολόπουλου («Παίξε Χρήστο επειγόντως»/1982), όπου είπε το ομότιτλο σουξέ, και, βέβαια, με τον δίσκο του Τάκη Σούκα («Βάρα μου το ντέφι»/1983).

Πρώτη φορά, λοιπόν, την είδα ζωντανά, στον τόπο καταγωγής μου, τη Σαλαμίνα, όπου είχε έρθει το καλοκαίρι του 1982 ( μόλις είχε κυκλοφορήσει το «Παίξε Χρήστο επειγόντως») σ’ ένα παραλιακό μπουζουξίδικο του νησιού, τον «Βασιλιά», όπου, αυτή την εποχή, έφερνε, εξτραδάκια, πότε τον Στράτο Διονυσίου, πότε τον Μάκη Χριστοδουλόπουλο και πότε την Ελένη Βιτάλη. Η Βιτάλη ήταν τότε μια λαϊκή τραγουδίστρια πίστας, αφού στον «Βασιλιά» παιζόταν ολοκληρωμένο όλο το παιχνίδι της νύχτας (λουλούδια-σαμπάνιες- παραγγελιές κλπ.). Βέβαια, πάνω και πέρα απ’ όλα, υπερείχε η φωνή της που μάγευε κι εμένα και τους πάντες. Θυμάμαι, μου έλεγε, πρόσφατα, για την Βιτάλη, ένας συνάδελφος δημοσιογράφος, πως, εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του ’80, έπρεπε να την κλειδώσουν(!) σ’ ένα στούντιο και να την αφήσουν να ηχογραφεί ό,τι ήθελε!
Όλη τη δεκαετία του ’80 κυριάρχησε – αν και συνυπήρξαν οι δουλειές της με τον Σπανουδάκη («Κύριε των δυνάμεων»/1982, «Ξαφνικός έρωτας»/1984, «7 παρακλήσεις»/1985, «Και μπήκαμε στα χρόνια»/1988) - το λαϊκό ρεπερτόριο στη δισκογραφία της Βιτάλη, όπως αυτό εκφράστηκε από 4 προσωπικούς δίσκους και κάποιες συμμετοχές, οι οποίες, συνεχίστηκαν, όπως θα δούμε, και τις επόμενες δεκαετίες ως τα σήμερα. Από τα τέλη των ’80ς, έκανε μια δεύτερη στροφή με τα δικά της τραγούδια («Το απέναντι μπαλκόνι»/1989), παρουσιάζοντας και το πρόσωπο της τραγουδοποιού, εξίσου σημαντικό κι αυτό, από το οποίο δεν έλειψε ποτέ φυσικά και το λαϊκό στοιχείο (βλ. στον τελευταίο δίσκο της με δικά της νέα τραγούδια, το «Επτά και να προσέχεις»/2008, τα : «Καράβια αραγμένα», «Κάρβουνα», «Στην αγκαλιά μου δεν κοιμούνται αγγελούδια» & «Με κρασί, τσιγάρο και φιλιά»).

Εξετάζοντας αυτή, τη λαϊκή, δισκογραφία της Ελένης Βιτάλη, διαπιστώνω πως, ενώ είναι η μια κυρίαρχη πλευρά της, δεν είχε εμπορική επιτυχία, κανένας δηλαδή από τους δίσκους της αυτούς με τον Νικολόπουλο, τον Σούκα κλπ. δεν έγινε ούτε καν χρυσός! Κι όσο κι αν με ενοχλεί μέσα μου το γεγονός αυτό, γιατί η Βιτάλη είναι σπουδαία φωνή και το συγκεκριμένο ρεπερτόριό της περιλαμβάνει πολύ καλά λαϊκά τραγούδια, η μόνη εξήγηση που δίνω, είναι αυτή της χρονικής συγκυρίας(δεκαετία του ’80), της συνύπαρξής της με την Αλεξίου(πριν ακόμα κάνει κι αυτή την έντεχνη στροφή της) και, κυρίως, με τη Γλυκερία (που εμπορικά δέσποζε τη δεκαετία του ’80, με 2 δίσκους της στο TOP - 10 των υψηλότερων πωλήσεων της ελληνικής δισκογραφίας), ενώ, υπήρχαν κι άλλες, εμπορικές – και πολύ καλές βέβαια λαϊκές τραγουδίστριες -  “ανταγωνίστριες” (με χρυσή δισκογραφία εκείνα τα χρόνια), όπως η Ρίτα Σακελλαρίου, η Πίτσα Παπαδοπούλου, η Λίτσα Διαμάντη κ.ά. Βέβαια, η Βιτάλη δεν είχε εμπορική επιτυχία ούτε με το κατόπιν ρεπερτόριό της ως τραγουδοποιού(προσωπικό χρυσό δίσκο, με τα χαμηλά νούμερα των 6.000 των ημερών μας, έκανε μόλις πρόσφατα με το «Ζωντανό Κύτταρο»/2009 ), αλλά, εδώ υπεισέρχονται κι άλλοι παράγοντες, που έχουν να κάνουν, με την προσωπικότητα, την ιδιοσυγκρασία, τις δημόσιες σχέσεις, τις καλλιτεχνικές κινήσεις και προτάσεις κλπ., και, βέβαια, με την χροιά της φωνής. Η Βιτάλη δεν έχει, ας πούμε, την επιβλητικότητα μιας Μαρινέλλας, ή την αίγλη και το εκτόπισμα – ως όνομα – μιας Αλεξίου και μιας Μοσχολιού, ενώ ακόμα κι αυτή, καθεαυτή, η λαϊκοδημοτική χροιά της φωνής της περιορίζει, κατά τη γνώμη μου, το κοινό της. Ο τίτλος όμως που αναφαίρετα της ανήκει, είναι αυτός, της μεγαλύτερης – σε έκταση – γυναικείας φωνής του ελληνικού τραγουδιού, κι, όπως καταλαβαίνετε, εκ του μεγέθους, είναι πολύ μεγάλος!
Ας δούμε όμως, χρονολογικά, την  λαϊκή δισκογραφία της Ελένης Βιτάλη, κυρίως, μέσα από τους προσωπικούς δίσκους της, αλλά – επιλεκτικά - κι, από κάποιες σημαντικές  συμμετοχές της.




ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΔΙΣΚΟΙ
1983 «Βάρα μου το ντέφι». Ο πρώτος προσωπικός λαϊκός δίσκος της τη δεκαετία του ’80 σε μουσική του Τάκη Σούκα και σε στίχους των Βασίλη Παπαδόπουλου, Νίκου Λουκά, Άγγελου Αξιώτη, Ηρακλή Παπασιδέρη και Γιώργου Μίτσιγκα. Μεγάλη επιτυχία του δίσκου ήταν, φυσικά, το ομότιτλο («Βάρα μου το ντέφι»), αλλά πιο διαχρονικό αποδείχτηκε το εκπληκτικό «Ανοίχτε τα τρελάδικα».
1984 «Χορέψτε γιατί χανόμαστε». Βάζω κι αυτό το live στη λαϊκή δισκογραφία της, γιατί, πέρα από τις ζωντανές εκτελέσεις δικών της λαϊκών επιτυχιών, περιλαμβάνει κι επανεκτελέσεις παλιών λαϊκών τραγουδιών του Παπαϊωάννου, του Δερβενιώτη, του Μπακάλη και του Καζαντζίδη.
1985 «Μια γυναίκα μπορεί». Ο δίσκος της με τον Χρήστο Νικολόπουλο σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Μάνου Ελευθερίου και του Χριστόφορου Μπαλαμπανίδη. Σουξέ έγινε το ομότιτλο («Μια γυναίκα μπορεί»), αλλά, από κοντά, ακούστηκαν και τα «Παράλογα αγαπάς» & «Από πού να αρχίσω».  
1986 «Ώρα Ελλάδος». Ο δίσκος της με τον Γιάννη Καραλή και τον Θόδωρο Καμπουρίδη, που υπογράφουν τα τραγούδια. Ακούστηκαν τα «Κύριε αστυφύλακα» & «Ο γυναικάς».
1988 «Τα λαϊκά της Ελένης». Ο δεύτερος, ολοκληρωμένος, δίσκος της με τον Τάκη Σούκα κι ο τελευταίος της καθαρόαιμος λαϊκός. Η μεγάλη επιτυχία αυτής της δουλειάς, που έμεινε ως τις μέρες μας και στο live ρεπερτόριο της Βιτάλη, είναι η «Ταχεία», ενώ, ακούστηκε και το «Άσε με να λέω», με τη συμμετοχή του Νίκου Πορτοκάλογλου. Αξίζει να αναφερθεί ότι τους στίχους στο «Θα γίνω ολοκαύτωμα» τους υπογράφει ο Τζίμης Πανούσης! 

ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ
1981 «Που θα τη βρούμε σήμερα». Συμμετοχή της, με 2 τραγούδια, στο δίσκο του Γιώργου Μητσάκη.
1982 «Παίξε Χρήστο επειγόντως». Συμμετοχή της, με 4 τραγούδια, στο δίσκο του Χρήστου Νικολόπουλου και του Μανώλη Ρασούλη, όπου έβγαλε την ομότιτλη («Παίξε Χρήστο επειγόντως») μεγάλη επιτυχία με τη Βιτάλη.
1983 «Ο τραγουδιστής». Συμμετοχή της στον πλατινένιο(100.000 πωλήσεις) δίσκο του Γιώργου Νταλάρα σε μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου. Τραγουδάει, μαζί με τον Νταλάρα, τα : «Εδώ δεν είναι Σαλονίκη», «Τις μακρινές τις θάλασσες» & «Τα ποτήρια της παρηγοριάς».
1984 «Και μαζί και μόνος». Συμμετοχή της με 5 τραγούδια στο δίσκο του Θανάση Κομνηνού, όπου λένε μαζί την ομότιτλη («Και μαζί και μόνος ») επιτυχία του δίσκου.
1984 «Πάντα τέτοια». Συμμετοχή της, με 5 τραγούδια – μαζί με τον Μανώλη Μητσιά, την Αθηναϊκή Κομπανία και την Κατερίνα Κόρου - στον διασκεδαστικό αυτόν δίσκο (όπως ήταν η μόδα της εποχής), με, όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο του, «37 τραγούδια για γλέντι».
1986 «Ένας είναι ο Σούκας». Δίσκος με 16 επιτυχίες του Τάκη Σούκα. Η Ελένη Βιτάλη συμμετέχει με 5 τραγούδια, ανάμεσα σε άλλα μεγάλα ονόματα (Διονυσίου, Αλεξίου, Διαμάντη κ.ά.).
1986 «Τραγούδια για τους φίλους μου». Συμμετοχή της στο δίσκο (χρυσός – 50.000 πωλήσεις) του Χρήστου Νικολόπουλου και του Λευτέρη Χαψιάδη με την “εθνική Ελλάδος τραγουδιστών” (Αγγελόπουλος, Διονυσίου, Διαμάντη, Νταλάρας, Πάριος, Αλεξίου, Γαλάνη κ.ά.)! Το «Πως μπορεί», που είπε η Βιτάλη ήταν από τα τραγούδια του δίσκου που ακούστηκαν.
1991 «Στα ξενυχτάδικα της αγκαλιάς σου». Συμμετοχή της με 3 τραγούδια – μαζί με τον Διονυσίου, τον Μητροπάνο κ.ά. – στο δίσκο του Θανάση Πολυκανδριώτη.
2001 «Της αγάπης χρώματα». Συμμετοχή της – μ’ ένα κομμάτι, σε ντουέτο με τον Μητσιά – στον προσωπικό δίσκο του Μανώλη Μητσιά με 15 ανέκδοτα τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα.
2002 «Φωτιά στις νύχτες + 5 τραγούδια για το ξημέρωμα». Συμμετοχή της – με ένα τραγούδι, ντουέτο με τον Τερζή – στον δίσκο (πλατινένιος – 40.000 πωλήσεις) του Πασχάλη Τερζή.
2003 «Δική μου η χαρά». Συμμετοχή της με ένα τραγούδι-  ανάμεσα σε άλλα μεγάλα ονόματα (Μητροπάνος, Γλυκερία, Τερζής, Ρέμος κ.ά.) - στον δίσκο του Χρήστου Νικολόπουλου και του Λευτέρη Χαψιάδη.
2007 «Είτε έχεις είτε δεν έχεις». Συμμετοχή της με ένα τραγούδι στο δίσκο του Γιώργου Ζήκα.




Καταμετρώντας και βλέποντας κανείς συγκεντρωτικά τη λαϊκή δισκογραφία της Ελένης Βιτάλη, δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει το ισχυρότατο στίγμα που άφησε, κυρίως, στα ’80ς, τόσο με ολόκληρους δίσκους, όσο και με αρκετά τραγούδια -  μεγάλες και διαχρονικές λαϊκές επιτυχίες, που παίζονται και τραγουδιόνται ως τις μέρες μας. Κι αν όλο αυτό το υλικό, το δούμε κι από τη μοναδικότητα της ερμηνευτικής του διάστασης, μια κι είναι ερμηνευμένο από τον “θηλυκό Καζαντζίδη” του ελληνικού τραγουδιού, τότε καταλαβαίνουμε ακόμα περισσότερο τη σημαντικότητά του, τόσο για την ιστορία της ίδιας της Βιτάλη, όσο, φυσικά, και του λαϊκού τραγουδιού μας.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καλλιτέχνης δεν είναι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος. Η αποστολή του είναι να εκφράζει τη ζωή με αισθητικό τρόπο.
Γιάννης Ζουγανέλης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS