160 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
28.07.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Δώρα Παπαδοπούλου

Ο Μάνος Χατζιδάκις στη LYRA

Δώρα Παπαδοπούλου

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε στην εποχή της μεγάλης προσφοράς έναντι της ζήτησης. Ούτε η μουσική και το τραγούδι έχουν μείνει απέξω από αυτούς τους ξέφρενους ρυθμούς παραγωγής και διάθεσης υλικού. Μέσα σε όλο αυτό το χαμό από δισκογραφικές εκδόσεις είναι φυσικό πολλές από αυτές και ιδιαίτερα αυτές που αφορούν επανεκδόσεις, ανατυπώσεις και συλλογές να περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Κάποιες από αυτές όμως αξίζει να τις προσέξουμε. Ένα τέτοιο σετ, επτά ψηφιακών δίσκων, με ισάριθμες επανεκδόσεις γνωστών έργων του Μάνου Χατζιδάκι, που κυκλοφορεί από τη ΛΥΡΑ, έρχεται να στολίσει τα σπίτια και τις αναμνήσεις μας.
Ο Μεγάλος Ερωτικός (1972)
Είναι ίσως ο πιο αναγνωρίσιμος τίτλος έργου του Μάνου Χατζιδάκι μαζί με το Χαμόγελο της Τζοκόντας και την Οδό Ονείρων. Ο Μάνος Χατζιδάκις μελοποιεί ερωτικά ποιήματα των Ελύτη, Καβάφη, Σαπφούς, Μυρτιώτισσας, Σαραντάρη, Γκάτσου, Lorca, Χορτάτζη, Σολωμού, Ευριπίδη και Σολομώντα. Το εργο γράφτηκε στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη το 1972 και ηχογραφήθηκε την ίδια χρονιά στο στούντιο της Κολούμπια. Αναμφισβήτητα ο δίσκος σημαδεύεται πέρα κι από τις υπέροχες μελωδίες του Χατζιδάκι, από τις εξαιρετικές ερμηνείες της Φλέρυς Νταντωνάκη και του Δημήτρη Ψαριανού.
Ο Χατζιδάκις λέει: «Ο Μεγάλος Ερωτικός είναι ένας λαϊκός θεός που ζει στη φαντασία μας απ' τη στιγμή που γεννιόμαστε ίσαμε να πεθάνουμε, όμορφος, εφηβικός και αδιάκοπα ζωντανός. Ο Μεγάλος Ερωτικός δεν φοράει γραφικά τοπικά ρούχα. Φοράει δικά του που συνθέτουν δύσκολους συνδυασμούς ήχων, ανάλφρων χρωμάτων και ποιητικών ονείρων. Δεν περιέχει μηνύματα που εύκολα τα σβήνουν οι βροχές. Δεν αντιστέκεται.
Από άσματος άρχεσθαι
και επί των μελισμάτων αυτού
και άδετε μετ' εμού.
Η σειρά που ακολουθούν τα ποιήματα αυτά των Ελλήνων ποιητών σχηματίζει έναν αδιάσπαστο κύκλο τραγουδιών, μια λειτουργία για τον Μεγάλο Ερωτικό, κάτι σαν τους εσπερινούς Αγίων σ' ερημοκκλήσια μακρινά με τη συμμετοχή φανταστικών αγγέλων, εραστών, παρθένων και εφήβων. Είναι μια λιτανεία περίεργη, όμως και τόσο φυσική, στη εσωτερική κι απόκρυφη ζωή μας. Προσπάθησα να δημιουργήσω απλά τραγούδια αλλά όχι κι εύκολα. Γι' αυτό διάλεξα με προσοχή τους τραγουδιστές που θα τα ερμήνευαν.
Και πρώτα η Φλέρυ Νταντωνάκη, με πάθος, σπάνια φωνή κι εσωτερική ένταση και ο Δημήτρης Ψαριανός, απέριττος, νεανικός και γνήσια λαϊκός.Και οι δυο τους τραγουδώντας στον «Μεγάλο Ερωτικό» νομίζω ότι δίνουν μαθήματα ήθους, αλήθειας και μαγείας στο λαϊκό τραγούδι. Με τα τραγούδια αυτά αποτείνομαι στην πιο κρυφή ευαισθησία των νέων ανθρώπων κάθε ηλικίας κι όχι στους εφήμερους και ανεξέλεγκτους ερεθισμούς τους.
Τα τραγούδια αυτά δεν έιναι αισθησιακά. Λειτουργούν πέρα απ' την πράξη, στο βαθύ αίσθημα που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε σχέση, κάθε μορφής, αρκεί να περιέχει τις προϋποθέσεις για ανθρώπινη επικοινωνία.
Ο Μεγάλος Ερωτικός είναι μια σειρά από λαϊκά τραγούδια, που γράφτηκαν πρώτ' απ' όλα για να επικοινωνήσω εγώ ο ίδιος με όλα τα ελληνικά πρόσωπα που αγαπώ βαθιά, αυτά που γνώρισα, αυτά που θα γνωρίσω κι αυτά που δεν θα μπορέσω ποτέ μου να γνωρίσω. Κι ακόμη, μες απ' αυτά, να ενωθώ με την ψυχή του τόπου μου σε μια λειτουργία αθάνατη, ερωτική κι ελληνική.»
Ποιος έχει ξεχάσει άραγε τα «Λιανοτράγουδα» …

Ο Οδοιπόρος, το Μεθυσμένο Κορίτσι και ο Αλκιβιάδης (1973)
Με τον περίεργο αυτό τίτλο κυκλοφόρησε το 1973 αυτός ο κύκλος τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι, σε στίχους και κείμενα του ποιητή Μάνου Ελευθερίου και του ιδίου του Χατζιδάκι. Πρόκειται για ένα μίγμα από θεατρικούς μονόλογους, κείμενα και τραγούδια γυναικείες και ανδρικές φωνές, χορευτές, ηθοποιούς και μουσικούς, μία μουσική θεατρική πράξη. Το έργο παρουσιάστηκε δημόσια στην Πλάκα στο «δικό» καφεθέατρο Πολύτροπο το Δεκέμβριο του 1973. Είναι ένα από τα κορυφαία έργα του Μάνου Χατζιδάκι, έστω κι αν οι περισσότεροι απλά γνωρίζουν τον τίτλο του.
Ο Χατζιδάκις λέει και πάλι: «Ο Οδοιπόρος περπατάει αδιάκοπα νύχτα και μέρα. Προσπαθεί να μη θυμάται και να μη βλέπει γύρω του. Ξάφνου σε κάποιαν ερημιά συναντάει το Μεθυσμένο Κορίτσι να κλαίει ολομόναχο. Το πλησιάζει και πάει να το χαϊδέψει, μα εκείνο ευθύς βγάζει από τον κόρφο του ένα μαχαίρι και σαν αστραπή του κόβει το κεφάλι. Πέφτοντας καταγής το σώμα του Οδοιπόρου, μεταμορφώνεται και γίνεται ο Αλκιβιάδης. Κι από εκείνη τη στιγμή ο Αλκιβιάδης ψάχνει μέσα του να βρει τον Οδοιπόρο. Το Μεθυσμένο Κορίτσι βυθίζεται σε ένα πηγάδι για να ενωθεί με το είδωλο ή του Οδοιπόρου ή του Αλκιβιάδη – αυτό ποτέ δε θα το μάθει. Και ο Οδοιπόρος αδιάκοπα θα τριγυρνά μέσα στο σώμα του Αλκιβιάδη και μέσα στα οράματα του βυθισμένου κοριτσιού …»

Τα Παράλογα (1976)
Δίσκος του 1976. Περιέχει τραγούδια σε στίχους και πεζά κείμενα του Νίκου Γκάτσου, ενώ στο δίσκο τραγουδούν η Μελίνα Μερκούρη, η Μαρία Φαραντούρη, ο Μίκης Θεοδωράκης ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Ηλίας Λιούγκος. Ακούστε τι λέει ο ίδιος: «Τα «Παράλογα» είναι ένας κύκλος λαϊκών τραγουδιών για σιωπηλή και κατ' ιδίαν ακρόαση. Το θέμα των τραγουδιών είναι η αθάνατη Ελλάδα σ’ όλη την ένδοξη διαδρομή της και γι’ αυτό απαιτείται απ’ τους ακροατές προσήλωση, θρησκευτικότης και ει δυνατόν νηστεία -χωρίς να σημαίνει αυτό ότι ΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ πρέπει να ακούγονται μόνο τη Μεγάλη Σαρακοστή. τα «Παράλογα» αποτείνονται σε μια σιωπηλή κατηγορία ανθρώπων που δύσκολα συναντά κανείς στον Ελλαδικό χώρο. Κι εδώ είναι η τόλμη αυτής της εργασίας. Περιττό να προσθέσω, ότι η συμμετοχή τόσων εθνικών κεφαλαίων σιην ερμηνεία του έργου, καθιστά το δίσκο γνήσια ενθικόφρονα χωρίς αμφισβήτηση για το ήθος και για τους στόχους του. Μουσικά, το έργο ανήκει στις νεότερες αντιλήψεις μου περί τραγουδιού και περί μουσικής.
Τα «Παράλογα» περιέχουν και προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα αίτια αλλά και τα φαινόμενα που προκαλούν, που επιφέρουν μέσα στην Ιστορία μας, τις συχνές περιόδους εθνικής παρακμής και ανυποληψίας. Λες και μια Μοίρα τραγική ορίζει τους καιρούς, τη χρονική διάρκεια και το τέλος μιας αλογάριαστης ελληνικής ασυδοσίας».
Ένα έργο του Χατζιδάκι, ευτυχώς εξαιρετικό, ευτυχώς διαχρονικό, δυστυχώς επίκαιρης θεματολογίας. Ακούστε τον «Εφιάλτη της Περσεφόνης» και θα καταλάβετε.
Οι Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς (1983)
Ο συνθέτης το χαρακτηρίζει μουσική τελετουργία για τέσσερις φωνές, δύο γυναικείες και δύο ανδρικές. Τα τραγούδια ξεκίνησαν να γράφονται στα χρόνια του Μεγάλου Ερωτικού, αλλά ο συνθέτης ολοκλήρωσε το έργο δέκα και πλέον χρόνια αργότερα και βγήκε στη δισκογραφία το 1983. Είναι δε σα να ήθελε να διαχωρίσει την ψυχή του έρωτα από την ηδονή. Οι νέοι σε ηλικία ερμηνευτές του, Νένα Βενετσάνου, Έλλη Πασπαλά, Βασίλης Λέκκας, Ηλίας Λιούγκος έμελλε να γίνουν μόνιμοι συνοδοιπόροι στη μουσική πορεία του Χατζιδάκι, ενώ οι στίχοι γεννήθηκαν από την Αγαθή Δημητρούκα, τον Άρη Δαβαράκη και το συνθέτη αυτοπροσώπως.
«Η οδός Αθηνάς είναι η καρδιά της Αθήνας. Και η Αθήνα είναι η καρδιά του έθνους. Γι’ αυτό και ό,τι υμνεί την Αθηνάς είναι εθνικό κι ελληνικό μαζί. Κι έτσι όπως έχει τ' όνομα Θεάς η οδός αυτή και στην κορφή της την βλογάει ο Παρθενώνας, κανείς δεν της αμφισβητεί την εθνική αξία σ' ολόκληρη την χώρα.
Ο δρόμος, η Αθηνάς, έχει πολλά οινομαγειρεία και πιο πολλά πορνεία, κινηματογράφους για κατ’ ιδίαν ερωτικήν απόλαυση, ξενοδοχεία σκοτεινά για άμεση ερωτική περίθαλψη - κάτι σαν Πρώτων Βοηθειών, να πούμε, ερωτικών- χιλιάδες καφενεία για ημερήσια χαύνωση, το Δημαρχείο κι ένα γραφείο κηδειών αλλοτινών καιρών. Στον δρόμο αυτόν κυκλοφορούν εργατικοί, μικρέμποροι, αλήτες, πόρνες, τραβεστί, δημοσιογράφοι, επαρχιώτες μαστρωποί και χίλιοι δολοφόνοι. Αυτό περίπου είναι το σκηνικό. Οι Μπαλάντες είναι...
Τώρα το '83, συνεχίζω: Οι Μπαλάντες αυτές είναι κάτι πέρα απ' το "σκηνικό" που μίλησα πιο πάνω, κάτι το διαφορετικό. Θα 'λεγα είναι μια ποιητική σπουδή πάνω στη βία και στην "σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής", όπως το είπε ο Λόρκα μέσ' απ' τα ελληνικά του Νικολάου Γκάτσου
Είναι ένας μαίανδρος μελωδικός ευφάνταστων ερωτικών συμπλεγμάτων. Είναι κρυφές αυτοαναλύσεις, εξομολογήσεις και περιδιαβάσεις στον κληρονομημένο αθέατο χώρο της ψυχής μας. Είναι μια μουσική καταγραφή των περιθωριακών μας παρορμήσεων. Τέλος, είναι μια τελετουργική προσπάθεια να φανερωθούν οι σκοτεινές δυνάμεις που μας κυβερνούνε μέσα μας και μας ωθούν, μας οδηγούν αδίστακτα προς την πανάρχαια και τελειωτική μας διαδρομή.
Το έργο αυτό το πρωτοσκέφθηκα αφού ολοκλήρωσα την ηχογράφηση του "Μεγάλου Ερωτικού", κάπου το '72. Ηχογράφησα μάλιστα και πέντε κομμάτια με τίτλους αυτοσχέδιους, δίχως να ξέρω πώς και προς τα πού να πορευτώ. Γι' αυτό και το σταμάτησα. Τα χρόνια που ακολούθησαν το είχα στη σκέψη μου χωρίς να το δουλεύω κι ονειρευόμουν την οριστική μορφή του. Το 1981, άρχισα να το ξαναδουλεύω, ενώ συγχρόνως το έπαιζα στις συναυλίες μου, βοηθώντας έτσι τον εαυτό μου να το αποσαφηνίσει. Τέλος, πριν μόλις δυο μήνες ξεκαθάρισα τον στόχο μου και την τελειωτική φυσιογνωμία του έργου. Τις Μπαλάντες αυτές, τις χαρίζω στην μνήμη της μητέρας μου, μια και μου κληρονόμησε όλους τους γρίφους που από παιδί μ' απασχολούν και μέχρι σήμερα κάνω προσπάθειες να τους λύσω. Χωρίς τους γρίφους της, δεν θα 'μουν ποιητής.
»

Η εποχή της Μελισσάνθης (1980)
Η εποχή της Μελισσάνθης υπήρξε επίσης μία ετεροχρονισμένη έκδοση. Ο Χατζιδάκις εδώ μελοποιεί δικά του ποιήματα και φτιάχνει ένα μουσικό μοτίβο για μία κύρια γυναικεία φωνή, μικτή χορωδία, παιδική χορωδία, δύο ανδρικές φωνές και βασικό όργανο το μπουζούκι. Το έργο γράφτηκε γύρω στο 1968 στο Παρίσι, όταν εκεί ήταν ο Χατζιδάκις και η Φαραντούρη, εξόριστη λόγω της δικτατορίας στην Αθήνα. Το έργο παρουσιάστηκε πολλά χρόνια μετά, το 1980 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και την ίδια χρονιά ηχογραφήθηκε με βασική ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη και τη συμμετοχή των Βασίλη Λέκκα, Γιώργοου Μιχαλισλή, Στέλλας Γαδέδη, της χορωδίας του Τρίτου Προγράμματος με διευθυντή τον Αντώνη Κοντογεωργίου και της Παιδικής χορωδίας Ροτόντα Θεσσαλονίκης με διευθυντή τον Σωκράτη Τουμπεκτσή & ορχήστρα που διευθύνει ο συνθέτης. Είναι ένα έργο που περιγράφει τα δύσκολα χρόνια του μεσοπολέμου. Είναι στην πράξη ένα ιστορικό χρονικό των καιρών που ακολούθησαν τη γερμανική κατοχή, μέσα από την προσωπική ματιά του Χατζιδάκι, που το κάνει να μοιάζει στην πράξη σα μία προσωπική μουσικοθεατρική αυτοβιογραφία υψηλής τεχνικής και ευαισθησίας.
Λέει πάλι ο Χατζιδάκις: «Λίγο μετά τον πόλεμο, είδα σε μια εφημερίδα -κίτρινη την θυμάμαι, σαν όλες τις εφημερίδες- μια είδηση χαμένη μέσα στις πολλές, απ’ την κατεστραμμένη Γερμανία. Έλεγε για μια γυναίκα που ο πόλεμος της είχε αρπάξει όλους τους δικούς της και για να επιζήσει έρημη καθώς ήταν, πουλούσε έρωτα μέσ' στο ερειπωμένο υγρό λιμάνι του Αμβούργου. Και ένα βράδυ, όπως τριγύριζε στους σκοτεινούς δρόμους του λιμανιού, γνωρίζει ένα στρατιώτη, νέο παιδί και άρρωστο σχεδόν, που επέστρεφε απ' την αιχμαλωσία. Πηγαίνουν για έρωτα σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο και πάνω στο κρεβάτι, από ένα φυλαχτό που είχε κρεμασμένο στο λαιμό του, τον ανεγνώρισε - ήταν ο γιος της. Τρέχει έξαλλος αυτός και πνίγεται στα κρύα νερά του λιμανιού. Κι εκείνη, που το μυαλό της σάλεψε, απόμεινε τρελή ν' αποζητάει τον γιο της στο λιμάνι. Εδώ τελειώνει η είδηση. Πώς ήρθε τ' όνομα της Μελισσάνθης μέσα μου ξαφνικά; Μια γυάλινη ηρωίδα του μεσοπολέμου, να παίρνει έτσι αυθαίρετα την όψη μιας τρελής μητέρας, ερωμένης κι αδερφής μεσ’ στα ερείπια μιας κατεστραμμένης πόλης; Η ιστορία αυτή άφησε μέσα μου μια ταραχή ως τώρα, που τελείωσα την εποχή της Μελίσσάνθης. χωρίς να ξέρω αν τέλειωσα και με το πρόσωπο Της.
Χρονικό ενός καιρού, οι πρώτες μέρες της απελευθέρωσης, με ανεξίτηλες αυτοβιογραφικές εικόνες. Σαν το ρολόι στο καπηλειό με τους δύο φίλους που ζητάν δραματικά κι επίμονα να σταματήσουν τον Χρόνο, ή εκείνο τον φίλο που τον χάσαμε σχεδόν παιδί -τον λέγαν Έκτορα Οικονομίδη και ήταν είκοσι χρονών όταν τον τύφλωσαν και τον θανάτωσαν οι Γερμανοί στο Χαϊδάρι, αφού βέβαια τον πρόδωσαν οι «εθνικόφρονες» εκείνου του καιρού. Και εικόνες άπειρες με σιδεριές από κατεστραμμένα σπίτια σαν χέρια αιχμηρά που να ζητάν ελεημοσύνη από τον ουρανό. Και μάνες να γυρεύουν τα παιδιά τους πάνω από τις καμένες στέγες μ' ένα πλήθος που να κραυγάζει έξαλλα κι αλλοπρόσαλλα συνθήματα. Μες στον αλαλαγμό, ρωτούσαμε και ψάχναμε να βρούμε την Μελισσάνθη, σύμβολο ιδανικών αλλοτινών καιρών. Μα η Μελισσάνθη δεν βρισκόταν πουθενά. Γιατί αν την βρίσκαμε, ίσως να μην επέτρεπε τους φόνους του Τζων Κέννεντυ και του Λουθήρου Κινγκ. Δεν θα 'φηνε να γίνει το Βιετνάμ χώρα της βίας και της χαμένης ανθρωπιάς, την Χιλή να αιμορραγεί στη Δύση του Ήλιου και την Αργεντινή να χορεύει τανγκό με τον ρυθμό των πολυβόλων. Οι νέοι της Αμερικής του '60 ανακάλυψαν τον Ντέμιαν και τα νεκρά παιδιά του Μάλερ κι εκείνο το ερωτικό παιδί από την Βενετία. Όμως η πτώση της Δημοκρατίας της Βάϊμάρης, εξακολουθεί να παρασέρνει τον κόσμο μας στον τελικό του αφανισμό. Και η Μελισσάνθη, αφού τραγούδησε μια τελευταία φορά την τραγική Λιλή Μαρλέν, χάθηκε στα σκοτάδια των καιρών. Οριστικά
Η Μελισσάνθη απόμεινε τρελή ν' αποζητάει μοιρολογώντας τον πνιγμένο γιο της. Πώς βρέθηκε εκείνες τις μέρες στην Αθήνα; - δεν έγινε γνωστό. Όλοι ρωτούσαν, ψάχναν να την βρουν, μαζί μ' αυτούς κι εγώ, γνωρίζοντας πως ίσως να βρισκόταν κάπου εκεί ανάμεσα μας. Μάθαμε τέλος πως συνάντησε τυχαία διαδηλωτές, πως την καταδιώξανε, την ποδοπάτησαν και πως της σπάσανε τα κόκκαλα. Έτσι στη γη πεσμένη και νεκρή, την βρήκανε περαστικοί και δίχως προσευχή ή ακολουθία θρησκευτική, την θάψαν βιαστικά για να προλάβουνε την βραδινή παρέλαση και λαμπαδοφορία. Για την απελευθέρωση. Μια απελευθέρωση που έκρυβε μέσα της έναν θανατερό συμβιβασμό, την βία και την ενοχή, την προδοσία και την χωρίς γιατρειά τραυματισμένη ελευθερία. Μια απελευθέρωση που δεν πρόλαβε να γίνει λαϊκή. Την κατάγραψαν μ' ευκολία εθνική, και την γιορτάζουνε στα Δημαρχεία και στις Νομαρχίες. «Σου σπάσανε τα κόκκαλα τ' ασθενικά παιδιά μας», αναστροφή του Σολωμικού «Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη των ελλήνων τα ιερά». Πού βρίσκεται η αλήθεια της νεοελληνικής μας ελευθερίας; Βέβαια και στους δύο αυτούς στίχους. Αδιάκοπα, διαδοχικά και παρανοϊκά. Η εποχή της Μελισσάνθης τέλειωσε. Σήμερα ζω για πάντα τον χαμό της. Κι ο κόσμος μας δεν πάει να γίνει καλύτερος. Με όλα όμως αυτά, δεν θέλω να δώσω ιστορικές διαστάσεις στην Μελισσάνθη και στην εποχή της. Επιθυμώ να καταγράψω μόνο, την προσωπική μου περιπέτεια και συμμετοχή στην πρόσφατη ιστορία του κόσμου, έτσι καθώς την έζησα μέσ' από το σπίτι μου και μέσα από την πόλη που εξακολουθώ να ζω.»
Το τελευταίο ψέμα (1990) – Η Αλίκη στο Ναυτικό (1990)
Δύο μεταγενέστερες εκδόσεις, κινηματογραφικές αυτή τη φορά, συμπληρώνουν αυτό το σετ των επανεκδόσεων. Πρόκειται για τα soundtracks από τις ταινίες «Το τελευταίο ψέμα» του Μιχαλη Κακογιάννη με πρωταγωνιστές την Έλλη Λαμπέτη και το Γιώργο Παππά και «Η Αλίκη στο Ναυτικό» του Αλέκου Σακελλάριου με την Αλίκη Βουγιοκλάκη και το Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η ταινία «Το τελευταίο ψέμα» παίχθηκε στους κινηματογράφους στα τέλη της δεκαετίας του 1950, το 1958, κάνοντας ταυτόχρονη μεγάλη καριέρα και στο εξωτερικό με τον τίτλο «Ζήτημα αξιοπρέπειας» και συμμετείχε την ίδια χρονιά (1958) στο Φεστιβάλ των Καννών. Δισκογραφικά η μουσική της κυκλοφόρησε σε δίσκο μόλις το 1990. Ομοίως, η ταινία «Η Αλίκη στο Ναυτικό» παίχθηκε στις οθόνες το 1961 και την ίδια περίοδο τα τραγούδια της κυκλοφόρησαν σε δίσκους 45 στροφών. Σε δίσκο 33 στροφών αποτυπώθηκε και αυτή η μουσική το 1990.
Η μουσική του Χατζιδάκι μπορεί να συντροφεύει τα πάθη και τα όνειρα, όσο υπάρχουν άνθρωποι. Γι΄αυτό … σώπα και άκουσε …

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Που να σε ταξιδέψω, γυαλιά και λαμαρίνες, γεμίσανε τα χρόνια, με εκτελεσμένους μήνες.
Κώστας Τριπολίτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/7/1919 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης
29/7/1925 Γεννήθηκε στη Χίο ο Μίκης Θεοδωράκης
29/7/2004 Πέθανε η ηθοποιός και τραγουδίστρια Ρένα Βλαχοπούλου