141 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.01.2018
Ορφέας | Main Feed

Οι δίσκοι που αγαπήσαμε

Τάσος Π. Καραντής

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ
«ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ»
(Ζωντανή ηχογράφηση από τον «ΟΡΦΕΑ»)
MINOS – EMI / 1983

Γράφει ο: Τάσος Π. Καραντής

 Στον σχολικό μου φίλο Βαγγέλη Δημητριάδη


«Τα τραγούδια μου» αποτελούν έναν θρυλικό δίσκο της δισκογραφίας του Γιώργου Νταλάρα, με την “αφρόκρεμα” του μέχρι τότε ρεπερτορίου του, αλλά κι από εμπορικής πλευράς (έκανε 700.000 πωλήσεις), αφού είναι ο πρώτος σε πωλήσεις live δίσκος της ελληνικής δισκογραφίας κι είναι ο 3ος στο TOP - 10 των δίσκων με τις υψηλότερες πωλήσεις όλων των εποχών.
Ο ίδιος ο Νταλάρας, στο σημείωμά του, στο ένθετο του δίσκου, γράφει :
«Τα τραγούδια μου» λοιπόν, ή καλύτερα τα τραγούδια μας έχουν αυτοί οι δίσκοι μαζί με κάποιες αναμνήσεις, παλιές χαρές και λύπες που δύσκολα ξεχνιούνται. Που πάνω απ' όλα είναι τα τραγούδια των ανθρώπων που μου τα εμπιστεύτηκαν. Τα τραγούδια των φίλων μου : του Μάνου του Λοΐζου, του Σταύρου Κουγιουμτζή, του Γιάννη Σπανού. Του ποιητή Μάνου Ελευθερίου, του Γιάννη Μαρκόπουλου και άλλων συνθετών και στιχουργών διάσημων και μη. Και Βέβαια τα τραγούδια του Μίκη. Τα λαϊκά του Απόστολου Καλδάρα, του Άκη Πάνου και του φίλου μου του Χρηστάκη του Νικολόπουλου. Και στα πιο πολλά απ' αυτά είναι τα λόγια του παλιού μου φίλου Λεύτερη Παπαδόπουλου. Ακόμα δε θα μπορούσα να αφήσω απ' έξω από ένα τέτοιο πρόγραμμα τα ρεμπέτικα, που τα τραγουδάμε όλα αυτά τα χρόνια. Μαζί και δυο απ' τα χασικλίδικα, που ήδη έχουν πάρει το δρόμο τους για το στούντιο. Και μερικά απ' τα λαϊκά τραγούδια που Πάντα ξεχώριζα και τα παίζαμε από μικροί στα μαγαζιά που δουλεύαμε, κυρίως του Στέλιου Καζαντζίδη, που μαζί με το Γρηγόρη Μπιθικώτση στάθηκαν για μένα τα μεγάλα πρότυπα.
Και μια και αυτοί οι δίσκοι θα μας πάνε αρκετά πίσω, στο ξεκίνημά μου, θα ‘θελα να πω μέσα από 'δω ένα  μεγάλο ευχαριστώ σ' αυτούς που με βοήθησαν στα πρώτα μου Βήματα. Στο Σπύρο Ζαγοραίο, στο Βαγγέλη Περπινιάδη, στο Γιώργο Μητσάκη και φυσικά στη Μαρινέλλα.
Ευχαριστώ πολύ τους μουσικούς της ορχήστρας μας, την Κατερίνα που τραγούδησε μαζί μου στα λαϊκά, όλους τους τεχνικούς του θεάτρου, του κινητού συνεργείου και του στούντιο και την Κική Καραβασίλη για την οργάνωση της παραγωγής. Ευχαριστώ το Σωτήρη Μπασιάκο για την πολύτιμη συνεργασία στην οργάνωση αυτών των συναυλιών. Μα πάνω απ' όλα ευχαριστώ εσάς για την αγάπη σας, που μου δίνει δύναμη να συνεχίζω να τραγουδάω.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ, 1983 ».

Επί της ουσίας, ο διπλός αυτός δίσκος, αποτελεί ένα ζωντανά ηχογραφημένο απάνθισμα της πρώτης 15ετίας του δισκογραφικού και του live ρεπερτορίου του Νταλάρα, τόσο με τραγούδια, σε πρώτη εκτέλεση από τον ίδιον, των Καλδάρα, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλου, Σπανού, Λοΐζου, Κουγιουμτζή, Άκη Πάνου, Χ. Νικολόπουλου κ.ά., όσο και με ρεμπέτικα και παλιά λαϊκά των : Καλδάρα, Ζαμπέτα, Δερβενιώτη κ.ά.,  από δίσκους του με επανεκτελέσεις («Ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδά Απόστολο Καλδάρα»/1971 – «50 χρόνια ρεμπέτικο τραγούδι»/1975), καθώς και μερικά άλλα που τα έλεγε στα live του από την εποχή των μπουάτ.
«Τα τραγούδια μου» αποτέλεσαν έναν δίσκο σταθμό και για το Νταλάρα και για την ελληνική δισκογραφία. Στη θρυλική αυτή ζωντανή ηχογράφηση από τον «ΟΡΦΕΑ» παρουσιάζεται όλη η, μέχρι τότε, ερμηνευτική γκάμα του Νταλάρα κι οι αναζητήσεις του, αφού περιλαμβάνονται τραγούδια ρεμπέτικα, παλιά λαϊκά, έντεχνα λαϊκά και πολιτικά. Και, βέβαια, αποτελεί μια ανθολόγηση της 15χρονης τότε (1983) πορείας του στο τραγούδι. Ενδεικτικά, σημειώνω, πως ο δίσκος περιλαμβάνει κομμάτια σαν τα : «Αχ χελιδόνι μου», «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» και «Στην αλάνα», αλλά και σαν τα «Πάγωσε η τσιμινιέρα» και «Παραπονεμένα λόγια». Πρέπει, επίσης, να τονιστεί ότι «Τα τραγούδια μου» του Νταλάρα, είναι ο μοναδικός δίσκος “εφ’ όλης της ύλης” τραγουδιστή - με τόσο υψηλό αριθμό πωλήσεων (700.000) - που υπάρχει στο TOP – 10, κάτι, που δείχνει μια ευρύτερη αποδοχή όλου του ρεπερτορίου του και τη συνολική του ως τραγουδιστή.
Νομίζω, πως αυτός ο δίσκος του Νταλάρα, σηματοδοτεί τη μεγάλη αποδοχή αυτού του σπουδαίου ερμηνευτή στο ευρύ κοινό και δικαιώνει τον, αείμνηστο, Δημήτρη Λάγιο, όπου, το 1983, σε συνέντευξή του, είχε πει πως : «ο Νταλάρας είναι ο πιο κοντινός τραγουδιστής, σαν φωνή και σαν ήθος (ήθος λαϊκό), για τον νεοέλληνα».
Αν αναλογιστούμε ότι, με την μεγάλη του επιτυχία – τόσο ως παράσταση, όσο κι ως live δίσκος – έδωσε μια ορμή να κυριαρχήσουν, όλη τη δεκαετία των ’80ς, οι μεγάλες, μαζικές, συναυλίες(κάτι αντίστοιχο, αλλά, μαζικότερο από τις πολιτικές συναυλίες της μεταπολίτευσης), τραγουδοποιών (Κηλαηδόνης : Το πάρτι στη Βουλιαγμένη/1983 – Σαββόπουλος: στο ΟΑΚΑ/1983), τραγουδιστών (Νταλάρας: στο ΟΑΚΑ/1983 & 1987 – Μπιθικώτσης: στο ΟΑΚΑ/1984), αφιερωματικών σε συνθέτες(Λοΐζος : στο ΟΑΚΑ/1985), δυναμώνοντας το συλλογικό συναίσθημα, όπου τα τραγούδια ένωναν δημιουργούς κι ερμηνευτές με τον πολύ κόσμο, καταλαβαίνουμε πόσο ωφέλησε. Στις μέρες μας υπάρχει η αίσθηση πως ο καθένας μόνος του απευθύνεται στη μοναξιά του άλλου. Το τραγούδι δηλαδή σήμερα αφορά το άτομο κι όχι το σύνολο.
Ο Γιώργος Τσάμπρας, στην επανέκδοση του cd(remasters), το 2003, σημειώνει, εύστοχα :
«Είναι η πρώτη ζωντανή ηχογράφηση του Γιώργου Νταλάρα αλλά και ο δίσκος του οποίου η επιτυχία, έστρεψε την προσοχή της αγοράς σ' αυτή την κατεύθυνση, με ποικίλα αποτελέσματα τα οποία βιώνουμε μέχρι σήμερα. Όταν το 1983 ο Νταλάρας ηχογραφεί για πρώτη φορά σε ώρα παράστασης την επικοινωνία του με το κοινό των συναυλιών του «Ορφέα», δεν είναι σίγουρο ότι φαντάζεται αυτό που θα ακολουθήσει... Σε ό,τι τον αφορά βέβαια, αυτή η καταγραφή θα φέρει μια καθολική αποδοχή τόσο της συγκεκριμένης ηχογράφησης όσο και την επιβεβαίωση των επιλογών του μέσα στη δεκαπενταετία που συμπληρώνει τότε - είναι μια ζωντανή καταγραφή κορυφαίων στιγμών αυτής της δεκαπενταετίας. Αμέσως μετά θα έρθει η συγκέντρωση - ρεκόρ των 160 χιλιάδων θεατών στις δύο συναυλίες του Ολυμπιακού Σταδίου και ο δίσκος παραμένει έκτοτε στην πρώτη πεντάδα των πλέον εμπορικών της ελληνικής δισκογραφίας».

 

  
 

 
 

 
  


Τα Highlights του δίσκου
Σε ραδιοφωνική του συνέντευξη(πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου), ο Νταλάρας είχε αποκαλύψει, ότι, λόγω της τελειομανίας του στον ήχο, δεν ήθελε να κυκλοφορήσει το συγκεκριμένο live, αλλά τον πίεσε η δισκογραφική εταιρία.
Στον δίσκο αυτόν ερμηνεύει δύο τραγούδια η  Κατερίνα Στανίση, η οποία, μέσα από τη συμμετοχή της στις συναυλίες του Νταλάρα στον «ΟΡΦΕΑ»(και, κατόπιν, στο Ολυμπιακό Στάδιο) - καθώς και με το σουξέ της «Μυστικέ μου έρωτα» του Τάκη Μουσαφίρη – έγινε, από τότε, γνωστή στο πανελλήνιο, ως μια καθαρόαιμη λαϊκή τραγουδίστρια και μια καλτ φιγούρα του ελληνικού πενταγράμμου.

Να επισημάνω, επίσης, ότι στο πρόγραμμα συμμετείχαν και η Ελένη Δήμου, μαζί με τον Μιχάλη Δημητριάδη(στα πρώτα τους βήματα τότε…), αλλά δεν συμπεριλήφθησαν στο διπλό άλμπουμ που κυκλοφόρησε.

Η συγκεκριμένη ζωντανή ηχογράφηση, έχει καταφέρει, μοναδικά, να αποτυπώσει το κλίμα των συναυλιών του Νταλάρα, καθώς και την επικοινωνία του με το μεγάλο κοινό του. Ακούς, για παράδειγμα, τους διαλόγους του Νταλάρα με τους θεατές, να τους ρωτά : «Τι έχω ξεχάσει;» κι εκείνοι να φωνάζουν και να ζητούν τη «Φαντασία», αλλά, οι περισσότεροι, τότε, «Το δέντρο»…

Εξαιρετικά είναι και τα «σόλα» του Λευτέρη Ζέρβα (στο βιολί) και του Μάκη Μπέκου (στο κλαρίνο). Μάλιστα ο Νταλάρας σχολιάζει από μικροφώνου : «Αυτό κυρίες και κύριοι είναι ένα δείγμα απ' την ελληνική τζαζ»...

Στο διπλό αυτόν δίσκο, υπάρχουν και δύο τραγούδια από την κατηγορία «Τα χασικλίδικα» («Πέντε χρόνια δικασμένος» & «Ο ξεμάγκας»), για τα οποία σημειώνει ο Νταλάρας στο εσώφυλλο ότι είχαν πάρει ήδη το δρόμο για το στούντιο… Περιμέναμε, τελικά, ως το 2008… για να κυκλοφορήσουν σ’ ένα διπλό cd (ζωντανή ηχογράφηση από το Ηρώδειο), με τον τίτλο «Τραγούδια με ουσίες».

Αξέχαστη παραμένει επίσης η… μεγάλης… έκτασης… κορώνα του στο τραγούδι «Αχ ο μπαγλαμάς».

Τέλος, ακούγεται, σε πρώτη παρουσίαση, του κομμάτι «Ο Τραγουδιστής», του Χρήστου Νικολόπουλου και της Μάρως Μπιζάνη, όπου, λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησε ο ομότιτλος – εξίσου κλασικός κι εμπορικά επιτυχημένος – δίσκος του.
Να ολοκληρώσω την αναφορά μου αυτή, δίνοντας, λίγο, το κλίμα των συναυλιών στον «ΟΡΦΕΑ» και της ζωντανής ηχογράφησής τους, όπως το έζησα.
 Ήμουν απ’ τους τυχερούς(15χρονος το 1983) που παρακολούθησα ζωντανά τις συναυλίες. Όντως, το κλίμα, η ζωντάνια κι η συμμετοχή του κοινού και, κυρίως, η αγάπη του, για τον Νταλάρα, ήταν μοναδική. Τον παρακολουθούσαν και τον «γνώριζαν», ως ερμηνευτή, σε κάθε συλλαβή που τραγουδούσε, παρακολουθώντας τον με προσήλωση.
Την τελευταία βραδιά(23/1/1983), που μεταδόθηκε, απευθείας, ζωντανά, από την ΕΡΤ, θυμάμαι, με συγκίνηση, ότι την παρακολουθήσαμε, στο σπίτι από την τηλεόραση όλοι οικογενειακώς, μέχρι παππούδες και γιαγιάδες…
Τον Φλεβάρη, που κυκλοφόρησε ο δίσκος, ακουγόταν παντού! Σε κάθε σπίτι, καφετέρια και καφενείο… Ήταν, μάλιστα, κι η εποχή που είχαν κυκλοφορήσει τα πρώτα βίντεο και – μετά και τις δυο συναυλίες το φθινόπωρο του ’83 στο Ολυμπιακό Στάδιο – σε κάθε καφετέρια και καφενείο, οι τηλεοράσεις έπαιζαν, συνεχώς, κάθε βράδυ, σε μαγνητοσκόπηση, αυτές τις συναυλίες του Νταλάρα!
Στη σχολική εκδρομή αυτής της χρονιάς ο δίσκος έλιωσε…
Θυμάμαι, τέλος, ότι κάθε φορά που βγαίναμε βόλτα(με το μοτοποδήλατο του παππού μου…) με τον κολλητό μου τον Βαγγέλη, τραγουδούσαμε συνεχώς το :
«Πέντε χρόνια δικασμένος μέσα στο Γεντί Κουλέ
από το πολύ σεκλέτι το ‘ριξα στον αργιλέ
Φύσα, ρούφα, τράβα τονε, πάτα τονε κι άναφτονε
Φύλα τσίλιες για τους βλάχους, κείνους τους δεσμοφυλάκους».
Είχε δίκιο ο Λάγιος, αυτή την εποχή και, σχεδόν, σ’ όλα τα ‘80ς, ο Νταλάρας, πέρα από κορυφαίος και με σπουδαίο ρεπερτόριο, τραγουδιστής, πέρα από σταρ κι είδωλο για τις νεαρές και τους νεαρούς της εποχής, ήταν πραγματικά ο λαϊκός εθνικός τραγουδιστής μας. Έναν τίτλο, που νομίζω, ότι, επί της ουσίας, πέρα από μικρότητες, θα τον κατέχει πάντα στο βάθος της συνείδησης όλων μας.

 Τα τραγούδια του δίσκου

1. Θέλω να τα πω (Άκη Πάνου)
2. Χαροκόπου 1942-1953 (Άκη Πάνου)
3. Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι (Απ. Καλδάρα)
4. Πέντε χρόνια δικασμένος (Β. Παπάζογλου)
5. Ο ξεμάγκας (Β. Παπάζογλου)
6. Άλλα μου λεν τα μάτια σου (Θ. Δερβενιώτη-Κ. Μάνεση)
7. Χαϊδάρι (Μ. και Στ. Βαμβακάρη)
8. Το γράμμα (Γ. Ζαμπέτα-Γ. Μητσάκη)
9. Αναστενάζω βγαίνει φωτιά (Στ. Καζαντζίδη-Στ. Βαρτάνη)
10. Τώρα κλαις (Απ. Καλδάρα)
11. Καρδιά πληγωμένη (Γ. Λαύκα)
12. Φύγε κι άσε με (Π. Γαβαλά -Β. Καρατζή -Α. Κουλούρη)
13. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει (Χρ. Νικολόπουλου-Μ. Ρασούλη)
14. Ήλιε μου σε παρακαλώ (Μ. Λοΐζου-Λ. Παπαδόπουλου)
15. Μη μου θυμώνεις μάτια μου (Στ. Κουγιουμτζή)
16. Αχ χελιδόνι μου (Μ. Λοΐζου-Λ. Παπαδόπουλου)
17. Του κάτω κόσμου τα πουλιά (Στ. Κουγιουμτζή-Μ. Ελευθερίου)
18. Ήταν πέντε ήταν έξι (Στ. Κουγιουμτζή)
19. Όλα καλά (Στ. Κουγιουμτζή)
20. Η φαντασία (Απ. Καλδάρα)
21.  Αχ ο μπαγλαμάς (Απ. Καλδάρα-Λ. Παπαδόπουλου)
22. Μες στου Βοσπόρου τα στενά (Απ. Καλδάρα-Πυθαγόρα)
23. Γιορτή ζεϊμπέκηδων (Απ. Καλδάρα-Πυθαγόρα)
24. Στην αλάνα (Γ. Σπανού-Λ. Παπαδόπουλου)
25. Αγάπη (Μ. Θεοδωράκη-Κ. Τριπολίτη)
26. Ξημερώνει (Μ. Θεοδωράκη-Κ. Τριπολίτη)
27. Πρώτη του Δεκέμβρη (Γ. Σπανού-Λ. Παπαδόπουλου)
28. Πάγωσε η τσιμινιέρα (Μ. Λοΐζου-Φ. Λάδη)
29. Παραπονεμένα λόγια (Γ. Μαρκόπουλου-Μ. Ελευθερίου)
30. Ο τραγουδιστής (Χρ. Νικολόπουλου-Μ. Μπιζάνη)

Δείτε τη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα στον «ΟΡΦΕΑ»
(όπως προβλήθηκε σε απευθείας ζωντανή μετάδοση από την ΕΡΤ, στις 23/1/1983)
http://www.youtube.com/watch?v=fes9NhaP88o

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS