109 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
25.09.2018
Ορφέας | Main Feed

Οι δίσκοι που αγαπήσαμε

Τάσος Π. Καραντής

Ο δίσκος «Θέλω να τα πω» (1982) έχει μια πρωτιά και μια μοναδικότητα. Είναι ο πρώτος – μετά από μια 15ετή παρουσία στη δισκογραφία - αμιγώς λαϊκός, με καινούρια τραγούδια, δίσκος του Γιώργου Νταλάρα κι ο μοναδικός χρυσός της δισκογραφίας του Άκη Πάνου. Πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά όμως, το «Θέλω να τα πω», είναι ένας σπουδαίος λαϊκός δίσκος, ενός από τους πιο σημαντικούς λαϊκούς τραγουδοποιούς του τραγουδιού μας με έναν μεγάλο ερμηνευτή. Όπως έχει πει ο Νταλάρας, ο Άκης Πάνου ήταν φίλος του πατέρα του και τον γνώριζε από μικρό παιδί.

Από εκεί και πέρα, όλοι, νομίζω, γνωρίζουν τη διαμάχη του Άκη Πάνου με τον Νταλάρα, που ακολούθησε μετά την κυκλοφορία του δίσκου, η οποία, όμως, δεν αφορά, επί της ουσίας, το συγκεκριμένο σπουδαίο αυτό λαϊκό έργο που μας άφησαν, γι’ αυτό και δεν θα αναφερθώ σ’ αυτήν σε τούτη την αναφορά μου στο «Θέλω να τα πω». Εξάλλου, είναι γνωστή, τόσο η ακραία προσωπικότητα του Άκη Πάνου, που τον οδήγησε στον φόνο, όσο κι η ισχυρογνωμοσύνη του Νταλάρα, ο οποίος έχει παραδεχτεί, σε συνέντευξή του, πως δεν είναι άνθρωπος στρογγυλός, αλλά με γωνίες. Αυτά όμως, και για τους δυο τους, ανήκουν στον άνθρωπο κι όχι στον καλλιτέχνη, στην αξία και το έργο του, που, πρέπει, να αφορά εμάς.
Το «Θέλω να τα πω» είναι δίσκος με κοινωνικά λαϊκά τραγούδια. Πραγματικά, οι στίχοι του Άκη Πάνου είναι αιχμηροί και διεισδυτικότατοι. Ταυτόχρονα είναι απλοί (πραγματικά δηλαδή λαϊκοί) για να μπορείς να τους σιγοτραγουδήσεις κι, αφού περάσουν μέσα σου, κατόπιν, να αρχίσουν να επενεργούν σαν φάρμακο οι αλήθειες τους! Σ’ αυτό βοηθούν κι οι πολύ καλές μουσικές(σε διάφορους ρυθμούς, ζεϊμπέκικο, χασάπικο, μέχρι και τσιφτετέλι), αλλά κι οι εξαιρετικές ερμηνείες του Νταλάρα. Τον όλο δίσκο τον χαρακτηρίζει συνολικά(μουσικά – στιχουργικά – ερμηνευτικά - ενορχηστρωτικά) η λιτότητα, που περικλείει, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, μια απέριττη λαϊκή ομορφιά.
Παίζουν, φυσικά, εξαιρετικοί μουσικοί : Κώστας Παπαδόπουλος( 3χορδο μπουζούκι), Λάκης Καρνέζης (3χορδο μπουζούκι), Γιάννης Μπιθικώτσης (4χορδο μπουζούκι στο τραγούδι «Ο εαυτός μου»), Τάκης Σούκας (σαντούρι στο τραγούδι «Για έλα κάθισε με μας»), Γιώργος Κόρος (βιολί στο τραγούδι «Προσευχή του καλού ραγιά»), Μάρκος Αλεξίου (πιάνο), Μπάμπης Λασκαράκης (κιθάρα ακουστική & 12χορδη), Μάριος Κώστογλου (κιθάρα ακουστική & 12χορδη), Διονύσης Πανταζής (μπάσο), Σπύρος Λιβιεράτος (ντραμς, κρουστά), Φίλιππας Τσεμπερούλης (φλάουτο, κλαρίνο), Ανδρέας Τσέγας (όργανο, συνθεσάιζερ). Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, μικρή ομάδα εγχόρδων, όπου έπαιξαν οι: Ανδρέας Ροδουσάκης (κόντρα μπάσο στο τραγούδι «Ο εαυτός μου»), Δημήτρης Ντουφεξιάδης (τσέλο), Γιώργος Κατσικάκης (τσέλο), Κώστας Κύρου (τσέλο), Νίκη Θωμά (βιόλα). Ο Γιώργος Νταλάρας έπαιξε κιθάρα και μπαγλαμά.   Η ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας είναι του ίδιου του Άκη Πάνου, ενώ αξίζει να αναφερθεί, ότι τη μακέτα του εξωφύλλου, την έχει κάνει, όπως και σε άλλους δίσκους του Νταλάρα στο παρελθόν, ο αείμνηστος αδερφός του, ο Χρήστος Νταλάρας. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1982 κι έγινε χρυσός, κάνοντας 50.000 πωλήσεις. Μετέπειτα κυκλοφόρησε σε cd, καθώς και  σε remastered cd το 2005.
Το σημείωμα του Άκη Πάνου στο οπισθόφυλλο του δίσκου είναι χαρακτηριστικό της στάσης του καλλιτέχνη, με αιχμές μάλιστα για την μελοποιημένη ποίηση του Ελύτη («άξιον εστί το κάμα που κλωσάει/στο γιοφύρι από κάτω τα ωραία κοτρώνια/τα σκατά των παιδιών με την πράσινη μύγα») και του Σεφέρη («τούτη η κολώνα έχει μια τρύπα/βλέπεις την Περσεφόνη;»)!

Παρατίθεται ολόκληρο :
«Πριν από ένα ή και μισό αιώνα το τραγούδι ήταν στιχάκια του δημοτικού της λογοτεχνίας με μουσική ανάλογη “πάρε με Αντριάνα μου να σε βοηθώ στην πλύση και να σου κουβαλώ νερό απ’ το βατραχονήσι”. Κουβέντες χωρίς “βάθος” αλλά και “τεχνική” αντιπαραγωγική. Ασφυκτικά μέτρα με ομοιοκαταληξίες που σπάγανε το κεφάλι τους να “σκαρώσουν” οι ποιητές. Όπως σπάγανε το κεφάλι τους οι αρχιτέκτονες να σκαρώσουν “αρμονικά” διακοσμητικά να στολίσουν τα κτίρια μέσα κι έξω. Φταίνε βέβαια και οι “γλωσσονόμοι” που γράφανε στα λεξικά και εξακολουθούνε να γράφουνε πως “ ποίηση είναι η λογοτεχνική δημιουργία σε στίχους”.
Έπειτα ήρθε η “προοδευτική”  εξέλιξη κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Η μουσική “τέχνη” χωρίστηκε σε  “άτεχνη” και “ έντεχνη”. Μουσική μαθηματική, εξευγενισμένη, γραμμένη επιστημονικά με φθόγγους “ειδικούς”. Ντυμένο μ’ αυτή τη “νέα” μουσική “πέρασε” κι έγινε προσιτό το μεγαλειώδικο έργο των πολλών μεγάλων.
“άξιον εστί το κάμα που κλωσάει
στο γιοφύρι από κάτω τα ωραία κοτρόνια
τα σκατά των παιδιών με την πράσινη μύγα”
“τούτη η κολώνα έχει μια τρύπα
βλέπεις την Περσεφόνη;”
Δεν είναι τραγικό αν σε καταλάβουν και δεν σε δεχτούν, τραγικό είναι να σε δέχονται χωρίς να σε καταλαβαίνουν – Τούτο το τελευταίο δεν είναι “ποίηση” είναι ένα απ’ τα πιστεύω μου. Τα τραγούδια που υπάρχουν σ’ αυτό το δίσκο είναι “απλοϊκά” τραγουδάκια με “άτεχνη”  μουσική και στίχους με θέματα που καίνε εμένα κι όσους δεν τη “βρίσκουν” καθόλου – ποτέ  - και με τίποτα. Φοβάμαι πως θα “σοκάρουν” όσους τη “βρίσκουν” με την τρύπα της κολώνας, την Περσεφόνη, την πράσινη μύγα και τα σκατά των παιδιών.

Άκης Πάνου
»

Τα τραγούδια που αμέσως ξεχώρισαν ήταν το ομότιτλο («Θέλω να τα πω»), καθώς και το «Χαροκόπου 1942-1953 (Στις παράγκες)», γνωστότερο στο ευρύ ακροατήριο ως «Εφτά νομά σ’ ένα δωμά». Αυτά παρουσίασε κι ο Νταλάρας στις ζωντανές εμφανίσεις του, τους επόμενους μήνες (χειμώνας 1982-1983) στις συναυλίες στον «ΟΡΦΕΑ», όπου συμπεριλήφθηκαν και στο live του «Τα τραγούδια μου» (1983).  Στο τραγούδι «Θέλω να τα πω» - το οποίο είναι ένα πολύ απαιτητικό φωνητικά κομμάτι -  έχουμε μια από τις κορυφαίες καταθέσεις του Νταλάρα στη δισκογραφία. Ακούστηκε, επίσης, και το εξαιρετικό χασάπικο «Ο δρόμος είναι δρόμος», το οποίο έχει επανέλθει, κατά καιρούς, αποσπασματικά, στα live του Νταλάρα, όπως, κι ενίοτε, το «Αδιορθω – αναρχι-». Ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού αυτού ήταν «Αδιορθω – πειθαρχι -» και, τελευταία στιγμή, ο Άκης Πάνου είχε την έμπνευση να κάνει τον τίτλο «Αδιορθω-αναρχι-». Η εκδοχή του «Θέλω να τα πω» που μπήκε στον δίσκο, ήταν μια ιδέα του Γιώργου Νταλάρα, όπως γράφει ο Γιώργος Τσάμπρας (στην επανέκδοση του δίσκου από «ΤΟ ΒΗΜΑ»/7-4-2011) : «Το “Θέλω να τα πω” αρχικά ήταν ένα ερωτικό ζεϊμπέκικο. Μάλιστα, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία αυτού του δίσκου, ηχογραφήθηκε και σ’ αυτή τη μορφή, με ερμηνευτή τον Λεωνίδα Βελή. Σύμφωνα με μαρτυρία του Γιώργου Νταλάρα, ο ίδιος πρότεινε στον Άκη Πάνου να αποτελέσει το πρώτο τετράστιχο εκείνου του τραγουδιού την αφετηρία του δίσκου, τραγουδισμένο σαν “κραυγή”. Ο Πάνου δέχτηκε την εκδοχή, η οποία έφερε ως συνέχεια τη “δικαίωση” του “Τούτος ο τάφος”, δίνοντας τελείως διαφορετική διάσταση στο θέμα του τραγουδιού.». Εξαιρετικά κομμάτια, με καταπληκτικές λαϊκές μελωδίες κι ερμηνείες, που αξίζει να ξανακουστούν και να ανακαλυφτούν είναι και τα «Τούτος ο τάφος», «Ο εαυτός μου», «Προσευχή του καλού ραγιά», «Δεν είναι’ ο κόσμος φίλος μου», «Για έλα κάθισε με μας» και το «Έζησε με το τίποτα», ένα, σε στυλ Ζαμπέτα, μουσικά κι ερμηνευτικά, τραγούδι, που οι στίχοι του “τσακίζουν κόκαλα”!
Πρόσφατα, τον Απρίλη του 2011(7-4-2011), κυκλοφόρησε από την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» μια επανέκδοση του «Θέλω να τα πω», με νέα ηχητική επεξεργασία και, κυρίως, με ενορχηστρωτικές αλλαγές και προσθήκες, αλλά και διαφορετικές(από τότε φυσικά ηχογραφημένες) ερμηνείες σε αρκετά κομμάτια. Ο ίδιος ο Γιώργος Νταλάρας εξηγεί σε σημείωμά του : «Ακούγοντας ξανά, μετά από 30 χρόνια, τα πολυκάναλα του δίσκου, αισθάνθηκα την ανάγκη να δουλέψω από την αρχή τις μείξεις, να διαλέξω κάποιες διαφορετικές ερμηνείες από τις ηχογραφήσεις εκείνης της εποχής και να αντικαταστήσω όργανα και ήχους, που δεν ακούγονται στ’ αυτιά μου σήμερα όπως θα άξιζε σ’ αυτά τα τόσο σημαντικά λαϊκά τραγούδια. Τα χρόνια περνάνε, οι απόψεις μας αλλάζουν, οι απαιτήσεις μας μεγαλώνουν κι οι αναζητήσεις μας στρέφονται αλλού … Είναι κι οι νεότερες γενιές πια, που έχουν άλλη παιδεία σε ό,τι αφορά την παραγωγή του ήχου … Ό,τι κάναμε είναι για καλό, νομίζω …
Στην “καινούρια” εκδοχή παίζει ο Νίκος Ζέρβας πιάνο, ακορντεόν και πλήκτρα κι εγώ κιθάρα, μπαγλαμά και κρουστά. Η συμβολή του Νίκου Ζέρβα και του ηχολήπτη Ηλία Λάκκα ήταν καθοριστική. Τους ευχαριστώ ιδιαίτερα …». Η κίνησή του αυτή, νομίζω πως θα διχάσει το κοινό, λόγω του ότι έγινε παρέμβαση από τον ερμηνευτή, ερήμην, εκ των πραγμάτων, του θανόντος συνθέτη, σ’ ένα έργο που έχει κερδίσει τον χαρακτηρισμό του κλασικού. Επίσης προστέθηκε κι ένα ανέκδοτο κομμάτι – το «Ζήτω!» - το οποίο είχε ηχογραφηθεί κι αυτό τότε, κι έμεινε εκτός δίσκου, και, καλώς, κατά τη γνώμη μου, μπήκε τώρα, σ’ αυτήν την επανέκδοση. Γράφει ο Γιώργος Τσάμπρας : «Το τραγούδι “Ζήτω” κυκλοφορεί για πρώτη φορά με αυτή τη μορφή και με την ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα. Ηχογραφήθηκε το 1982, μαζί με τα άλλα τραγούδια του δίσκου “Θέλω να τα πω”. Σύμφωνα με σημερινή μαρτυρία του Γιώργου Νταλάρα, ο “επιθεωρησιακός” χαρακτήρας που διέβλεπε από τότε στο τραγούδι, τον έκανε να μην συναινέσει στην έκδοσή του. Τρία χρόνια αργότερα, το 1985,  ο Άκης Πάνου ηχογράφησε εκ νέου το κομμάτι σε πιο αργό τέμπο. Με τον τίτλο “Πριν, τώρα, πάντα …” και την προσθήκη ενός ακόμα τετράστιχου … Τον Απρίλη του ’89, επιστρέφοντας στο πάλκο του “Επειγόντως” στην Κυψέλη, ηχογράφησε εκ νέου το κομμάτι ζωντανά και με την ορχήστρα, προσθέτοντας τον υπότιτλο “Αλ Καπόνε” και αφαιρώντας το τελευταίο τετράστιχο του 1985.». Ακούγοντάς το, θα έδινα, μάλλον δίκιο, στην επιμονή του Νταλάρα να μην συμπεριληφθεί, τότε, στο δίσκο, γιατί, όντως, το επιθεωρησιακό του ύφος, δεν ταιριάζει στον Νταλάρα, ακούγεται ξεκάθαρα εξάλλου, ότι το ερμηνεύει εντελώς αποστασιοποιημένα. Σαφώς βέβαια, καλώς και μπήκε τώρα, 30 χρόνια μετά, κι αυτή η ανέκδοτη ηχογράφηση, ως ιστορικό ντοκουμέντο.
Ερχόμενος, λοιπόν, στις ενορχηστρωτικές παρεμβάσεις και στις διαφορετικές ερμηνευτικές εκδοχές που μπήκαν από τον Νταλάρα στη συγκεκριμένη επανέκδοση, να πω κι εγώ, από την πλευρά μου, ότι ως ήχος κι ως τελικό αποτέλεσμα, είναι φανερό ότι εκφράζουν τον σημερινό Νταλάρα, ο δίσκος δηλαδή έγινε – ενορχηστρωτικά κι ερμηνευτικά – περισσότερο Νταλάρας. Αυτό, σαφώς εκφράζει τον τραγουδιστή και τους θαυμαστές του, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι δεοντολογικά σωστό. Προσωπικά μου άρεσαν οι ενορχηστρωτικές προσθήκες στα κομμάτια, ενώ, για τις διαφορετικές ερμηνείες, θα έλεγα ότι θέλω χρόνο για να κατασταλάξω, γιατί κυριαρχούν στ’ αυτιά μου οι πρώτες κλασικές ερμηνευτικές επιλογές, οι οποίες, πιθανολογώ, πως θα ήταν κι η επιλογή του ίδιου του Άκη Πάνου. Αν οι ανασκευές αυτές του Νταλάρα γίνονταν σε έναν live δίσκο του(όπως κι έχουν ξαναγίνει για τα κομμάτια «Θέλω να τα πω» & «Εφτά νομά» στον live δίσκο του «Τα τραγούδια μου»/1983) ή σε έναν προσωπικό δίσκο του, όπου θα περιείχε νέες στουντιακές  ηχογραφήσεις παλιότερων τραγουδιών του με την τωρινή ενορχηστρωτική κι ερμηνευτική του άποψη, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα, το κάνουν πολλοί και καλά κάνουν, ειδικά, όταν μιλάμε για ερμηνευτές – μουσικούς, όπως ο Νταλάρας (ο οποίος έχει υπογράψει και συνυπογράψει αρκετές φορές τις ενορχηστρώσεις στην προσωπική δισκογραφία του) κι όχι για απλούς τραγουδιστές, που, απλά, βαστάνε ένα μικρόφωνο στο χέρι και τραγουδάνε. Εδώ έχουμε όμως μονόπλευρες(από τον έναν συντελεστή του δίσκου) παρεμβάσεις στην επανέκδοση ενός ιστορικού δίσκου, που είναι καταχωρημένο στο όνομα ενός συνθέτη θανόντος και, κυρίως, που έγιναν χωρίς σαφή ενημέρωση προς το αγοραστικό κοινό, πολλοί, δηλαδή, θα βρέθηκαν προ εκπλήξεως, αφού, ουσιαστικά, δεν απέκτησαν την αυθεντική έκδοση. Από την άλλη, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είχε κι ο ερμηνευτής το δικαίωμα να παρουσιάσει και τη δική του εκδοχή – σε μια πολύ συγκεκριμένη έκδοση, κι άπαξ, μέσω μιας εφημερίδας – αφού, παράλληλα, κυκλοφορεί, κανονικά στα δισκοπωλεία η αυθεντική, σε remastered cd, έκδοση. Αλλά, παρά το ενδιαφέρον, καλλιτεχνικά, της κυκλοφορίας αυτής, δεν μπορούμε και να παραβλέψουμε το φάουλ, ότι, ερήμην, φυσικά, του θανόντος πλέον συνθέτη, αλλοιώνεται ο δίσκος, ο οποίος είναι καταχωρημένος στο όνομα και του δημιουργού του, και, κυρίως, ενοχλεί ο τρόπος, αφού δεν υπήρξε από πριν ρητή και ξεκάθαρη σχετική ενημέρωση για το περιεχόμενο της κυκλοφορίας, ότι, δηλαδή, δεν πρόκειται για μια αυθεντική επανέκδοση, αλλά για μια διαφορετική επεξεργασμένη έκδοση.  
Ολοκληρώνοντας αυτήν την αναφορά μου στο «Θέλω να τα πω», θα έλεγα πως είναι ένας δίσκος, απ’ αυτούς, που τους χαρακτηρίζουμε, χωρίς υπερβολή, αριστούργημα. Ανήκει στην κατηγορία εκείνη των δίσκων που δεν πρέπει να λείπουν, σίγουρα, από μια λαϊκή δισκοθήκη, αλλά κι από μια σοβαρή ενημερωμένη δισκοθήκη. Κατά τη γνώμη μου, είναι ο καλύτερος λαϊκός(με νέο υλικό) δίσκος του Γιώργου Νταλάρα κι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς κι εμβληματικούς του Άκη Πάνου.

 

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΠΩ» - ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΤΙΧΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ

1. Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ
Απ’ τους πολλούς μου φίλους
κι απ’ όλους τους δικούς μου
όπως ο εαυτός μου δε μ’ αγαπάει κανείς…

Απ’ τους πολλούς εχθρούς μου που με μισούνε τόσο
μόνο τον εαυτό μου φοβάμαι αληθινά…

Ο πιο καλός μου φίλος κι ο πιο κακός εχθρός μου
είναι ο εαυτός μου.


2. ΔΕΝ ΕΙΝ’ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ
Δεν είν’ ο κόσμος φίλος μου
ούτε κι εγώ του κόσμου.

Άλλος του κόσμου ο θεός
και άλλος ο δικός μου.

Δεν περιμένω τίποτα
από το να πεθάνω.
Ν’ αδειάσει η κούπα του καημού
και η γωνιά που πιάνω.


3. ΓΙΑ ΕΛΑ ΚΑΘΗΣΕ ΜΕ ΜΑΣ
Για έλα κάθισε με μας
εσύ που κάνεις χάζι
για έλα κάθισε με μας
εδώ που δεν χαράζει
να μάθεις τι είναι θάνατος
και ποιος τον λογαριάζει.


4. ΕΖΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ
Και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
παρέα με παράσιτα και με λακέδες άλλους
και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
για τους πολύ σημαντικούς και τους πολύ μεγάλους.

Και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
για μια σταγόνα έλεος πουλώντας την ψυχή του
και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
έζησε με το τίποτα και πέθανε μαζί του.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άγγιξα, αγάπησα, έσκαψα, σύναξα θλίψη, γέμισα βοή.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/9/1948 Γεννήθηκε ο συνθέτης Σταμάτης Μεσημέρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS