152 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.08.2018
Ορφέας | Main Feed

Οι δίσκοι που αγαπήσαμε

Θύμιος Λυμπέρης


Ένας δίσκος δύο ακροάσεις

Γράφει ο Θύμιος Λυμπέρης
Δεν σου θυμώνω όμως γιατί,
η αγέννητή μου, η ψυχή, διψούσε για ταξίδια….!

Τεράστιο ήταν το ερωτηματικό που εμφανίστηκε πάνω από το κεφάλι μου, όταν τη χρονιά του 1993 είδα για πρώτη φορά το video clip του τραγουδιού του Αλκίνοου Ιωαννίδη, με τίτλο: Στην αγορά του Αλ Χαλίλι. Μου έκανε εντύπωση αρχικά το ιδιαίτερο της φωνής του, καθώς και το πώς ο νέος ηθοποιός που εμφανιζόταν στη σειρά του Aντέννα "Tα μπακούρια", τραγουδούσε τόσο όμορφα. Όσο περνούσαν οι μέρες, όλο και πιο πολύ τα τραγούδια του Αλκίνοου έπαιζαν στο ραδιόφωνο και σταδιακά, άρχισαν να κατοικούν και στη ψυχή μου. Αγόρασα αυτόν το δίσκο 3,500 δρχ (χρήματα που προήλθαν από μαζεμένο χαρτζηλίκι πολλών ημερών), αλλά ποτέ μου δεν το μετάνοιωσα.
Πριν την ακρόαση του δίσκου, διάβασα σχολαστικά τα όσα ήταν γραμμένα στο εσώφυλλό του. Η παρουσίαση της Δήμητρας Γαλάνη για τον ερμηνευτή Αλκίνοο Ιωαννίδη και για τον συνθέτη και στιχουργό Νίκο Ζούδιαρη, απλά καταλυτική. Από τη στιγμή που μία από τις κορυφαίες Ελληνίδες ερμηνεύτριες πλέκει το εγκώμιο αυτού του δισκογραφικού συνδυασμού, τότε η ευχή για "καλή ακρόαση" φαντάζει απλά συνοδευτική.
Τα τραγούδια "Ζήνωνος" και "Στην αγορά του Αλ Χαλίλι" μου φάνηκε ότι κράτησαν μια στιγμή….. μάλλον μου έφταιξε που τα είχα ακούσει άπειρες φορές από το ραδιόφωνο. Όταν η ακίδα του πικ- απ  μπήκε στα άγνωστα για εμένα αυλάκια του δίσκου, αποκαλύφθηκαν αισθήματα και ερωτικά συμπλέγματα που το υποσυνείδητό μας  τα προβάλλει σε ονειρική μορφή και ο Νίκος Ζούδιαρης τα έκανε τραγούδι και το ονόμασε "Το όνειρο". Ακολουθεί το πολύ εκλεπτισμένο ζεϊμπέκικο "Πόθοι και αδιέξοδοι", που η Δήμητρα Γαλάνη προσάρμοσε τέλεια  στα ερμηνευτικά μέτρα της, κάνοντάς το να φαίνεται σα να γράφτηκε αποκλειστικά γι’ αυτή!
Στη δεύτερη πλευρά του δίσκου (αν εξαιρέσουμε το πολυαγαπημένο μου "Τα φιλιά μου θα στα ‘δινα" και την αποτυχημένη "μπλούζ" ενορχηστρωτική απόπειρα του "Όχι μη κλαίς") φανερώνονται  οι κοινωνικές, οικολογικές και πολιτικές ανησυχίες της εποχής, καθώς και ο φόβος του πολέμου που τριγύριζε και τότε τη χώρα μας. Διαχρονική φιγούρα ο μισθοφόρος πολεμιστής, διαχρονική και η μπαλάντα που γράφτηκε γι’ αυτόν, από την εποχή της ασπίδος και του δόρατος, μέχρι και σήμερα που ο καλός Αμερικάνος "κερνάει" εμπλουτισμένο ουράνιο τους λαούς.
Ανοιχτό "Κουτί της Πανδώρας" τα μέχρι τότε βιώματα του στιχουργού, σε ο,τι αφορά τον προσωπικό και κοινωνικό του παραλληλισμό, και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το περιεχόμενο του "κουτιού" που μας περιγράφει. Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το "Δεύτε τελευταίες εισπνοές" είναι και μία προτροπή για να αποτελέσει στο μυαλό μας μία ανάμνηση ο όπως είχε δημιουργηθεί μέχρι τότε κόσμος, από περιβαλλοντικής και γεωπολιτικής πλευράς, με φρέσκο ακόμη το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ και τις γεωγραφικές ανακατατάξεις στον βαλκανικό χάρτη μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία.
Η τότε πρώτη εμφάνιση του Αλκίνοου, είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητη από τους περισσότερους….. βλέπετε την δεκαετία του ’90 είχαμε "καλομάθει" όσο αναφορά τα ξεκινήματα νέων αξιόλογων καλλιτεχνών και το θεωρούσαμε δεδομένο πως κάθε χρόνο θα μας συστήνονταν αρκετοί! Φτάσαμε στο 2011, με πιο έντονη από ποτέ την μουσική λειψυδρία. Καλό μας κάνει αυτό, γιατί εκτιμήσαμε όσο ποτέ αυτές τις περασμένες εποχές και πλέον δεν μας επηρεάζουν οι φωνές της υποκουλτούρας που προσπαθούν να μας πείσουν πως η νοσταλγία για το μουσικό παρελθόν είναι στοιχείο παρακμής….. αντιθέτως, είναι μια υγιής αντίδραση και αναζήτηση αφορμών για μία νέα αρχή. Αλκίνοος Ιωαννίδης και Νίκος Ζούδιαρης , έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο χώρο της ελληνικής μουσικής και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, μιας και έχουν περάσει από τότε 18 ολόκληρα χρόνια, με κατατεθημένα τα πιο πολλά μουσικά διαπιστευτήριά τους. Οι πιο παλιοί ας σπεύσουν να "ξεθάψουν" αυτό το διαμάντι από την δισκοθήκη τους και να το ξαναερωτευτούν και οι δε νεότεροι, ας χρησιμοποιήσουν αυτόν το δίσκο σαν σημείο αναφοράς, για το χτίσιμο της δισκοθήκης τους.
 
Γράφει η Ιωάννα Φατιόνα Χύζμο
Το 1993 ήταν η χρονιά που ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έκανε αισθητή την παρουσία του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο χώρο της μουσικής. Ο δίσκος με τίτλο «Στην Αγορά του Κόσμου», σε στίχους και μουσική του Νίκου Ζούδιαρη, δεν κατάφερε να αγαπηθεί άμα τη γενέσει του, αλλά η τραγουδιστική συμμετοχή και ουσιαστική βοήθεια της Δήμητρας Γαλάνη συνέβαλε στην αλλαγή αυτής της κατάστασης δεδομένου ότι οι εταιρίες παραγωγής Lyra και Polygram αρχικά είχαν απορρίψει τον δίσκο αυτόν με πολύ άσχημα σχόλια.
Ο Αλκίνοος, ο οποίος κατάγεται από οικογένεια καλλιτεχνών (ο πατέρας του ζωγράφος και ο αδερφός του ποιητής), δε θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει αντίστοιχη πορεία. Είναι από τα παιδιά της μουσικής που εύκολα μπορεί να αγαπηθεί όχι μόνο από τη σεμνότητά του ή τη μελωδική του φωνή αλλά και από την επιλογή που κάνει ως προς τα τραγούδια που ερμηνεύει. Ο πρώτος του δίσκος, τον οποίο γνώρισα λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, είναι συνδεδεμένος με την αγάπη μου για τη μουσική ως τέχνη και όχι απλώς ως μέσο διασκέδασης. Η φωνή του Αλκίνοου, δίνει σώμα στις λέξεις και συνθέτει μια πραγματικότητα στην οποία μπορεί καθένας να τοποθετήσει τον εαυτό του.
Η τύχη του Αλκίνοου ήταν ότι βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος, κι έτσι πέρασε στη συνείδηση του κόσμου ως ένας άξιος εκπρόσωπος του είδους. Άλλωστε από την εποχή της σύστασής του σ’ εμάς ακαριαία κατέλαβε την θέση του στο μουσικό στερέωμα χωρίς ανταγωνισμό, γιατί αυτό που υπηρετεί το κάνει με την εξαιρετική δεξιοτεχνία που του εξασφαλίζουν οι γνώσεις και το καλλιεργημένο πνεύμα του. Από τα πιο γνωστά κι αγαπητά τραγούδια αυτού του δίσκου στο ευρύ κοινό αλλά και σε εμένα είναι το “Στην αγορά του Αλ Χαλίλι”, ένα τραγούδι που με ανατολίτικο ρυθμό και αναφορές ερμηνεύει με ξεχωριστό τρόπο τα αισθήματα ενός άνδρα για μια γυναίκα, όπως επίσης και το “Ζήνωνος”, “το Κουτί της Πανδώρας” αλλά και η “Μπαλάντα του Μισθοφόρου” που θεωρούνται πλέον κλασικά.
Εν γένει τραγούδια που περιλαμβάνονται στο δίσκο ερμηνεύουν αριστοτεχνικά τα βαθύτερα αισθήματα της ψυχής του ανθρώπου καθώς και τα πάθη του. Η Δήμητρα Γαλάνη έδωσε το δικό της στίγμα και ρομαντισμό, ιδίως με το “Τα φιλιά μου θα στα’δινα” χωρίς να εμποδίζει την έκφραση της προσωπικότητας του νέου τότε Αλκίνοου. Έκτοτε ακολούθησε ανοδική πορεία με δίσκους που γνώρισαν εξ’ ίσου μεγάλη επιτυχία. Ο πιο πρόσφατος έχει τίτλο ‘Νεροποντή’ και κυκλοφόρησε το 2009. Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες του ελληνικού  πενταγράμμου εκτός της Δήμητρας Γαλάνη, τον Σωκράτη Μάλαμα, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Διονύση Σαββόπουλο και άλλους.  Ο Νίκος Ζούδιαρης, συνεργάστηκε και στο δεύτερο δίσκο του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο «Όπως μυστικά και ήσυχα» κι έγινε χρυσός.
 
 
Τα τραγούδια
01 Ζήνωνος
02 Στην αγορά του Αλ Χαλίλι
03 Το όνειρο
04 Πόθοι αδιέξοδοι (Δήμητρα Γαλάνη)
05 Καθώς περνά η ώρα
06 Δύσκολοι καιροί
07 Τα φιλιά μου θα στα ΄δινα (Δήμητρα Γαλάνη)
08 Η μπαλάντα του μισθοφόρου
09 Όχι, μην κλαις
10 Το κουτί της Πανδώρας
11 Δεύτε τελευταίες εισπνοές (Δήμητρα Γαλάνη, Αλκίνοος Ιωαννίδης)

Στίχοι, μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Παραγωγή: Plolygram
Διεύθυνση παραγωγής: Δήμητρα Γαλάνη
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #2 Θύμιος Λυμπέρης 24-08-2011 18:37
Παραθέτοντας Βασίλης Χαρδαλιάς:
Το 'Δεύτε τελευταίες εισπνοές' είναι κορυφαίο τραγούδι...κρίμα που ξεχάστηκε

Πολλά τραγούδια ξεχάστηκαν Βασίλη και γι' αυτό φταίει η πλεοψηφία των ραδιοφωνικών σταθμών που παίζουν τραγούδια διαφόρων "κατευθυντήριων γραμμών" και όχι αυτά που έχουν στην ψυχή τους οι εκάστοτε παραγωγοί.
Παράθεση
 
 
0 #1 Βασίλης Χαρδαλιάς 24-08-2011 12:38
Το 'Δεύτε τελευταίες εισπνοές' είναι κορυφαίο τραγούδι...κρίμα που ξεχάστηκε
Παράθεση
 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
20/8/1949 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS