139 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.01.2018
Ορφέας | Main Feed

Οι δίσκοι που αγαπήσαμε

Τάσος Π. Καραντής

Για τον αείμνηστο Διονύση Θεοδόση (1958-1993) έχω κάνει ολόκληρο αφιέρωμα, εδώ στον «ΟΡΦΕΑ» («Διονύσης Θεοδόσης, ο ευαίσθητος κι ευγενικός ερμηνευτής του ελληνικού τραγουδιού»), αφού εκτιμούσα ανέκαθεν τη φωνή του και το ήθος του, ενώ με συγκίνησε και με λύπησε πολύ ο πρόωρος θάνατός του, σε ηλικία μόλις 35 χρονών.
Ο Διονύσης Θεοδόσης μπήκε στη δισκογραφία – με συμμετοχές –  προς τα μέσα των ’80ς, κι αφού τραγούδησε, συμμετέχοντας, Γιάννη Σπανό, Γιώργο Χατζηνάσιο, Χρήστο Νικολόπουλο, Μάριο Τόκα και Μιχάλη Τερζή , έφτασε, με επιμονή κι υπομονή, στον πρώτο του προσωπικό δίσκο, που, δυστυχώς, έμελλε να είναι κι ο τελευταίος του, στα τέλη της δεκαετίας (1989).
Ο δίσκος του αυτός, ήρθε, ύστερα από, σχεδόν, 8 χρόνια στο τραγούδι και 5 στη δισκογραφία. Ήταν, σαφώς, μια περίοδος αναμονής, αλλά και δικαίωσης, μια και το «Όσο κρατάει ένας καφές»(ΜΙΝΟΣ, 1989), όπως ήταν ο τίτλος του, είχε τις βαριές υπογραφές του Θάνου Μικρούτσικου και του Άλκη Αλκαίου, αλλά, σε δυο τραγούδια, και των Κώστα Τριπολίτη και Γιώργου Παυριανού.
Με αφορμή το αφιέρωμά μου στον Θεοδόση, μίλησα με τον Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος και μου είπε ακριβώς πως προέκυψε αυτή η κοινή τους δουλειά :
«Οφείλω να πω – ύστερα από τόσα χρόνια πια – ότι η απόφαση να συνεργαστώ μαζί με το Διονύση δεν ήταν δική μου και δεν ήταν δική μου για τον εξής και μόνο λόγο. Εγώ είχα κάνει τότε ένα δίσκο με τη Χαρούλα(Αλεξίου), το «Η αγάπη είναι ζάλη»(1986) κι ένα με το Βασίλη(Παπακωνσταντίνου) , το «Όλα από χέρι καμένα»(1988). Και, γενικά, κινιόμουνα σε κείμενα που απαιτούσαν μια άλλη αντιμετώπιση από τον τραγουδιστή. Ο Θεοδόσης – τον είχα ακούσει – ήταν ένας πολύ καλός τραγουδιστής, αλλά με μια ατσαλάκωτη ευγένεια, που εγώ - τουλάχιστον σε μένα - την ήθελα τσαλακωμένη. Μου πρότεινε, το 1989, ο Αχιλλέας ο Θεοφίλου, ο παραγωγός, να κάνω ένα δίσκο με το Θεοδόση. Υπήρχε ένα ζήτημα με την εταιρεία (MINOS), ότι, ενώ οι δυο προηγούμενοι δίσκοι (απ’ τους τρεις ενός συμβολαίου που ’χα υπογράψει)που ’χα κάνει με την Αλεξίου και τον Παπακωνσταντίνου, ήταν ονοματισμένοι να γίνουν με τους συγκεκριμένους τραγουδιστές, ο τρίτος θα ήταν κοινή συναινέσει. Κι απ’ την στιγμή που μου πρότειναν το Θεοδόση και μου ήταν συμπαθής, είπα θα το δοκιμάσω. Μάλιστα, είπα στον Αλκαίο, γράψε έχοντας υπόψη σου το Διονύση».
 





Αλλά κι ο Διονύσης Θεοδόσης είχε μιλήσει για τον δίσκο του στον Πάνο Γεραμάνη («ΤΑ ΝΕΑ», 27-10-1989) : «Περίμενα πολλά χρόνια για να φτάσει η στιγμή να τραγουδώ μόνος σε ένα ολόκληρο έργο … Αν βιαζόμουν και είχα κάνει ατομικό δίσκο από τότε, μπορεί να είχα οδηγηθεί σε αρνητικό αποτέλεσμα … Αυτά τα τραγούδια τα έχω αγαπήσει πάρα πολύ και θέλω να φτάσουν στον κόσμο. Είναι ποιοτικά, αλλά όχι ειδικά. Ακούγονται ευχάριστα από πλατύ κοινό … Ο δίσκος μου με τον Μικρούτσικο περιέχει ηλεκτρικές μπαλάντες. Ο ήχος σ’ αυτά τα κομμάτια είναι πιο έντονος απ’ ό,τι θα ήταν σε μια απλή μπαλάντα. Ο Θάνος προσπάθησε σ’ αυτό το έργο του να βγάλει από τη δική μου ερμηνεία, κάτι περισσότερο απ ότι είχα δώσει ως τώρα, σε προηγούμενες ερμηνείες μου.».
Το «Όσο κρατάει ένας καφές» είναι ένας εξαιρετικός δίσκος, με τραγούδια(σε στίχους του Άλκη Αλκαίου), που ξεχώρισαν αμέσως, όπως τα : «Όσο κρατάει ένας καφές» & «Τις νύχτες που κυκλοφορώ»(στίχοι : Γιώργος Παυριανός), αλλά και με άλλα, εξίσου πολύ καλά κομμάτια: «Μια παλιά φωτογραφία», «Με το πλοίο του Φελίνι», «Χίμαιρα» και «Ένας στοιχειωμένος πύργος». Υπάρχει ακόμα και το «Άρλεκιν», σε στίχους του Κώστα Τριπολίτη, όπου το ερμηνεύει ο ίδιος ο Θάνος Μικρούτσικος, όπως, εξάλλου, και το «Η άνοιξη της Πάργας».
Το κυρίαρχο στοιχείο του – σε συνδυασμό με τις μουσικές του Μικρούτσικου και τα λόγια των σπουδαίων στιχουργών – είναι οι ευαίσθητες, εκφραστικές κι ευγενικές ερμηνείες του Διονύση Θεοδόση, τα γνωστά, δηλαδή,  χαρακτηριστικά του ερμηνευτικού προφίλ του. Κι όμως! Ο Θάνος Μικρούτσικος, στην κουβέντα μας για το Διονύση, είχε την ευθύτητα να μου πει πως δεν έμεινε απόλυτα ικανοποιημένος από τις ερμηνείες του! Συγκεκριμένα μου ανέφερε: «Τον ταλαιπώρησα όμως το Διονύση κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του δίσκου. Μου ερχόταν διαβασμένος και τα ’λεγε τα τραγούδια πάνσωστα, αλλά δεν μου ’βγαλε το εσωτερικό ουρλιαχτό, που εγώ χρειάζομαι ακόμα και σε δυο νότες. Ήταν όμως τεχνικά άρτιος.». Μάλιστα μου αφηγήθηκε κι ένα χαρακτηριστικό περιστατικό από τις πρόβες τους : «Θα σου πω για το κομμάτι “Με το πλοίο του Φελίνι”. Ερχόταν ο Διονύσης για πρόβα στο σπίτι μου, καλοσιδερωμένος, με το πουκάμισό του, τα μανικετόκουμπά του, καθαρός. Και του ’λεγα, πάνω στην πρόβα, σκλήρυνε. Σκλήραινε. Αλλά δεν σκλήραινε μέσα του. Γιατί ήταν ένα πολύ ήρεμο κι ευγενέστατο παιδί! Δεν του έβγαινε το εσωτερικό ουρλιαχτό. Μια μέρα, λοιπόν, του είπα, Διονύση ξέρεις πως θα κάνεις πρόβα μόνος σου στο σπίτι το κομμάτι; Θα γδυθείς, θα αρχίσεις να βάφεσαι στο πρόσωπο, να γίνεις άσχημος και θα καταστρέψεις ένα από αυτά τα όμορφα πουκάμισά σου, να του ρίξεις μπογιά! Κι έτσι, να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να μισήσεις τον εαυτό σου! Και να βγάλεις μια κραυγή! Δεν μου την έβγαλε αυτήν την κραυγή, αλλά, δεν μπορώ και να μην ομολογήσω ότι ήταν πολύ καλές οι ερμηνείες του.».
Έχουν φυσικά βαρύτητα τα λεγόμενα του Θάνου Μικρούτσικου, μια κι είναι ο δημιουργός των τραγουδιών, κι αυτός ξέρει τι ζητούσε από τον ερμηνευτή του. Θα μπορούσα, ακόμα, και να φανταστώ, για παράδειγμα, το «Με το πλοίο του Φελίνι », όπως θα το ήθελε να το ακούσει ο Μικρούτσικος, ίσως, με την κραυγή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου ή την δραματικότητα του Γιώργου Νταλάρα ή, ακόμα, και με το πάθος του Γιάννη Πάριου(με τον οποίον φλέρταρε καλλιτεχνικά στα τέλη των ‘80ς ο Μικρούτσικος, αν και δεν προέκυψε, τελικά, δισκογραφική συνεργασία τους, αλλά μόνο live το 1987),αλλά, πιστεύω ακράδαντα, ότι κανένας από αυτούς τους μεγάλους ερμηνευτές, δεν θα  έβγαζε την ευαισθησία κι αυτό το εύθραυστο του Διονύση Θεοδόση! Κι είναι αυτή η μοναδικότητά του που δίνει στα κομμάτια έναν αυθεντικό λυρισμό που δεν τον βρίσκουμε σε άλλο δίσκο του Μικρούτσικου. Μου είπε, στην κουβέντα μας, ο Μικρούτσικος, ότι ο Θεοδόσης ήταν ιδανικός για να τραγουδήσει Σπανό, αλλά, υπό ένα πρίσμα, κατάφερε, λόγω των ερμηνειών του, να χαρίσει έναν λυρικό δίσκο στη δισκογραφία του Θάνου Μικρούτσικου!  
 


 
 
Ο δίσκος κυκλοφόρησε, φυσικά, σε βινύλιο, και δεν έκανε εμπορική επιτυχία, παρότι όλο το κόνσεπτ (συνθέσεις – στίχοι - ερμηνείες) είναι εξαιρετικό. Βέβαια, μην ξεχνάμε, πως ήταν ο πρώτος προσωπικός δίσκος ενός νέου τραγουδιστή και – το κυριότερο – δεν πρόλαβε να τα περάσει ζωντανά τα τραγούδια στον κόσμο ο Διονύσης Θεοδόσης. Πρόλαβε μόνο στις συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα στο «ΑΤΤΙΚΟΝ», το 1990, όπου συμμετείχε, κι είπε μερικά (απ’ όσο θυμάμαι – μια κι είχα παρακολουθήσει τις παραστάσεις αυτές – τα: «Όσο κρατάει ένας καφές», «Μια παλιά φωτογραφία», «Τις νύχτες που κυκλοφορώ» & «Μαγική πόλη»).
Την ίδια αυτή χρονιά, το ’90 προς το ’91, προέκυψε και το πρόβλημα της υγείας του, που τον ανάγκασε  να σταματήσει το τραγούδι. Το ’91 - ’93 πηγαινοερχόταν στην Αγγλία για θεραπείες και τον τελευταίο 1,5 χρόνο, πριν πεθάνει, δεν ήρθε σχεδόν καθόλου πίσω στην Ελλάδα.
Αξίζει, ακόμα, να αναφέρω, για την ιστορία, ότι τις δεύτερες φωνές στο δίσκο του τις κάνει η Ελένη Τσαλιγοπούλου, την ηχοληψία και το remix ο Γιώργος Ανδρέου, η ενορχήστρωση είναι του Θάνου Μικρούτσικου και του Γιάννη Ιωάννου, ενώ η διεύθυνση ορχήστρας του Γιάννη Ιωάννου. Παίζουν οι μουσικοί: Γιάννης Ιωάννου(πιάνο - πλήκτρα), Παναγιώτης Σαμαράς (κιθάρα), Γιάννης Σαρόγλου(μπάσο), Γιώργος Τσουπάκης(ντραμς), Κώστας Νικολόπουλος (κιθάρα). Παραγωγός του δίσκου είναι ο Αχιλλέας Θεοφίλου.  
Όταν καθιερώθηκε το cd, ο δίσκος του Διονύση Θεοδόση κυκλοφόρησε και σ’ αυτή τη μορφή, και, πριν 2-3 χρόνια, διατέθηκε ξανά, σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή, περιμένοντας, 20 χρόνια μετά, τους ευαίσθητους της νέας γενιάς ακροατών να τον ανακαλύψουν.
 
Τα τραγούδια του δίσκου
01 ΟΣΟ ΚΡΑΤΑΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΦΕΣ
02 ΑΡΛΕΚΙΝ
03 ΔΡΟΜΟΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ
04 ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
05 ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ
06 ΜΕ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΟΥ ΦΕΛΙΝΙ
07 ΧΙΜΑΙΡΑ
08 ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ Σ' ΕΝΑ ΜΠΑΡΑΚΙ
09 ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ
10 ΕΞΠΡΕΣ
11 ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ
12 ΕΝΑΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ
13 Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΓΑΣ
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το παραμύθι της τέχνης λέει πάντα την αλήθεια
Διονύσης Σαββόπουλος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

24/1/2012 Πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας, λίγες ώρες μετά από τροχαίο δυστύχημα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.