116 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2018
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες, από το να ξεκινούν τη δισκογραφία τους μ’ έναν πλατινένιο δίσκο των 100.000 πωλήσεων! Αυτό συνέβη λοιπόν, με τους δίδυμους αδερφούς τραγουδοποιούς Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα, όπου το 1985, με το δίσκο τους «Ζεστά ποτά» ήρθαν και ζέσταναν για πάντα τις καρδιές μας!
Υπεύθυνος – παραγωγός της πρώτης τους αυτής δουλειάς, ήταν ο εκκεντρικός στιχουργός Μανώλης Ρασούλης, ο οποίος εξηγεί, στο σημείωμά του, τις δυσκολίες και τις ταλαιπωρίες που πέρασαν για χρόνια οι Κατσιμιχαίοι, μέχρι να καταφέρουν, με τη βοήθειά του, να εκδώσουν το δίσκο τους. Οι ίδιες, βέβαια, αυτές συνθήκες συνέχισαν να υφίστανται στη δισκογραφία μας και τα μετέπειτα χρόνια. Οι ίδιοι οι Κατσιμιχαίοι είχαν εξομολογηθεί – σε τηλεοπτική συνέντευξή τους το 2006, με αφορμή την κυκλοφορία της «Μουσικής αυτοβιογραφίας» τους – ότι, με καθυστέρηση 10 χρόνων, ανακάλυψαν πως, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τους είχε δώσει μια κασέτα με τραγούδια του, ο, άγνωστος τότε, Χρήστος Θηβαίος, την οποία δεν βρήκαν το χρόνο να την ακούσουν ποτέ …

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας το 1985, τη χρονιά που κυκλοφόρησαν τα Ζεστά ΠοτάΠολύ ρεαλιστικά κι εύστοχα, λοιπόν, είναι αυτά που επισημαίνει τότε ο Ρασούλης στο οπισθόφυλλο του δίσκου κι ας τα υπογράφει, με διπλό όνομα ως Μανώλης Ρασούλης – Σουάμι Ντέβα Παρινίτο, μια και τότε περνούσε την ινδουιστική φάση του(!) : «Η καλλιτεχνική οντότητα του Χάρη και του Πάνου είναι αυθεντικότατη φύσει και θέσει και τα τραγούδια τους κινούνται ολοταχώς προς τη χρυσή τομή του νεοελληνικού τραγουδιού και είναι τόσο ανθρώπινα που τα αισθάνομαι σαν ζεστά ποτά, μέσα σε ύπουλα παγωμένη νύχτα του χειμώνα. Δεν είναι απλώς ελληνικά τραγούδια. Είναι ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ που φανερώνουν ελληνικές υπάρξεις, που χύνονται στη γλυκύτητα του τραγουδιού της ανθρώπινης φυλής.».
Από την πλευρά τους, ο Χάρης κι ο Πάνος Κατσιμίχας, στο δικό τους σημείωμα, εξηγούν τα τι και πως της έκδοσης, καθώς και το εξώφυλλό της, ενώ δεν ξεχνούν και τις ουσιαστικές ευχαριστίες : «Έξω από κάποιο βενζινάδικο της γειτονιάς μας, υπάρχει ένα αυτόματο μηχάνημα με αναψυκτικά και καφέδες. Είναι το στέκι μας, κάτι σαν υπαίθριο καφενείο για δύο, εκεί που καταλήγουν πάντα οι μεταμεσονύχτιες βόλτες και συζητήσεις μας εδώ και χρόνια. Τα δέκα τραγούδια του δίσκου φτιάχτηκαν από το 1977(Φάνης) μέχρι και το 1984 και η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι κατά κάποιο τρόπο το ενδέκατο, αφού περιέχει και τον έμμεσο τίτλο του δίσκου “ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ”. Ευχαριστούμε πολύ τους φίλους μας Γιάννη και Νίκο που μας βοήθησαν να δώσουμε στα τραγούδια αυτά την τελική τους μορφή και ατμόσφαιρα.».
Οι Κατσιμιχαίοι με το Γιώργο Νταλάρα το 1985Τα «Ζεστά ποτά», αδιαμφισβήτητα, είναι – 25 χρόνια μετά την κυκλοφορία τους – μια δουλειά, πρωτότυπη τότε, διαχρονική σήμερα, με 10 πολύ καλά τραγούδια, που συνδυάζουν, αριστοτεχνικά, μέσα τους, την ελληνική(λαϊκή κι έντεχνη) με την δυτική(ροκ) μουσική παράδοση. Ο στίχος τους είναι κοινωνικός κι ερωτικός, με ποιητικές καταβολές, μα κι άμεσος, όπως οφείλει και πρέπει να είναι ο στίχος στα τραγούδια. Οφείλω να τονίσω την καθοριστική συμβολή στον ήχο των κομματιών, του Νίκου Αντύπα και του Γιάννη Σπάθα, οι οποίοι έκαναν, εξάλλου, την ενορχήστρωση κι έπαιξαν κι όλα τα όργανα. Έπαιξαν ακόμα, ο Φίλιππος Τσεμπερούλης(σαξόφωνο), ο Χρήστος Μπάρλας(ακορντεόν) κι ο Πάνος Κατσιμίχας(φυσαρμόνικα). Με μια λέξη, τα «Ζεστά ποτά» είναι ένας σπουδαίος κλασικός δίσκος του ελληνικού τραγουδιού κι είναι συμβολικό μα και δίκαιο, που, η δεύτερη επανέκδοσή του σε cd(EMI), το 2002, συμπεριλήφθηκε στη σειρά «Οι 100 μεγάλες ηχογραφήσεις του αιώνα».
Οι μεγάλες επιτυχίες του δίσκου ήταν, αρχικά, τα, εύπεπτα για το πλατύ κοινό, αλλά, όντως, πολύ όμορφα κομμάτια, «Ρίτα Ριτάκι» και «Μια βραδιά στο Λούκι», που έγιναν και σουξέ της εποχής! Αυτά και παίχτηκαν κατά κόρον από το τότε κρατικό ραδιόφωνο, αφού πάντα έτσι λειτουργούσαν – για να μην έχουμε αυταπάτες παρελθοντολαγνείας - οι παραγωγοί του ραδιοφώνου, επέλεγαν τα πιο ευρείας , από ήχο και στίχο, αποδοχής κομμάτια. Το ίδιο γινόταν και τη δεκαετία του ’70, όπου παίζονταν και γίνονταν μεγάλες επιτυχίες τα πιο εξωστρεφή τραγούδια του Λοίζου, του Κουγιουμτζή, του Μούτση κ.ά., το ίδιο γίνεται και στις μέρες μας με τα πάμπολλα ιδιωτικά ραδιόφωνα. Το μόνο που αλλάζει είναι, ίσως, η ποιότητα κι η έμπνευση, τότε και σήμερα. Τα τραγουδια από τα Ζεστά Ποτά ακούστηκαν στις παραστάσεις των Κατσιμιχαίων με το Νταλάρα στο Περοκέ το χειμώνα 1985 - 1986Το έχει πει, έξυπνα, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος : «ο “Χρυσός Αιώνας του Περικλή” βάστηξε μόνο λίγα χρόνια»! Για να επανέλθω, λοιπόν, πάνω στο εξώφυλλο της έκδοσης βινυλίου των «Ζεστών ποτών», υπήρχε μια αυτοκόλλητη ετικέτα που έγραφε «περιέχει την επιτυχία “Ρίτα Ριτάκι”»! Από εκεί και πέρα, πήραν “το δρόμο τους” κι άλλα κομμάτια, όπως ο «Φάνης» και το «Υπόγειο».
Όλοι οι συντελεστές του δίσκουΗ επιτυχία του δίσκου, αλλά κι η ποιότητα κι αυθεντικότητα, όλου του υλικού του, οδήγησαν, την ίδια χρονιά, το 1985, στη συνεργασία του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα με τον Γιώργο Νταλάρα, όπου, πράγματι εμφανίστηκαν μαζί του, τη χειμερινή περίοδο 1985-1986 στις παραστάσεις του στο θέατρο «Περοκέ» στο Μεταξουργείο. Ο Γιώργος Νταλάρας έγραφε γι’ αυτήν τη συνεργασία στο πρόγραμμα : «Είναι που τα παιδιά, ο Χάρης κι ο Πάνος, έχουν να πουν διαφορετικά πράγματα με το σπάνιο ήθος τους και το δικό τους τρόπο, πράγματα που μας ενδιαφέρουν, ζητώντας μια πρόταση για τη ζωή που γίνεται τραγούδι». Κι οι Κατσιμιχαίοι με τη σειρά τους : «Συμμετέχοντας σ’ αυτή την παράσταση εκπληρώνουμε κάποιο παληό, ντροπαλό όνειρο. Να τραγουδήσουμε μαζί μ’ έναν απ’ τους ανθρώπους που συντρόφεψαν τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας μας. Ο Γιώργος(Νταλάρας) μας βοήθησε τότε να αγαπήσουμε συνειδητά εκείνο που από παιδιά “ζούσαμε” χωρίς όμως να το υποπτευόμαστε. Τη λαϊκή μουσική. Ο πρώτος μας δίσκος ήταν τα “Ζεστά ποτά”. Δεν τον θεωρήσαμε σαν πρώτο βήμα για κάποιο επάγγελμα. Ήταν για μας σα να στέλναμε ένα γράμμα σε φίλους που δεν μας γνώριζαν, αλλά ξέραμε καλά ότι κάπου υπάρχουν και περιμένουν ένα νεύμα για να μας απαντήσουν. Ο Γιώργος(Νταλάρας) απάντησε πρώτος-πρώτος και το ότι βρισκόμαστε τώρα όλοι μαζί, εδώ μπροστά σας, δεν είναι τυχαίο.». Η στρογγυλή ετικέτα με την επιτυχία Ρίτα Ριτάκι στο εξώφυλλοΑπό τότε δημιουργήθηκε και μια παντοτινή αδερφική φιλία μεταξύ τους. Οι Κατσιμιχαίοι – στα πλαίσια αυτής της φιλικής οικειότητας – ήταν αυτοί που έβγαλαν και το παρατσούκλι “θείος” στο Νταλάρα κι ας ήταν μόλις 3 χρόνια μικρότεροί του. Αν, πάντως, οι Κατσιμιχαίοι οφείλουν στον Ρασούλη την είσοδό τους στη δισκογραφία, στο Νταλάρα οφείλουν το πέρασμά τους στα μεγάλα ακροατήρια. Την εποχή εκείνη ο Νταλάρας ερχόταν από τις 700.000 πωλήσεις του live ιστορικού δίσκου του «Τα τραγούδια μου» από τον «ΟΡΦΕΑ»(1983), από το ρεκόρ των δύο sold out συναυλιών του στο Ολυμπιακό Στάδιο(1983) κι από την, εξίσου επιτυχημένη, συνεργασία - γεγονός με την Αλεξίου στο θέατρο «Τέντα» στη Συγγρού(1984). Ο Νταλάρας τότε είχε τη δημοφιλία – τηρουμένων των αναλογιών – που έχει στις μέρες μας ο Χατζηγιάννης κι έτσι, οι Κατσιμιχαίοι, μέσω της συνεργασίας τους μαζί του, εκτινάχτηκαν αμέσως! Ιδιαίτερα, όταν τις εμφανίσεις στο «Περοκέ», τις ακολούθησαν, μέσα σ’ ένα χρόνο, συμμετοχές τόσο στις περιοδείες του Νταλάρα, στην Ελλάδα, καθώς και στην Ευρώπη! Μέχρι και στο φεστιβάλ της ΚΝΕ, το Σεπτέμβρη του 1986, στην Καισαριανή, τραγούδησαν μαζί! Ακόμα, εμφανίστηκαν μαζί του, την ίδια περίοδο, σε πολλές τηλεοπτικές, μεγάλης τηλεθέασης, εκπομπές, από τους «Ρεπόρτερ» των Χαρδαβέλα – Λιάνη - Δημαρά, μέχρι την «Πρόβα» της αείμνηστης Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου κι όχι μόνο! Όχι ότι οι Κατσιμιχαίοι δεν είχαν τη μεγάλη αξία τους, αλλά πρέπει να καταγράφεται η συγκυρία κι η αλήθεια!
Στο πρόγραμμα λοιπόν στο «Περοκέ», με το Νταλάρα, παρουσίασαν οι Κατσιμιχαίοι στο ευρύ κοινό τα «Ζεστά ποτά» κι επειδή είχα παρακολουθήσει αυτές τις επιτυχημένες παραστάσεις, θυμάμαι ότι έπαιζαν τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου. Έτσι, εκτός των σουξέ «Ρίτα Ριτάκι» και «Μια βραδιά στο Λούκι», ακούγονταν και τα «Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα», «Προσωπικές οπτασίες», «Υπόγειο» κι ενίοτε το «Κορίτσια της συγγνώμης» συνήθως μαζί με το Νταλάρα, όπως, μαζί, οι τρεις τους, έλεγαν το «Φάνη», αλλά και το «Γέλα πουλί μου», το οποίο μάλιστα αποτελούσε το φινάλε του προγράμματος!
Ο δίσκος αυτός όμως πέρα, από όλα, πέρα κι από τον δραματικό «Φάνη», περιέχει το εκπληκτικό «Υπόγειο», σε ποίηση της Ρίτας Μπούμη - Παπά, το δυνατό πολιτικό κομμάτι «Για ένα κομμάτι ψωμί», αλλά και το κάπως αδικημένο μα συγκλονιστικό «Τις Κυριακές από παιδί τις σιχαινόμουνα».
Πρόσφατα τα «Ζεστά ποτά» δόθηκαν μέσω της εφημερίδας «Real News», όσοι δεν τα προμηθευτήκατε, αναζητήστε τα, αυτός δίσκος ανήκει σ’ αυτούς που λέγεται “ότι δεν πρέπει να λείπει από τη δισκοθήκη σας”, αλλά κυρίως, από “τις καρδιές σας”, θα συμπλήρωνα.


ΧΑΡΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ

COLUMBIA, 1985


ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ
01 ΠΑΙΞΕ ΒΡΑΧΝΗ ΜΟΥ ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ
02 ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ
03 ΦΑΝΗΣ
04 ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΤΙΣ ΣΙΧΑΙΝΟΜΟΥΝΑ
05 ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΛΟΥΚΙ
06 ΡΙΤΑ - ΡΙΤΑΚΙ
07 ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΩΜΙ
08 ΥΠΟΓΕΙΟ
09 ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΝΩΜΗΣ
10 ΓΕΛΑ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εμένα δε με νοιάζει να μην έχω τίποτα, ίσα - ίσα μάλιστα, γιατί αλλιώς θα ντρεπόμουνα κιόλας.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS