91 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
28.04.2017
Ορφέας | Main Feed
Open Air Cinema
Αναζήτηση με tags

Για το Open Air Cinema μίλησε στον Ορφέα η υπεύθυνη επικοινωνίας της «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, Μόνικα Κασάνη. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ κινηματογράφου, στο οποίο προβάλλονται ταινίες τόσο του Ευρωπαϊκού όσο και του Αμερικανικού κινηματογράφου και θα πραγματοποιηθεί από τις 12 έως τις 14 Ιουλίου στον πασίγνωστο πολιτιστικό χώρο της «Τεχνόπολις» στο Γκάζι.

 

 

 

 

Από την Σκανδιναβία στο Χόλυγουντ. Αλήθεια τι σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι δυο χώρες σε φιλμικό επίπεδο;
Ανέκαθεν ο Ευρωπαϊκός κινηματογράφος ξεχώριζε για το πρωτότυπο σενάριο, τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία του. Ο άνθρωπος που συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό στην ανάδειξη του ευρωπαϊκού κινηματογράφου διεθνώς, ο Μπέργκμαν, ήταν Σκανδιναβός και έχει καθιερώσει μια μακρά και ουσιαστική παράδοση κινηματογράφου εκεί, με αποτέλεσμα να έχουμε εκπληκτικούς δημιουργούς από τις χώρες αυτές που διαπρέπουν σήμερα, πχ. ο Τρίερ. Επίσης, μέσα στην τελευταία δεκαετία οι σκανδιναβικές χώρες έχουν λάβει μέρος και διακριθεί σε διάφορα φεστιβάλ, επιβεβαιώνοντας την παράδοση που τους θέλει πρωτοπόρους σε ορισμένα κινηματογραφικά ζητήματα. Τα τελευταία χρόνια η τάση στο Hollywood είναι τα remake ευρωπαϊκών ταινιών που ενίοτε γίνονται και blockbuster. Επομένως, εφόσον έχει θεσμοθετηθεί ένας επιτυχημένος δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο διαφορετικές σχολές κινηματογράφησης, όπως η ευρωπαϊκή και η αμερικανική, η Τεχνόπολη είναι ιδιαίτερα ευτυχής που θα φωτίσει παραπάνω τη σχέση αυτή.

Γιατί πιστεύετε πως οι Σκανδιναβικές ταινίες που προβάλετε στο φεστιβάλ  δεν έκαναν την αντίστοιχη επιτυχία και δεν απόκτησαν μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα, σε σχέση με τις αμερικάνικες; Που στην ουσία ήταν απλά ριμέικ και μάλιστα όχι και τόσο καλά ποιοτικά;
Οι λόγοι νομίζω είναι δύο. Οι αμερικανικές παραγωγές έχουν εξασφαλισμένη διανομή στις περισσότερες χώρες, κάτι που βέβαια δε συμβαίνει στην περίπτωση των ευρωπαϊκών αν δεν καταφέρουν να διακριθούν σε κάποιο φεστιβάλ. Επιπλέον, η αμερικανική σχολή έχει κατορθώσει να παγιωθεί ως βασική σύμβαση κινηματογράφησης στη συνείδηση των περισσότερων, σε σημείο που να δυσκολευόμαστε πολλές φορές να εμπλακούμε στην αφήγηση άλλων σχολών. Λογικό είναι, επομένως, μια αμερικανική ταινία να έχει μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από μια ευρωπαϊκή. Θα ήθελα επίσης να εκφράσω τον προβληματισμό μου σχετικά με το κατά πόσον είναι απλό να κάνει κανείς ένα ριμέικ, εφόσον τα παραδείγματα ταινιών που είναι remake παλαιότερων αλλά είχαν μεγαλύτερη επιτυχία είναι αρκετά. Όσο για το ζήτημα της ποιότητας, κάθε ταινία πρέπει να κρίνεται με βάση τα δεδομένα της, πχ από ποιον έγινε, πότε γυρίστηκε, σε ποιον απευθύνεται κλπ, για να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Η φιλοσοφία του αμερικάνικου κινηματογράφου και μιλώ για αυτή των μεγάλων στούντιο και όχι του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου βασίζεται στο ρητό: Μεγάλα budget, μεγάλες ταινίες, άρα και πολλά κέρδη. Η Σκανδιναβία και γενικά η Ευρώπη έχει μικρότερα budget, αλλά μεγάλη καρδιά. Και οι ιστορίες τους η , η σκηνοθεσία τους δεν βασίζεται στην επιφάνεια. Δεν στηρίζονται στα πολλά εφέ και την καταιγιστική δράση. Συμφωνείται η διαφωνείτε με αυτό, και κατά πόσο μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτή την «Αμερικανιά» που έχει κατακτήσει τα πάντα;
Δεν είναι λίγο κλισέ το δίπολο «Αμερική ίσον κερδοσκοπία και Ευρώπη ίσον κουλτούρα»; Ας μην ξεχνάμε πως ο παράγοντας budget είναι καθοριστικός για μια ταινία. Δε γίνεται να ξέρουμε πως θα κινηματογραφούσαν οι Αμερικάνοι με μικρότερο προϋπολογισμό, ούτε πως θα το έκαναν οι ευρωπαίοι με πολύ μεγαλύτερο. Ακούγομαι σαν υπέρμαχος του Hollywood, αλλά θεωρώ πως γίνεται μια πολύ σημαντική προσπάθεια ακόμα και από μεγάλα αμερικανικά studios να αναβαθμίσουν την «ποιότητα» των ταινιών τους. Υπάρχει, επίσης, μια τάση στους ευρωπαίους δημιουργούς να πλησιάσουν τον αμερικανικό τρόπο κινηματογράφησης προκειμένου να αγγίξουν την εμπορική επιτυχία. Νομίζω, όμως, πως κάθε γενίκευση είναι επισφαλής. Όσον αφορά στο αν η «Αμερικανιά» έχει κατακτήσει τα πάντα, θα πρέπει όλοι να κάνουμε την αυτοκριτική μας!

Πιστεύετε πως το κοινό στα χρόνια που διανύουμε προτιμά ταινίες όχι τόσο εσωστρεφείς, η με βαθύτερα νοήματα και καταφεύγει στην εύκολη λύση μιας περιπέτειας, χωρίς καλό σενάριο, ανάλυση των χαρακτήρων, και προβλέψιμο, η χαρούμενο τέλος, και σταρ πρωταγωνιστές;  Γιατί πως αλλιώς μπορώ να εξηγήσω την περίπτωση της αμερικάνικης έκδοσης του INSOMNIA, η του  το Κορίτσι με το τατουάζ από τις αντίστοιχες Σκανδιναβικές παραγωγές;
Θα αναφερθώ και πάλι στη σύμβαση που έχει κανείς στη συνείδησή του για την κινηματογράφηση, αν και νομίζω ότι η ταινία που διαλέγουμε να δούμε έχει να κάνει με τη διάθεσή μας κάθε στιγμή. Οι περιπέτειες είναι ένα αγαπητό είδος για το κοινό και σε αυτό οι Αμερικάνοι έχουν μεγάλη παράδοση, επιρροές από την οποία δεν θα αρνιόταν κάθε ειλικρινής ευρωπαίος σκηνοθέτης.  Ο βασικός λόγος για να κάνει κανείς ένα remake είναι ο ίδιος με αυτόν που οδηγεί ένα σκηνοθέτη να κάνει μια οποιαδήποτε ταινία: το σενάριο. Επομένως, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ταυτίζονται επ’ αυτού από τη στιγμή που πραγματεύονται το ίδιο θέμα. Η απόδοση του σεναρίου είναι θέμα προσωπικότητας, αλλά κυρίως θέμα επιδιώξεων, οπότε πάλι δεν θα μπορούσαμε να γενικεύσουμε. Θα συμφωνήσω μαζί σας όσον αφορά στην καταλυτική παρουσία των Al Pacino και Robin Williams ως προς την εμπορική επιτυχία στο αμερικανικό Insomnia, αλλά η Rooney Mara που πρωταγωνίστησε στο αμερικανικό Κορίτσι με το Τατουάζ κάθε άλλο παρά star ήταν όταν επελέγη για τον ρόλο.

Θα έχετε στο μέλλον και άλλες τέτοιες αντιστοιχίες μεταξύ δυο χωρών και στην παραγωγή των ταινιών που σκηνοθετούν , στο φεστιβάλ σας;
Βρίσκω πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα η αντιπαράθεση όταν υπάρχει ένα κοινό σημείο αναφοράς. Είναι στα σχέδιά μας να φιλοξενήσουμε κι άλλα αφιερώματα, όχι αναγκαστικά σε πλαίσιο χωρών, ίσως σχετικά με το πώς πραγματεύονται δημιουργοί διαφορετικής κουλτούρας ένα συγκεκριμένο θέμα, πχ τη βία ή την εκδίκηση.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άγγιξα, αγάπησα, έσκαψα, σύναξα θλίψη, γέμισα βοή.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/4/1899 Γεννήθηκε ο αμερικανός πιανίστας της jazz Edward Kennedy "Duke" Ellington
29/4/1930 Πέθανε χτυπημένη από τη φυματίωση η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη

ΤΥΧΑΙΑ TAGS