176 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
29.05.2017
Ορφέας | Main Feed
Conchita Wurst
Αναζήτηση με tags

Conchita Wurst: Νίκησε η διαφορετικότητα ή η κακογουστιά;

Γράφει ο Δημήτρης Βαγενάς


«Ζούμε στην εποχή της εικόνας», μας λέγαν οι φιλόλογοι στο λύκειο και τελικά η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι απλώς μια φράση – μπαλαντέρ που κοτσάρεται εύκολα σε κάθε έκθεση, αφού ανταποκρίνεται πέρα για πέρα στην πραγματικότητα. Σε κάθε εκπομπή της τηλεόρασης βλέπουμε μακιγιαρισμένες ξανθιές με εντυπωσιακές τουαλέτες, στις χολιγουντιανές ταινίες παρακολουθούμε μπρατσωμένα αγόρια να υποδύονται τους αρχαίους Έλληνες, για να μην αναφερθώ στα περιοδικά και στις διαφημίσεις… Είναι επόμενο, λοιπόν, μια γυναίκα με μούσι, μια τρανσέξουαλ που διατηρεί ακόμα κάποια αντρικά χαρακτηριστικά ή ένας άντρας με φόρεμα – για να αναφερθώ σε κάποιους από τους χαρακτηρισμούς που μπορεί να δώσει κάποιος στην Conchita – να ενοχλεί και να αηδιάζει… Γιατί σου λέει ο άλλος «δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι, αλλά αυτό το θέαμα ενοχλεί την αισθητική μου!».

Δε θα μιλήσω, λοιπόν, για τους ρατσιστές και τους φασίστες, αλλά για τους «προοδευτικούς» και τους «διανοούμενους», που και για τα ερωτικά ποιήματα του Καβάφη συζητούν με τους φίλους τους, και η «Ζωή της Αντέλ» τους άρεσε, και με το «Κλουβί με τις τρελές» διασκέδασαν, τους ενόχλησε, όμως, η Conchita, καθαρά και μόνο για το γούστο της.  


Με την άνοδο της Χρυσής Αυγής και με την εμφάνιση πολλών μεταναστών στη χώρα μας, συνηθίσαμε να μιλάμε για «ρατσισμό» και «στερεότυπα», έχοντας στο μυαλό μας τον εθνικιστή που επιτίθεται σ’ έναν έγχρωμο, ή τον θρησκόληπτο που αρνείται να νοικιάσει το σπίτι του σε τρανσέξουαλ. Παρόλα αυτά, ο ρατσισμός αφορά πολύ περισσότερα άτομα και πολύ περισσότερες συμπεριφορές, στις οποίες προβαίνουμε – εκούσια ή μη – όλοι μας, ακόμα και όσοι αυτο-προσδιορίζονται ως «προοδευτικοί».

Έχοντας μεγαλώσει σε μια κοινωνία που δύσκολα ανέχεται τη διαφορετικότητα, συνηθίσαμε να κοιτάζουμε με περιέργεια ένα παιδί με σύνδρομο down που βρίσκεται τυχαία στο δρόμο μας ή ένα άτομο με τεχνητό μέλος που περπατάει με δυσκολία, μάθαμε πως ο φυσικός χώρος του μεταλά είναι το πάρκο και της γκοθού τα μπαρ, και τους κοιτάμε σαν αξιοπερίεργα αν διασταυρωθούμε μαζί τους στο ταχυδρομείο ή στην εφορία, κρυφογελάμε με μια ηλικιωμένη που δε δέχεται να συμβιβαστεί με την ηλικία της και κυκλοφορεί με φούξια («στο κάτω – κάτω αυτή φταίει που γίνεται ρεζίλι»), και φυσικά θα σχολιάσουμε την υπέρβαρη που δείχνει ν’ αδιαφορεί για την εμφάνισή της και δε δέχεται να κάνει δίαιτα… Ακόμη, θα χαρακτηρίσουμε «ψώνιο» όποια κάνει γιόγκα ή είναι χορτοφάγος, «γραφικό» όποιον δηλώνει βουδιστής, ακόμα κι εκείνον που πηγαίνει κάθε Κυριακή στην εκκλησία χωρίς να ενοχλεί κανέναν και χωρίς να δογματίζει, θα τον πούμε «θεούσο» και «συντηρητικό», στην προσπάθειά μας να διώξουμε το φασισμό και οποιονδήποτε θεωρούμε πως τον αντιπροσωπεύει.

 Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για τους περισσότερους, δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα παραδείγματα φαίνεται ν’ αποτελούν τις πιο «light» κι ανώδυνες μορφές ρατσισμού – στο κάτω – κάτω γιατί να μας απασχολήσει η πλούσια κυρία των βορείων προαστίων  που δεν έχει τι να κάνει και το ‘χει ρίξει στη χορτοφαγία, απ’ τη στιγμή που καθημερινά τόσοι άνθρωποι γίνονται αντικείμενο βίας και ρατσισμού;

Κι όμως, πρέπει να μας απασχολήσει και αυτή, εφόσον πολλοί θεωρούν πως η συμπεριφορά της παρεκκλίνει από το φυσιολογικό και δεν ανταποκρίνεται στις κυρίαρχες νόρμες, με αποτέλεσμα η εν λόγω κυρία να γίνεται, εν τέλει, αντικείμενο γελοιοποίησης, μόνο και μόνο επειδή οι προτιμήσεις της δεν ταιριάζουν με τις προτιμήσεις του μέσου ανθρώπου, επειδή απλά επιλέγει κάτι διαφορετικό, βγάζοντας το κρέας από τη διατροφή της! Από ένα τόσο απλό και ίσως ασήμαντο παράδειγμα, μπορούμε να φτάσουμε στο συμπέρασμα πως μ’ ευκολία μπορούμε να κοροϊδέψουμε οποιονδήποτε κάνει κάτι το διαφορετικό και το μη «φυσιολογικό», αφού αν μας ενοχλεί μια ηλικιωμένη με φούξια ρούχα, γιατί να μη μας ενοχλήσει ένα κορίτσι με αντρικό κούρεμα ή ένα θηλυπρεπές αγόρι;


Όλα αυτά, ωστόσο, δεν αρκούν για να πείσουν κάποιον που, ίσως και δικαίως, σοκάρεται βλέποντας μια drag queen με μούσι – άλλωστε ο αντίλογος φαντάζει εύκολος και εύλογος: «μέσω της υπερβολής θα εξαλείψουμε το ρατσισμό;» και «μήπως, τελικά, δε νίκησε η διαφορετικότητα αλλά η κακογουστιά;».

 Κι όμως, μια κοινωνία που έχει μάθει να δείχνει με το δάχτυλο καθετί διαφορετικό, χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ για να καταλάβει πως δεν είναι απαραίτητο να ντυνόμαστε και να συμπεριφερόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο, πως η κοπέλα με τη τζιν φούστα δεν είναι πιο φυσιολογική από την γκοθού που κυκλοφορεί με μαύρα μέρα μεσημέρι, και πως όποιος δε συμμορφώνεται με τις κυρίαρχες νόρμες δεν είναι ούτε γραφικός, ούτε ανώμαλος. Όσο για τη δεύτερη ερώτηση, το γούστο είναι ούτως ή άλλως κάτι το καθαρά υποκειμενικό, και νομίζω πως αισθητική του «προοδευτικού» και του «διανοούμενου» που προσβάλλεται από μια drag queen με μούσι, ενδεχομένως θα προσβληθεί και από μια ομοφυλόφιλη με αντρικό κούρεμα ή από έναν γκέι με γυναικείες κινήσεις, μήπως, λοιπόν, καταβάθος, κάποιοι θα προτιμούσαν ορισμένα κορίτσια να ντύνονται πιο «γυναικεία» και ορισμένα αγόρια να «ισιώσουν»; Και μήπως η κλισέ φράση «εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι, αρκεί να μην προκαλούν» κρύβει αρκετή ομοφοβία και μπόλικο ρατσισμό; Γιατί πώς, ακριβώς, ορίζονται οι συμπεριφορές που προκαλούν; Άραγε, πόσοι από αυτούς που «δεν έχουν πρόβλημα» θα ενοχλούνταν από ένα ζευγάρι αγοριών που περπατάει χεράκι – χεράκι;


Η ενόχληση και η αηδία που δείχνουμε, λοιπόν, για κάτι που, ομολογουμένως όχι άδικα, μπορεί να θεωρηθεί εύκολα ενοχλητικό και αηδιαστικό, ίσως να κρύβει τελικά την ενόχλησή μας για πολύ περισσότερα πράγματα. Εν τέλει, μπορεί η διαφορετικότητα να μας ενοχλεί περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε, και να μας χρειάζεται μια Conchita για να το συνειδητοποιήσουμε...  



 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο - δύο μες στα γραφεία.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/5/1927 Γεννήθηκε στο Φάληρο ο αγαπημένος ηθοποιός του κινηματογράφου Θανάσης Βέγγος