81 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
27.05.2017
Ορφέας | Main Feed
Cameres
Αναζήτηση με tags

«Cameres»: « Οι άνθρωποι κοιτάμε με τα μάτια μας, σαν κάμερες»

Συνέντευξη στον Τάσο Π. Καραντή


Το συγκρότημα Cameres δημιουργήθηκε τον Φλεβάρη του 2008 στην πόλη της Καβάλας, από τον Νίκο Γραμμάτο μαζί με τον Γιάννη Βογιατζή. Ο δίσκος τους «Θα είμαι εκεί» ολοκληρώθηκε με τη σημαντική βοήθεια φίλων, καταξιωμένων μουσικών της πόλης και όχι μόνο. Είναι η απόδειξη πως η συνεργασία, η αγάπη και το πάθος για τη μουσική είναι αρκετά και ικανά να καταφέρουν τα πάντα όσο ψηλά και να βρίσκεται ο πήχης…



«Cameres», ένα συγκρότημα από την Kαβάλα. Πώς προέκυψε αυτό το σχήμα και πώς προέκυψε και το όνομα;

Όλες οι ανήσυχες υπάρξεις, πρέπει κάπως να βρούνε μια διέξοδο για απόδραση αλλά και για έκφραση. Έτσι και εμείς! Το σχήμα υπήρχε πάντα στο μυαλό μου από τα εφηβικά χρόνια, όταν ξεκίνησα τις ραδιοφωνικές εκπομπές, αλλά κυρίως όταν αγόρασα την πρώτη μου ηλεκτρική κιθάρα, χωρίς να έχω ιδέα από νότες. Τότε βγαίνανε και οι πρώτοι στίχοι… αθώοι, χιουμοριστικοί, ερωτικοί. Η μπάντα δεν κατάφερε να βρει μόνιμα μέλη και έτσι αποσύρθηκα μέχρι να πάω να υπηρετήσω την μαμά πατρίδα, προκειμένου η θητεία στο στρατό να μην διακόψει την ροή της μπάντας, αν έκανα κάτι. Τελικά, το 2007 μετά τη θητεία άρχισαν οι αναζητήσεις για τη σύνθεση της μπάντας και το καλοκαίρι του ίδιου έτους πήραν οι ενισχυτές φωτιά. Στο πρώτο μας live εμφανιστήκαμε στην κεντρική πλατεία της Καβάλας σαν «Romantika», μαζί με το συγκρότημα «Δυτικός Άνεμος» από τη Θεσσαλονίκη. Αμέσως μετά έρχεται στην μπάντα ο Γιάννης Βογιατζής, τον οποίο εκτιμούσα και θαύμαζα σα συνθέτη και δημιουργό  για τα τραγούδια που είχε γράψει  με το συγκρότημα «Β.Μ.Σ.» και τη πορεία που είχαν, όπου ροκάρανε για χρόνια, αρκετά πετυχημένα και με πολύ διάθεση για δημιουργία, δίνοντας πολλές συναυλίες στις οποίες μάλιστα ήμουν παρών θεατής και ακροατής στις περισσότερες. Η μπάντα τους είχε διαλυθεί το 2002 και εφόσον δεν ήταν σε κάποιο σχήμα την εποχή εκείνη του πρότεινα να έρθει στην μπάντα μας, όπως και έγινε.
Εκείνο το διάστημα είχα μαγευτεί από ένα βίντεο που είχα δει στο youtube, με πλάνα από δρόμους, κόσμο, και σε διάφορα σημεία στημένες κάμερες. Έτσι αμέσως έγινε ο συνειρμός ότι κι εμείς οι άνθρωποι κοιτάμε με τα μάτια μας, σαν κάμερες, τα πάντα γύρω μας. Όλα αποθηκεύονται στο μυαλό, και κάπως έτσι μέσα από αυτά τα πλάνα και τα βιώματα, βγαίνει η κάθε τέχνη, είτε μουσική, είτε στίχοι, είτε ποιήματα, είτε ζωγραφιές. Οπότε είπα «Cameres», με λατινικούς χαρακτήρες, γιατί στα ελληνικά δεν μου άρεσε.  
Οι Cameres είμαστε ο Νίκος Γραμμάτος (φωνή, στίχους, μουσική) και ο Γιάννης Βογιατζής (κιθάρα, μουσική).

Πάμε λίγο τον χρόνο πίσω στα πρώτα σας βήματα;


Δεκέμβρη του 2008 λοιπόν η μπάντα ονομάζεται «Cameres» και ήδη έχουν αρχίσει να βγαίνουν τα πρώτα μας τραγούδια, το «Θα είμαι εκεί», «Είναι φορές», και ένα ακόμα που είχαμε παίξει μόνο μία φορά στην πρώτη μας συναυλία τον Απρίλιο του 2008 στην Καβάλα, το οποίο είναι πιθανόν να υπάρχει στο δεύτερο δίσκο μας, όταν με το καλό γίνει.
Είχα μεγάλη καψούρα να μπω στο στούντιο και να ηχογραφήσω τα τραγούδια. Ο Γιάννης είχε ήδη για τα καλά την εμπειρία της ηχογράφησης, όλοι οι άλλοι όμως όχι.
Αμέσως μπαίνουμε στο στούντιο να γράψουμε τα πρώτα δυο αυτά τραγούδια, χωρίς να έχουν δουλευτεί ιδιαίτερα. Ακολούθησαν συναυλίες, πρόβες, και πάλι πρόβες, και πειράματα σε νέα τραγούδια. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν και τα επόμενα δυο τραγούδια, το «Απόψε» και το «Δρόμος». Φτιάξαμε τα εξώφυλλα τα κάναμε mp3 και το 2009 τα είχαμε μοιράσει δωρεάν στο διαδίκτυο.

«Θα είμαι εκεί» ήμασταν όλοι εκεί και ακούσαμε την πρώτη σας δισκογραφική δουλειά… πώς ήταν η εμπειρία;


Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία, γιατί βρεθήκαμε στο στούντιο με ανθρώπους πολύ πιο έμπειρους στη μουσική και στη δισκογραφία, όπως ο Άγγελος Μουρβάτης, Κώστας Παρασκευάς, Τάσος Καραπαπάζογλου, οι οποίοι ήταν πρότυπα για εμάς τους δυο, αλλά και δάσκαλοι (σ.σ. ο Κώστας Παρασκευάς). Περάσαμε μερικούς όμορφους μήνες, δημιουργώντας αυτόν τον δίσκο, και οι στιγμές αυτές θα μείνουν για πάντα στο μυαλό και στις αναμνήσεις μας. Ο πρώτος αυτός δίσκος ήταν ένα όνειρο ζωής και για τους δυο μας και η χαρά ήταν πολύ μεγάλη. Δεν μας ενδιέφερε τίποτα άλλο από το να φτιάξουμε τη δική μας μουσική και να κυκλοφορήσει επίσημα ο δίσκος.


Από πού δέχεστε επιρροές και ποιοί δίσκοι έχουν θέση στην δισκοθήκη σας;


Πρόσφατα μας ζητήθηκε να πούμε τους 5 πιο αγαπημένους μας δίσκους σε ένα μουσικό site και καταγράψαμε τους εξής:
Appetite For Destruction - Guns 'N' Roses (1987)
Από Τον Τόπο Της Φυγής - Active Member (1996)
Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι - Τρύπες (1996)
Χρώματα - Λευκή Συμφωνία (1996)
Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές - Διάφανα Κρίνα (2000)
και …
Back In Black – AC/DC (1980)
Rust In Peace - Megadeth (1990)
King Of The Kill - Annihilator (1994)
Theli – Therion (1996)
Signs Of Life - Poets Of The Fall (2005)
Οι πρώτοι 5 είναι οι δικές μου επιλογές και τα επόμενα του Γιάννη. Όπως καταλαβαίνετε εγώ ακούω περισσότερο ελληνική σκηνή, κυρίως rock αλλά και hip hop, και hard rock από δεκαετία του ‘80 μέχρι και σήμερα. Ο Γιάννης ακούει επίσης ελληνική σκηνή, αλλά έχει πάθος με τις ξένες μπάντες, του ροκ αλλά κυρίως του metal, φτάνοντας ακόμα και στον πολύ σκληρό ήχο.


Αν η έμπνευση είχε μορφή, πώς θα ήταν αυτή;


Αν πούμε ότι η έμπνευση είναι γένος θηλυκού, και αν σκεφτούμε ότι ο έρωτας συνήθως είναι η αφορμή που κάποιος θα δημιουργήσει, τότε μάλλον θα είχε γυναικεία μορφή. Μια μούσα, μια ιέρεια, μια Θεά.


Μία μπάντα που γεννιέται σε μία μικρή επαρχιακή πόλη και αναπτύσσεται εκεί, τι θετικά και τι αρνητικά αντιμετωπίζει;


Το θετικό της όλης υπόθεσης είναι ότι βρισκόμαστε σε μια πανέμορφη πόλη, γεγονός που από μόνο του μας δίνει έμπνευση, ομορφιά, ησυχία, και μια καλή ποιότητα ζωής. Οπότε, θέλοντας να σπάσουμε αυτήν την ησυχία, που πολλές φορές μπορεί να γίνει αφόρητη, φτάνουμε στο να κλεινόμαστε σε ένα δωμάτιο παίζοντας μουσική. Τα τραγούδια λοιπόν φτιάχνονται πολύ γρήγορα. Επομένως δεν ξέρω αν φταίει η πόλη μας ή εμείς οι ίδιοι, μάλλον και τα δυο ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή.
Τα αρνητικά είναι ότι δεν υπάρχουν σοβαροί και επαγγελματικοί χώροι για πρόβες και για συναυλίες. Δεν έχουμε μουσική σκηνή! Κάποτε έγιναν κάποιες καλές προσπάθειες αλλά δεν κράτησαν. Δεν έχουμε πολύ κόσμο να στηρίξει κάτι τέτοιο. Οι νέοι σύντομα φεύγουν για σπουδές ή για να ζήσουν αλλού, οι φοιτητές είναι λίγοι και οι μόνιμοι κάτοικοι της πόλης είναι οικογενειάρχες ή συνταξιούχοι. Καταλαβαίνεις ότι και οι μουσικοί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, πράγμα που επίσης αποτελεί πρόβλημα στο να φτιαχτεί μια καλή μπάντα στην πόλη και να κρατήσει. Πόσο μάλλον να βρεις άτομα με τα ίδια ακούσματα και κυρίως με τα ίδια όνειρα και μουσικές φιλοδοξίες.
Τα παιδιά κάνουν όνειρα! Οι μεγάλοι τα καταστρέφουν. Κάπως έτσι είναι η μουσική σκηνή στην Ελλάδα; Αιώνιοι έφηβοι που κυνηγούν ένα όνειρο;

Αυτός ο ευλογημένος τόπος δίνει συνέχεια έμπνευση για δημιουργία και όνειρα. Μην ξεχνάτε ότι εδώ γεννήθηκε ο πολιτισμός και οι τέχνες. Οπότε από όνειρα και δημιουργία πάμε καλά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν δίνεται το κατάλληλο βήμα στους νέους ώστε να κάνουν την δουλειά τους πιο εύκολα και να μπορέσουν να την παρουσιάζουν στον κόσμο. Οπότε μια μπάντα ή ένας καλλιτέχνης θα πρέπει να τρέξει για όλα μόνος του. Ε, δεν γίνεται αυτό, δεν προλαβαίνεις. Να φτιάξεις μουσική; Να κάνεις πρόβες; Να ηχογραφήσεις; Να προωθήσεις την μουσική σου; Να τρέξεις να κολλήσεις αφίσες; Να οργανώσεις τον ήχο; Να πρέπει να δουλεύεις και για τα προς το ζην; Πώς να τα προλάβεις όλα αυτά μόνος; Ότι μπορούμε και περνάει από το χέρι μας όμως το κάνουμε, και θα το κάνουμε για όσο θα είμαστε ζωντανοί.

 
 
 



Η επικοινωνία με το κοινό σε κάθε live είναι πολύ έντονη. Πώς έχει δημιουργηθεί αυτή η μαγική σχέση;

Είναι όντως ένα μαγικό πράγμα όλο αυτό. Το να ανεβαίνεις στο stage, να παίζεις μουσική, να τραγουδάς και να βλέπεις πολλά ζευγάρια μάτια να σε κοιτάνε, είναι υπέροχο συναίσθημα. Όχι από την πλευρά του ψωνίστικου και του ροκ σταρ, γιατί τίποτα από τα δυο δεν είμαστε. Η επικοινωνία με τις άλλες ψυχές είναι που μας γεμίζει, είτε παίζοντας live είτε λαμβάνοντας κάποια θετικά σχόλια, ακόμα και από το διαδίκτυο. Το πιο όμορφο είναι όταν σε πλησιάζει κόσμος μετά από κάθε live για να ανταλλάξει μαζί σου μερικές σκέψεις ή να σε γνωρίσει καλύτερα. Το ξέρω καλά γιατί από τα 15 μου χρόνια μου αυτό έκανα συνέχεια, και το κάνω ακόμα και τώρα, σε μπάντες και μουσικούς που δεν έτυχε να μιλήσουμε ποτέ. Σαν μπάντα δεν έχουμε κάνει πάρα πολλές εμφανίσεις, λόγω του ότι είμαστε δυο άτομα και συνεχώς πρέπει να «σέρνουμε» μαζί μας κι άλλους ανθρώπους, εκτός μπάντας. Όλοι τους έχουν τις ζωές τους, τις δουλειές, ή ακόμα και άλλα μουσικά σχήματα, οπότε ο χρόνος πολλές φορές δεν μας φτάνει. Θέλουμε όμως να ταξιδέψουμε παντού στην χώρα και να γνωρίσουμε κι άλλο κόσμο. Η τωρινή οικονομική κρίση στην χώρα δεν το επιτρέπει εύκολα αυτό, αλλά όσο ζούμε θα κάνουμε όνειρα.

Πέρα απ’ τον καινούργιο σας δίσκο τι να περιμένουμε άμεσα από εσάς;


Άμεσα, στα κοντά, θα κυκλοφορήσει το τραγούδι μας «Rock Star», το οποίο υπάρχει μεν στον δίσκο μας, αλλά αυτή η κυκλοφορία θα είναι με αγγλόφωνο στίχο. Ένα πείραμα που κάναμε πριν λίγο καιρό. Θέλαμε πολύ να ακούσουμε το τραγούδι με αγγλικό στίχο, απευθυνθήκαμε στην Άννα Σπανογιώργου που μετέφερε το νόημα του τραγουδιού, βάζοντας και τις δικές της πινελιές, στα αγγλικά. Μπήκαμε στο στούντιο και το φτιάξαμε. Στείλαμε σε μερικές ελληνικές εταιρίες, αλλά δεν πήραμε καν απάντηση (η αδιαφορία που λέγαμε πιο πριν), και κεντρίσαμε την προσοχή της pentagramusic, μιας εταιρείας από την Πορτογαλία  της οποίας άρεσε πολύ το τραγούδι μας, σε σημείο που μας ρώτησαν, αν σκοπεύουμε να γράψουμε full album για να κυκλοφορήσει ολοκληρωμένη δουλειά. Είπαμε ότι για την ώρα δεν έχουμε κάτι τέτοιο στα σχέδια μας και προτιμούμε να κυκλοφορήσουμε αυτό το τραγούδι σαν single. Σύντομα λοιπόν θα βγει.
Επίσης να αναφέρω ότι ήδη δουλεύουμε πάνω σε νέα τραγούδια και στο άμεσο μέλλον θα μπούμε και πάλι στο στούντιο, για να ξεκινήσουμε σιγά σιγά να γράφουμε και να αποτυπώσουμε τις νέες μας μελωδίες. Οπότε ίσως μέσα στο 2014 να σας απασχολήσουμε ξανά.


Μια ευχή σου με έναν στίχο που σας αντιπροσωπεύει;

«Θέλω τον κόσμο να αλλάξω μα δεν έχω λεφτά
τους πολέμους να σβήσω, μην πεινάνε παιδιά
κάθε μέρα να είναι μια μεγάλη γιορτή
κι άμα θες να βοηθήσεις κάνε κάτι κι εσύ»
Εύχομαι να καταλάβει ο κόσμος ότι η ζωή μας είναι σύντομη, γι αυτό και είναι κρίμα να την σπαταλάμε σε ανούσια πράγματα, σε κακίες, σε πολέμους, σε διαφορές. Μπορούμε όλοι να ζήσουμε όμορφα και ειρηνικά σε τούτη τη γη, να δημιουργήσουμε, να ερωτευθούμε, να παίξουμε, να χαρούμε, να γελάσουμε… και να δώσουμε με αγάπη την σκυτάλη στους επόμενους, στα παιδιά μας.

 
Σύνδεσμοι

 http://www.cameresband.gr/

http://www.youtube.com/cameresband

https://www.facebook.com/cameres

https://soundcloud.com/cameres


https://myspace.com/cameres

 

 

 

 



 

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

28/5/1943 Γεννήθηκε η σοπράνο Έλενα Σουλιώτη

ΤΥΧΑΙΑ TAGS