78 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.08.2017
Ορφέας | Main Feed
CURSE OF THE DEMON
Αναζήτηση με tags

CURSE OF THE DEMON
(Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΤΣΕΣΤΕΡ)
Ζακ Τουρνέρ. Ένα όνομα, μια σχολή. Υπαινικτικός τρόμος.


Ο φανταστικός κινηματογράφος ανέκαθεν με γοήτευε με ιδιαίτερη προτίμηση στα φαντάσματα, θα έλεγα. Θυμάμαι μόνο ένα πράγμα να κάνω σαν μικρό παιδί. Να βλέπω ασπρόμαυρες εικόνες στην τηλεόραση του σπιτιού μου. Φυσικά γεννημένη το 1968 η ελληνική τηλεόραση μόνο ασπρόμαυρη ήταν τότε. Και ευτυχώς, δηλαδή, γιατί την μαγεία του σκοταδιού με το φως κανένα εφέ τωρινό δε μπορεί να την φτιάξει. Από τα μάτια μου θα πρέπει να πέρασαν αμέτρητες ταινίες με ασπρόμαυρες εικόνες. Φυσικά δεν τις θυμόμουν όλες, αλλά κάποιες σκηνές τις θυμόμουν πολύ καθαρά. Όπως για παράδειγμα την σκηνή που ο λυκάνθρωπος ήταν στο δάσος και πυκνή ομίχλη είχε σκεπάσει τα πάντα. Η το αίμα να τρέχει κάτω από μια κλειστή εξώπορτα στο ο άνθρωπος λεοπάρδαλη, η τον Κίνγκ Κόνγκ να κρατά στα χέρια του μια ξανθιά γυναίκα. Και ακόμα περισσότερο την σκηνή που ο Σκοτ Κάρευ σκοτώνει με μια βελόνα την αράχνη για να αμυνθεί, ενώ εκείνος μικραίνει συνεχώς στην ταινία ο άνθρωπος που ζάρωνε.
Αν το δούμε ιστορικά το φανταστικό κάνει την εμφάνιση του στο τέλος του18ου αιώνα στη λογοτεχνία. Και πάντα σε στιγμές κρίσης. Όπως για παράδειγμα οι πλούσιοι χάνουν την πολιτική τους εξουσία από τους φτωχούς (είναι η αρχή της Γαλλικής επανάστασης). Το ίδιο συμβαίνει και στον κινηματογράφο. Το φανταστικό στοιχείο κάνει την εμφάνιση του, σε αρκετές χώρες πάλι σε περίοδο κρίσης. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, για παράδειγμα στη Γερμανία 1918 ξεσπά ο εξπρεσιονισμός. Στην Αμερική μετά το κραχ του 1930 το οικονομικό.  Και όπως και στη λογοτεχνία το φανταστικό έχει να κάνει με την αιώνια πάλη του κακού με το καλό, έτσι και στον φανταστικό κινηματογράφο  έχουμε την μάχη του ορθολογικού με το ανορθολογικό. Για παράδειγμα ο κόμης δράκουλας είναι ένα ανορθολογικό στοιχείο και αντιπροσωπεύει την τάξη. Ποιος τον εξοντώνει; Ο δόκτωρ Βαν Χέλσινγκ , ο οποίος είναι εκπρόσωπος του ορθολογικού.
Ο φανταστικός κινηματογράφος λοιπόν μέσα στα χρόνια μας έχει δώσει σπουδαίες ταινίες, από αξιόλογους σκηνοθέτες. Ο Τουρνέρ όμως αυτό που έκανε ήταν να διερευνά τις ρίζες των δεισιδαιμονιών (εμμονών) και πως αυτές επιδρούν στις ανθρώπινες σχέσεις. Και ο τρόμος του Τουρνέρ δεν δείχνεται. Απλά τον υποβάλει στους θεατές μέσα από μια πραγματικότητα που φαίνεται ήρεμη. Είναι όμως; Οι ταινίες του Τουρνέρ, αυτές στην δεκαετία του σαράντα με παραγωγό τον Βαλ Λιούτον μας έδωσαν μια σχολή. Αυτή του υπαινικτικού τρόμου. Για παράδειγμα σας αναφέρω το «Cat people» 1942. Μέχρι και το τέλος της ταινίας δεν υπάρχει ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα. Μπορεί η Ιρένα να μεταμορφώνεται σε πάνθηρα σύμφωνα με μια παλιά κατάρα; Η είναι σεξουαλικά νεκρή και το όλο θέμα βρίσκεται στην ψυχοπαθολογία της; Οι ταινίες που ανήκουν στο φανταστικό κομμάτι της αμφιβολίας είναι οι πιο ενδιαφέρουσες για μένα προσωπικά. Στη σύγκρουση του ορθολογικού με το ανορθολογικό γεννιέται στους θεατές το ερώτημα. Υπάρχει ανορθολογικό;  Γιατί ο Τουρνέρ ούτε το αναιρεί, ούτε το επιβεβαιώνει. Η σκηνοθεσία λοιπόν του Τουρνέρ υπαινίσσεται. Δεν δείχνει. Ακόμα και όταν θα δείξει κάτι και αυτό θα το επαινέσει.
Και ας έρθουμε τώρα στο στόρι της ταινίας. Ο Δρ. Τζούλιαν Κάρσγουελ προσπαθεί να εμποδίσει τον καθηγητή Χάρινγκτον , να ξεσκεπάσει την λατρεία του διαβόλου που ασκεί ο ίδιος. Τι κάνει λοιπόν; Βάζει κρυφά ένα κομμάτι περγαμηνή στα ρούχα του καθηγητή. Καθώς εκείνος οδηγεί με το αυτοκίνητο του προς το σπίτι του, βλέπει μπροστά του ένα πύρινο δαίμονα ο οποίος τον σκοτώνει. Την επόμενη μέρα φτάνει στο Λονδίνο ο Αμερικανός Δρ. Τζον Χόλντεν. Έρχεται εκεί για να παρακολουθήσει ένα συνέδριο παραφυσικής ψυχολογίας. Αλλά και να βοηθήσει τον Χάρινγκτον, στην έρευνα που έχει ξεκινήσει για τον Κάρσγουελ. Μαθαίνει όμως πως ο καθηγητής έχει πεθάνει μια μέρα πριν. Θα τον βοηθήσει η ανιψιά του καθηγητή η Τζοάνα στις έρευνες του, οι οποίες θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον αδίστακτο και διαβολικό Κάρσγουελ.  Σε αυτή την ταινία πάλι έχουμε την πάλη του ορθολογικού με το ανορθολογικό(διάβολος). Ο Τουρνέρ συνεχίζει το παιχνίδι του με το να υπαινίσσεται. Ο τρόμος υποβάλλεται, όπως και στις ταινίες του σαράντα. Και εδώ το βάρος του το στηρίζει στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας. Μιας εφιαλτικής γεμάτης σασπένς δημιουργίας. Και εδώ μας παρουσιάζει την απειλή και τον τρόμο μέσα από την χρήση του σκοταδιού και των ήχων. Η κάμερα τοποθετείται σε παράξενες γωνίες για να μπορέσει η φαντασία των θεατών να απογειωθεί. Υπέροχος όπως πάντα ο Ντάνα Άντριους (Δρ. Τζον Χόλντεν) και απίστευτα τρομακτικός όσο και διαβολικός ο Νίαλ Μακ Γκίνις (Κάρσγουελ). Ο δράκος του Τσέστερ  είναι μια πανέμορφη ταινία και η καλύτερη της δεκαετίας του ‘50. Αν ακόμα δεν την έχετε δει, ανακαλύψτε την. Ποτέ δεν είναι αργά για να το κάνετε.

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ. Π. ΚΟΦΙΝΑ 

 

{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=kCp-c_buFlw}      

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν ψήλωσαν τα σπίτια, χώρισαν κι οι άνθρωποι. Ξεχάσαμε τις ζωές μας. Φλυαρούσαμε μόνο για τις ζωές των άλλων. Πότε σε ρώτησαν «πως νιώθεις;». Μόνο ο γιατρός μου έκανε αυτήν την ερώτηση.
Χάρις Αλεξίου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

16/8/1977 Έφυγε από τη ζωή ο αμερικανός τραγουδιστής Έλβις Πρίσλεϋ
16/8/2005 Έφυγε από τη ζωή η τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού
16/8/2007 Ξεκίνημα για τον Ορφέα. Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας ...

ΤΥΧΑΙΑ TAGS