96 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
12.11.2019
Ορφέας | Main Feed
τραγουδοποιοί
Αναζήτηση με tags
Πριν μερικές εβδομάδες έφτασε στα χέρια μου, από μια μικρή και ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία της Πάτρας, την «Inner Ear», ένα εξαιρετικό άλμπουμ με έντεκα τραγούδια που έχει γράψει (στίχους και μουσική), ενορχηστρώσει και ερμηνεύσει η Μαριέττα Φαφούτη, σε παραγωγή Ottomo (Νίκος Αγγλούπας).
Διάβασα προσεκτικά το δελτίο τύπου, άκουσα πολλές φορές το δίσκο… ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητο κυρίως. Είναι τραγούδια για ταξίδι, τραγούδια για μεγάλες και μικρές διαδρομές. Κάθε φορά, στο τέλος, μου άφηνε μια γλυκόπικρη αίσθηση. Μια χαρμολύπη!
Ενθουσιάστηκα με τους τρυφερούς στίχους, με τις ευαίσθητες μελωδίες και με την γλυκιά και όμορφη ερμηνεία της Μαριέττας. Πιστεύω πως αυτός ο ξεχωριστός δίσκος είναι από τις καλύτερες εκδόσεις της χρονιάς που σιγά – σιγά φεύγει. Έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά καλά για τη Μαριέττα, το βιογραφικό της είναι γνωστό. Τα τραγούδια (πότε χαρούμενα και πότε μελαγχολικά) που έχει γράψει μιλούν για καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες, κάποια είναι σα να βγήκαν από κάποιο παραμύθι ή να έχουν τις ρίζες τους σε μια εποχή αθωότητας που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Ή μήπως όχι;

 
Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε από την Lyra το cd του Βασίλη Μασσαλά με γενικό τίτλο «Λοξή ματιά». Έτσι λοιπόν, ο συνθέτης – στιχουργός – ερμηνευτής αυτού του δίσκου προσφέρει στον ακροατή μέσα από τα δώδεκα τραγούδια την ευκαιρία να ταξιδέψει στις καλλιτεχνικές του σκέψεις, χρησιμοποιώντας έναν εντελώς ξεχωριστό ύφος έκφρασης και στις τρεις ιδιότητές του. Αναλυτικότερα, όσον αφορά τον στίχο, χρησιμοποιώντας καθημερινές λέξεις καταφέρνει να περιγράψει αυτό που αισθάνεται δίνοντας μάλιστα, σε αρκετά σημεία χιουμοριστική διάθεση. Το ίδιο ισχύει και στον τρόπο σύνθεσης, αλλά και στις ερμηνείες του. Ξεχωρίζουν τα «Μα κανένα ναι», «Αλκυόνη» (σε στίχους του Στράτου Σαμιώτη) και «Όλα τα μπορώ».
Περισσότερα για τον Βασίλη Μασσαλά θα μάθουμε στη μίνι συνέντευξη που παραχώρησε ο ίδιος στον ΟΡΦΕΑ. Τον ευχαριστούμε πολύ και του ευχόμαστε να χαράξει με επιτυχία το δικό του δρόμο στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι!

 
Οι Lexicon Project είναι ένα κουαρτέτο αποτελούμενο από τους Μιχάλη Κεχαγιά (φωνή, μπάσο), Κοσμά Μπρούσαλη (τύμπανα), Γιάννη Κοκκώνη (κιθάρα, μελόντικα, φωνητικά) και Πάνο Χαραλαμπίδη (κιθάρες). Σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2008 και φέτος κυκλοφόρησαν το καλό ομώνυμο ντεμπούτο τους, μια συλλογή τραγουδιών με ελληνικό στίχο και ποπ-ροκ ήχο επηρεασμένο κυρίως από τις βρετανικές μπάντες των 60s και των 90s. Τραγούδια όπως τα Ας Κάνουμε Τη Νύχτα Μέρα, Χειμώνας και Ταξίδεψε δημιούργησαν κατάσταση και ακούστηκαν πολύ από τα ραδιόφωνα. Καθώς ετοιμάζονται για μια σειρά εμφανίσεων στη μουσική σκηνή Δίπλα Στο Ποτάμι παρέα με τον Μίλτο Πασχαλίδη (έναρξη 15 Οκτωβρίου και για τρία Παρασκευοσάββατα) αλλά και αργότερα στον Σταυρό Του Νότου, ο Μιχάλης και ο Κοσμάς απάντησαν στις ερωτήσεις του Ορφέα σχετικά με τον δίσκο τους, τις ζωντανές εμφανίσεις τους αλλά και την σημερινή κατάσταση των μουσικών μας πραγμάτων. Διαβάζοντας νομίζω θα διαπιστώσετε, όπως κι εγώ, ότι ετούτοι είναι δύο πολύ ωραίοι και ενδιαφέροντες τύποι...
 
Ο Νίκος Γώγος, είναι ένας σχετικα καινούριος τραγουδοποιός που απασχόλησε τον ΟΡΦΕΑ με την πρόσφατη κυκλοφορία του “Κρυμμένος Θησαυρός”. Είχα την τύχη λίγο πρίν πέσει στα χέρια μου το cd να τον ακούσω ζωντανά, και οφείλω να ομολογήσω πως με κέρδισε η ενέργειά του καθώς και η μελωδική φωνή του. Είναι λοιπόν ιδιαίτερη χαρά μου να σας τον παρουσιάσω μέσα απο μια συνέντευξη εφ'όλης της “μουσικής” ύλης. Απολαύστε τον!
 
Ο Ορέστης Ντάντος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πέρασε από μουσικά σχολεία, ωδεία και το τμήμα Μουσικών Σπουδών. Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να διδάξει και ο ίδιος μουσική σε παιδιά… Αυτή τη χρονιά είναι δάσκαλος μουσικής στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στο Άστρο Κυνουρίας στην Αρκαδία. Παράλληλα, τις Κυριακές, παρουσιάζει παλιά και καινούργια τραγούδια, στη μουσική σκηνή "Σταυρός του Νότου" στην Αθήνα. Πριν από κάποιους μήνες, έφτασαν στα χέρια μου τα επτά τραγούδια που είχε γράψει και κυκλοφόρησαν από τη νέα "Ακτή" του Γιώργου Ανδρέου. Ο Ορέστης Ντάντος παίζει πιάνο, ακουστική κιθάρα, γράφει στίχους, μουσική, τα ερμηνεύει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και κάνει τις ενορχηστρώσεις, μαζί με τον Λεωνίδα Πετρόπουλο. Στον δίσκο «Είναι κι άλλοι σαν κι εμάς» εκτός από τον Λεωνίδα Πετρόπουλο που παίζει ηλεκτρικό μπάσο, συμμετέχουν και οι Βαγγέλης Καλαμαράς στα τύμπανα, Ευριπίδης Ζεμενίδης στην ηλεκτρική κιθάρα και  Αντώνης Ανδρέου στο τρομπόνι. Είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, από τις καλύτερες δισκογραφικές καταθέσεις των τελευταίων χρόνων.
 
Ποια είναι άραγε αυτή η φιγούρα που περπατά στο δρόμο; Και τι βρίσκεται μέσα στο σάκο που κρατάει; Ο Γιώργος Οικονόμου είναι ένας νέος τραγουδοποιός από την όμορφη Θεσσαλονίκη. Ίσως να μην τον γνωρίζετε, όμως ο σάκος του είναι γεμάτος μουσική. Μας λέει: "Ελάτε να ταξιδέψουμε μαζί στο όνειρό μου, να μοιραστούμε την αλήθεια για τη ζωή και να βρεθούμε αντιμέτωποι με όλες αυτές τις λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή μας να αποκτά ενδιαφέρον: τη φιλία, τον έρωτα, το θάνατο – την αγάπη, το μίσος και το πάθος για ζωή." Πάμε να μάθουμε περισσότερα!
 
“Η ιατρική και η μουσική προσπαθούν να εξορκίσουν τον θάνατο!”. Λόγια του συνθέτη Μιχάλη Τούμπουρου., που έδωσαν τον τίτλο στη συνέντευξή του στον Ορφέα. Ο Μιχάλης Τούμπουρος δεν είναι πια μαζί μας. Σκοτώθηκε χθες στην Καλαμάτα σε τροχαίο δυστύχημα, ενώ οδηγούσε τη μηχανή του. Ήταν 50 ετών. Πυρηνικός γιατρός και ταυτόχρονα ένας ευαίσθητος και μελωδικός τραγουδοποιός. Το 1991 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις με το τραγούδι "Μονολογώντας" και απέσπασε το 3ο βραβείο. Επί δέκα περίπου χρόνια ασχολείται με μουσική για το θέατρο, έχοντας γράψει μουσική για 12 περίπου θεατρικά έργα. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του με τον τίτλο "Μονολογώντας" κυκλοφόρησε την περασμένη χρονιά από τη Lyra, με τη συμμετοχή της Χάρις Αλεξίου, του Λάκη Παπαδόπουλου, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, του Διονύση Τσακνή, του Μπάμπη Στόκα και του Πάνου Μουζουράκη. Ο ίδιος συμμετείχε με τραγούδια του στους πρόσφατους δισκους της Χάρις Αλεξίου και του Μανώλη Μητσιά. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στην Καλαμάτα.
Ο Ορφέας, στη μνήμη του Μιχάλη Τούμπουρου αναδημοσιεύει τη συνέντευξη που παραχώρησε ο συνθέτης στον Ορφέα το φθινόπωρο του 2009. Φίλε Μιχάλη, καλό ταξίδι ...
 
Ο Γιάννης Αναγνωστάτος είναι ο Lolek. Και ο Lolek είναι ο νέος τραγουδοποιός που προκάλεσε αίσθηση με το ντεμπούτο άλμπουμ του, Alone, που κυκλοφορεί εδώ και λίγους μήνες από την Inner Ear. Ο Ορφέας δεν θα μπορούσε βέβαια να μείνει ασυγκίνητος από αυτή την κυκλοφορία κι έτσι, πέρα από το να γίνει χορηγός επικοινωνίας των ζωντανών εμφανίσεών του στη Μουσική Σκηνή Δίπλα Στο Ποτάμι, θέλησε να του θέσει και κάποιες ερωτήσεις προς απάντηση. Εκείνος ανταποκρίθηκε με ιδιαίτερη προθυμία και περισσή ειλικρίνεια. Ιδού μια συνέντευξη που θα (πρέπει να) συζητηθεί...
 
Ο Κώστας Χρονόπουλος μετρά ήδη τρεις διαδοχικές παρουσίες στη δισκογραφία και πέντε και πλέον χρόνια πορείας στα μουσικά πράγματα. Ο νέος του και τρίτος κατά σειρά δίσκος με τον τίτλο «Καληνύχτα Barney» είναι ήδη στα ράφια των δισκοπωλείων και τραγούδια του ακούγονται στο ραδιόφωνο. Λίγες μέρες μετά το πολύ πετυχημένο live του στο Κύτταρο με πολλούς φίλους επί σκηνής, τον φιλοξενούμε στον Ορφέα για να μας μιλήσει για τη σχέση του με τη μουσική, για τα δικά του τραγούδια, για τον Barney, για το πως ζει το σήμερα στην ελληνική πραγματικότητα, για το αν φοβάται το αύριο. Ακούστε τι έχει να πει και τι να τραγουδήσει …
 
Ένας πυρηνικός γιατρός που γράφει τραγούδια ή ένας μουσικός που είναι και γιατρός; Όπως και να ’χει, το «Μονολογώντας» του Μιχάλη Τούμπουρου - η πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, που μόλις κυκλοφόρησε από τη LYRA – δίνει αμέσως το στίγμα ενός μελωδικού κι εκφραστικού τραγουδοποιού, που διαθέτει ευαισθησία κι αλήθεια και ξέρει να δημιουργεί ατμόσφαιρα.
Με αφορμή, λοιπόν, την κυκλοφορία του δίσκου του, είχα μαζί του μια ενδιαφέρουσα κουβέντα, που περιστράφηκε γύρω από τη μουσική, το θέατρο και την ιατρική, προσπαθώντας να ιχνηλατήσει την μέχρι σήμερα διαδρομή του. Ο Μιχάλης Τούμπουρος ήταν το ίδιο ποιητικός κι εξομολογητικός και στις απαντήσεις του, δεν δίστασε να μονολογήσει, χωρίς μουσική και ρίμα, όταν του το ζήτησα, ενώ, αναφέρθηκε, λιτά κι εύστοχα, στον αρμό ιατρικής και μουσικής. Η απάντησή του αποτελεί, κυριολεκτικά – κι όχι μόνο αυτής της συνέντευξης – το τέλος και την αρχή!

 
Ο Νίκος Ζουρνής είναι ένας νέος τραγουδοποιός, μόλις 24 χρόνων, με καταγωγή από την Βοιωτία ο οποίος μάς συστήθηκε φέτος με το άλμπουμ Χιλιόμετρα, που κυκλοφόρησε από την ετικέτα Μικρός Ήρως σε παραγωγή του Άγγελου Σφακιανάκη και περιέχει 14 τραγούδια. Σε όλα τη μουσική υπογράφει ο ίδιος ενώ στον στιχουργικό τομέα συμβάλλουν επίσης ο Μιχάλης Γκανάς και η Μαρία Λούκα, υπάρχει δε και μία μελοποίηση στο Πρωινό Άστρο του Γιάννη Ρίτσου. Επίσης, στον ερμηνευτικό τομέα συνδράμουν και οι Μανώλης Λιδάκης, Μαρία Λούκα και Απόστολος Ρίζος. Ο Ορφέας θέλησε διακαώς να μάθει τα τι, τα πώς και τα γιατί αυτής της δουλειάς αλλά και τα μελλοντικά σχέδια του δημιουργού. Ιδού τι είχε να μάς πει:
 
Με τη Μάρω Μαρκέλλου συναντηθήκαμε την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου στην πλατεία Εξαρχείων και καθίσαμε στο καφέ Ostria, το οποίo η ίδια απαθανάτισε στο τραγούδι «(Συνένοχος Στην) Κρέπα» από το ντεμπούτο άλμπουμ της, Κορίτσι Για Σπίτι (Lyra, 2008). Μου έδωσε την εντύπωση συνεσταλμένου ατόμου και έμοιαζε μάλλον αγχωμένη. «Υγιεινή διατροφή ε;» σχολίασε όταν με άκουσε να παραγγέλνω χυμό, λίγο πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα μας. Το ίδιο λακωνική ήταν καθόλη τη διάρκεια της... «ανάκρισης» η οποία περιέλαβε τελικά από παιδικά παιχνίδια μέχρι και ενήλικες διαπιστώσεις.
 
Τον Δημήτρη Αρναούτη τον πρωτοείδα από κοντά στην παρουσίαση του νέου δίσκου του Λουδοβίκου Των Ανωγείων στον Ιανό. Καθόταν μόνος του, απόμερα, μακριά από τις αγκαλιές και τις φωτογραφήσεις που συνηθίζονται σε τέτοια events. Μου έδωσε εξαρχής την εντύπωση σεμνού και συνεσταλμένου ατόμου. Παρόλα αυτά, δίστασα να τον πλησιάσω και να του μιλήσω.
Για αυτή τη συνέντευξη συναντηθήκαμε στα Εξάρχεια και καθήσαμε σε μια ήσυχη καφετέρια. Τον προειδοποίησα εξαρχής ότι αυτή ήταν η πρώτη μου συνέντευξη, πράγμα που έκανε τα πράγματα πιο απλά, σπάζοντας τον πάγο. «Ρώτα ό,τι σου κατέβει, μη σταθείς μόνο σε αυτά που έχεις ετοιμάσει» με συμβούλεψε καθώς ετοιμαζόμουν να πατήσω το Record.
 

«Στην απέναντι πλευρά» λέγεται ο νέος δίσκος της Ραλλίας (Χρηστίδου), κι είναι η πλευρά που ήθελε να είναι από την αρχή, όπως μου είπε η ίδια. Γι’ αυτήν την πλευρά της συναντηθήκαμε και τα είπαμε από κοντά, αλλά, δεν θα μπορούσαμε, να παραλείψουμε την μουσική εκκίνησή της, το «fame story», τις μουσικές συνεργασίες της, την ελληνική δισκογραφία και την έλλειψη οράματος στην ελληνική μουσική βιομηχανία. Μιλήσαμε ακόμα για την ικανοποίηση που προσφέρουν τα live, ειδικά σ’ έναν καλλιτέχνη, όπως η Ραλλία, που τον χαρακτηρίζει η αρτιότητα και το ναι της είναι ναι και το όχι της, όχι. Για την κρίση, προτείνει να ξαναβρούμε την αλληλεγγύη, ειδικά οι νέοι άνθρωποι, που αποτελεί το πιο δυνατό όπλο συσπείρωσης κι αντίστασης. Η Ραλλία, στην απέναντι πλευρά λοιπόν, με την κιθάρα της και τις μουσικές της, «για να μην βαριέμαι εμένα», όπως μου είπε. Γι’ αυτό, ακριβώς, κι εμείς, κι όλο, το, πολυπληθές, κοινό της, δεν βαριόμαστε εκείνη.

 

Εκείνος συμμετέχει στο καλλιτεχνικό στερέωμα από το 1985, εκείνη μόλις ξεκίνησε τα δισκογραφικά της βήματα. Ο λόγος για τους Δημήτρη Ζερβουδάκη και την Σοφία Γεωργαντζή που εδώ και τέσσερα χρόνια, περίπου, βρίσκονται μαζί on stage, καταθέτοντας την κοινή τους αγάπη για την μουσική. Συναντηθήκαμε στην Ν. Σμύρνη με αφορμή τις εμφανίσεις τους στην «Αυλαία» κάθε Παρασκευή, αλλά και το νέο CD που βρίσκεται στα σκαριά και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο.
Αφορμή για τη νέα του δουλειά στάθηκε ένα τετράδιο που στις αρχές του '80, ο φοιτητής τότε Δημήτρης Ζερβουδάκης, χρησιμοποιούσε σαν ημερολόγιο, γράφοντας σε τακτά χρονικά διαστήματα από σκόρπιες σκέψεις μέχρι ποιήματα. Το υλικό γλίτωσε από διάφορες μετακομίσεις, αλλά παρέμενε κάπου καταχωνιασμένο μέχρι που έπεσε στα χέρια της κόρης του, η οποία άρχισε να το ξεφυλλίζει. Ο Δημήτρης, το έδωσε στη Σοφία να ρίξει μια ματιά μήπως και βρει υλικό χρήσιμο για το νέο δίσκο, καθώς βρισκόταν ήδη στο στάδιο δημιουργίας τραγουδιών. Η Σοφία, πέρα από την καλλιτεχνική της ιδιότητα, το κοίταξε και ως φιλόλογος, βάζοντας σε μια τάξη τις σκόρπιες σκέψεις του νεαρού τότε φοιτητή Δημήτρη. Μέσα στο τετράδιο βρήκε διαμάντια και το υλικό για την επόμενη δουλειά του Δημήτρη Ζερβουδάκη.

 

Ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης είναι μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού ροκ, αλλά και γενικότερα ένας σπουδαίος μουσικός που διοχέτευσε απλόχερα το ταλέντο του με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, όχι μόνο στη μουσική και το τραγούδι, αλλά και σε άλλες τέχνες. Δραστήριος άνθρωπος, σκεπτόμενος πολίτης και ανήσυχος δημιουργός, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης μίλησε στον «Ορφέα» για την ενδιαφέρουσα πορεία του στη ζωή και στο ελληνικό τραγούδι.
Ιδρυτής των συγκροτημάτων «Ηρακλής & DNA» (1971/72) και «Ηρακλής και Λερναία Ύδρα» (1972 έως σήμερα με αρκετές αλλαγές όσον αφορά τα μέλη), ιστορικά γκρουπ από τα οποία πέρασαν αρκετοί σημαντικοί μουσικοί και συνθέτες, όπως ο Λάκης Παπαδόπουλος, η Λένα Πλάτωνος, ο Γιώργος Μαγκλάρας, ο Γιώργος Φιλιππίδης, ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Γιάννης Γιοκαρίνης, ο Μιχάλης Νικολαΐδης κ.ά.
Πριν από δύο χρόνια στις εμφανίσεις που έκανε στο «Κύτταρο», κάλεσε όλους όσους συμμετείχαν κατά διαστήματα στο γκρουπ και ήρθαν πάνω από 80 άτομα!
Ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης είχε αναλάβει σε όλες τις δισκογραφικές δουλειές εκείνης της περιόδου των συγκροτημάτων, την ερμηνεία, τους στίχους, τη μουσική και βέβαια τις ενορχηστρώσεις. Δίσκος – σταθμός για την πορεία του, αλλά και την ελληνική ηλεκτρική μουσική σκηνή, η ροκ όπερα «Σε άλλους κόσμους» (1976), όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων, οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Νίκος Ζιώγαλας, Δημήτρης Πουλικάκος, Γιάννης Κιουρτσόγλου κ.ά.
Στη συνέχεια, και παράλληλα με το συγκρότημά του, έγραψε αρκετά έργα για μουσικοθεραπεία (μεγάλο και σημαντικό κεφάλαιο στην πορεία του αν και όχι τόσο γνωστό), μουσική και τραγούδια για θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες, ποιήματα και το μυθιστόρημα «Ονειροταξιδευτής» το 2004. Αυτή την εποχή γράφει το δεύτερο μυθιστόρημά του!
Ως συγγραφέας πάντως, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, έχει γράψει πολλά διηγήματα και νουβέλες, αλλά και αρκετά άρθρα (κοινωνικοπολιτικά, εναλλακτικής ιατρικής, κουλτούρας) και χρονογραφήματα σε εφημερίδες και περιοδικά.
 

Πώς, πού και πότε ξεκινά η σχέση σας με τη μουσική κ. Ηρακλή Τριανταφυλλίδη;
Ηρακλής Τριανταφυλλίδης: Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα στο Σιδηρόκαστρο Σιντικής, στις Σέρρες. Από μικρός είχα επαφή με τη μουσική. Ο πατέρας μου τραγουδούσε πάρα πολύ καλά κι έπαιζε λίγο βιολί. Ένας θείος μου επίσης έπαιζε λύρα ποντιακή. Δεν υπήρχε μέρα χωρίς τραγούδι και μουσική. Στο σπίτι μας τακτικά μαζεύονταν παρέες με μουσικά όργανα.
Στο Σιδηρόκαστρο υπήρχαν πάρα πολλά Ελληνικά φύλλα (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Θρακιώτες, Βλάχοι, Γύφτοι, Ντόπιοι, Μελενίκιοι κ.ά.), με έντονα όλα τα παραδοσιακά ήθη κι έθιμα, μουσικές και χορούς. Ήμασταν όλοι μια οικογένεια, μαζί στα πανηγύρια, τους γάμους, τις γιορτές και τα γλέντια! Ακόμη θυμάμαι τους γύφτικους ζουρνάδες, τα Διονυσιακής προέλευσης Θρακιώτικα έθιμα, τους αρχαιοελληνικούς ποντιακούς χορούς και τόσα άλλα, μέσα σ' αυτό το πλούσιο παραδοσιακό παζλ!...
Τότε όλη η διασκέδαση ήταν ζωντανή, οπότε τα μικρά παιδιά βίωναν άμεσα την τέχνη. Εγώ από πολύ μικρός άρχισα να παίζω τη φυσαρμόνικα που μου χάρισαν, αργότερα μια φλογέρα που αγόρασα από το πανηγύρι. Όταν ήμουν περίπου οχτώ ετών μ’ έστελναν σ' ένα γείτονα κλασικό βιολιστή και μου έκανε μάθημα. Εγώ όμως, μόλις βρισκόμουν μόνος προτιμούσα να παίζω τα τραγούδια που μου άρεσαν παρά να κάνω τις ασκήσεις. Όταν ήμουν περίπου δέκα ετών, μου αγόρασαν ακορντεόν και με δάσκαλο στο σπίτι, έβγαλα δυο μεθόδους. Αργότερα συνέχισα μόνος κι έπαιζα ό,τι τραγούδι κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή. Στο Γυμνάσιο, έπεσε στα χέρια μου μια κιθάρα, που μου τη δάνεισαν για κάποιο διάστημα, μέσα στο οποίο είχα πέσει με τα μούτρα κι έμαθα. Δεν υπήρχε κάποιος να μου δείξει. Από το ακορντεόν έβγαζα τα ακόρντα, ενώ είχα παθιαστεί με τον Enrico Macias και ψαχνόμουν στα τραγούδια του ολημερίς. Σ' ένα χρόνο έπαιζα τα σόλα του σε ικανοποιητικό επίπεδο. Αργότερα, μετά το Λύκειο που κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη, παράλληλα με τις σπουδές μου στο Δημόκριτο (βοηθός Χημικός-Μικροβιολόγος), γράφτηκα στο Μακεδονικό Ωδείο.
Η τύχη μ' έφερε στον κ. Κελπανίδη, έναν εκπληκτικό καθηγητή και άνθρωπο, που αφού με δοκίμασε στα διάφορα όργανα που έπαιζα και συζητήσαμε αναλυτικά ό,τι με αφορούσε, με ρώτησε γιατί ήθελα να πάω στο ωδείο. Του είπα πως σκοπός μου ήταν να μπορώ να γράφω τις συνθέσεις μου ώστε να τις παίζουν και οι συνεργάτες μου. Με ανέλαβε προσωπικά και μ' έβαλε σ' ένα δρόμο μελέτης ειδικά για μένα. Το εκπληκτικό, είναι που έδινα εξετάσεις και περνούσα με άριστα, μέσα σε λίγους μήνες, εκεί που χρειάζονταν χρόνια. Από εκεί και πέρα, αφού είχα αποκτήσει μια καλή θεωρητική βάση, μπορούσα μόνος μου, μελετώντας τα αντίστοιχα βιβλία, να λύνω μόνος μου το οποιοδήποτε μουσικό πρόβλημα αντιμετώπιζα.

 

Τί θυμάστε από τα μουσικά χρόνια του ΄60 στη Βόρεια Ελλάδα; Σε ποια συγκροτήματα συμμετείχατε και τί τραγούδια παίζατε;
Η.Τ.: Το πρώτο γκρουπ που συμμετείχα, ήταν The Green Birds (Σιδηρόκαστρο, αρχές δεκαετίας '60) με ρεπερτόριο από Rock'n' Roll, τζαζ κι ελληνικά της εποχής και στη συνέχεια δημιουργώ το γκρουπ Les Etoiles με ρεπερτόριο από το εποχιακό ροκ. Την  περίοδο 1967-1969, παράλληλα με τις σπουδές μου, εργάζομαι περιστασιακά ως μουσικός σε διάφορα είδη μουσικής. Εκείνη την εποχή συμμετέχω σε διάφορα σχήματα της Θεσσαλονίκης, όπως το Τρίο Σαλόνικα, (λατινοαμερικάνικα και ελληνικά εποχής), The Saints, (ροκ, soul εποχής και δικές τους συνθέσεις), και The Slides (ροκ και soul εποχής).

Με ποιες μουσικές διαμορφώσατε τη δική σας καλλιτεχνική οντότητα; Από ποιους επηρεαστήκατε;
Η.Τ.: Τότε δεν υπήρχαν τα κομπιούτερ, το ιντερνέτ, το youtube και το free download!  Το πικάπ με τα 45'' ήταν μεγάλη πολυτέλεια, για ηχογράφηση δε, έτσι και διέθετε κάποιος μπομπινόφωνο, ήταν προνομιούχος!... Ένα ραδιόφωνο και πολύ σου ήταν!...  Οι μουσικές που ακούγονταν και φυσικά μας επηρέαζαν, ήταν εκτός από τα Ελληνικά της εποχής, πολλά Ιταλικά, Γαλλικά, Αμερικάνικα, Κλασσική και Τζαζ Μουσική κ.ά.  Καλλιτέχνες και γκρουπ: Little Richard, Chuck Berry, Elvis Presley, Beatles, Rolling Stones,  James Brown, Wilson Pickett, Sam & Dave, Jimmy Hendrix, Who, Procol  Harum, Moody Blues, Pink Floyd, Yes, Frank Zappa, Area, John McLaughlin and Shakti , Focus, King Crimson, κ.ά.

Τί σχέση είχατε με το ελληνικό τραγούδι εκείνης της εποχής;
Η.Τ.: Άκουγα κι ελληνική μουσική! Στις σχολικές εκδρομές ακούγαμε και τραγουδούσαμε Χατζιδάκι και Θεοδωράκη. Εμένα μου άρεσαν και τα παραδοσιακά τραγούδια, αλλά και κάποια συγκροτήματα της εποχής, όπως Forminx, Idols, Charms, Olympians, Harlems κ.ά. που είχαν βγάλει κάποια τραγουδάκια εκείνη την εποχή. Ήμασταν πιτσιρικάδες στο γυμνάσιο όταν τ’ ακούγαμε όλα αυτά και τα παίζαμε, αν και ήταν κάπως ελαφριά ροκ για εμάς!

Έχετε γράψει τραγούδια μόνο με ελληνικό στίχο, έτσι δεν είναι;
Η.Τ.: Ναι, από τα τέλη του ΄60 μέχρι σήμερα έχω γράψει τραγούδια μόνο με ελληνικό στίχο. Ο καλός στίχος είναι πιο δύσκολο πράγμα από την ποίηση. Και θα σου πω τί εννοώ. Ο στίχος, η κάθε λέξη πρέπει να έχει και ρυθμό. Κάτι που δεν είναι απαραίτητο στην ποίηση, όπου γράφεις πιο ελεύθερα. Εγώ γράφω ποίηση, μου αρέσει η ποίηση, αλλά το να γράψεις ποιητικό στίχο, να βάλεις δηλαδή ρυθμό στο λόγο, είναι πιο δύσκολο.

Σήμερα πώς ακούτε το ελληνικό τραγούδι; Υπάρχει πρωτοτυπία; Ακούτε πράγματα που σας ενθουσιάζουν;
Η.Τ.: Είναι μεγάλο λάθος να λέμε πως δεν υπάρχουν καλά καινούργια τραγούδια. Πάντα θα υπάρχουν! Και στη δική μας εποχή, οι παλιότεροι δεν δέχονταν εύκολα το καινούργιο ρεύμα, πράγμα που μ’ ενοχλούσε! Να κάνω και εγώ τώρα το ίδιο; Πάντα, σε κάθε εποχή θα υπάρχουν όμορφα πράγματα!

Πέρα από τη «Λερναία Ύδρα», το ιστορικό σας γκρουπ, κάνατε ως συνθέτης και κάποιες άλλες ιδιαίτερες δουλειές. Αναφέρομαι στους δίσκους με μουσικές για χαλάρωση, αυτοέλεγχο και αυτοθεραπεία… πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία;
Η.Τ.: Ήθελα να βοηθήσω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο που περνούσε μια δύσκολη φάση υγείας και αξιοποίησα ό,τι γνώσεις είχα από τις σπουδές μου ως  βοηθός χημικού & μικροβιολόγου στη Θεσσαλονίκη και την τριετή φοίτησή μου στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών.  Κάθισα λοιπόν και άρχισα να ψάχνω πάνω σ’ αυτό. Παρακολούθησα πολλά σεμινάρια, ιατρικά συνέδρια, διάβαζα σχετικά βιβλία και είχα ερευνήσει διάφορες μεθόδους γι’ αυτό το θέμα. Γνώρισα και συνομίλησα για το θέμα αυτό με πολλούς ειδικούς. Έτσι ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία και άρχισα να ψάχνομαι πάνω σ’ αυτό. Έκανα τις πρώτες μου δουλειές με μουσική χαλάρωσης στις αρχές του ΄90. Η κύρια ενασχόλησή μου με τη μουσική, τη δεκαετία του ΄90, ήταν αυτό. Έκανα επτά κασέτες [Υδριάλα, Ονείρεμα, Το θρόισμα της Λεύκας, Κυνηγός της ευτυχίας, Αρμονία των αντιθέτων, Ταξιδευτές του απείρου, Βουτιά στην αιωνιότητα] και ένα cd [Γλυκιά ανάμνηση]!

 

 


Είστε μια εμβληματική μορφή του ελληνικού ροκ, κ. Τριανταφυλλίδη. Είναι αρκετοί αυτοί που λένε πως δεν υπήρξε ποτέ και δεν υπάρχει ελληνικό ροκ, αλλά ελληνόφωνο rock. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Η.Τ.: Διαφωνώ. Φυσικά και υπάρχει ελληνικό ροκ! Όταν λέω «ροκ μουσική», εννοώ τη νεανική μουσική, την επαναστατική τάση των νέων κάθε ηλικίας μέσω της μουσικής. Αυτό είναι το ροκ για μένα αλλά και για όσους γνωρίζουν πραγματικά! Το ροκ είναι παγκόσμιο, δεν είναι αμερικάνικο και βρετανικό, επειδή έχουν στα χέρια τους τη μουσική βιομηχανία. Οι Έλληνες ροκάδες είναι πιο γνήσιοι επαναστάτες από τους ροκ επαναστάτες του promotion των πολυεθνικών!... Η μουσική είναι διεθνής γλώσσα, δεν έχει σύνορα.
Υπάρχουν χώρες, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία για παράδειγμα, που έχουν υψηλότερο μουσικό επίπεδο από χώρες όπως Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία. Κι αυτό σου το λέω και το υπογράφω γιατί έχω ζήσει από κοντά τις μουσικές σκηνές αυτών των χωρών. Αν το ψάξεις, θα καταλάβεις τί εννοώ και θα δεις πως έτσι είναι. Είχαμε παίξει στα μέσα του ΄80 στη Γιουγκοσλαβία και είχα ενθουσιαστεί από το επίπεδο της διοργάνωσης συναυλιών, αλλά και από το καλλιτεχνικό επίπεδο των ροκ συγκροτημάτων που έπαιξαν μαζί μας σ’ εκείνα τα live.

Γιατί αυτό το ανατρεπτικό είδος μουσικής, δεν κατάφερε στην Ελλάδα να περάσει στα μεγάλα ακροατήρια; Τί έφταιξε και άλλαξε το τοπίο, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση, ενώ υπήρχε εξαιρετικό υλικό από συγκροτήματα και τραγουδοποιούς;
Η.Τ.: Πρώτον, επειδή είναι ανατρεπτική, και δεύτερο επειδή η Ελλάδα είναι μικρή. Δεν είναι σαν την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Η Γερμανία έχει στηρίξει πολύ αυτή τη μουσική σκηνή! Όποιο γκρουπ παίξει στη Γερμανία, πηγαίνουν και το ακούν και αγοράζουν μετά και το δίσκο του. Και οι Γερμανοί έχουν μεγάλο μουσικό επίπεδο. Λοιπόν, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και εδώ, απλά εκεί μιλάμε για εκατομμύρια κόσμου, ενώ οι αντίστοιχοι αριθμοί εδώ είναι πολύ μικροί. Δε μπορούν να επιβιώσουν και να συντηρηθούν τα ελληνικά συγκροτήματα. Αυτό το έχω βιώσει στο πετσί μου γιατί έζησα αρκετά χρόνια στο εξωτερικό και είδα πως λειτουργεί όλο αυτό το σύστημα. Για παράδειγμα, ένα κοινό 100.000 στη Γερμανία είναι μικρό, ενώ στην Ελλάδα τεράστιο. Από την άλλη, εκεί αν κρατάς σταθερά την ποιότητά σου, θα αναγνωριστείς οπωσδήποτε (έστω από το μικρό για τη Γερμανία κοινό) και θα έχεις τη δυνατότητα να επιβιώνεις και να εξελίσσεσαι, ενώ εδώ αν είσαι εκτός συστήματος, είσαι καταδικασμένος στην αφάνεια!...

Το επίπεδο των ελληνικών συγκροτημάτων πώς το βλέπετε μέσα από την πολύχρονη εμπειρία σας, αλλά και μέσα από διάφορες καλλιτεχνικές κινήσεις, στις οποίες πρωτοστατήσατε στο παρελθόν, όπως ο «Μουσικός Συνεταιρισμός Καλλιτεχνών Αθηνών» (ΜΟΥΣΥΝΚΑ) και οι «Ανεξάρτητες Εκφραστικές Τάσεις» (ΑΕΤΑ);
Η.Τ.: Αν προχωρούσε η ΑΕΤΑ, θα είχε γίνει ένα μεγάλο κίνημα στο μουσικό χώρο, κυρίως για να δώσει ευκαιρίες στα νέα παιδιά. Είχαν περάσει πάρα πολλά γκρουπ και καλλιτέχνες της Αθήνας, αλλά και απ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Ο μέσος όρος των ελληνικών συγκροτημάτων ήταν πολύ ανώτερος από το μέσο όρο των αντίστοιχων βρετανικών γκρουπ. Αυτό ίσως φανεί υπερβολικό σε κάποιους, αλλά έτσι ήταν! Αυτό το έζησα, το άκουσα και σου το υπογράφω! Η Αγγλία είναι μια βιομηχανία της μουσικής, εξάγει μουσική και αυτό έχει αντίκρισμα στην οικονομία της χώρας. Εκεί τα συγκροτήματα επιδοτούνται, ενώ εδώ, σε κυνηγάει το κράτος! Η ελληνική σκηνή έχει μεγάλα ταλέντα και τώρα ακόμα είναι πολύ πιο δυνατή, παρά τις δυσκολίες. Δεν υπάρχει όμως βοήθεια από πουθενά!

Στην ΑΕΤΑ, είχατε συγκρουστεί με το Νικόλα Άσιμο. Πείτε μας για τη γνωριμία και τη σχέση σας. Νομίζω πως είστε από τους λίγους ανθρώπους που τον βοήθησαν ουσιαστικά!
Η.Τ.: Ναι, ήμασταν τσακωμένοι από την ΑΕΤΑ, λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του, αλλά εγώ δεν κρατάω σε κανέναν κακία γιατί το θεωρώ ασήμαντο αυτό το πράγμα. Πόσο μάλλον στο Νικόλα, με τον οποίο ήμασταν πραγματικοί φίλοι. Γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μέλος μιας μουσικοθεατρικής ομάδας και έπαιζαν στο χώρο που μας φιλοξένησε για 15 μέρες.
Ήταν μεγάλο ταλέντο, αληθινός καλλιτέχνης, ήταν ένας περφόμερ, δημιουργούσε κατάσταση ακόμα και στο δρόμο! Από κάποια στιγμή και μετά όμως έχασε τη μπάλα και δυστυχώς αυτοπαγιδεύτηκε. Παγιδεύτηκε από τον εγωισμό του, από την ψευδαίσθηση να έχει πάντα γύρω του μια αυλή, να έχει κόσμο. Αν και ήταν έξυπνο και διαβασμένο άτομο, παγιδεύτηκε σ’ αυτό.
Το 1981 όταν πέρασε την πρώτη δύσκολη νευροψυχολογική φάση και ήταν ένα βήμα πριν το Δαφνί, εγώ τον ανέλαβα. Είχε παρεκτραπεί ο Νικόλας τότε, γύριζε με μια μαγκούρα και χτυπούσε ανθρώπους και αυτοκίνητα. Ήταν επιθετικός, όλους τους χτυπούσε εκτός από μένα. Κάθε τόσο τον έβαζαν στη φυλακή και πηγαίναμε με την Κατερίνα Γώγου και κάποιες φίλες του Νικόλα να τον βγάλουμε. Μια φορά είχαμε πάει στον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, μια άλλη φορά τον βοήθησε ο Σαββόπουλος και κάποια στιγμή όμως με παίρνει τηλέφωνο η Κατερίνα και μου λέει «Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι δύσκολα, τον έπιασαν και τον πηγαίνουν στο Δαφνί!».
Συναντηθήκαμε με την Κατερίνα, ήταν και ο πατέρας του Άσιμου, Λάζαρος Ασημόπουλος και ο ψυχίατρος, ο Γιώργος Οικονομόπουλος. Για να μη μπει στο Δαφνί και χαθεί μια για πάντα, λέει ο γιατρός πως πρέπει κάποιος να τον αναλάβει και να τον έχει από κοντά, για να μπορέσει να βάλει την υπογραφή του. Κι αυτός που τον ανέλαβε, παρά τις πολλές οικογενειακές μου υποχρεώσεις, ήμουν εγώ, Θεοδόση.
Έφυγε από τα Εξάρχεια και ήρθε σ’ ένα σπίτι που είχα στην Ανθούπολη, κοντά στο δικό μου. Λίγοι από τους φίλους συμπαραστάθηκαν πραγματικά. Ο Μπάμπης ο «Χρυσοτύπης» και ένα άλλο παιδί, ο Νίκος Μαυρίδης ο Θεσσαλονικιός, από την παρέα των Εξαρχείων. Οι περισσότεροι τον κορόιδευαν. Ο γιατρός, μου είχε πει πως πρέπει να παίρνει απαραιτήτως κάθε μέρα ένα ηρεμιστικό. Τα μοιράσαμε μεταξύ μας, ο Μπάμπης, ο Νίκος και εγώ και ήμασταν πάντα σε επικοινωνία, για να είναι υπό παρατήρηση ο Άσιμος.
Θυμάμαι, όταν κουβαλήσαμε τα πράγματά του στην Ανθούπολη, μου έκανε εντύπωση που είχε πολλές κούτες νες καφέ. Εγώ του έλεγα μην το πίνεις αυτό, Νικόλα θα σε καταστρέψει. Γιατί δεν πίνεις φασκόμηλο, που διευρύνει την αντίληψη. Σιγά-σιγά του έκοψα τον καφέ, που τον οδηγούσε στην επιθετικότητα, και του έφτιαχνα τίλιο κι άλλα φυσικά ηρεμιστικά. Έτσι ξεπέρασε αυτή την περιπέτεια ο Νικόλας και με τη βοήθεια της Κατερίνας έκανε το πρώτο του LP στη Minos το 1982, με συμμετοχή της Αλεξίου και του Παπακωνσταντίνου.
Αργότερα έκανε κι άλλο δίσκο με τον Παπακωνσταντίνου κι έτσι πήρε κάποια λεφτά κι έκανε το μαγαζάκι που είχε στην Καλλιδρομίου 55. Στις τρεις τελευταίες του κασέτες, απ' αυτές που έβγαζε μόνος του σε ανεξάρτητη παραγωγή, του έκανα την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής στο στούντιο.

Για το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ποια είναι η γνώμη σας;
Η.Τ.: Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μου είναι συμπαθής, αλλά είναι μέσα στο σύστημα. Πουλάει την εικόνα του επαναστατημένου ροκά κι αυτό μ’ ενοχλεί. Το καλοκαίρι 2011 καπέλωσε το κίνημα των Αγανακτισμένων στην Πλατεία Συντάγματος, με την κυκλοφορία CD μέσα από γνωστή εφημερίδα. Τώρα που οι εταιρείες δίσκων έχασαν την παντοδυναμία τους, ήταν ο καλύτερος τρόπος για ξαναζεστάνει το "κοινό" του. "Κοινό" που έντεχνα αυγατίζει ο εγγυημένος συνδυασμός Κόμματος-Εταιρείας!...  Συνταγή που χρησιμοποίησαν επιτυχώς και κατά κόρον Κόμματα και Καλλιτέχνες-φίρμες!..

Σχετικά με το κίνημα των Αγανακτισμένων στις Πλατείες, τί πήγε στραβά κατά τη γνώμη σας και δεν υπήρξε ανάλογη συνέχεια;
Η.Τ.: Όλον αυτόν τον κόσμο που διαδήλωνε ειρηνικά στην πλατεία Συντάγματος, κατάφεραν να τον διαλύσουν με χιλιάδες, απαγορευμένα από διεθνείς συνθήκες χημικά, με το γνωστό σχέδιο των "κουκουλοφόρων-αστυνομικών", που σπάνε και βάζουν φωτιές, για να μαζέψουν το υλικό που θα παίξουν τα ΜΜΕ, ώστε στο τέλος να βγουν κι από πάνω.
Μόνο αν γίνουμε ξανά ΚΟΙΝΩΝΙΑ θα γίνει κάποια αλλαγή, κάποια ανατροπή. Δυστυχώς μας έχουνε παγιδευμένους. Ήμουν στην καλλιτεχνική επιτροπή της Πλατείας Συντάγματος και πολλά πράγματα μ’ ενοχλούσαν. Το κίνημα της πλατείας το κατάντησαν μαγαζάκι και γι’ αυτό δεν προχώρησε. Είχαν φτιάξει μια κλίκα και έδιναν μόνο εντολές. Πρέπει να εξαφανίσει ο καθένας τους εγωισμούς του και να προχωρήσουμε μπροστά.

Σήμερα, με όλα αυτά που ζούμε στη χώρα μας, τί τραγούδι θα γράφατε; Ποιους στίχους θ’ αφιερώνατε σ’ αυτούς που μας κυβερνούν και μας έφτασαν στο χείλος του γκρεμού;
Η.Τ.: Αυτά είναι τα τραγούδια που θα τους αφιέρωνα:

1. «Τσε Γκεβάρα έμπα στη βουλή και βάρα»: http://www.youtube.com/watch?v=Z-5pWRJgYtc
2. «Στημένο Παιχνίδι»: http://www.youtube.com/watch?v=uOdhP5SZ_lo
3. «Φευγάτος»: http://www.youtube.com/watch?v=8H00zPj6hd4

Έχει κυκλοφορήσει με την υπογραφή σας, μια ποιητική συλλογή κι ένα μυθιστόρημα φιλοσοφικής φαντασίας, με τον τίτλο «Ονειροταξιδευτής» (2004) από τις «Εκδόσεις Παπαϊωάννου». Συνεχίζετε να γράφετε; Θα περιμένουμε κάποιο νέο βιβλίο;
Η.Τ.: Ο εκδότης μου, ο ίδιος αξιόλογος συγγραφέας και στιχουργός, ενώ μου είπε να ετοιμάσω το δεύτερο μυθιστόρημα (Ο "Ονειροταξιδευτής" είναι το πρώτο από μια τριλογία που είναι σχεδόν έτοιμη), άλλαξε αντικείμενο εργασίας -δουλειές είναι αυτές-  και πήγε στις εκδόσεις περιοδικών. Όπως καταλαβαίνετε, όχι μόνο δεν εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο, αλλά και ο "Ονειροτεξιδευτής", αν και εξαντλήθηκε στους πρώτους μήνες, δεν επανεκδόθηκε, ακολουθώντας κι αυτός τον δρόμο των "συλλεκτικών", όπως και το διπλό LP "Σε άλλους κόσμους".
Πριν δυο χρόνια, μου ζήτησαν να εκδώσουν τη συλλογή μου "Orexon", με διηγήματα και νουβέλες, όπως κι επανέκδοση και μετάφραση στα αγγλικά, του "Ονειροταξιδευτή", αλλά αναβλήθηκε λόγω οικονομικής κρίσης. Πέρσι, μου έγινε άλλη μια πρόταση για επανέκδοση του "Ονειροταξιδευτή" και έκδοση του δεύτερου μυθιστορήματος της τριλογίας, από ένα ψηφιακό εκδοτικό οίκο της Θεσσαλονίκης, που κι αυτή μάλλον για τον ίδιο λόγο, έμεινε μετέωρη. Η νουβέλα "Orexon" δημοσιεύτηκε στο ένθετο περιοδικό "9" της Ελευθεροτυπίας και μπορείτε να το διαβάσετε στο http://oneirotaxideytis.blogspot.com/ (Θα το βρείτε στο τέλος).

Υπάρχει για το άμεσο μέλλον κάποιος δίσκος ή εμφανίσεις με τη μπάντα σας;
Η.Τ.: Με τη "Λερναία Ύδρα" κάνουμε τακτικές πρόβες, βγάζουμε νέα τραγούδια, που κάποια απ' αυτά, από live, ανεβαίνουν στο youtube και κάποια στιγμή μπορεί να γίνει κι ένα CD. Όμως οι εμφανίσεις μας  είναι περιορισμένες. Ο στίχος μας είναι απαγορευτικός για επίσημους και "κυριλέ" χώρους, κι έξω από το χυδαίο εμπορικό αλισβερίσι με τα κομματικά κανάλια. Η αλήθεια είναι πως η μουσική μας είναι λίγο δύσκολη για τον πολύ κόσμο και γνωρίζω πολύ καλά, πως το κοινό μας δεν είναι πολύ μεγάλο, αν και τα τραγούδια μας αφορούν όλο τον κόσμο και ο αγώνας μας γίνεται για τη δική του "απελευθέρωση", (μαζί με τη δική μας, φυσικά). Ελπίζω τώρα με το ιντερνέτ, που μπορεί ο καθένας να βρει και ν’ ακούσει τα τραγούδια μας από το youtube, να διαβάσει τους στίχους μας, να δει τι λένε, να έχουμε μια μεγαλύτερη αποδοχή από το ευρύ κοινό. Είμαστε διαθέσιμοι και συμμετέχουμε σε όποια σχετική εκδήλωση μας προσκαλούν, από την άλλη όμως, δε ζητιανεύουμε συναυλίες από κανέναν. Ετοιμάζουμε εμφανίσεις σε Πάτρα, Λάρισα, Βόλο, Κατερίνη… και όπου αλλού μας καλέσουν!
Μαζί μου είναι ο Μιχάλης Νικολαΐδης στο μπάσο, ο Βαγγέλης Ευσταθίου στα τύμπανα (παλιοί και αγαπημένοι συνεργάτες) και ο νέος της μπάντας μας είναι ο Παντελής Ματσούκας, στα πλήκτρα.

Θεσσαλονίκη, Σιδηρόκαστρο Σερρών, ξανά Θεσσαλονίκη, Αθήνα και διαμονή κατά καιρούς σε χώρες του εξωτερικού. Μια περιπετειώδης και ενδιαφέρουσα ζωή με πολλούς καλλιτεχνικούς σταθμούς. Αν σας έλεγα να επιλέξετε τους σημαντικότερους σταθμούς αυτής της πορείας;
Η.Τ.: Ο μεγαλύτερος σταθμός για μένα ήταν η στιγμή που έπρεπε να πάρω μια τελική απόφαση. Τί να κάνω; Να συνεχίσω στα "κυκλώματα" της μουσικής βιομηχανίας και να κυνηγάω δόξα, χρήμα και αναγνώριση ανάμεσα σ' έναν κόσμο υποκρισίας και ψευτιάς, αναγκασμένος να παράγω υποχρεωτικά και τακτικά σε βάρος της έμπνευσης ή ν’ ακολουθήσω το μουσικό μου ένστικτο που στηριζόταν απλά στην έμπνευση;  Διάλεξα το δεύτερο και είμαι σίγουρα κερδισμένος, γιατί τα κέρδη μου δεν εξαγοράζονται με τα πλούτη και τις δόξες όλου του κόσμου!...
Όσον αφορά τους μουσικούς σταθμούς της ζωής μου, δεν ξεχωρίζω ποιοτικά καμιά κατάσταση ως καλύτερη από τις άλλες, γιατί όλες οι καταστάσεις που ζούσα, ήταν με ψυχή, έδινα τον εαυτό μου κι αυτό ήταν που μετρούσε για μένα… Αξιομνημόνευτες ιστορίες, αναμνήσεις γεμάτες γέλιο, έρωτα, περιπέτεια και κωμικοτραγικά περιστατικά, υπάρχουν πάμπολλες και από πολλά μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού, αλλά αν ξεκινήσουμε, Θεοδόση μου, δε θα έχουμε τελειωμό!
Αυτή τη στιγμή, μου έρχεται μια ιστορία στα Γουριά Μεσολογγίου. Μας κάλεσε μια τοπική ομάδα νέων για μια συναυλία κι εμείς νοικιάσαμε μικροφωνική και μ' ένα φορτηγό όλοι μαζί, φτάσαμε στο Ρίο. Όταν περάσαμε στο Αντίρριο, μας περίμεναν δυο παιδιά από τους διοργανωτές. Μου προτείνουν κάποια χρήματα, λέγοντας: «Ηρακλή, αυτά μπορέσαμε να μαζέψουμε, να σας δώσουμε για τα έξοδά σας. Γυρίστε πίσω, η συναυλία δε θα γίνει. Μας έκαναν πόλεμο η κοινότητα, τα κόμματα, όλοι οι φορείς. Έσκιζαν τις αφίσες μας και μας έκαναν ασταμάτητα πόλεμο νεύρων, γι' αυτό κρίναμε πως καλύτερα θα ήταν να ματαιώσουμε τη συναυλία. Αυτά τα λεφτά τα μαζέψαμε για τα έξοδά σας. Μας συγχωρείς». Εγώ τους λέω "Τί λέτε ρε παιδιά; Δεν ήρθαμε να παίξουμε για τα λεφτά. Αφού ήρθαμε, πάμε να κάνουμε τη συναυλία για εμάς και για όποιους έρθουν . Μη σας απασχολεί τίποτε."
Η συναυλία έγινε και σιγά-σιγά άρχισε να έρχεται ο κόσμος και γέμισε όχι μόνο η πλατεία, αλλά το χωριό ολόκληρο. Τόσο κόσμο δεν μπορούσαν να μαζέψουν όλα τα κόμματα μαζί. Η συναυλία είχε τεράστια επιτυχία. Μάλιστα, όταν παίζαμε το Βorn to be wild, κάποιοι τσοπεράδες ανέβηκαν με τις μηχανές στο πάλκο, προσφέροντας ένα ανεπανάληπτο θέαμα. Αυτή τη συναυλία την ονομάσαμε "Μικρό Γούντστοκ".


Σύνδεσμοι

http://lernaiahydra.blogspot.com/

http://www.myspace.com/iraklisband

http://polyavlos.wordpress.com/

http://polyavlos.blogspot.com/

http://el-gr.facebook.com/people/Iraklis-Triantafyllidis/100001715914659

http://el-gr.facebook.com/people/Iraklis-Lernaia-Hydra/100000633243870

http://el-gr.facebook.com/people/Iraklis-Lernaia-Hydra-B/100001621847057

http://www.youtube.com/user/polyavlos

 


Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη.
Ευχαριστώ την Αθηνά Ντίνου για την πολύτιμη βοήθειά της και σ’ αυτήν τη συνέντευξη.

 

 

Ο Κώστας Αντύπας, είναι ένας εξαίρετος τραγουδοποιός από την Πρέβεζα που παίζει κιθάρα και φυσαρμόνικα, γράφει τα δικά του τραγούδια και τα τραγουδάει στις μουσικές σκηνές όλης της Ελλάδας. Σπούδασε στο ΤΕΦΑΑ της Κομοτηνής και παράλληλα ασχολήθηκε με το θέατρο στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής και στο Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας, ως μουσικός και ηθοποιός.  Όσο σπούδαζε στην Κομοτηνή, έκανε μαθήματα κιθάρας με τον γνωστό τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια. Έχει συνεργαστεί με την Ανδριάνα Μπάμπαλη, τη Γιώτα Νέγκα, τη Νίνα Λοτσάρη, τη Μαρίνα Σκιαδαρέση, κ. ά. σε συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2005 έπαιξε support στη συναυλία του Εric Burdon. Το 2006 τραγούδησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού στο Zgorzelec της Πολωνίας.
Τον Απρίλιο του 2007 κυκλοφορεί το πρώτο του cd από τη εταιρεία Protasis με τίτλο «Το λεωφορείο της στιγμής» που αγαπήθηκε αμέσως από τα ραδιόφωνα. Τον Ιούνιο του 2009 συμμετείχε στο cd «Νύχτα ανώνυμη» μαζί με άλλους καλλιτέχνες και είναι ήδη έτοιμο το δεύτερο cd του με τίτλο «Μέσα βρέχει», στο οποίο συμμετέχουν η Ερωφίλη, η Μαρία Τζομπανάκη κ.ά. Ζει στην όμορφη Πρέβεζα, δίπλα στη θάλασσα, χαμογελά και συνεχίζει το ταξίδι του στη μουσική!

 

Με το Γιώργο Αετόπουλο γνωρίζομαι εδώ και δύο χρόνια περίπου, όταν μου πρότεινε καταρχάς μια φίλη μου να ακούσω τραγούδια του από τις πρώτες δύο δισκογραφικές του δουλειές. Η γνωριμία μας έγινε μουσικά κυρίως, στο πλαίσιο των ραδιοφωνικών μου εκπομπών τότε, μου άρεσαν τα τραγούδια του, όπως και στους ακροατές. Με αφορμή λοιπόν την τρίτη του δισκογραφική δουλειά βρεθήκαμε από κοντά στον Μύλο της Θεσ/νίκης, όπου και άνοιξε την παράσταση των Ζιώγαλα, Τσακνή, Μηλιώκα, για να κάνουμε μια κουβεντούλα που αφορά την μέχρι τώρα καλλιτεχνική πορεία του.

 

Για το Μάρκο Δεληβοριά τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Μία έντιμη και αυθεντική θα έλεγα καλλιτεχνική στάση, μιας και τον πλούτο του ο καλλιτέχνης είναι θεμιτό να τον διαχέει κυρίως μέσα στην τέχνη του. Έτσι, η σύντομη, αλλά καθόλου φτωχή κουβέντα που κάναμε με αφορμή το νέο του δίσκο «Κάτω από τη γη», απλά επιβεβαίωσε την εικόνα high contrast που σχημάτισα γι΄αυτόν ακούγοντας τη δουλειά του. Ρεαλιστής, ευθύς και ονειροπόλος. Αφού τον καλωσορίσω ας πάμε ευθύς αμέσως στην ουσία.

 

Ο Μιχάλης Εμιρλής είναι ένας τραγουδιστής που ερμηνεύει κυρίως τραγούδια σε δική του μουσική και - κάποιες φορές- στίχους. Έτσι έγινε και στο καινούριο του cd, στο οποίο υπογράφει τα 6 από τα 11 τραγούδια, ενώ στα υπόλοιπα συνεργάζεται με τον Stelio Mac και τον Χριστόφορο Μπαλαμπανίδη. Έτσι, λοιπόν, ο Εμιρλής επανέρχεται για να μας προσγειώσει στην πραγματικότητα και γενικότερα, για να μας μυήσει στη νέα του δισκογραφική δουλειά που αφορά τόσο τον έρωτα όσο και τη σημερινή κατάσταση που όλοι βιώνουμε. Για την τελευταία αναφέρεται στο κομμάτι «Χωρίς δουλειά», αλλά και στο ομότιτλο τραγούδι του δίσκου. Περισσότερες λεπτομέρειες για όλα αυτά ακολουθούν στη συνέντευξη που παραχώρησε ο Μιχάλης Εμιρλής στον Ορφέα.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

12/11/1979 Έφυγε από τη ζωή ο στιχουργός Πυθαγόρας (Παπασταματίου)