174 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
27.02.2017
Ορφέας | Main Feed
λαϊκό τραγούδι
Αναζήτηση με tags
Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι σήμερα ο πιο αυθεντικός λαϊκός τραγουδιστής. Φωνή αντρίκια, λιτή και ατόφια, είναι ο απόλυτος εκφραστής του πραγματικά λαϊκού ανθρώπου κι ένας ερμηνευτής που, αυτό που λέμε βίωμα, είναι απτό στη φωνή και τις ερμηνείες του. Παιδί φτωχό της επαρχίας, βρέθηκε μετανάστης στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60, δουλεύοντας σκληρά για τα προς το ζην, ήταν, δηλαδή, άνθρωπος του μόχθου.
Ξεκίνησε να τραγουδά στα νυχτερινά κέντρα στις αρχές του ’70 και για ολόκληρη την δεκαετία, αποκτώντας εμπειρία και ρεπερτόριο. Βρέθηκε, εξάλλου, εξαρχής, δίπλα σε εξαιρετικούς δασκάλους με κατευθείαν ρίζες στο ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Εννοώ, φυσικά, τον Οδυσσέα Μοσχονά και την Άννα Χρυσάφη, δίπλα στους οποίους μαθήτευσε ο Μαργαρίτης.

 

Λαϊκό τραγούδι Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση ότι, το λεγόμενο λαϊκοπόπ τραγούδι, που, άνθισε για μια σχεδόν 15ετία – τόσο στη δισκογραφία όσο και στις πίστες – βιώνει, στις μέρες μας, ένα “τέλος εποχής”. Πέφτουν, ένα – ένα, τα είδωλά του και, τόσο οι πωλήσεις των δίσκων τους, όσο και το αντίκρισμά τους στα νυχτερινά μαγαζιά, έχουν πάρει, ολοταχώς, την κατιούσα. Όταν δε, θα γίνει η σούμα της όλης βραχύβιας διαδρομής του, θα διαπιστωθεί πια, και στατιστικά, ότι στο χώρο αυτόν μπορεί να υπήρξαν ορισμένα “καλά λαρύγγια” και κάποια καλά τραγούδια, αλλά, οι εξαιρέσεις αυτές, μάλλον, επιβεβαιώνουν το κανόνα. Γιατί, δυστυχώς, στο λαϊκοπόπ τραγούδι έλειπε, αυτό που έπρεπε, εξαρχής, να υπάρχει σ’ ένα καλλιτεχνικό προϊόν: η τέχνη! Αντ’ αυτής πρωταγωνιστούσαν τα μουσικά κλισέ, οι μέτριες φωνές και τα στιχουργικά σλόγκαν. Και, κυρίως, ήταν ένα υβρίδιο, ούτε λαϊκό, ούτε ποπ.
Απ’ την άλλη βέβαια, όλα αυτά τα χρόνια, υπήρχε πάντα και το τραγούδι εκείνο, σε κάθε είδος του, που περιείχε μέσα του τέχνη και ψυχούλα και που, σιγά-σιγά, αρχίζει, και πάλι, “να σηκώνει κεφάλι”. Αφού, συνεχώς, πληθαίνουν οι φωνές – αλλά κι οι ενδείξεις – που μας λένε πως “κάπου αλλάζει το πράγμα”. Ταυτόχρονα όμως, μ’ αφορμή αυτήν την χαραμάδα ελπίδας, που αρχίζει και σκάει στο τραγουδιστικό μας τοπίο, ξεκινά ήδη και μια ανησυχία για το ποια θα είναι η ταυτότητα του νέου μας λαϊκού τραγουδιού. Κι όταν λέμε λαϊκό, εννοούμε το τραγούδι εκείνο που εκφράζει τις αγωνίες του σήμερα, έχει μεγάλη αποδοχή, αλλά κι επιρροή στον πολύ κόσμο.
Γιατί, σε πολλούς, επικρατεί μια σύγχυση για το τι και ποιος είναι ο λαϊκός ήχος σήμερα. Διότι, για άλλους το σημερινό λαϊκό τραγούδι είναι το τραγούδι εκείνο που φέρει μέσα του την παράδοση του ελληνικού αστικού τραγουδιού των δεκαετιών ’60 – ’80, το οποίο είχε ως πρωταγωνιστικό όργανο το μπουζούκι, ενώ, για άλλους, είναι το τραγούδι εκείνο που εμπεριέχει τον πιο λαοφιλή ήχο σήμερα, που, κατ’ αυτούς, είναι ο ηλεκτρικός.
Με αφορμή λοιπόν, τις παραπάνω ανησυχίες κι αγωνίες, που πλανιόνται στο τοπίο του ελληνικού τραγουδιού, ο «ΟΡΦΕΑΣ», κάνει μια προσπάθεια, να ανοίξει μια, ευρεία, συζήτηση κι έτσι, ξεκινά μια δημοσκόπηση μ’ αυτό ακριβώς το θέμα: «Ποιο είναι το λαϊκό τραγούδι σήμερα;».

 

Ρητορικό ή πραγματικό το ερώτημα; Από μια άποψη, το λαϊκό τραγούδι θα είναι πάντα εδώ, γιατί αποτελεί την μουσική ρίζα μας, κι όπως το έχει πει ο Δημήτρης Κοντολάζος «Ελλάδα χωρίς λαϊκό τραγούδι δεν γίνεται»! Από την άλλη, όμως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις νοθείες, τις ατυχείς μίξεις, τα φασόν και τα καρμπόν κατασκευάσματα, που, στο βωμό του κέρδους και της υποστήριξης των χώρων της πίστας και των, κατά εποχές, “σταρ” τους,  το έκαναν να πέσει, από τις κορυφές που είχε πιάσει στα ‘80ς. Άλλαξαν κι οι εποχές, έφυγαν κι οι αυθεντικές φωνές κι οι ανάλογες ερμηνείες … δεν είναι βέβαια θέμα του παρόντος άρθρου η εις βάθος έρευνα, αλλά η καταγραφή των καλών λαϊκών τραγουδιών της χρονιάς που μας πέρασε. Το σίγουρο βέβαια είναι, ότι, το λαϊκό τραγούδι, μπορεί να μην αποτελεί το κυρίαρχο είδος, στην πλειοψηφία των μουσικών ΜΜΕ, αλλά αποτελεί, και θα αποτελεί πάντα, το κυρίαρχο είδος στην διασκέδαση, στη χαρά και στο παράπονο των Ελλήνων. Κι έχει τεράστια παρακαταθήκη με θησαυρούς, αφού αυτή είναι η μουσική του τόπου μας, βέβαια.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καιρός σκουλήκιασε.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/2/1943 Έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Κωστής Παλαμάς
28/2/1960 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Μανώλης Λιδάκης
28/2/1962 Ανεβαίνει στο θέατρο "Πορεία" το θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού "Κόκκινα φανάρια" και σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, από το θίασο του Αλέξη Δαμιανού

ΤΥΧΑΙΑ TAGS