124 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed
έμπνευση
Αναζήτηση με tags
«Κάτω απ’ τη μαρκίζα»


Γράφει η Ιφιγένεια Σταροπούλου



Ο ποιητής είναι ένας άνθρωπος μονάχος, που ζει λίγο μακρύτερα από το κέντρο της πόλης  μας, σε έναν δρόμο σκιερό, σχετικά ήσυχο κι ας είναι τόσο κοντά στην βοή των γύρω δρόμων.  
Καθημερινά, εκείνους αφουγκράζεται και προσπαθεί να νοιώσει συντροφευμένος, για εκείνους βγαίνει όποτε βγει κι εκείνους κοιτάζει και θυμάται.  

Η έμπνευση δεν είναι θέμα ωριμότητας, αλλά στιγμής.  Αγαπάς, ερωτεύεσαι, θυμάσαι, απογοητεύεσαι, χτυπάς σε τοίχους που δεν λένε να πέσουν και τότε, μέσα σε ένα στούντιο κάποιος από τους φίλους, ή όχι και τόσο, μουσικούς, σε φωνάζει να τους δώσεις λίγο φως απ' το δικό σου.  Κι εσύ το δίνεις γιατί πρέπει να ζήσεις κι ας αισθάνεσαι πως κάτι πολύ δικό σου, πέθανε, ότι κάποιος στο τράβηξε και στο πήρε με την βία από το κορμί σου.  Το δικό σου το κομμάτι είναι αυτό που ποτέ δεν θα ξαναδείς, γιατί θα γίνει μουσική κι εσύ θα γυρίσεις πίσω στην τρύπα σου πιο μόνος από ποτέ, ενώ για πάντα θα αισθάνεσαι πουλημένος.  

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι κι αυτό το ξέρουμε όλοι, με συντροφιά μολύβι και χαρτί κι ανάμνηση.  Υπάρχουν άνθρωποι που τους χτυπάς την πόρτα και για σένα πάντα εκεί θα είναι, πρόθυμοι να σε ακούσουν και να σε νοιώσουν.  Υπάρχουν άνθρωποι που σε κερνούν λίγο τσέρι απ' το νησί και που σε φέρνουν πιο δίπλα στην ψυχή τους απ' ότι θα φανταζόσουν ποτέ ότι μπορούσαν.  

Ο ποιητής δεν είναι κλειστός άνθρωπος, είναι άνθρωπος αποκλεισμένος και παγιδευμένος στο κελί, που η εξιδανίκευση κι η αποθέωση τον έχει κλείσει.  Αχ και να ‘ξεραν όλοι τούτοι οι χαζοί πόσο θέλω να γίνω σαν κι αυτούς.  Η έμπνευση δαμάζει τα πάντα, σε ανεβάζει και σε απομακρύνει.  Κρίμα γιατί ό,τι κάνεις, δεν το κάνεις για να απομακρυνθείς, αλλά για να πλησιάσεις.  Μείνε εκεί, για πάντα Κάτω Από Την Μαρκίζα και συνέχισε να ονειρεύεσαι το δικό σου όνειρο, γιατί σε εκείνο τουλάχιστον είσαι ακόμη το μικρό παιδί που έτρεχες και που έπεφτες και που μονάχα η μάνα σου ήξερε τι κουβαλούσες.  Τον άνεμο, το κύμα, κάθε σου σκέψη τραγούδι και μια Ελλάδα γλυκιά, απαλή, ελεύθερη.  

Ο ποιητής είναι σαν άλογο κούρσας, τον αγαπούν μονάχα όταν κερδίζει κι όταν παύει να τρέχει, τον απομονώνουν και τον προσκυνούν σαν εικόνισμα στην καλύτερη.  
Ο ποιητής κατέχει την μοναξιά, μα δεν μπορεί να την ανεχτεί και να την ζήσει.  
Χρόνια μετά, συναντάει το πεπρωμένο του που έχει βλέμμα γκριζωπό, φθινοπωρινό, γυρίζει, το κοιτάζει και ξανά χάνεται στο θολό της βροχής σύννεφο.  

{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=ewuVwGz8QBo}
 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καλλιτέχνης δεν είναι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος. Η αποστολή του είναι να εκφράζει τη ζωή με αισθητικό τρόπο.
Γιάννης Ζουγανέλης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891
21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος