165 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
30.04.2017
Ορφέας | Main Feed
ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΨΗ
Αναζήτηση με tags

ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΨΗ

Γράφει η Γεωργία Γιανναράκη



Κ. Μαρία
Πέρασαν τα χρόνια… ούτε καν θυμάμαι πότε…
( τι αριθμού θεέ μου 10,20,30… )    
(Κοντοζυγώνει το τέλος μου)
Καλά έκανα λοιπόν και κράτησα  τούτο  το ημερολόγιο…
…τούτο το ημερολόγιο… χμμμ  περίεργο, κάθε χρόνο έλεγα θα το πετάξω, όλο και κάτι ξεσκόνιζα, και βρισκόταν εκεί απειλητικά στα χέρια μου. Κάτι ήθελε από τότε να μου πει, που να ‘ξερα , τι ήθελε, και κάθε χρόνο το κραταγα, απλά του άλλαζα τοποθεσία… και πέρασαν πολλοί  χειμώνες….
Πόσες  χαρές, πόσα λάθη, πόσοι έρωτες,  που τώρα δεν είναι  τίποτε, αλλα τότε ήταν τα πάντα… πόσες αθωότητες του τώρα παρανομίες του τότε. Τίποτε δεν είναι  ίδιο  πια, άλλαξαν οι εποχές, και αυτές μαζί με εμένα. Μόνο μια σπίθα ζωντανή  κράτησα,  του παιδιού  μέσα μου… γιατί μόνο μια; Γιατί το έθαψα τόσο βαθειά;  Γιατί δεν έκατσα να ζωγραφίσω που ήθελα πάντα; Που χάθηκα στην πορεία;  Γιατί δεν ήμουν αληθινή; Γιατί σοβάρεψα τόσο; Γιατί φοβήθηκα να δοθώ σε κάποιον, στην ίδια την ζωή…
Τι να πρωτοδιορθώσω  τώρα; Ποια ανάμνηση να κρατήσω; Ποιο όνειρο να πραγματοποιήσω; Ποιο παιχνίδι να παίξω;
Πόσο κουτή ήμουν να νομίζω τον χρόνο δεδομένο… όσο με θυμάμαι, έλεγα πως έχω χρόνο, για δες όμως, δεν μου έμεινε χρόνος. Ο μόνος χρόνος που μου απέμεινε είναι να γράψω αυτό το χαρτί  στο παιδικό μου ημερολόγιο… και να του ζητήσω συγγνώμη που ξέχασα το παιδί μέσα σε κενές σελίδες .
Κ. Ελένη
Πέρασαν τα χρόνια… αχ τι  ωραίες  ηλικίες τότε…
Πότε έφτασα σ’ αυτήν την ηλικία, πόσα παιχνίδια, ανεμελιά, χαρά, πειράγματα με τις φίλες…
Θυμάμαι ακόμα την μητέρα μου να λέει,  εσύ δεν θα μεγαλώσεις πότε… χαχα και γέλαγα κι αυτή έβγαζε σπίθες. Ακόμα θυμάμαι τον πρώτο μου έρωτα, τον Σταμάτη, που μαλώναμε για τα παιχνίδια… και που να ‘ξερα…  είμαστε φίλοι πλέον, αλλά ακόμα τον πειράζω και του κρύβω τα γυαλιά του στην τσέπη μου…
Ξεφυλλίζω καρτερικά το ημερολόγιά μου κάθε χρόνο… όχι ότι χρειάζεται να το κάνω, τα θυμάμαι όλα λεπτομερώς από την αρχή, αλλά μ’ αρέσει να το διαβάζω. Άλλες λέξεις, μια ντουζίνα  ορθογραφικά  λάθη και η γραφή του αγνή, παιδική. Τι όμορφες εποχές τότε. Της κράτησα μέσα μου βαθειά, ακόμα παίζω, ακόμα γελάω, ακόμα νοιώθω παιδική αφέλεια κάποιες στιγμές. Ω ναι… έφερα το παιχνίδι μέσα μου και με κράτησε ζωντανή. Φαίνεται παιδί μου, στο χαμόγελο, δεν είμαι  70 χρ… Κράτησα τα πάντα σαν φυλακτό, προστάτεψα τα παιδικά μου χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που νοιώθω  τόσο έντονα ότι είμαι σκαρφαλωμένη σ’ ένα δέντρο και κοιτάω τον ήλιο σαν τότε. Σπατάλησα κάθε  δευτερόλεπτο, στην ομορφιά που υπάρχει στην κρυμμένη λεπτομέρεια, γι’ αυτο τώρα είμαι ευτυχισμένη. Ναι δεν λέω… θα ‘θελα να μπορώ να παίξω κι άλλο, αλλά δεν γίνεται  γιατί ήρθε η ώρα μου, γι’ αυτό χαμογελάω μέσα από αυτό το χαρτί, γιατί είμαι πλήρης.


 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Βαραίνουν τα σώματα μέσα στο χρόνο, σηκώνοντας απάνω τους τη θλίψη τους την ακατάλυτη, σηκώνοντας τη μοναξιά.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

1/4/1902 Γεννήθηκε η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη
30/4/1915 Γεννήθηκε στην Κάτω Ασέα Αρκαδίας ο ποιητής και στιχουργός Νίκος Γκάτσος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS