120 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.08.2017
Ορφέας | Main Feed
Φ
Αναζήτηση με tags
Μου είπε ότι αυτόν ήθελε αρχικά ο ίδιος για τίτλο του δίσκου του, αυτό τον τίτλο διάλεξα κι εγώ για τη συνέντευξη. Είναι ένα ερώτημα που, διατυπωμένο με χίλιους δύο τρόπους βασανίζει την καθημερινότητα και τη φαντασία μας. Χαίρομαι που υπάρχουν καλλιτέχνες να το τραγουδήσουν με το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο. Ο Βασίλης Φλώρος πήρε πριν από λίγο καιρό το βάπτισμα του πυρός στη δισκογραφία, εκδίδοντας τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τον τίτλο "Στις όχθες της αυγής". Υπογράφει τη μουσική, υπογράφει τους στίχους, τραγουδά και ίδιος και εμπιστεύεται τα τραγούδια του στο Γιώργο Νταλάρα, στο Δημήτρη Ζερβουδάκη, στο Δημήτρη Μυστακίδη και στην Ανατολή Μαργιόλα. Με αφορμή αυτό λοιπόν το ξεκίνημα, είχαμε πιστεύω μία όμορφη, ανατρεπτική και ευαίσθητη κουβέντα. Ένα ξεκίνημα δυναμικό και με νόημα, αλλά κατά πως φαίνεται, καθόλου τυχαίο και σίγουρα καθόλου φάλτσο.
 
Πριν μερικές εβδομάδες έφτασε στα χέρια μου, από μια μικρή και ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία της Πάτρας, την «Inner Ear», ένα εξαιρετικό άλμπουμ με έντεκα τραγούδια που έχει γράψει (στίχους και μουσική), ενορχηστρώσει και ερμηνεύσει η Μαριέττα Φαφούτη, σε παραγωγή Ottomo (Νίκος Αγγλούπας).
Διάβασα προσεκτικά το δελτίο τύπου, άκουσα πολλές φορές το δίσκο… ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητο κυρίως. Είναι τραγούδια για ταξίδι, τραγούδια για μεγάλες και μικρές διαδρομές. Κάθε φορά, στο τέλος, μου άφηνε μια γλυκόπικρη αίσθηση. Μια χαρμολύπη!
Ενθουσιάστηκα με τους τρυφερούς στίχους, με τις ευαίσθητες μελωδίες και με την γλυκιά και όμορφη ερμηνεία της Μαριέττας. Πιστεύω πως αυτός ο ξεχωριστός δίσκος είναι από τις καλύτερες εκδόσεις της χρονιάς που σιγά – σιγά φεύγει. Έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά καλά για τη Μαριέττα, το βιογραφικό της είναι γνωστό. Τα τραγούδια (πότε χαρούμενα και πότε μελαγχολικά) που έχει γράψει μιλούν για καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες, κάποια είναι σα να βγήκαν από κάποιο παραμύθι ή να έχουν τις ρίζες τους σε μια εποχή αθωότητας που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Ή μήπως όχι;

 

Η γνωριμία μου με την Μάρθα Φριντζήλα έγινε το περασμένο Καλοκαίρι όταν βρισκόμουν στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου εκ μέρους του  Ορφέα, για να κάνω ρεπορτάζ στο Μουσικό χωριό, από τότε υπήρχε η πρόταση για μια συνέντευξη μαζί της, απλά έψαχνα την αφορμή για να γίνει. Ήρθε λοιπόν η κατάλληλη στιγμή με την κυκλοφορία του καινούργιου δίσκου της με τον Θέμο Σκανδάμη. Μία από τις ερμηνεύτριες που έχουν αφήσει έντονα το στίγμα τους στην ελληνική μουσική, και από τις ερμηνεύτριες που αποτελούν την νέα γενιά, των μεγάλων γυναικείων φωνών που έχουν τραγουδήσει στην Ελλάδα.

 
Η μουσική δε γνωρίζει σύνορα. Είναι αυτό που της δίνει τη δύναμη να αγκαλιάζει ανθρώπους και λαούς και να υπάρχει στους αιώνες, δίχως να καταλαβαίνει από καιρούς και θύελλες. Η μουσική γκρεμίζει τείχη και χτίζει γέφυρες. Μια τέτοια μουσική σύμπραξη, θα βρεί στέγη στο θέατρο Badminton την Τρίτη 18 Οκτωβρίου. Είναι μια μουσική βραδιά αφιερωμένη στη μεγάλη Ελληνίδα ντίβα του ρεμπέτικου τη Ρόζα Εσκενάζυ, στην οποία θα μοιραστούν σκηνή, μικρόφωνα και τραγούδια τρεις σπουδαίες καλλιτέχνιδες. Η Yasmin Levy από το Ισραήλ, η Mehtap Demir από την Τουρκία και η Μάρθα Φριντζήλα από την Ελλάδα. Μία βραδιά στην οποία ο Ορφέας είναι χορηγός επικοινωνίας. Ανάμεσα στις πρόβες είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε σύντομα με τις τρεις ερμηνεύτριες για το αφιέρωμα, για τη Ρόζα, για τη μουσική. H συνέχεια την Τρίτη, στο θέατρο Badminton. Όπως θα έλεγε κάποιος πολιτικός, σε μια τριμερή μουσική διάσκεψη με θέμα τη Ρόζα Εσκενάζυ. Ευτυχώς, η μουσική δεν είναι πολιτική.

 

 
Την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, οι ανακαινισμένες «Δραχμές» στην Πλατεία Αμερικής υποδέχθηκαν ένα σχήμα που, αν μη τι άλλο, διαφέρει από τα υπόλοιπα λόγω της πρωτότυπης σύνθεσης των καλλιτεχνών που το αποτελούν. Έτσι λοιπόν, τα Παιδιά από την Πάτρα, ο Λάμπρος Καρελάς που ενώνεται και πάλι μαζί τους, ο Παύλος Χαϊκάλης και η Ελένη Φιλίνη παρουσιάζουν ένα πρόγραμμα που δεν έχει ξαναγίνει όμοιό του στο παρελθόν. Για πρώτη φορά δύο πασίγνωστοι ηθοποιοί συνεργάζονται με ένα αυθεντικό λαϊκό συγκρότημα κάνοντας τον κόσμο αφενός να γελάσει με διάφορα σκετσάκια και αφετέρου να διασκεδάσει με τα καλά λαϊκά τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε. Μιλώντας με τους τέσσερις καλλιτέχνες, τον Χρήστο Παπαδόπουλο από τα Παιδιά από την Πάτρα, τον Λάμπρο Καρελά, την Ελένη Φιλίνη και τον Παύλο Χαϊκάλη, είναι εύκολο να κατανοήσει κάποιος ότι αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά περνάνε καλά και θέλουν να κάνουν τον κόσμο να χαλαρώσει, να γλεντήσει και γενικά, να περάσει καλά.
 
Ο Βαγγέλης Κοντόπουλος, μουσικός με πάμπολλες συνεργασίες στην ελληνική δισκογραφία, και την ελληνική μουσική σκηνή, στη συνέντευξη που μας έδωσε, μίλησε για τις συνθήκες δημιουργίας του τρίτου προσωπικού του cd, «Όλα είναι αλλού», με πρωταγωνιστή κυρίως το μοναδικό Χρήστο Θηβαίο. Ενός cd, από εκείνα, που κατά τη γνώμη μου θα πρέπει κάθε Έλληνας να έχει στη δισκοθήκη του. Ενός cd με τόσο λυρισμό και δύναμη. Ενός cd, που τόσο χρειαζόμαστε όλοι. Αλλά την ίδια ώρα, εξέφρασε και την αγανάκτησή του για την κατάντια  του ελληνικού τραγουδιού, ενός χώρου που γνωρίζει «από μέσα» τόσο καλά.
 

Η Εύα Φάμπα κουβαλάει ένα σπουδαίο όνομα. Αυτό του αείμνηστου συνθέτη, κιθαριστή και πατέρα της Δημήτρη Φάμπα. Θα μπορούσε αυτό να είναι απλά ένα όνομα σε μία αστυνομική ταυτότητα. Όμως δεν είναι. Γιατί η Εύα Φάμπα, αγκαλιά με την αγαπημένη της κιθάρα, έχει ένα πλούσιο καλλιτεχνικό έργο, με πολύ ουσιαστική καταγραφή στη δισκογραφία και αδιάκοπη παρουσία στο μουσικό γίγνεσθαι του τόπου μας και όχι μόνο. Πάνω από όλα όμως διαθέτει πλούσιο ταλέντο και μεγάλη αγάπη και μεράκι για την τέχνη που υπηρετεί. Ήθελα από καιρό να τα πούμε και να που η αφορμή δόθηκε. Η κουβέντα μας, ιδιαίτερα χορταστική, εξελίχθηκε ακριβώς όπως την περίμενα. Κι αυτό γιατί, η Εύα απάντησε στις ερωτήσεις μου με κέφι, με κριτική σκέψη και πάνω από όλα με ειλικρίνεια. Κιθάρας διάλογοι λοιπόν, στις οθόνες σας.

 
Ο Τόλης Φασόης και οι Sharp Ties έχουν καταγραφεί στην ελληνική μουσική ιστορία με έναν διόλου αμελητέο άθλο: έκαναν χρυσό δίσκο – τότε μάλιστα που κάτι τέτοιο απαιτούσε πωλήσεις δεκάδων χιλιάδων αντιτύπων – με το ντεμπούτο τους, Get That Beat, όντας ένα καθαρά αγγλόφωνο γκρουπ σε μια εποχή – δεκαετία του 1980 – που κάτι τέτοιο ήταν τελείως περιθωριακό. Παραδόξως, μετά την κυκλοφορία άλλων δύο άλμπουμ, ο Φασόης αποφάσισε να τα παρατήσει και απείχε για αρκετά χρόνια. Να όμως που πρόσφτατα επανήλθε δριμύτερος, κυκλοφορώντας τον πρώτο δίσκο του ως σόλο καλλιτέχνης – Just For A Day ο τίτλος του. Ο Ορφέας χαιρετίζει αυτή την επιστροφή και τον ρωτά...
 
Μερικά πράγματα δε χρειάζονται ούτε προλόγους, ούτε εισαγωγές, ούτε συστάσεις. Μιλούν από μόνα τους. Η κουβέντα μου με τη Μάρθα Φριντζήλα ήταν αναμφίβολα μία παράσταση για ένα ρόλο, για μία φωνή, δίχως ορχήστρα. Ρόλο δύσκολο, μα ανατρεπτικό και συμβολικό και ευαίσθητο μαζί. Και ήταν τόσο δυνατό το σενάριο που δυσκολεύτηκα να δώσω το βραβείο σε έναν από τους πέντε - έξι υποψήφιους τίτλους για το κείμενο, διαλέγοντας τελικά μάλλον κάτι τυπικό. Τη στιγμή που θα διαβάζετε τις τελευταίες γραμμές αυτής της συνέντευξης, εύκολα θα παραδεχθείτε πως έχω δίκιο. Της ζήτησα να τελειώσουμε την κουβέντα μας με μία ευχή για το τραγούδι. Δε βρήκε μία πρόχειρη, προτίμησε ένα γεγονός. Έχω όμως εγώ μία για εκείνη. Η εικόνα του λεωφορείου να μην ξεθωριάσει ποτέ!
 
Όταν κάποτε, πριν χρόνια, ένας καλός φίλος ζήτησε τη γνώμη μου για τον Μανώλη Φάμελλο, τον απέρριψα χωρίς πολλή σκέψη ως έναν «απ’ αυτούς που απλά αρέσουν πολύ στις γκόμενες». Πόσο περισσότερο λάθος μπορείς να κάνεις; Γιατί, μπορεί πράγματι ο τραγουδοποιός από τη Θεσσαλονίκη να έχει ισχυρό έρεισμα στον γυναικείο πληθυσμό (και δικαίως), αλλά, τέλος πάντων, δεν είναι αυτό που θα έπρεπε κάποιος που θέλει να θεωρεί τον εαυτό του μουσικόφιλο, να προσέξει σε αυτόν. Βλέπετε, τα χρόνια και η επαφή μου με το έργο του, μού απέδειξαν ότι πρόκειται για σπουδαίο δημιουργό, ευρυμαθή και ανεξάντλητο.
Φέτος κυκλοφόρησε καινούργια δουλειά με τίτλο Η Στιγμή Που Κρατάει Για Πάντα, την οποία πρέπει να πω ότι «έλιωσα» στο παίξιμο. Τον συνάντησα την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου στον Σταυρό Του Νότου, όπου πραγματοποιούνταν οι τελικές πρόβες για την έναρξη των παραστάσεων με τους φετεινούς περτενέρ του, τον Νίκο Πορτοκάλογλου και τον Νίκο Ζιώγαλα (θα έχετε διαβάσει ήδη το σχετικό ρεπορτάζ στον Ορφέα). Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, με μεγάλο ενδιαφέρον, περισσότερες από 3 ώρες πρόβας, πριν βρει τον χρόνο στο διάλειμμα να απαντήσει στις ερωτήσεις μου. Δεν ήθελα να τον κουράσω πολύ οπότε φύλαξα αρκετές για την επόμενη φορά...

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το λαϊκό τραγούδι κάθεται απ’ έξω κρυώνει και πονάει και λεφτά δεν έχει να πληρώσει να μπει μέσα.
Θωμάς Γκόρπας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
20/8/1949 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS