134 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.05.2017
Ορφέας | Main Feed
Τα «γιούχα» ταιριάζουν στην τέχνη
Αναζήτηση με tags

Ένα ενδιαφέρον θέμα είχε «ΤΟ ΒΗΜΑ»(15/4) : «Τα “γιούχα” στην όπερα»(από την Ίσμα Μ. Τουλάτου). Ο υπότιτλός του, έχει ακόμα πιο ενδιαφέρον : «ποδοσφαιροποίηση της “υψηλής” τέχνης ή υγιής έκφραση συμμετοχής;», γιατί, νομίζω, αφορά όλες τις μορφές τέχνης – και το τραγούδι που μας αφορά άμεσα εμάς ως μουσικό περιοδικό – κι όχι μόνο την όπερα.
Ας μπούμε όμως στο θέμα :
«Το πρόσφατο ανέβασμα της «Ρουσάλκα» στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου αποτέλεσε πραγματικό σκάνδαλο. Η σκηνοθετική άποψη που τοποθέτησε τη δράση του λυρικού παραμυθιού του Ντβόρζακ σε ένα μπορντέλο προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στον βρετανικό Τύπο - με κάποιους από τους πλέον έγκυρους κριτικούς να καλούν τη διοίκηση της Βασιλικής Όπερας να στείλει την παραγωγή «από ’κει που 'ρθε», ήτοι στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, όπου πρωτοπαρουσιάστηκε το 2008 - αλλά και εξίσου έντονες διαμαρτυρίες από πλευράς κοινού.
Οι μαζικές αποχωρήσεις και τα δυνατά «γιούχα» που ακούστηκαν έμειναν στην επικαιρότητα για καιρό και πυροδότησαν πολλές και ποικίλες συζητήσεις. Περί τίνος επρόκειτο, άραγε; Ποδοσφαιροποίηση της «υψηλής» τέχνης ή απλώς υγιής - και για κάποιους επιβεβλημένη - έκφραση συμμετοχής των θεατών σε μια «κούφια» προσέγγιση;».

Το ομοφυλοφιλικό φιλί στην Ελλάδα
«Όσοι παρακολουθούν την αντίστοιχη επικαιρότητα στη χώρα μας θυμούνται, ίσως, τις ανάλογες θυελλώδεις αντιδράσεις που προκάλεσε η πανελλήνια «πρώτη» της «Ρουσάλκα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή το 2009, με το πολυσυζητημένο, ομοφυλοφιλικό φιλί μεταξύ πρίγκιπα και κυνηγού. Οι αποδοκιμασίες προς τη νεαρή σκηνοθέτρια Μαριόν Βάσερμαν και οι απείρου κάλλους σκηνές που εξελίχθηκαν εντός και εκτός του θεάτρου «Ολύμπια» μας απασχόλησαν, επίσης, για καιρό.».

Η εξήγηση
«Οι εξηγήσεις που έχει κατά καιρούς επιχειρηθεί να δοθούν σε αυτή την όχι και τόσο κομψή αντίδραση από πλευράς κοινού είναι πολλές. Η ταύτιση του θεατή, για παράδειγμα, με το ακραίο συναίσθημα που εκφράζει αυτό καθαυτό το είδος - τους μοιραίους έρωτες, τον πόνο της απώλειας κτλ. - τον ωθεί να συμπεριφερθεί εξίσου «οπερατικά», επισημάνθηκε κατ' επανάληψη στον βρετανικό Τύπο με αφορμή το πρόσφατο ανέβασμα της «Ρουσάλκα».».

Η πρακτική, λοιπόν, αυτή, σίγουρα, συνηθίζεται, αλλά και – πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου – διχάζει. Είναι μια έκφραση σχεδόν συνυφασμένη (διαβάζω στο κείμενο) εδώ και αιώνες με τον κόσμο της όπερας. Προσωπικά, διαφωνώ, πως, όποια πρακτική, διαιωνίζεται στους αιώνες, είναι, ντε φάκτο, και σωστή. Πληροφορούμαστε, ακόμα, ότι η πρακτική της αποδοκιμασίας καλλιτεχνών παραπέμπει στην Αρχαία Ελλάδα. Ε και; Ότι παραπέμπει στην αρχαία Ελλάδα, αποτελεί – άκριτα – και πανάκεια; Ακόμα, γίνεται αναφορά, πως αυτή η «συμμετοχή» ήταν αναπόσπαστο τμήμα των αγώνων των μονομάχων στη Ρώμη, με το κοινό να «συνεισφέρει» με τις αντιδράσεις του στον καθορισμό της τελικής μοίρας των αγωνιζομένων.  Εκεί θα οπισθοδρομήσουμε;!
Τα «γιούχα» στη Σκάλα του Μιλάνου, μαθαίνουμε, πως δεν τα είχαν αποφύγει ούτε η Μαρία Κάλλας κι ο Λουτσιάνο Παβαρότι! Ο τελευταίος, μάλιστα, είχε αντιδράσει, με γενναιοδωρία, δηλώνοντας ότι «το κοινό έχει κάθε δικαίωμα να ασκεί κριτική». Κριτική με κραυγές και γιούχα όμως; Τι προσφέρει, επί της ουσίας; Κι, εν θερμώ, μέσα στην αίθουσα; Τίποτα!
Ο κριτικός της «Guardian» Φρέντερικ Σποτς καλεί το κοινό στην εξής δοκιμή(!): «Αντί να γράφει κανείς ανώνυµα σχόλια στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εφημερίδων, ας πάρει µια βαθιά ανάσα κι ας εκφράσει µια ηχηρή αποδοκιμασία».
Με συγχωρείτε, αλλά διαφωνώ. Η τέχνη είναι για να εξυψώνει και να ευαισθητοποιεί τον άνθρωπο. Μου έλεγε η αγράμματη η γιαγιά μου, ότι, ακόμα και τον λύκο ημερεύει η μουσική. Αν δεν μας αρέσει μια μουσική παράσταση, δεν χειροκροτούμε, είναι κι αυτή μια αντίδραση κι ένα μήνυμα, πολιτισμένα όμως! Αν μας είναι αβάσταχτη, αποχωρούμε, σιωπηλά και με σεβασμό στον διπλανό μας, που, πιθανόν, να του αρέσει.
Από εκεί και πέρα, η όποια κριτική, πρέπει να γίνεται νηφάλια – κι όχι με κραυγές – κι επώνυμα, μέσω γραπτών επιχειρημάτων. Αυτό εγώ θεωρώ υγιή έκφραση “συμμετοχής” και κριτικής.
Τελικό συμπέρασμά μου: η απάντηση μου στο ερώτημα του τίτλου του σχολίου μου είναι αρνητική. Όχι! Τα γιούχα, δεν ταιριάζουν στη τέχνη!

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο - δύο μες στα γραφεία.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/5/1942 Πέθανε ο συνθέτης Παναγιώτης Τούντας
23/5/1943 Γεννήθηκε στην Αθήνα η τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού
24/5/1941 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Μπομπ Ντύλαν
24/5/1974 Έφυγε από τη ζωή ο αμερικανός πιανίστας της jazz Edward Kennedy "Duke" Ellington

ΤΥΧΑΙΑ TAGS