116 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed
ΤΙΜ ΜΠΑΡΤΟΝ
Αναζήτηση με tags

Μεγάλωσα διαβάζοντας με πάθος ιστορίες φαντασμάτων. Η μαμά μου, πάντα μας εξιστορούσε  παραμύθια σε μένα και τον αδερφό μου για να φάμε. Γιατί αλλιώς δεν τρώγαμε. Το πιο αγαπημένο μου βιβλίο ήταν φυσικά του Ιούλιου Βερν το 20.000 χιλιάδες λεύγες κάτω από την θάλασσα και μετά το η Μυστηριώδης νήσος. Στα δέκα μου χρόνια είδα την πρώτη μου ταινία που με σημάδεψε. Τα σαγόνια του καρχαρία. Και στα δεκαπέντε μου ανακάλυψα τον Ποε. Ένα περίεργο πράγμα από μικρή μου άρεσαν τα σκούρα χρώματα. Οι αποχρώσεις του γκρι , του μαύρου. Το κιαροσκούρο και φυσικά όλες οι ασπρόμαυρες ταινίες σε όλο τους το μεγαλείο. Με τον Λάβκραφτ χώθηκα πιο βαθειά στην ομίχλη, την υγρασία και τα πλάσματα που δημιούργησε η δική του συγγραφική πέννα. Πολύ, πολύ αργότερα ήρθε ο Τιμ Μπάρτον και μάλλον βρήκα στο πρόσωπο του τον σκηνοθέτη που μιλούσε απευθείας στον κόσμο μου.  Το σινεμά του Μπάρτον μπορεί να σφύζει από φαντασία και φρεσκάδα, δεν παύει όμως να είναι γοτθικό. Ο σκηνοθέτης ειδικεύεται σε σκοτεινές και ιδιόμορφες ταινίες. Με την ομίχλη να επικρατεί στο γυαλί, τα σκηνικά να είναι άψογα , και η ατμόσφαιρα να σε παραπέμπει στα αραχνιασμένα μυθιστορήματα του 18ου αιώνα. Οι ταινίες του Μπάρτον κρύβουν αραχνιασμένες γωνίες, μύθους και δοξασίες. Και αντί το σύμπαν του να μας απομακρύνει μας φέρνει πιο κοντά του. Καταφέρνει το αλλόκοτο να μας φανεί οικείο. Το σκοτάδι του να είναι πλημυρισμένο από φως.
Από τον "Σκαθαροζούμη" του 1988 ως και το "DARK SHADOWS" του 2012 το σινεμά του Μπάρτον δεν σταματά να μας εκπλήσσει. Κάθε του ταινία είναι αρτιότερη από την προηγούμενη. Κάθε ήρωας του μια βασανισμένη ψυχή. Το 1989 ο Μπάρτον δίνει την δική του εκδοχή στον Μπάτμαν. Μια υπέροχη Γκόθαμ σίτυ. Ο σκοτεινός άνθρωπος νυχτερίδα με έναν Κήτον να ταιριάζει μια χαρά στο κοστούμι του. Θυμάμαι ακόμα το κλάμα που έριξα το 1990 στον "Ψαλιδοχέρη". Μια αισθηματική , δραματική, κομεντί φαντασίας. Η ταινία που αφηγείται την ιστορία ενός τεχνητού άντρα με το όνομα Έντουαρτ, ο οποίος είχε αντί για χέρια ψαλίδια , αγαπήθηκε από το κοινό και έμεινε στις μνήμες μας  σαν μια απόλυτα τρυφερή και ανθρώπινη ταινία.  Το 1992 στην "επιστροφή του Μπάτμαν" ο σκηνοθέτης υπογράφει ένα από τα καλύτερα σίκουελ φτιάχνοντας έναν Μπάτμαν πιο ανθρώπινο. Ταινία αξεπέραστη με την μορφή της Μισέλ Φάιφερ ως την καλύτερη κατ γούμαν που πέρασε ποτέ στην οθόνη. Όταν στα 1993 θα έρθει ο "χριστουγεννιάτικος εφιάλτης" ,ένα κλασικό παραμύθι με την τεχνική του stop-motion animation , θα παραδοθούμε στην μαγεία του. Οι χαρακτήρες εδώ δεν είναι σχεδιασμένοι στο χαρτί, αλλά κατασκευασμένοι όπως τα σκηνικά. Μύθοι και δοξασίες γεμίζουν την οθόνη και μας γνωρίζουν τον "σκέλετον" τον ήρωα που παλεύει να ανακαλύψει ποια είναι η πραγματική του θέση στη ζωή. Το ηθικό δίδαγμα του σκηνοθέτη είναι εδώ ότι για να φτάσουμε στην ευτυχία πρέπει να είμαστε ο πραγματικός μας εαυτός. Το 1999 ένας "ακέφαλος καβαλάρης" καλπάζει ξέφρενα τις νύχτες με ομίχλη. Στην  ταινία "ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη" από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες ο Μπάρτον φιλμάρει ένα πολύ γνωστό μυθιστόρημα. Με μια επιβλητική ατμόσφαιρα , εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια και την απαράμιλλη μουσική υπόκρουση από τον Ντάνυ Έλφμαν, ο Μπάρτον παραδίδει ένα παραμύθι βουτηγμένο στην υγρασία, στο γκρίζο χρώμα και την αραχνοΰφαντη ομίχλη.
Όταν στα 2005 μας παρουσιάζει την "νεκρή νύφη" παρμένο από ένα ρώσικο παραμύθι πάλι με την τεχνική του stop-motion animation μας κυριεύει πραγματικά τα μάτια και την καρδιά μας. Η "νεκρή νύφη" είναι η πιο προσωπική ταινία του Τιμ. Και φυσικά την ίδια χρονιά η ταινία του "ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας" έρχεται να κάνει πιο γλυκιά την κάθε μας στιγμή. Εδώ επιλέγει ένα παραμύθι από το βιβλίο του συγγραφέα Ρόαλντ Νταλ που γράφτηκε το 1960. Εκεί ζωντανεύει τον χαρακτήρα του σοκολατοβιομήχανου Γουίλι Γουόνκα, ο οποίος προσπαθεί να βρει το κατάλληλο παιδί για να κληρονομήσει την επιχείρηση του.  Και από τα πέντε παιδιά θα κερδίσει εκείνο με την καλή και αγνή καρδιά.
Αν και ποτέ δεν αγάπησα τα μιούζικαλ γιατί τα βαριέμαι αφόρητα εντούτοις όταν το 2007 ο Μπάρτον γυρίζει τον "φονικό κουρέα" ένα μιούζικαλ με γοτθικά και σκοτεινά στοιχεία , απλά το αγάπησα. Ίσως σε αυτό να έπαιξε ρόλο ότι ουσιαστικά ήταν ένα αιρετικό μιούζικαλ. Μιας και διαστρέφει τον όρο αυτό. Και πάλι εδώ το φιλμ έχει άψογη φωτογραφία και υποδειγματικές ερμηνείες. Δυστυχώς μας τα χάλασε το 2010 με την "Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων" αλλά επανήλθε δριμύτερος με το "DARK SHADOWS". Για να έρθουμε πια στην ταινία που σας προτείνω για αυτό το μήνα.
Το φιλμ είναι βασισμένο στην τηλεοπτική σειρά "DARK SHADOWS" του (1966-1971) από το δίκτυο του ABC. Την σειρά δεν την είδα ποτέ μου προσωπικά. Δεν ξέρω εγώ ήμουν της σχολής της "ΖΩΝΗΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ", αλλά ο Τιμ και ο Ντεπ την λάτρευαν και από κοινού συμφώνησαν να την γυρίσουν σε ταινία. Το στόρι έχει ως εξής: Ο Μπάρναμπας Κόλινς που γεννήθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα  φεύγει από το Λίβερπουλ της Αγγλίας για την Αμερική. Έψαχνε το όνειρο μιας καλής ζωής. Καταλήγει στο Κόλινσπορτ του Μέιν και είκοσι χρόνια αργότερα έχει γίνει ένας πλούσιος αφέντης του χτήματος Κόλινγουντ. Αλλά ο Μπάρναμπας έχει ένα μειονέκτημα. Είναι γυναικάς. Και αυτό θα το πληρώσει πολύ ακριβά όταν θα ραγίσει την καρδιά της μάγισσας Ανζελίκ Μπρουσάρ. Εκείνη λοιπόν θα τον καταραστεί μετατρέποντας τον σε βρικόλακα και θάβοντας τον ζωντανό.  Υγρό χώμα με ιδιαίτερη μυρωδιά, ομίχλη , απέθαντος , μάγισσα, κατάρα. Μμμμμμμμμμμμμ. Τρελαίνομαι. Όταν δυο αιώνες μετά ο Μπάρναμπας έρχεται στο φως μετά από κάποιες οικοδομικές εργασίες, εγγένετο σκοτάδι. Το κτήμα δεν έχει πια την παλιά του αίγλη, η οικογένεια του είναι δυσλειτουργική και ο Μπάρναμπας φοβισμένος , και χαμένος προσπαθεί να βάλει μια τάξη. Και θα έλεγε κανείς μα πως είναι δυνατόν να αισθανθείς τόσο οικεία με ένα βρικόλακα αρχηγό μιας οικογένειας; Πως μπορούν οι θεατές να δεχτούν ένα τέτοιο τέρας ήρωα μιας ταινίας; Είναι πολύ απλό. Ο Μπάρτον για άλλη μια φορά πλάθει τον ήρωα του, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας, στην καθημερινή ζωή. Ο Μπάρναμπας ξύπνησε σε ένα άγνωστο κόσμο. Σε μια ζωή που δεν ξέρει. Είναι φοβισμένος και αυτός, όπως και οι θνητοί απέναντι του. Έρχεται σε ένα κόσμο που το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και το αυτοκίνητο είναι δεδομένα. Η ζωή που ήξερε δεν υπάρχει πια και είναι αναγκασμένος να εξοικειωθεί με την καινούργια. Το τέρας του "DARK SHADOWS" είναι απλά ένας άνθρωπος φοβισμένος. Και αυτό τον κάνει αμέσως ευπρόσδεκτο σε εμάς. Τον δεχόμαστε, τον λυπόμαστε, τον αφήνουμε να κυκλοφορεί δίπλα μας. Ο Μπάρτον είχε πει κάποτε πως οι πιο πολλές ταινίες με τέρατα δεν είναι ταινίες τρόμου, αλλά ταινίες για απόκληρους. Και ο Μπάρναμπας Κόλινς είναι ένας από αυτούς. Με την κορυφαία για άλλη μια φορά ερμηνεία του , ο αγαπημένος ηθοποιός του σκηνοθέτη , ο Τζόνι Ντεπ στην ένατη κατά σειρά συνεργασία τους είναι απλά τέλειος. Όπως και δίπλα του η Μισέλ Φάιφερ στον ρόλο της Ελίζαμπεθ Κόλινς Στόνταρντ, αρχηγός μέχρι τότε της οικογένειας Κόλινς.
Το φιλμ είναι διασκεδαστικό, με πολύ χιούμορ, βαμμένο στο σκοτάδι, στην ομίχλη και όλα τα στοιχεία του σινεμά που κάνει ο Μπάρτον. Με μια φωτογραφία που νομίζεις ότι είσαι μέσα στην ταινία και όχι έξω από αυτήν, με σκηνικά και κοστούμια , με μουσική απερίγραπτη και φυσικά την γκόθικ ατμόσφαιρα όχι απλά να την βλέπεις αλλά να την αισθάνεσαι. Να την μυρίζεις. Το "DARK SHADOWS" δεν πρέπει να το χάσει κανείς.
ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ………….

{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=8vpOmDfl1Ew}

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Αν δεν είχαμε τους ποιητές σ' αυτή τη χώρα, δεν ξέρω με ποιον άλλο τρόπο θα έβρισκαν δρόμο τα δάκρυα.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891
21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS