124 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.03.2017
Ορφέας | Main Feed
Σωτηρία Μπέλλου
Αναζήτηση με tags

Η Σωτηρία Μπέλλου μετά το ρεμπέτικο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γρηγοριάδης


  Με αφορμή τη συμπλήρωση 16 ετών από το θάνατο μιας εκ των μεγαλύτερων ερμηνευτριών του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, της Σωτηρίας Μπέλλου, έκρινα απαραίτητο να φωτίσω, όσο μπορώ, το μη κλασικό της ρεπερτόριο. Ξεκινώντας την καριέρα της το 1948, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, η σπουδαία τραγουδίστρια δημιούργησε το δικό της ισχυρό ρεπερτόριο, το οποίο ξεκινά από το μεταπολεμικό ρεμπέτικο και καταλήγει σε πιο ελαφρές και «έντεχνες αποχρώσεις».

Φωνή ατσάλινη, αντρική, εξαιρετικά δυνατή αλλά και ξύλινη, αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές του ελληνικού πενταγράμμου.

  Πολλοί είναι αυτοί που ταυτίζουν τη προσωπικότητα της Μπέλλου με το λαϊκορεμπέτικο τραγούδι. Όντως, σε αυτό το πεδίο συνέδεσε τη φωνή της με σπουδαία τραγούδια του Τσιτσάνη, του Παπαϊωάννου, του Καλδάρα, του Μητσάκη.

Ωστόσο, σημαντικές είναι και οι συμπράξεις της τη δεκαετία του ’70 και του ’80 με χαρισματικούς δημιουργούς. Χαρακτηριστικά τραγούδια αυτής της περιόδου συμπεριλαμβάνονται σε έναν από τους δίσκους της συλλογής του περιοδικού «Δίφωνο» με τίτλο «Η Σωτηρία Μπέλλου μετά το ρεμπέτικο», στον οποίο υπάρχουν 15 τραγούδια αντιπροσωπευτικά των δυο αυτών δεκαετιών.

  Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, που αποτελεί και ένα από τα γνωστότερα της μετα-κλασικής Μπέλλου, είναι το «Ζεϊμπέκικο» (Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια) του Διονύση Σαββόπουλου, στο οποίο ο ίδιος κάνει σιγόντα. Το τραγούδι αναδεικνύει τη σκληρή πραγματικότητα άλλων εποχών, της προπολεμικής Ελλάδας, της μικρασιατικής καταστροφής. Διακατέχεται από έναν δυναμισμό, ο οποίος προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τη φωνή της Μπέλλου, που αποκαλύπτει το υψηλό επίπεδο των ερμηνευτικών της επιδόσεων αλλά και από τη μελωδία του άσματος.

 Επίσης, ξεχωρίζει η συνεργασία της με τον Ηλία Ανδριόπουλο και το Μιχάλη Μπουρμπούλη στο τραγούδι «Μην κλαις». Η συγκεκριμένη σύνθεση είναι ένα όμορφο αργό άσμα,ίσως και επηρεασμένο από τη λαϊκή μπαλάντα. Ακόμα, αδικημένο θα χαρακτήριζε κάποιος το τραγούδι «Μ’ αδίκησες ανατολή», ένα ωραίο ζεϊμπέκικο σε μουσική Στέλιου Βαμβακάρη (ο γιος του σπουδαίου πατριάρχη του ρεμπέτικου) και στίχους του Κώστα Κινδύνη.

 Τα άλλα δυο τραγούδια αυτής της περιόδου, που είναι δημοφιλή μέχρι τις μέρες μας σε μουσική Δήμου Μούτση (συνθέτης του «Αγίου Φεβρουάριου») και στίχους Κώστα Τριπολίτη, είναι το «Δε λες Κουβέντα» και η «Νταλίκα». Το πρώτο είναι ντουέτο μεταξύ της Μπέλλου και του συνθέτη. Η γνώμη μου γι’ αυτό το τραγούδι είναι αντίθετη ίσως με αυτή μιας σημαντικής μερίδας του κόσμου, καθώς θεωρώ ότι είναι λίγο υπερεκτιμημένο. Το στοιχείο, που κατά την  κρίση μου μειώνει την αξία του τραγουδιού, είναι η φωνή του συνθέτη, που δε συνδυάζεται όμορφα με τη μεγαλοπρεπή φωνή της Μπέλλου, καθώς και η μεγάλη διάρκεια της σύνθεσης (λίγο παραπάνω από 6 λεπτά), που ίσως κουράζει πολλούς ακροατές. Αντιθέτως, η μικρή σε διάρκεια «Νταλίκα» είναι πιο ευχάριστη, ανάλαφρη και αποτελεί ένα καυστικό, περιεκτικό σχόλιο στον Έλληνα μικροαστό.
 Άλλες συμπράξεις της μεγάλης ερμηνεύτριας είναι με το Βασίλη Δημητρίου και Μάνο Ελευθερίου (Το πιτσιρικάκι, Ο κόσμος είναι σαν μπαξές), με το Δημήτρη Λάγιο (Θα με δικάσει, Βαρέθηκα τη μοναξιά), με τον Ηλία Ανδριόπουλο (Πλατεία Βάθης, Κάποιο βράδι τ’ όνειρο μου, Καημός παλιού ρεμπέτη, Τα τελευταία σήματα) και τον Αργύρη Κουνάδη (Έλα φίλε, Της αγάπης). Αυτά τα τραγούδια ολοκληρώνουν το προφίλ της μετα-ρεμπέτικης περιόδου της Μπέλλου, η οποία απέκτησε με αυτές τις επιλογές (κλασικές λαϊκές και πιο έντεχνες) ένα πιο ευρύ κοινό, που διατηρεί ακόμα το όνομά της ζωντανό 16 χρόνια μετά το τέλος του βίου της.

 Άλλωστε το μεγάλο φάσμα ενός ρεπερτορίου είναι γνώρισμα των μεγάλων ερμηνευτών.

 


 *Τα κείμενα και η επιμέλεια έκδοσης του δίσκου «Η Σωτηρία Μπέλλου μετά το ρεμπέτικο», από το «Δίφωνο», έχουν γίνει από τον Γιώργο Τσάμπρα.

 

Κάποτε η Αθήνα δεν ήταν έτσι όπως την ξέρουμε σήμερα, τουλάχιστον οι νεότεροι σε ηλικία. Αν γυρίσουμε πίσω στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια της δεκαετίας του 1970 θα ανταμώσουμε μία πόλη που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές που άφησε η επταετής δικτατορία. Δύσκολα χρόνια στις φτωχογειτονιές του Κολωνού, του Μεταξουργείου. Γειτονιές που μπορεί να ποτέ να μην ξέφυγαν από τη μοίρα τους.

Μέσα σε αυτή την Αθήνα της δεκαετίας του 1970, της ανερχόμενης αστικής τάξης και των εδραιωμένων ανισοτήτων γεννήθηκαν τα «Λαϊκά Προάστια». Ένα διαμάντι της ελληνικής δισκογραφίας, για το οποίο ευθύνεται μουσικά ο Ηλίας Ανδριόπουλος και στιχουργικά ο Μιχάλης Μπουρμπούλης και που αποτυπώθηκε στα μαύρα δισκάκια και στις καρδιές με τη φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου. Συμμετέχει ακόμη η γυναικεία χορωδία υπό τη διεύθυνση της Λιλής Χριστοδούλου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από τη ΛΥΡΑ του Αλέκου Πατσιφά το 1980.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.