81 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
28.03.2017
Ορφέας | Main Feed
Π
Αναζήτηση με tags
Το ιντερνέτ είναι, πλέον, το κυρίαρχο μέσο στη ζωή μας. Και κυρίαρχα μέσα στο διαδίκτυο είναι τα ιστολόγια(blogs), όπου αποτελούν την πιο απόλυτα ελεύθερη μορφή έκφρασης και γνώμης, σε συνάρτηση, βεβαίως με την υπευθυνότητα, τη σοβαρότητα και το πολιτικό ήθος κι ανεξαρτησία του δημιουργού τους. Ανάμεσά τους υπάρχουν και τα «ιστολόγια με νότες», που αφορούν τον τομέα της μουσικής και του ελληνικού τραγουδιού, που υπηρετεί, εξάλλου κι ο «ΟΡΦΕΑΣ», ως ένα μη κερδοσκοπικό μουσικό περιοδικό.
Σκεφτήκαμε, λοιπόν, να ανοίξουμε την ενότητα «Ιστολόγια με νότες», όπου θα συστήνουμε στους αναγνώστες μας τα – υπεύθυνα και σοβαρά, κατά την κρίση μας – μουσικά blogs. Η μορφή της γνωριμίας αυτής θα είναι μέσω μιας συνέντευξης, με - κοινό κατά 80%-90% - ερωτηματολόγιο προς τον δημιουργό του κάθε μπλογκ. Σκοπός μας δεν είναι μόνο μια τυπική παρουσίαση του κάθε μπλογκ, αλλά, κυρίως, οι απόψεις του δημιουργού του κι ιδιοκτήτη του για διάφορα θέματα του τραγουδιού μας, ευελπιστώντας να ανοίξει ένας ευρύτερος, σοβαρός, με επιχειρήματα, διάλογος, μέσω αρθρογραφίας. Αυτή τη φορά παρουσιάζουμε το «Τραγουδιστάν» του Στέργιου Παπαστεργίου, τον οποίον ευχαριστώ θερμά για την ανταπόκρισή του.
 

Σε μια έρευνα που κάνουμε καθημερινά, για να βρούμε και να αναδείξουμε νέα αξιόλογα σχήματα και καλλιτέχνες, ώστε να τα παρουσιάσουμε εδώ στον Ορφέα στην στήλη  Εραστές του ονείρου, βρέθηκα με τον Δημήτρη Πνευματικό. Ιδιαίτερη πατρίδα του η Πρέβεζα, όπου εκεί ξεκινάει να μαθαίνει κιθάρα και να τραγουδάει. Αργότερα όμως η επαφή του με το λαούτο, ούτι, ταμπουρά και άλλα παραδοσιακά μουσικά όργανα  διευρύνει τους ορίζοντες του. Παρόλο που στα εικοσιένα του περνάει στο ΤΕΙ Λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής, στα είκοσι τέσσερα πηγαίνει στην Κρήτη όπου και κάθετε για δύο χρόνια προκειμένου να βιώσει από κοντά την μουσική κουλτούρα του νησιού. Σήμερα πλέον ζει και εργάζεται στην Αθήνα, όπου και τον συνάντησα.

 
Ήταν μία ιδέα που έπεσε στο τραπέζι του Ορφέα κάποια στιγμή. Να ανοίξουμε ένα δρόμο σε νέους καλλιτέχνες. Σε καλλιτέχνες που αγαπούν με πάθος τη μουσική, που συνθέτουν, που τραγουδούν, που γράφουν στίχους, που παίζουν μουσική και που δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο προς τη δισκογραφία. Κι αυτοί οι καλλιτέχνες να μπορούν να πουν δυο λόγια από καρδιάς, να δείξουν τη δουλειά τους και να κάνουν γνωστά τα μουσικά τους όνειρα.  Έτσι φτιάξαμε μία νέα μουσική ενότητα. Εύκολα βρέθηκε κι ο τίτλος που καλείται να συνοδέψει έναν νέο καλλιτέχνη στο δρόμο του. Εραστές του ονείρου. Αυτή τη φορά ο Ορφέας φιλοξενεί την Πέννυ Παπακωνσταντίνου.
 
Η Μαρία Παπαγεωργίου είναι μια νέα και αληθινή τραγουδίστρια! Στη ζωή της έχω την εντύπωση πως λειτουργεί περισσότερο με το ένστικτο και το συναίσθημα, παρά με τη λογική… Όταν την άκουσα για πρώτη φορά να τραγουδά ζωντανά (καλοκαίρι 2009), με τη μικρή κόκκινη κιθάρα της, έμεινα άφωνος με τα χρώματα, την δύναμη, την έκταση της φωνής της. Με το πάθος και την ειλικρίνεια της ερμηνείας της. Ας τη γνωρίσουμε λοιπόν!
 

Το να παίρνει ένας δημοσιογράφος συνέντευξη από έναν καλλιτέχνη που έχει πίσω του έναν καθόλου αμελητέο αριθμό επιτυχημένων και διαχρονικών τραγουδιών, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Πόσο μάλλον όταν ο συνεντευξιαζόμενος διακατέχεται από άνεση, ευγένεια, απλότητα και ηρεμία. Ο Πασχάλης, εκτός από τα γνωστά θετικά σημεία της καλλιτεχνικής του πορείας, έχει και ένα ακόμα ταλέντο. Κάνει τον άνθρωπο που έχει απέναντί του να αισθάνεται πως μιλάει με έναν καλό του φίλο, χωρίς εκείνη την ψυχρότητα των «πρόσωπο με πρόσωπο» συνεντεύξεων. Μέσα από την χαρακτηριστική φωνή του έχει κάνει πολύ κόσμο να χορέψει και να ονειρευτεί με τα τραγούδια του. Στη συνέντευξη που έδωσε στον ΟΡΦΕΑ, μιλάει για το παρελθόν, τις σκέψεις του, τις απόψεις του και τα μελλοντικά του όνειρα. Και όλα αυτά έγιναν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι Πέμπτης, σε ένα από τα πιο ήσυχα café της Αθήνας.

 
Μία ιδιαίτερη και αναμενόμενη εδώ και καιρό σύμπραξη επί σκηνής θα λάβει χώρα στο Θέατρο Badminton στην Αθήνα, την προσεχή Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011, εν μέσω καλοκαιριού, μεσοπρόθεσμου και αγανακτισμένων. Μία συναυλία που προγραμματίστηκε και στο παρελθόν στη χώρα μας, αλλά μάλλον λόγω ατυχών συγκυριών δεν πραγματοποιήθηκε. Να που το ραντεβού κλείστηκε τελικά τον Ιούνιο, οριστικά και αμετάκλητα και η Deborah Myers παρέα με το Γιώργο Περρή υπόσχονται να μαγέψουν με τις υπέροχες φωνές τους και τα τραγούδια που θα επιλέξουν το αθηναΐκό κοινό που θα βρεθεί στο Γουδή.
 
Η Ελένη Πέτα εδώ και χρόνια ακολουθεί μία καλλιτεχνική πορεία εμπιστευόμενη το ένστικτο και το πάθος για αυτά που αγαπά και που συνειδητά επιλέγει, χωρίς πολλά πολλά πάρε δώσε με το εγχώριο σταρ σύστεμ και τις απαιτήσεις της δισκογραφικής μανατζερίστικης κουλτούρας. Είναι ένας δρόμος, χωρίς πολύ θόρυβο και σαματά, αλλά με μεγάλες δόσεις ποιοτικής τέχνης και ηθικής ικανοποίησης. Κυριακή μεσημεράκι, μιας ηλιόλουστης και ζεστής μέρας σε ένα μικρό και ήσυχο καφέ στο Παγκράτι, συνάντησα την Ελένη Πέτα, για μία κουβέντα με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του δίσκου «Duende» παρέα με τον κιθαρίστα Παναγιώτη Μάργαρη και την επικείμενη εμφάνισή τους στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η κουβέντα περιστράφηκε, όπως ήταν φυσικό κυρίως γύρω από το Duende, αν και δεν έμεινε μόνο εκεί. Το κομμάτι που ηχογραφήθηκε μπορείτε να το διαβάσετε ευθύς αμέσως. Από την υπόλοιπη κουβέντα μας, συνοδεία του καφέ, για άλλη τόση ώρα και παραπάνω, έμεινε τελικά σε εμένα αυτό που η ίδια έθεσε αναφερόμενη στον Al di Meola σε σχετική ερώτησή μου: Είναι όμορφο να επιβεβαιώνει κάποιος την ωραία εικόνα που έχει σχηματίσει για έναν καλλιτέχνη.
 
Τι να πει κανείς για τον Μίμη Πλέσσα; Αυτή την τεράστια μορφή της μουσικής της χώρας μας; Ένας καλλιτέχνης που τιμά την πραγματική σημασία της λέξεως «τέχνη», μεγάλος συνθέτης και πιανίστας, με μοναδικό ταλέντο να διαλέγει στίχους, τραγουδιστές, συνεργάτες, να δημιουργεί μουσικές από το πουθενά, να μπαίνει στην ουσία κάθε διαφορετικού project. Ένας συνθέτης που μας έχει χαρίσει πολλά από τα ωραιότερα τραγούδια του περασμένου αιώνα και, σίγουρα, μερικά από τα πιο πολυτραγουδισμένα, από όλα τα είδη ερμηνευτών και μουσικών σχημάτων.
 

Η Μαρία Παπαγεωργίου και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης συνεχίζουν τις παραστάσεις τους στην σκηνή του Μετρό. Μιλάνε για την εμπειρία τους σε ένα τόσο μεγάλο και σημαντικό χώρο, την παράσταση και τα σχέδια τους.

 
Το ραντεβού είχε δοθεί στο City Cafe στον σταθμό του Αγ. Αντωνίου. Ο Γιώργος Παντελιάς με περίμενε εκεί. Ομολογώ ότι περίμενα ανυπόμονα την συνάντησή μας. Κυρίως επειδή στο τηλέφωνο μιλούσαμε σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Η πρώτη φορά που είχαμε μιλήσει ήταν στα 20 χρόνια του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Λυκαβηττό. Κι όμως. Δεν είχε ξεχάσει ούτε το όνομά, ούτε το πρόσωπο. Για μένα το παρακάτω δεν είναι συνέντευξη, είναι μια κουβέντα μεταξύ φίλων. Δεν είχα καν προσχεδιασμένες ερωτήσεις, μόνο κάποιες ημερομηνίες και σημειώσεις σχετικές με βιογραφικά στοιχεία. Ουσιαστικά μιλάμε για μία από τις μεγαλύτερες συνεντεύξεις του Γιώργου Παντελιά και των Κίτρινων Ποδηλάτων. Στα δικά μου μάτια, λογαριάζονται ως φίλοι. Οι φίλοι μου που εξωτερικεύουν με μουσική και τραγούδι όσα δεν μπορώ να πω εγώ, ο απλός ανώνυμος πολίτης. Φυσικά μια φιλία πρέπει να διέπεται από σεβασμό και ειλικρίνεια. Τα Κίτρινα Ποδήλατα, δε στερούνται κανενός εκ των δύο παραπάνω αρετών. Απολαύστε λοιπόν την κουβέντα μας με τον Γιώργο Παντελιά, για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον των Κίτρινων Ποδηλάτων. Πώς πήραν το όνομά τους και τί σημαίνει αυτό; Τι ετοιμάζουν στην Αρχιτεκτονική; Πώς και γιατί “ταξίδεψαν το εγώ τους” και τί σημαίνει η μουσική γι' αυτούς;
 

Έφυγε, την Τρίτη 28/5/2013 - πλήρης ημερών - στα 93 του χρόνια, ο Φώτης Πολυμέρης. Ο "ΟΡΦΕΑΣ", τιμώντας τη μνήμη του, αναδημοσιεύει τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 2011 στον συνθέτη Μιχάλη Κουμπιό, για τους αναγνώστες του περιοδικού μας.


Μεγάλο αφιέρωμα στο Φώτη Πολυμέρη στο Badminton
Ο Μιχάλης Κουμπιός συνάντησε για τους αναγνώστες του Ορφέα τον μεγάλο Έλληνα τροβαδούρο

Θυμάμαι το 1978 ζούσαμε Μαρίας Χατζηκυριακού 21 στο Χατζηκυριάκειο του Πειραιά. Ήμουν 13 χρόνων. Δύο χρόνια αφότου είχαμε έρθει από την Τήλο κι ο πατέρας μου αποφάσισε να μας πάρει στερεοφωνικό. Εμένα μετά από πολλά παρακάλια μου πήρε και μία μαθητική κλασική κιθάρα από τον Ζοζέφ. «Να μάθεις να παίζεις και να τραγουδάς σαν τον Φώτη Πολυμέρη» μου είπε κοφτά και συνέχισε: «Αυτά τα τραγούδια είναι ωραία και ρομαντικά». Ο πατέρας μου βέβαια άκουγε και τραγούδαγε απ’ όλα. Νησιώτικα, ρεμπέτικα, λάτρευε την Έντιθ Πιάφ, τα τάνγκο της Αργεντινής, τον Χάρυ Μπελαφόντε. Λόγω του επαγγέλματος του που γυρνούσε ως ναυτικός όλον τον κόσμο, έφερνε δίσκους από παντού. Ακόμα κι απ’ την Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες και την Αφρική. Η μόνη του όμως εμμονή ήταν ο Φώτης Πολυμέρης. Αυτή η φωνή όπως μου έλεγε τότε, χάιδευε τη ψυχή του.

 
Ο Στάθης Παχίδης γεννήθηκε στις αρχές του ΄60 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζει μέχρι σήμερα. Από τα μέσα του ΄70 έπαιζε μπάσο και κιθάρα σε στέκια της πόλης του. Μαζί με το Γιώργο Ανδρέου και το Βαγγέλη Κοντόπουλο δημιούργησαν το συγκρότημα «ΑΛΕΡΕΤΟΥΡ». Το 1984 κυκλοφόρησε ο ένας και μοναδικός τους δίσκος (συλλεκτικός πια) με τίτλο «Σαν Ελληνική Ταινία» και εξώφυλλο τους τρεις τους μέσα σ’ ένα τρένο. Σ’ εκείνο τον δίσκο, μεταξύ άλλων ιδιαίτερων στιγμών, ο Στάθης Παχίδης τραγούδησε και την «Κομοτηνή» του Θανάση Γκαϊφύλλια, έτσι όπως την μελοποίησε ο Γιώργος Ανδρέου.
Λίγα χρόνια μετά, ο Στάθης μαζί με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, το Γιώργο Κλήμεντο, το Δημήτρη Σταρόβα, το Χρήστο Μητρέντζη και τη Ρούλα Μανισάνου δημιουργούν το ανατρεπτικό θεατρικό – μουσικό σχήμα «Άγαμοι Θύται». Στην πορεία θα προστεθούν αρκετοί άλλοι μουσικοί, τραγουδιστές και ηθοποιοί. Στους δύο δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα ο Παχίδης έχει γράψει τα περισσότερα τραγούδια. 14 χρόνια μετά τον πρώτο προσωπικό του δίσκο (Ωδή στα παπούτσια μου 1995) ο Στάθης Παχίδης, ορεξάτος πάντα, επέστρεψε (δισκογραφικά… μιας και δεν σταμάτησε ποτέ τις ζωντανές εμφανίσεις) μ’ ένα καινούργιο υλικό μέσα στο 2009. Έχοντας κοντά του όλη την παλιοπαρέα, αλλά και νέους φίλους έγραψε (στίχους – μουσική) και ερμήνευσε δώδεκα όμορφα τραγούδια.
Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις στο "Ζυγό" με τους Άγαμους και το Πάσχα θα συνεχίσουν στο Principal Club της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα ετοιμάζει εμφανίσεις με τα «Αγύριστα Κεφάλια».
 
Ραντεβού στο Παλλάς δίνουν, απ’ αυτήν την Παρασκευή (17/12) και για λίγες εμφανίσεις, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη κι ο Μάριος Φραγκούλης και το περιοδικό μας είναι χορηγός επικοινωνίας σ’ αυτήν τη συνάντηση της μεγάλης ερμηνεύτριας με τον σπουδαίο Έλληνα τενόρο.
Γι’ αυτό το «Ραντεβού» της μίλησε κι η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στη συνέντευξή της στον «ΟΡΦΕΑ», ξεκινώντας από τον πρώτο σπόρο αυτής της συνεργασίας και καταλήγοντας στο νέο για τη δισκογραφική αποτύπωση αυτού του ραντεβού, που σίγουρα θα χαροποιήσει τους χιλιάδες θαυμαστές της, αλλά  και τους λάτρεις του καλού ελληνικού τραγουδιού.
Στην  κουβέντα μας αυτήν βέβαια δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι αναφορές για τον Σταμάτη Κραουνάκη και την Λίνα Νικολακοπούλου, που έχουν την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος, καθώς και για τον Γιάννη Κακλέα και τον Μανώλη Παντελιδάκη, που υπογράφουν, αντίστοιχα, τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά των εμφανίσεών της αυτών.
Μας αποκάλυψε, επίσης, εκπλήξεις από το πρόγραμμα και μας μίλησε για τα στοιχεία εκείνα που την έκαναν καλλιτεχνικά ένα με τον Μάριο Φραγκούλη.   
Κάνοντας, τέλος, μια αναδρομή στα live της εκείνα που της έδωσαν τις δυνατότερες συγκινήσεις, μας παρουσίασε το κυρίαρχο ύφος αυτού του ραντεβού με τον Φραγκούλη στο Παλλάς, που συμπυκνώνεται στην προσταχτική ενός ρήματος.

 
Είναι τέτοιο το καλλιτεχνικό μέγεθος αλλά και ο μύθος που περιβάλλει τη Λένα Πλάτωνος που είναι δύσκολο να βρει κανείς τα λόγια για να μιλήσει για κείνη και το έργο της – θα καταλήξει να αναφέρει για άλλη μια φορά τα γνωστά κλισέ. Ένιωσα τυχερός που είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της, έστω απ’ το τηλέφωνο, έστω για μόνο λίγα λεπτά. Οι λόγοι για την επικοινωνία μας ήταν σοβαροί: νέα δισκογραφική δουλειά, νέες ζωντανές εμφανίσεις. Μου μιλούσε αργά, με παύσεις. Ένιωθα ότι στην άλλη άκρη της γραμμής βρισκόταν μια σοφή γυναίκα που μου ψυθίριζε μυστικά που κανείς δεν είχε ακούσει μέχρι τότε. Δευτερόλεπτα αφού κλείσαμε, το τηλέφωνο χτύπησε: “Κύριε Τσαντίλα, ξέχασα να σας μιλήσω για τη συνεργασία μου με τον Στέργιο Τσιρλιάγκο. Η οποία είναι κάτι παραπάνω από συνεργασία, έχουμε συχνά κοινές ιδέες και μια βαθιά σχέση, μουσική και ανθρώπινη.”
 
Ο Μάνος Παπαδάκης μας προτείνει να πετάξουμε τις μάσκες και να δούμε την ζωή και τον έρωτα με ειλικρίνεια. Ο νέος τραγουδοποιός από την Κρήτη μας μιλάει για την καινούργια του δισκογραφική δουλειά, τη συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τα μελλοντικά του σχέδια.
 
Σαν άνθρωπος, δε μου αρέσουν τα πολλά λόγια. Έτσι, δε σας κρύβω πως προτιμώ τις συνεντεύξεις που κρύβουν ουσία, ρομαντισμό και μηνύματα μέσα στη λιτότητά τους. Ευτυχώς, δίνονται συχνά αφορμές για τέτοιες συνεντεύξεις. Μία τέτοια αφορμή ήταν η πρόσφατη κυκλοφορία του νέου -μετά από καιρό- δίσκου της Δήμητρας Παπίου, με τον τίτλο "Έμαθε η καρδιά"  που κυκλοφορεί  από τη δισκογραφική εταιρία "Λυχνία", μίας δουλειάς της οποίας ο Ορφέας είναι με χαρά χορηγός επικοινωνίας. Ήταν λοιπόν ο δίσκος αυτός μία αφορμή για μία τέτοια κουβέντα, που λίγο μου θυμίζει μουσική παράσταση για ένα ρόλο, με μικρή ορχήστρα, ωραίες νότες, ακόμη πιο ωραίες ερμηνείες και απορροφημένους θεατές. Προσωπικά τη χάρηκα πολύ.
 
Μεγάλο όνομα του τραγουδιού μας η κυρία Πίτσα Παπαδοπούλου, με ιστορία και προσφορά δεκαετιών στο μουσικό μας τοπίο. Μεγάλη τιμή κι η συνέντευξη μαζί της, αλλά από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις, για όσα αφορούν την καριέρα της, σε μια κουβέντα μαζί της.
Επιλεκτικά λοιπόν συζητήσαμε, ξεκινώντας από τα πρώτα της ακούσματα και φτάνοντας ως τον πρόσφατο δίσκο της («Να ’χε καρδιά η μοναξιά», ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ / 2010), που ήταν κι αφορμή γι’ αυτήν τη συνέντευξη. Σταθμοί μας, ο Ζαμπέτας, ο Μουσαφίρης, ο Καζαντζίδης κι ο Νταλάρας που συνεργάστηκε μαζί του το χειμώνα που μας πέρασε. Θυμήθηκε κάποιες σημαντικές ζωντανές εμφανίσεις της, μιλήσαμε για το λαϊκό τραγούδι, αλλά και για το φλερτ της, τα τελευταία χρόνια, με τον έντεχνο ήχο, ενώ δεν παρέλειψε να δώσει τις συμβουλές της για τους νέους τραγουδιστές.
Κλείσαμε τη συζήτησή μας μ’ ένα τραγούδι. Της είπα ότι το αγαπημένο μου από τον καινούριο της δίσκο είναι το βαρύ και νταλκαδιάρικο «Τι σου έκανα αγάπη» κι εκείνη μου τραγούδησε ακαπέλα το δικό της αγαπημένο, το «Χωρίς εσένα». Έτσι - μ’ αυτήν την ευχάριστη έκπληξη - μου έδωσε την πάσα να την ρωτήσω αν δηλώνει λαϊκή τραγουδίστρια και μου απάντησε : «είμαι μια τραγουδίστρια που τραγουδάει τραγούδια ελληνικά». Πολύ μου άρεσε έτσι όπως το είπε και το έβαλα τίτλο στη συνέντευξη. Καλή σας ανάγνωση. 


 

«Στην ερημιά του ήχου, στη γυμνή ησυχία, συμβαίνουν συνουσίες και συνωμοσίες. Γεννιούνται παιδιά-τέρατα που μπορεί ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά και παιδιά που επιβιώνουν με 700 ευρώ. Στην ερημιά του ήχου ακούγονται ιαχές πολέμου από τα μέσα και βγαίνουν έξω σαν θεατρίνοι, ντυμένοι το γέλιο και την ειρωνεία. Φαντασιωνόμαστε βουβά να λιώνουν οι τοίχοι και ν’ αγκαλιάζουμε τη φύση. Ζητάμε ανταλλάγματα για τους έρωτές μας και ξυπνάμε όμορφοι και ηττημένοι απ’ τα πάθη μας. Στην ερημιά του ήχου χορεύουμε βαλς, αναζητώντας χίλιες λέξεις να περιγράψουμε ένα φως που ακροβατεί στη σχισμή του παραθύρου μας…»

 

 
Ο δίσκος
Ο δίσκος μου έφτασε από τη MINOS μια βδομάδα μετά την παράσταση. Είχα ήδη την αίσθηση της live παρουσίασης (που συχνά την προτιμώ, καθώς μου βγάζει περισσότερο την αλήθεια για το νέο υλικό ενός καλλιτέχνη) και έκανα την πρώτη ακρόαση στο αυτοκίνητο, ταξιδεύοντας.

 
Η συγκεκριμένη συζήτηση του Γιώργου Περαντάκου με το περιοδικό μας, δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια ακόμα συνηθισμένη συνέντευξη. Κι αυτό γιατί, ο Γιώργος Περαντάκος δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ξέρει τι θέλει, ξέρει τι του γίνεται, έχει άποψη για πολλά διαφορετικά θέματα και την αιτιολογεί στο μεγαλύτερο βαθμό. Το κυριότερο όλων είναι πως… είναι ο εαυτός του!
Αυτόν το χειμώνα βρίσκεται στο Studio Κηφισιά στο πλευρό των Μαρία Σουλτάτου, Λάμπρου Καρελά, Παναγιώτη Λάλεζα και Μαρίας Σπυροπούλου, ενώ ετοιμάζει τέσσερις εμφανίσεις στον Σταυρό του Νότου. Δισκογραφικά τον συναντάμε στον τελευταίο του ολοκληρωμένο δίσκο με τίτλο «Το επόμενο πρωί» που κυκλοφορεί από τη Λύρα.
 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/3/1943 Γεννήθηκε ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου
29/3/2011 Πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS