89 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.03.2017
Ορφέας | Main Feed
Παναγιώτης Κελάνδριας
Αναζήτηση με tags

Παναγιώτης Κελάνδριας: «Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι ο δημιουργός μιλάει μόνο μέσα από τη μουσική του»


Συνέντευξη στον Τάσο Π. Καραντή



Τον Παναγιώτη Κελάνδρια τον γνωρίσαμε ως τραγουδοποιό μέσα από τους «Μικρόκοσμους» και τη δουλειά που κυκλοφόρησαν το 2011. Σήμερα μας επανασυστήνεται, με αφορμή τη νέα του, προσωπική, δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “Αγγελοστάλσημο”. Μια δουλειά που μας δείχνει ότι ο Παναγιώτης έχει ακόμα πολλά και σημαντικά να προσφέρει στην ελληνική δισκογραφία. Μιλήσαμε για μουσική και πολλά άλλα, εφόσον, για τον Παναγιώτη, ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν διαχωρίζεται από το ρόλο του ενεργού πολίτη, που πρέπει να έχει γνώμη και να συμμετέχει στα μαζικά κινήματα.

Παναγιώτη, σε αυτή την πρώτη συνέντευξή σου στο e-orfeas θα ξεκινήσουμε από το νέο σου δίσκο που μας αιφνιδίασε ευχάριστα. “Αγγελοστάλσημο» ο τίτλος του. Πες μας δυο λόγια γι’ αυτή τη δουλειά.

Πρόκειται για ένα δίσκο με τέσσερα τραγούδια σε ποίηση Ερασμίας Πεδιαδιτάκη. Είναι μια δουλειά που προέκυψε τυχαία, δεν την είχα στο πρόγραμμα, αλλά όταν διάβασα τα ποιήματα της Ερασμίας αποφάσισα ότι, αν όχι όλα, κάποια από αυτά, τουλάχιστον, πρέπει να γίνουν τραγούδια. Ξεκίνησα να τα μελοποιώ πέρσι το καλοκαίρι, έχοντας τη σύμφωνη γνώμη της Ερασμίας φυσικά, με σκοπό να φτιάξουμε ένα single με δύο κομμάτια. Στη συνέχεια μου φάνηκε φτωχό κι αποφασίσαμε ο δίσκος να περιέχει τέσσερα τραγούδια. Ήθελα πολύ ν’ αρχίσω να δουλεύω με παραδοσιακές μουσικές αναφορές και όργανα και τα ποιήματα της Ερασμίας ήλθαν την κατάλληλη στιγμή. Από κει και πέρα, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους: μελοποίηση, ενορχήστρωση, πρόβες με τους μουσικούς, στούντιο και πάει λέγοντας.

Σε γνωρίσαμε μέσα από την πρώτη σου δουλειά με την μπάντα σου, τους «Μικρόκοσμους». Είχαμε γράψει τότε ότι η μουσική σου βασιζόταν σε ακουστικά και κλασικά όργανα, χωρίς ηλεκτρονικές προσμίξεις και χαρακτηριζόταν από soul και jazz ρυθμούς. Πόσο κοντά σε αυτό το ύφος είναι το “Αγγελοστάλσημο”;


Νομίζω ότι είναι αρκετά διαφορετικό. Συνεχίζω, βέβαια, ν’ αποφεύγω τις ηλεκτρονικές προσμίξεις, δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα άλλωστε, προτιμώ τον φυσικό ήχο των οργάνων. Από κει και πέρα, το κυρίαρχο στοιχείο στο “Αγγελοστάλσημο” είναι οι αναφορές στην ελληνική μουσική παράδοση. Αυτό που επιχειρώ να κάνω, είναι να δείξω, ότι η μουσική μας παράδοση μπορεί να έχει ενεργό, δημιουργικό ρόλο στην εποχή μας. Νομίζω ότι η στείρα αναπαραγωγή της μόνο κακό μπορεί να της κάνει πλέον και ν’ απομακρύνει τον κόσμο, ιδιαίτερα τους νέους, από αυτή, με αποτέλεσμα να μένει αναξιοποίητος ο πλούτος της. Έτσι, εκτός από κάποια στοιχεία παραδοσιακών δρόμων, χρησιμοποίησα όργανα όπως η κρητική λύρα, το κανονάκι, το λαούτο, το νταούλι και το μπεντίρ και προσπάθησα να τα συνδυάσω με πιο κλασικά όργανα όπως το τσέλο, το κλαρινέτο, το μπάσο, η ακουστική κιθάρα κ.λπ. Σε αρκετά σημεία πειραματίστηκα, όπως π.χ. στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου όπου προσπάθησα να δέσω το τσέλο με τη λάφτα και το νταούλι. Νομίζω ότι το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό, σ’ εμένα και την Ερασμία τουλάχιστον άρεσε κι απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι τώρα αρέσει και στον κόσμο.

Παρατηρούμε τελευταία ότι πολλοί μουσικοί και τραγουδοποιοί στην Αθήνα και την επαρχία επιχειρούν το ίδιο με σένα και βγάζουν πανέμορφα και ποιοτικά τραγούδια, κυρίως μέσα από ανεξάρτητες παραγωγές και χρησιμοποιώντας ως μέσο διάδοσης κυρίως το διαδίκτυο. Πιστεύεις ότι μπορούμε να μιλάμε πλέον για μια στροφή ή ένα νέο ρεύμα στο ελληνικό τραγούδι;


Δεν μπορώ ν’ απαντήσω με απόλυτη βεβαιότητα σ’ αυτό, ίσως γιατί βρίσκομαι μέσα στη διαδικασία της αναζήτησης και της δημιουργίας. Αυτό που επισημαίνεις είναι, βέβαια, μια πραγματικότητα και τ’ αποτελέσματα της δουλειάς αυτών των ανθρώπων είναι τις περισσότερες φορές καταπληκτικά. Σίγουρα αρχίζει να γίνεται κάτι διαφορετικό, κυρίως από νέους, σε ηλικία, καλλιτέχνες αλλά όχι μόνο, κι αυτό το ερμηνεύω ως μια ανάγκη της εποχής μας. Όπως η κοινωνία αναζητά, ή, μάλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικοπολιτικό όραμα, μια ουτοπία που θα την κινητοποιήσει και θα την ωθήσει να κάνει μερικά βήματα προς τα εμπρός, έτσι και η μουσική έχει ανάγκη από κάτι αλλιώτικο, μια νέα πρόταση ίσως. Έχω την αίσθηση ότι η επιστροφή στις μουσικές μας ρίζες, με σκοπό όχι τη στείρα αναπαραγωγή τους, αλλά για να τις δούμε ξανά, υπό το πρίσμα της μουσικής μας εμπειρίας, της παρακαταθήκης που έχουν αφήσει οι σπουδαίοι δημιουργοί μας και των αναγκών της εποχής μπορεί να μας δώσει διεξόδους και προτάσεις που να μας πάνε ένα βήμα μπροστά. Πιστεύω ότι οι καταδικασμένες στη συντήρηση, από τη μουσική βιομηχανία, ρίζες μας, η ταυτότητα και ο πολιτισμός μας, πρέπει να επαναπροσδιοριστούν, όχι μόνο σε σχέση μ’ εμάς, αλλά και σε συνάρτηση με τις μουσικές παραδόσεις άλλων λαών, γειτονικών και μη. Ζούμε μια εποχή που εκ των πραγμάτων η κοινωνία πρέπει να επαναπροσδιορίσει τις αξίες της και ν’ αναζητήσει την πραγματική της ταυτότητα. Η κακόγουστη αναπαραγωγή της παραδοσιακής μας μουσικής και η χρήση της ως μέσου φτηνής διασκέδασης μπορεί να έφερε χρήματα στην εμπορική δισκογραφία, αλλά μας εμπόδισε να δούμε την ποιότητα και το βάθος της, για να μην αναφέρω και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε από το πολιτικό σύστημα, τόσο κατά τη διάρκεια της επταετίας όσο και αργότερα, για να επιβληθούν συγκεκριμένες ιδεολογίες και όλο και πιο έντονα στις μέρες μας εθνικιστικές προσηλώσεις νεοναζιστικού τύπου. Αυτό που βλέπω να γίνεται σήμερα, δεν ξέρω αν μετατραπεί ή αν το αφήσουν να μετατραπεί σε νέο μουσικό ρεύμα, ξέρω όμως ότι είναι μια φιλότιμη και χωρίς υστεροβουλία προσπάθεια να προταθεί μια άλλη, διαφορετική πολιτιστική και, κατ’ επέκταση, κοινωνική ταυτότητα.

Βλέπω ότι είσαι αρκετά συγκρατημένος. Να το ερμηνεύσω ως απαισιοδοξία ή ως ρεαλισμό;


Απαισιοδοξία σε καμία περίπτωση. Αν ήμουν απαισιόδοξος δεν θα ξεκινούσα να γράφω τραγούδια. Η δημιουργία είναι εχθρός της απαισιοδοξίας. Περισσότερο αντικειμενική και αυστηρή εκτίμηση της πραγματικότητας. Κοίτα, αυτό που ζούμε στην Ελλάδα σήμερα πρέπει να το αναλύσουμε και να το ερμηνεύσουμε στο πλαίσιο του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Αυτή τη στιγμή ο καπιταλισμός, σε διεθνές επίπεδο, δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Τα έθνη-κράτη του είναι πλέον άχρηστα, γι’ αυτό και βλέπουμε τη χώρα μας να έχει εκχωρήσει το σύνολο της εθνικής της κυριαρχίας, σ’ ένα υπερεθνικό διευθυντήριο, με έδρα τις Βρυξέλλες. Αν δεν υπάρξει κάποια σοβαρή ανατροπή, αυτό θα επεκταθεί και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ζούμε την αρχή του μοιράσματος του κόσμου σε σφαίρες επιρροής των μεγάλων πολυεθνικών και των τραπεζών. Οι νέες αγορές δεν μπορούν να δημιουργηθούν παρά μόνο μέσα από την οικονομική εξαθλίωση των πολιτών, διότι ο μοναδικός τρόπος για ν’ αυξήσει την κερδοφορία του το κεφάλαιο είναι οι περικοπές των κοινωνικών παροχών και των μισθών. Για να το πετύχουν αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εξασθένιση των αντανακλαστικών και των αντιστάσεων των λαών, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την αλλοίωση της πολιτιστικής τους ταυτότητας, η βία και ο φόβος δεν φτάνουν. Να μην αναρωτιόμαστε λοιπόν για ποιο λόγο τα ΜΜΕ και οι εταιρείες προβάλουν αυτά που προβάλουν. Υπό αυτές τις συνθήκες, το νέο, το διαφορετικό, που αναπόφευκτα θα δημιουργηθεί ,εφόσον κάθε δράση παράγει αντίδραση, θα συναντήσει αντιστάσεις και θα πολεμηθεί. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να πολεμήσεις και να εξαφανίσεις κάποιον ή κάτι είναι να του αποκλείσεις κάθε δυνατότητα προβολής. Αυτό δεν είναι ηττοπάθεια, είναι γνώση και κατανόηση της πραγματικότητας.

Άρα λοιπόν, με ποιο τρόπο η νέα πρόταση, τα καινούργια πράγματα θα φτάσουν στο κοινό;



Υπάρχει το διαδίκτυο που δεν μπορεί να ελεγχθεί απόλυτα, τα εναλλακτικά φεστιβάλ και, βέβαια, η στήριξη που μπορούν να προσφέρουν γνωστοί, φίλοι και παρέες από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επίσης υπάρχουν κάποιοι χώροι, όχι πολλοί είναι αλήθεια, που δίνουν βήμα σε καλλιτέχνες που θέλουν να προβάλουν την εναλλακτική τους πρόταση. Αν θέλουμε όμως μια πραγματική πολιτιστική ανάταση, πρέπει να πάψουμε να λειτουργούμε με όρους κοινωνικού αυτοματισμού, να συνειδητοποιήσουμε ότι η αιτία των προβλημάτων μας είναι κοινή και ν’ αγωνιστούμε για ν’ ανατρέψουμε αυτό το σύστημα και το πολιτικό και πνευματικό του κατεστημένο. Ό,τι δικαιώματα κι ελευθερίες παραχώρησε ο καπιταλισμός στον κόσμο τώρα τα παίρνει πίσω και μάλιστα με τόκο και δεν πρόκειται να τα ξαναδώσει. Ας το καταλάβουμε αυτό και ας συνειδητοποιήσουμε ότι η ελπίδα δεν βρίσκεται σε κανέναν πολιτικό εκφραστή του συστήματος, σε κανέναν διανοούμενο απολογητή του, αλλά στους δικούς μας αγώνες. Κι εδώ οι δημιουργοί πρέπει να πάρουν θέση. Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι ο δημιουργός μιλάει μόνο μέσα από τη μουσική του. Οφείλουμε να βγούμε ανοιχτά στην κοινωνία και να τοποθετηθούμε εφ όλης της ύλης, όσοι από εμάς τουλάχιστον δεν επιλέξαμε το ρόλο του απολογητή του συστήματος.

Μια που αναφέρθηκες στις μουσικές σκηνές, πόσο πιστεύεις ότι βοηθάνε και στηρίζουν τη διάδοση της δουλειάς των νέων μουσικών;


Όχι πολύ, είναι αλήθεια. Οι περισσότερες είναι διστακτικές και δεν μπορώ να τις αδικήσω εντελώς. Εφόσον οι σκηνές λειτουργούν ως επιχειρήσεις, είναι λογικό οι ιδιοκτήτες τους να σκέφτονται με όρους κερδοφορίας ή τουλάχιστον να θέλουν να μην μπουν μέσα μετά από κάποια παράσταση. Άρα τις περισσότερες φορές ποντάρουν στα σίγουρα ονόματα που έχουν διαμορφώσει το κοινό τους και δεν ρισκάρουν ν’ ανοιχτούν σε κάτι λιγότερο γνωστό όσο ποιοτικό κι αν είναι. Αυτό όμως έχει δημιουργήσει ένα φαύλο κύκλο, διότι όταν ζητάς να παίξεις οι περισσότεροι σε ρωτάνε πόσο κόσμο θα τους φέρεις. Τι να τους φέρει όμως ένας αξιόλογος νεοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης, που αν δεν του δοθεί η δυνατότητα να κάνει κάποιες εμφανίσεις δεν θα φτιάξει ποτέ κοινό; Θα βοηθούσε, νομίζω, αν οι σκηνές προσπαθούσαν κατ’ αρχάς να φτιάξουν το δικό τους κοινό και να δημιουργήσουν μια σχέση εμπιστοσύνης με αυτό, να ξέρει δηλαδή ο κόσμος τους ότι όταν πάει εκεί θ’ απολαύσει μια ποιοτική παράσταση, άσχετα από το ποιος θα εμφανιστεί.

Ποια είναι η γνώμη σου για τις δισκογραφικές εταιρείες και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς; Πιστεύεις ότι βοηθάνε ουσιαστικά τους νέους δημιουργούς;


Υπάρχουν ακόμα δισκογραφικές εταιρείες; (γέλια). Δεν νομίζω ότι οι περισσότερες εταιρείες, όσες έχουν απομείνει, ενδιαφέρονται να επενδύσουν στο νέο και το διαφορετικό, διότι δεν είναι εμπορικό, με τα δικά τους κριτήρια. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ποιοτικό δεν μπορεί να είναι εμπορικό κι έχει αποδειχθεί στο παρελθόν. Δεν είναι εμπορικοί ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Μούτσης, ο Μικρούτσικος για ν’ αναφερθώ μόνο στους πιο παλιούς; Απλώς, μέσα σε σχεδόν σαράντα χρόνια η σχέση ποιοτικού-εμπορικού μεταβλήθηκε μέσω μιας πολιτικής προβολής και διάδοσης συγκεκριμένων ακουσμάτων, ελληνικών και ξένων, που ανταποκρίνονταν στα πρότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας που θέλει τον ακροατή καταναλωτή και όχι συμμέτοχο. Όσο για τους σταθμούς, τα πράγματα δεν είναι ούτε έτσι ούτε αλλιώς. Υπάρχουν σταθμοί που προβάλουν νέες και ποιοτικές δημιουργίες και άλλοι που είτε ακολουθούν την πολιτική που ανέφερα παραπάνω, είτε δουλεύουν με playlists που υπαγορεύονται από κάποιους παραγωγούς που έχουν συμφέρον να προωθούν συγκεκριμένα είδη ή συγκεκριμένα ονόματα.

Ας ξαναγυρίσουμε στο δίσκο σου. Μέσα από τους «Μικρόκοσμους» μας συστήθηκες ως συνθέτης και στιχουργός ταυτόχρονα. Τι ήταν αυτό που σ’ έκανε να δουλέψεις με στίχους τρίτων, της Ερασμίας στη συγκεκριμένη περίπτωση;



Κατ’ αρχάς η ποιότητα της δουλειάς της Ερασμίας. Τα ποιήματά της είναι γεμάτα φως, αγάπη και λυρισμό, με άμεσες αναφορές στην κρητική στιχουργική παράδοση, χωρίς όμως να την αναμασούν. Επίσης, έχει ενδιαφέρον η διαδικασία. Όταν μελοποιείς τους δικούς σου στίχους είσαι πολύ πιο ελεύθερος να κάνεις αυτό που θέλεις όπως το θέλεις. Όταν όμως καταπιάνεσαι με στίχους άλλων, τους προσεγγίζεις με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Θέλουν μελέτη και κόπο μέχρι να κατανοήσεις τον εσωτερικό τους ρυθμό και ν’ ανακαλύψεις την κρυμμένη πίσω από τις λέξεις μελωδία και πάλι δεν είσαι σίγουρος παρά μόνο όταν ο στιχουργός ακούσει το τραγούδι και εγκρίνει τη δουλειά σου. Τέλος, ήθελα να κάνω ένα διάλειμμα. Έχω γράψει πολλά τραγούδια σε δικούς μου στίχους, τα περισσότερα δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα, και είχα την αίσθηση ότι από ένα σημείο κι έπειτα επαναλαμβανόμουν. Ξέρεις, το διαφορετικό στον στίχο δεν είναι το θέμα του. Όλοι έχουν μιλήσει για τα πάντα. Το διαφορετικό αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα δεις και θα προσεγγίσεις το θέμα και τη φόρμα που θα χρησιμοποιήσεις. Επειδή δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι ένιωσα ότι πρέπει ν’ αποστασιοποιηθώ για ένα διάστημα, να διαβάσω δουλειές άλλων στιχουργών και ποιητών και να δω τα πράγματα υπό άλλη οπτική γωνία.

Πες μας δυο λόγια για την παραγωγή και τους συντελεστές. Τα πάντα έγιναν στην Κέρκυρα αν δεν κάνω λάθος.


Ακριβώς. Ολόκληρη η παραγωγή έγινε στο Tube Studio στην Κέρκυρα. Την ηχοληψία έκανε ο Δήμος Μακρής και τη μίξη και το mastering ο Κλεομένης Ευαγγελόπουλος. Τα τραγούδια ερμηνεύουν από ένα η Αντιγόνη Κατσούρη, η Βασιλική Παπακωνσταντίνου, ο Παναγιώτης Δόβρης κι εγώ μαζί με τον Τάσο Τσαγκαράκη και τον Βασίλη Χαλικιά. Είχα την τύχη να συνεργαστώ με εξαιρετικούς μουσικούς, που θα τους αναφέρω όπως μου έρχονται στο μυαλό αυτή τη στιγμή. Λοιπόν, μπάσο έπαιξε ο Γιάννης Κουτάγιαρ, τύμπανα ο Γιώργος Αλεξόπουλος, κρητική λύρα ο κύριος Παντελής Τερεζάκης, λαούτο ο Θεόφιλος Τερεζάκης, πιάνο η Βασιλική Παπακωνσταντίνου, κιθάρες ο Παναγιώτης Δόβρης κι εγώ, μπεντίρ ο Γεράσιμος Τσαγκαράκης, νταούλι ο Χρήστος Ζάχος, κανονάκι ο Δημήτρης Γκόγκος, λάφτα και μπουζούκι ο Ιάκωβος Μωυσιάδης, κλαρινέτο ο Δημήτρης Αργυρός, τσέλο η Ειρήνη Μπαρούτα και βιολί ο Κώστας Σκριμπόνης. Πρέπει να πω ότι η αγάπη που έδειξαν όλοι οι συντελεστές για τη δουλειά μου ήταν συγκινητικότατη και πιστεύω ότι αποτυπώνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Αμφιβάλω αν αυτή η δουλειά μπορούσε να βγει χωρίς το μεράκι και την αγάπη όλων των συντελεστών.

Αποφασίσατε με την Ερασμία να τον κυκλοφορήσετε μόνο ηλεκτρονικά. Για ποιο λόγο; Και από πού μπορεί κανείς να προμηθευτεί το δίσκο;



Διότι απλά δεν συνέφερε να τον τυπώσουμε. Καλώς ή κακώς – κακώς κατά τη γνώμη μου - το φυσικό μέσο διακίνησης, για πολλούς λόγους, είναι σχεδόν νεκρό. Από την άλλη, η κυκλοφορία του δίσκου σε φυσική μορφή το μόνο που έκανε θα ήταν ν’ αυξήσει σημαντικά - κι αναίτια σε μεγάλο βαθμό - το κόστος του δίσκου, χωρίς κανένα επιπλέον όφελος για εμάς. Παρ’ όλο που το ελληνικό κοινό δεν είναι ακόμη εξοικειωμένο με τις ηλεκτρονικές αγορές, δεν νομίζω ότι η φυσική του κυκλοφορία θα είχε θετικό αντίκτυπο στις πωλήσεις και τη διάδοσή του. Το δίσκο μπορεί κανείς να τον προμηθευτεί από τις παρακάτω ιστοσελίδες: http://www.cdbaby.com/cd/panagiotiskelandriaseras και https://itunes.apple.com/gr/album/angelsent-ep/id826779931.

Είδαμε ότι φέτος, από το Μάρτιο και μετά, ξεκίνησες εμφανίσεις μ’ ένα νέο σχήμα, τις “Αθιβολές”. Πες μας δυο λόγια γι αυτό κι εξήγησέ μας τι σημαίνει η λέξη Αθιβολές;


Η λέξη είναι κρητική και σημαίνει σκέψεις, στοχασμοί. Είναι όμορφη λέξη και ουσιαστικά περιγράφει αυτό που κάνουμε, τις σκέψεις μας πάνω στο ελληνικό τραγούδι και την ψυχαγωγία κατ’ αντιδιαστολή με τη διασκέδαση. Το σχήμα αποτελείται από τον Μάρκο Κατσιγιάννη που παίζει κρητική λύρα, μπεντίρ, καχόν και τραγουδάει, τον Παναγιώτη Δόβρη, ακουστική κιθάρα, σαξόφωνο, μελώδικα, μπεντίρ και τραγούδι κι εμένα που παίζω ακουστική κιθάρα, φλογέρες, μπεντίρ και τραγουδάω. Παρουσιάζουμε ένα πρόγραμμα που αποτελείται από τραγούδια δικά μου και του Παναγιώτη, που είναι εξαιρετικός τραγουδοποιός και πιστεύω ότι έχει να προσφέρει πάρα πολλά στο ελληνικό τραγούδι, καθώς και αγαπημένα τραγούδια γνωστών και καταξιωμένων Ελλήνων δημιουργών.

  
  
 
 


Μίλησέ μας και για τα επόμενα σχέδιά σου δισκογραφικά.


Δισκογραφικά έχω πολλά σχέδια κι ελπίζω να μπορέσω σιγά - σιγά να τα πραγματοποιήσω. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι ν’ ασχοληθώ με την προώθηση και τη διάδοση του “Αγγελοστάλσημου”. Τώρα, για τα επόμενα. Κατ’ αρχάς έχω μια έτοιμη δουλειά, με έντεκα τραγούδια, σε ποίηση Μαρίας Παπαδάκη, που θέλω να τα ηχογραφήσω, αν είναι δυνατόν φέτος, για να κυκλοφορήσουν το 2015. Πρόκειται για εξαιρετικά ποιήματα, η Μαρία είναι μαστόρισσα του λόγου και καταξιωμένη ποιήτρια και στιχουργός. Σε αυτό το δίσκο θα μας κάνει την τιμή να συμμετάσχει ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης. Κάτι άλλο που θέλω επίσης να κάνω είναι να κυκλοφορήσω ένα δίσκο με έξι - εφτά τραγούδια, έξι ή εφτά διαφορετικών στιχουργών. Ήδη υπάρχουν κάποια έτοιμα, που τα παίζω στις ζωντανές εμφανίσεις μου κι έχω πάρα πολύ υλικό από πολλούς στιχουργούς, που τελευταία άρχισαν να μου στέλνουν δουλειά τους, που προσπαθώ να μελετήσω όσο πιο προσεκτικά μπορώ. Η δυσκολία, απ’ ό,τι φαίνεται από την πρώτη ανάγνωση των στίχων τους, είναι να διαλέξω μόνο ένα από τον καθένα τους. Με αυτή την αφορμή θέλω να ζητήσω την κατανόησή τους, διότι το υλικό τους είναι τεράστιο και θέλει το χρόνο του για να μελετηθεί. Τέλος, θέλω κάποια στιγμή να κυκλοφορήσω κι ένα δίσκο με εντελώς δικά μου τραγούδια, από τα πολλά που έχω γράψει και δεν έχουν δισκογραφηθεί ακόμα. Όπως βλέπεις έχω σχέδια για τα επόμενα τρία τουλάχιστον χρόνια. Ελπίζω να έχω υγεία και χρήματα για να τα υλοποιήσω.

Σχετικά με τις εμφανίσεις, ποια είναι τα σχέδιά σου;


Προς το παρόν, και οδεύοντας προς το τέλος της σεζόν, έχουμε κλείσει με τις «Αθιβολές» κάποιες εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, τα Γιαννιτσά, την Αθήνα και την Κέρκυρα, ενώ συζητάμε για ορισμένες ακόμα, που δεν ξέρουμε όμως αν θα γίνουν όλες. Για το καλοκαίρι βλέπουμε κάποια φεστιβάλ, αλλά για να συμμετάσχουμε θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι τουλάχιστον θα μας καλυφθούν τα βασικά έξοδα, μετάβαση και διαμονή. Από κει και πέρα θέλουμε να συνεχίσουμε τις εμφανίσεις μας την επόμενη σεζόν και ήδη κοιτάζουμε πώς θα οργανωθούμε καλύτερα.

Σ’ ευχαριστώ πολύ κι εύχομαι καλή επιτυχία σε όλα σου τα σχέδια και καλοτάξιδος ο νέος σου δίσκος.


Κι εγώ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και την όμορφη συζήτηση.



{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=WMkO-svP9ns} 

 


Επισκεφτείτε το επίσημο site του καλλιτέχνη στη διεύθυνση

https://www.facebook.com/pkelandrias

 

 

Παναγιώτης Κελάνδριας - Ερασμία Πεδιαδιτάκη «Αγγελοστάλσημο»

Γράφει ο Σάκης Ιντζεβίδης

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια είναι έντονη η εμφάνιση των digital singles & albums, έχουν λιγότερο κόστος, και διατίθενται πιο εύκολα διαδικτυακά. Το μίνι άλμπουμ «Αγγελοστάλσημο» ανήκει σε αυτή την κατηγορία και περιέχει τέσσερα τραγούδια, σε μουσική Παναγιώτη Κελάνδρια, στίχους σε ποίηση της Ερασμίας Πεδιαδιτάκη και τραγουδούν η Αντιγόνη Κατσούρη, Παναγιώτης Κελάνδριας, Βασιλική Παπακωνσταντίνου, Παναγιώτης Δόβρης.



1. Αγγελοστάλσημο (Αντιγόνη Κατσούρη)
2. Ιερή στιγμή (Παναγιώτης Κελάνδριας)
3. Λαχτάρας ονειροπαρμέ (Βασιλική Παπακωνσταντίνου)
4. Λόγια στο χαρτί (Παναγιώτης Δόβρης)


Η ποιήτρια Ερασμία Πεδιαδιτάκη έχει έντονες τις καταβολές της από την Κρήτη, ενώ οι στίχοι της εξυμνούν την αγάπη και τον έρωτα. Με μεστό τρόπο γραφής και κρητικούς ιδιωματισμούς, περιγράφει συναισθήματα, με τόσο ζωντανό τρόπο που γίνονται εικόνες. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει κυκλοφορήσει ήδη μια πολύ αξιόλογη συλλογή με δικές της μαντινάδες(Λαχτάρας Ονειροπαρμοί), στην οποία ανήκουν και τα δύο από τα τέσσερα τραγούδια του μίνι άλμπουμ.

Ο Παναγιώτης Κελάνδριας, συνθέτης και ενορχηστρωτής των τραγουδιών, προσπαθεί να δέσει το χθες με το σήμερα, συνδυάζοντας τον παραδοσιακό ήχο με τα σύγχρονα ακούσματα. Η Κρητική λύρα, το λαούτο, η  λάφτα, το κανονάκι, το μπεντίρ και το νταούλι, συνομιλούν με κλασικές και ακουστικές κιθάρες, βιολί, κλαρινέτο, ηλεκτρικό μπάσο, ντραμς και πιάνο. Το τελικό αποτέλεσμα, πιστεύω, ότι έχει πολύ καλά στοιχεία, το πάντρεμα των στίχων με την μουσική είναι ταιριαστό, και οι ερμηνείες κρατάνε αυτή την ισορροπία.

Ηλεκτρονική Διάθεση
https://itunes.apple.com/gr/album/angelsent-ep/id826779931?ign-mpt=uo%3D4
https://play.spotify.com/album/00ASFs9YTDuGd5U6F8JjY8
http://www.amazon.com/s/ref=nb_sb_noss?url=search-alias%3Ddigital-music&field-keywords=KELANDRIAS

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άγγιξα, αγάπησα, έσκαψα, σύναξα θλίψη, γέμισα βοή.
Γιώργος Θέμελης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/3/1917 Έφυγε από τη ζωή ο Σπύρος Σαμάρας, συνθέτης του Ολυμπιακού ύμνου