54 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.12.2018
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας
Αναζήτηση με tags

Οι Waterpipes – δηλαδή το ντουέτο του Έλληνα Ντένη Παράσχη και του Ολλανδού Marcel Eringa – μας συστήθηκαν δισκογραφικά με το επώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους το 2008. Τότε, τα αγγλόφωνα τραγούδια τους «ντύνονταν» με έναν ήχο που βασιζόταν αποκλειστικά στις ακουστικές και κλασικές κιθάρες. Φέτος επιστρέφουν με δεύτερο δίσκο και πολύ πιο πλούσιο ήχο, ο οποίος ταιριάζει απόλυτα με το καλοκαιρινό κλίμα γύρω μας. Το Downright Melodies, που κυκλοφορεί από τη Legend, ήταν η αφορμή για την κουβέντα που θα διαβάσετε παρακάτω ...

 
Το απόγευμα της Κυριακής 28 Μαρτίου βρέθηκα στο στούντιο mi (Musical Interaction),  στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου. Αφορμή ήταν οι ηχογραφήσεις για το δεύτερο άλμπουμ του τραγουδοποιού Δημήτρη Αρναούτη – είχε την καλοσύνη να με καλέσει για να πάρω μια πρώτη γεύση και να μεταφέρω στους αναγνώστες του Ορφέα τις εντυπώσεις μου.
 
Δεν είχα την τύχη να βρίσκομαι στο Παλλάς στις 20 Οκτωβρίου 2009 για να παρακολουθήσω τη μεγάλη συναυλία της Λένας Πλάτωνος. Έχοντας παρακολουθήσει την εμφάνισή της στο Ηρώδειο αλλά και μία από τις βραδιές της παρουσίας της στο Κύταρρο, είχα κρίνει τότε ότι δε μου χρειαζόταν άλλη μια συναυλία της - το μετάνιωσα βέβαια. Ευτυχώς, ο διπλός δίσκος που κυκλοφόρησε η Lyra και που κρατάω τώρα στα χέρια μου έρχεται να «βολέψει» εμένα αλλά και όλους όσοι πήραν απουσία εκείνο το βράδυ.
 
Το απόγευμα της Πέμπτης 25 Φεβρουαρίου βρέθηκα στον Βύρωνα και συγκεκριμένα στο στούντιο Αιολία του Μιχάλη Νικολούδη. Ο λόγος ήταν ο νέος δίσκος του συνθέτη Μιχάλη Τερζή που ηχογραφείται αυτό τον καιρό εκεί και ειδικά η παρουσία του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος ερμηνεύει δύο από τα τραγούδια. Εκεί ήταν βέβαια και ο ποιητής Δημήτρης Λέντζος στον οποίο ανήκουν οι στίχοι των νέων τραγουδιών του Τερζή, ο μπασίστας Θανάσης Σοφράς που παίζει στον δίσκο αλλά και ο Θανάσης Συλιβός, που θα τον εκδώσει μέσω του Μετρονόμου.
 
Είναι ιδέα μου ή μήπως πράγματι ο νέος δίσκος του Παύλου Παυλίδη είναι πολύ «ματζόρε» για τα δεδομένα του γνωστού τραγουδοποιού; Από το φωτεινό και όμορφο εξώφυλλο του Στέφανου Ρόκου και τον γεμάτο προσμονή τίτλο, μέχρι τα ίδια τα τραγούδια, όλα δείχνουν ότι εδώ ο Παυλίδης αποφάσισε να γύρει κάπως περισσότερο προς τη «φωτεινή πλευρά» των πραγμάτων – και τελικά πολύ καλά έκανε.
 
Δύο χρόνια μετά το παινεμένο ντεμπούτο τους, Art Naive, οι Modrec επανέρχονται με νέα δουλειά, νέα σύνθεση αλλά και νέα εταιρεία. Οι Δημήτρης Αρώνης (φωνή, κιθάρα), Γιώργος Μπουλντής (μπάσο, φωνή) και Λάμπης Κουντουρογιάννης (κιθάρα, φωνή), με τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο (τύμπανα) στη θέση του αποχωρήσαντα Κώστα Χαλιώτη, ανήκουν πλέον στο δυναμικό της δραστήριας Inner Ear και δανείζονται τον τίτλο του δεύτερου άλμπουμ τους από ένα βιντεοπαιχνίδι.
 
Δύο χρόνια μετά το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο τους, Apples On An Orange Tree, οι Θεσσαλονικείς Sleepin Pillow – αποτελούμενοι από τους Antoine (πλήκτρα, πιάνο), Nick Jacqueline (κρουστά, παραδοσιακά όργανα), Skinman (τύμπανα), Nomik (στίχοι, φωνή), Rispa (κιθάρες) και Aisha Sama (όρθιο μπάσο) – κυκλοφορούν τη δεύτερη εργασία τους, η οποία περιέχει 12 κομμάτια και έχει τίτλο Superman’s Blues.
 

Οι Magic de Spell γιορτάζουν φέτος 30 χρόνια παρουσίας στην ελληνική μουσική σκηνή. Πρόκειται για μια παρέα που ξεκίνησε το 1980, πέρασε από πολλές αλλαγές ύφους και σύνθεσης και που σήμερα απαρτίζεται από τους Θοδωρή Βλαχάκη (τύμπανα), Νίκο “Ketcup” Γεωργούλη (κιθάρα, φωνή), Δημήτρη Μποτή (πλήκτρα), Πάνο “Rat” Χριστοφόρου (μπάσο), Γιώργο Λαγγουρέτο (φωνή) και Δημήτρη “Pixel” Δημητριάδη (φωνή, κρουστά, μελόντικα). Καθώς ετοιμάζονται να γιορτάσουν τη μέχρι σήμερα πορεία τους παρέα με τους φίλους τους με μια μεγάλη συναυλία στο Μετρό, στις 31 Μαρτίου, ο Ορφέας θέλησε να τους κλέψει λίγες κουβέντες για τα παραπάνω αλλά και για θέματα της επικαιρότητας. Να τι είχαν να μας πουν...

 
Γεννήθηκε στα Ζαγοροχώρια, όπου πέρασε και τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ενώ στη συνέχεια έζησε στα Γιάννενα, στο Παρίσι, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη. Ο Γιάννης Μήτσης έχει κάθε δικαίωμα, λοιπόν, να τιτλοφορεί τον τρίτο προσωπικό του άλμπουμ, μετά τα Συνεχές Ωράριον (1997) και Κι Έτσι Χωρίς Να Βιάζομαι (2004), με τη φράση Η Μόνη Αλήθεια Είναι Ο Δρόμος. Και μπορεί αυτός ο δρόμος να μην ήταν, μέχρι στιγμής, λεωφόρος, τον έβγαλε, όμως, σε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα μέρη. Υπήρξε μέλος των Κεφάλαιο 24, κράτησε το ρυθμό στα Ξύλινα Σπαθιά, έγραψε τραγούδια για τον τελευταίο δίσκο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη... Ας αφήσουμε, όμως, καλύτερα τον ίδιο να μας τα πει...
 
Ο Φοίβος Δεληβοριάς πέρασε τα τελευταία είκοσι και κάτι χρόνια όντας ένας αόρατος άνθρωπος. Κυκλοφορούσε κάθε μέρα στους δρόμους και τις γειτονιές μας, έπαιρνε από πίσω την πιο ενδιαφέρουσα περαστική φοιτητριούλα, μιλούσε με σκύλους και αγγέλους, μπαινόβγαινε ανενόχλητος στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά και σε στρατόπεδα και μπουρδέλα, παρακολουθούσε απαρατήρητος την πολύχρωμη ζωή γύρω του. Κι έπειτα, επέστρεφε στο σπίτι του, καθόταν στο πιάνο του και τα έκανε όλα αυτά τραγούδι. Κι εμείς τα ακούγαμε, τα αγαπούσαμε κι αναρωτιόμασταν πώς στο διάβολο αυτός ο περίεργος τύπος ήξερε πιο πολλά από εμάς τους ίδιους για αυτά που βιώνουμε.
Ο τίτλος του νέου του δίσκου σηματοδοτεί, όμως, μια άλλου είδους «αορατότητα», αυτή του ερωτευμένου ανθρώπου που κυκλοφορεί σε έναν κόσμο που αδιαφορεί για το δικό του άχθος. Στα έντεκα καινούργια τραγούδια του εμφανίζεται κάπως διαφορετικός, πιο εξομολογητικός, πιο λιτός ίσως. Με αφορμή αυτά αλλά και τις επερχόμενες παραστάσεις του στο Μετρό, τον συνάντησα στο σπίτι του στο Παγκράτι, απολύτως ορατό και χειροπιαστό αυτή τη φορά, το απόγευμα της Παρασκευής 14 Ιανουαρίου. Υπό το φως ενός πορτατίφ και του ακόμα στημένου χριστουγεννιάτικου δέντρου του, μου μίλησε για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον του. Κι εγώ ήμουν όλος αφτιά...
 
Το άλμπουμ Sing City για το οποίο καλούμαι να γράψω τη γνώμη μου αποτελεί την καταγραφή των ζωντανών εμφανίσεων της Σωτηρίας Λεονάρδου, του Βασίλη Γισδάκη και του Στέλιου Μποτωνάκη στη σκηνή του Κυτάρρου τον περυσινό χειμώνα. Όπως γράφει και ο Αντώνης Μποσκοΐτης στο ένθετο: «Τους ένωσε το πάθος για τη μουσική, για τον ποιητικό λόγο, για τα blues ενός ημιφωτισμένου μπαρ, για την αισθαντικότητα των μεγάλων Ελλήνων συνθετών και για τα σπαράγματα των τροβαδούρων της νέας γενιάς.» Με δύο cd και συνολικά 23 τραγούδια αποτελεί σίγουρα χορταστικό πακέτο.
 
Είναι τέτοιο το καλλιτεχνικό μέγεθος αλλά και ο μύθος που περιβάλλει τη Λένα Πλάτωνος που είναι δύσκολο να βρει κανείς τα λόγια για να μιλήσει για κείνη και το έργο της – θα καταλήξει να αναφέρει για άλλη μια φορά τα γνωστά κλισέ. Ένιωσα τυχερός που είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της, έστω απ’ το τηλέφωνο, έστω για μόνο λίγα λεπτά. Οι λόγοι για την επικοινωνία μας ήταν σοβαροί: νέα δισκογραφική δουλειά, νέες ζωντανές εμφανίσεις. Μου μιλούσε αργά, με παύσεις. Ένιωθα ότι στην άλλη άκρη της γραμμής βρισκόταν μια σοφή γυναίκα που μου ψυθίριζε μυστικά που κανείς δεν είχε ακούσει μέχρι τότε. Δευτερόλεπτα αφού κλείσαμε, το τηλέφωνο χτύπησε: “Κύριε Τσαντίλα, ξέχασα να σας μιλήσω για τη συνεργασία μου με τον Στέργιο Τσιρλιάγκο. Η οποία είναι κάτι παραπάνω από συνεργασία, έχουμε συχνά κοινές ιδέες και μια βαθιά σχέση, μουσική και ανθρώπινη.”
 
Δεν εφευρίσκει τον τροχό – ούτε καν την πυρίτιδα – στη νέα του δισκογραφική δουλειά ο Μανώλης Φάμελλος. Δύσκολα ίσως θα βρει εδώ κάποιος που τον παρακολουθεί συστηματικά κάποιο στοιχείο της καλλιτεχνικής προσωπικότητάς του που να μην είχε φωτιστεί, έστω αμυδρά, σε κάποιον από τους προηγούμενους δίσκους του. Και πιθανότατα κανείς, μετά την ακρόασή της, δεν θα επανεξετάσει την κοινώς αποδεκτή αλήθεια ότι η σπουδαιότερη κατάθεσή του μέχρι σήμερα είναι το Η Ευτυχία Είναι Αυτό... του 2000.
 
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μιλά με τρόπο παθιασμένο και χειμαρρώδη. Δε φοβάται να πει αυτά που πιστεύει κι ας ξέρει ότι πολλές φορές κάνει ζημιά στην εικόνα του. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, όμως, με τα κατά καιρούς λεγόμενά του, δεν μπορείς να αγνοήσεις το γεγονός ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει χαρίσει στο ελληνικό τραγούδι μερικά μεγάλα, καλλιτεχνικά και εμπορικά, τραγούδια. Ο νέος δίσκος του, Η Ενοχή Των Αμνών, βρίσκεται ήδη στα δισκοπωλεία ενώ σύντομα ξεκινούν και οι εμφανίσεις του στην Ακτή Πειραιώς παρέα με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Σάκη Μπουλά και Μπάμπη Στόκα, σε ένα πρόγραμμα με τον ταιριαστό τίτλο Διαόλου Κάλτσες. Συναντηθήκαμε σε ένα καφέ στο Κολωνάκι, κάπου στα μέσα του Σεπτέμβρη, και συζητήσαμε για αυτά αλλά και για θέματα της ευρύτερης μουσικής επικαιρότητας. Και όπως πάντα, είχε πολλά και ενδιαφέροντα να πει...
 
Τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν για πρώτη φορά πάνω του με αφορμή τη συμμετοχή του στο τηλεοπτικό ριάλιτυ Fame Story 4, του οποίου υπήρξε ο νικητής. Η συνέχεια της πορείας του, όμως, ελάχιστες ομοιότητες έχει με αυτή που ακολουθούν συνήθως οι «απόφοιτοι» της εν λόγω «ακαδημίας». Μετά την κυκλοφορία ενός πρώτου,  αναγνωριστικού EP και του πρώτου κανονικού άλμπουμ του, Ταξίδι Για Να Σε Βρω (2009), ετοιμάζεται για μια μεγάλη συναυλία στο Gagarin 205, την Παρασκευή 5 Νοεμβρίου. Την ίδια στιγμή, το νέο στουντιακό πόνημά του βρίσκεται ήδη στις προθήκες των δισκοπωλείων και ένα από τα καινούργια τραγούδια του σκίζει στα ραδιόφωνα. Πόσο πιο μακριά μπορεί να φτάσει ο Λεωνίδας Μπαλάφας; «Αν κάνεις κάτι με αγάπη και το εξελίσσεις, αυτό φτάνει κάπου» λέει στον Ορφέα...
 
Ξεκινώντας τον πρώτο επίσημο σόλο δίσκο του, ο The Boy, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βούλγαρης, κάνει βιαστικά την προσευχή του. Κι αν κρίνει κανείς από την υποδοχή που επεφύλασσε σύσσωμος ο εγχώριος, μουσικός και μη, τύπος, αυτή η προσευχή έπιασε τόπο. Το Please Make Me Dance εκθειάστηκε όσο λίγα άλμπουμ αυτή τη χρονιά και είναι ομολογουμένως δύσκολο να αποκλίνει πια κανείς από την «γραμμή» που έχει χαραχτεί. Ας δούμε όμως αν μπορεί τουλάχιστον να διατηρήσει την ψυχραιμία του...
 
Όσο περνούν τα χρόνια, ο Γιώργος Δημητριάδης μοιάζει να αυξάνει τους ρυθμούς του. Μετά το καλό lp Σάββατο που κυκλοφόρησε πέρυσι, ήρθε το διπλό Live-15 Χρόνια Εφηβείας που αποτελεί ένα άτυπο best of της μέχρι σήμερα δισκογραφίας του, ηχογραφημένο ζωντανά στο Metropolis Live Stage με πλήθος συναδέλφων του να τον συνδράμουν. Και τώρα, παρέα με τη Στέλλα Πιλάτη και το Νίκο Γώγο, ανεβαίνει στη σκηνή του Οξυγόνο Live για μια σειρά δυναμικών εμφανίσεων. Δεν ήταν λίγες, λοιπόν, οι αφορμές για να μιλήσω μαζί του, για λογαριασμό του Ορφέα...
 
Ο τίτλος τα λέει όλα: η Κατερίνα Κυρμιζή και ο Νίκος Γρηγοριάδης, μετά από απουσία αρκετών χρόνων από τα μουσικά μας πράγματα, επιστρέφουν με νέο, και για πρώτη φορά κοινό, δίσκο ο οποίος κυκλοφορεί από την ετικέτα Μικρός Ήρως του παλιού τους φίλου Άγγελου Σφακιανάκη.
 
Συμπαθώ ιδιαιτέρως τον Γιώργο Δημητριάδη. Από τότε που τον πρωτοέπιασε το ραντάρ μου, σε κάποιο μαγαζί των Χανίων όπου πρωτοάκουσα ξέρετε ποιο τραγούδι, κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90, και μέχρι σήμερα, η δουλειά του παρουσιάζει μεγάλη συνέπεια και συνέχεια. Ίσως πάλι να φταίει το ότι περιπτώσεις σαν και τη δική του κάνουν σκόνη την άποψη ότι η ελληνική γλώσσα δεν ταιριάζει με τον ποπ-ροκ ήχο. Είχα μεγάλη χαρά λοιπόν όταν έπαιρνα στα χέρια μου το Σάββατο, το 8ο στούντιο άλμπουμ του.
 
Το Πέφτω Ψηλά έρχεται μετά από αρκετά χρόνια δισκογραφικής απουσίας για τον Νίκο Ζιώγαλα. Το προηγούμενο στούντιο άλμπουμ του ήταν το Έι... Τι Κάνεις Εκεί; του 2002 ενώ ενδιάμεσα κυκλοφόρησε το Άρωμα Από Βανίλια (2005), μια συλλογή με τα γνωστότερα τραγούδια του που περιείχε και ένα καινούργιο. Εκείνη η συλλογή έμοιαζε να κλείνει έναν κύκλο στην καριέρα του δημοφιλούς τραγουδοποιού και η παρούσα κυκλοφορία, σύμφωνα με τον ίδιο, αποτελεί μια καινούργια αρχή.
 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Υπερτερεί συντριπτικώς ο πόλεμος.
Γιώργος Σεφέρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/12/1911 Γεννήθηκε ο σκηνοθέτης, φιλέλληνας και σύζυγος της Μελίνας Μερκούρη Ζυλ Ντασέν
19/12/1915 Γεννήθηκε στο Παρίσι η σπουδαία Γαλλίδα τραγουδίστρια Εντίθ Πιάφ

ΤΥΧΑΙΑ TAGS