146 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.09.2018
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας
Αναζήτηση με tags
Οι Broken Tempo είναι ένα πενταμελές γρουπ που μετρά ήδη πέντε χρόνια δραστηριότητας. Σχηματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη και τον τελευταίο χρόνο η σύνθεσή τους οριστικοποιήθηκε, περιλαμβάνοντας τους Κατερίνα Παπαγεωργίου (φωνή), Κωνσταντίνο Υφαντή (κιθάρες), Κώστα Μπαλατσό (τύμπανα), Θεοχάρη Γκέγκα (μπάσο) και Ηλία Τσιπτσέ (βιολί, πλήκτρα, προγραμματισμός). Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το εν λόγω EP, που έχει για τίτλο το όνομά τους και περιλαμβάνει τέσσερα τραγούδια.
 
Δύο από τα πράγματα που πρέπει να κάνει κάθε δισκοκριτική που σέβεται τον εαυτό της είναι, πρώτον, να τοποθετεί το μουσικό έργο που εξετάζει σε σχέση με το ευρύτερο μουσικό περιβάλλον του παρόντος, αλλά και του παρελθόντος, και, δεύτερον, να το συγκρίνει με τις προηγούμενες καταθέσεις του δημιουργού του. Το δεύτερο άλμπουμ των Waterpipes, μπορεί να «χάνει» ελαφρώς ως προς το πρώτο κριτήριο αλλά «κερδίζει» σαφώς ως προς το δεύτερο.
 
Η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή, σε ιδιαίτερη άνθιση τα τελευταία χρόνια, έχει αποθεωθεί αλλά και απαξιωθεί πολλάκις, από διάφορες πλευρές. Οι κατήγοροι θεωρούν ότι πίσω από τη χρήση αγγλικών στίχων κρύβεται η αδυναμία έκφρασης ουσιαστικού λόγου ενώ οι υπερασπιστές της εστιάζουν στο μουσικό κομμάτι, το οποίο, καθώς αντλεί από το τεράστιο εύρος των διεθνών ρευμάτων, πλεονεκτεί όταν συγκρίνεται με τελματωμένες περιοχές όπως το λεγόμενο «έντεχνο» τραγούδι. Κι όμως, αν θέλει κανείς να είναι δίκαιος και να λαμβάνεται η άποψή του στα σοβαρά, θα πρέπει να αποφεύγει τις γενικεύσεις και να εξετάζει κάθε περίπτωση ξεχωριστά.
 

Πριν απ’ όλα, να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι η καλύτερη μου που κάθομαι να γράψω τη γνώμη μου για το νέο άλμπουμ του Γιάννη Αναγνωστάτου. Κι αυτό γιατί τυχαίνει να τον έχω γνωρίσει από κοντά. Δεν είμαστε φίλοι ούτε κάνουμε παρέα, απλά έχουμε συναντηθεί σε δυο-τρεις περιπτώσεις και έχουμε ανταλλάξει μερικές κουβέντες. Κι όμως, ακόμα και αυτή η ελάχιστη σχέση με δυσκολεύει στο να διατυπώσω επακριβώς την άποψή μου για τον Αχινό. Επειδή, όμως, δεν βρέθηκε άλλος να αναλάβει τη «βρώμικη» δουλειά και επειδή η Inner Ear δε μου στέλνει τις εκδόσεις της απλά για να εμπλουτίζω τη δισκοθήκη μου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

 

Το πρωί της Δευτέρας 21 Δεκεμβρίου βρέθηκα στον φιλόξενο και ζεστό χώρο του κεντρικού βιβλιοπωλείου Ελευθερουδάκη, στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί είχε κλειστεί το ραντεβού της δισκογραφικής εταιρείας Universal με τους εκπροσώπους του τύπου, προς ενημέρωση του κοινού για μια σειρά από κινήσεις της εταιρείας. Η κυριότερη ήταν η διπλή δισκογραφική εξόρμηση του Αλκίνοου Ιωαννίδη στη γιορτινή αγορά του δίσκου. Ο δημοφιλής τραγουδοποιός και ερμηνευτής αποτελεί ένα από τα πλέον δυνατά χαρτιά της πολυεθνικής εταιρείας στην εγχώρια αγορά και, λίγο πριν την εκπνοή της χρονιάς, έδωσε στην κυκλοφορία δύο δισκογραφικές εργασίες.

 

Καλή και... εγκεφαλοδιεγερτική (sic) η ερώτηση του τίτλου της τρίτης προσωπικής δουλειάς του Μανώλη Αγγελάκη. Ο οποίος είναι γνωστός και ως παραγωγός (με τους Film π.χ.) αλλά και ως μέλος των Illegal Operation. Τα καινούργια τραγούδια του πιάνουν το νήμα από εκεί που το είχε αφήσει με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του, τα Σταματίνα (2001) και Δύσκολες Μέρες (2006).

 
Είναι γνωστή η δήλωση που είχε κάνει η Λένα Πλάτωνος σε συνέντευξή, ότι η ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη δεν μελοποιείται. Φυσικά και δεν είχε δίκιο, άλλωστε είναι πολλές οι απόπειρες, κάποιες από αυτές επιτυχημένες, που έχουν καταγραφεί δισκογραφικά. Θα μπορούσε κανείς, βέβαια, να αναρωτηθεί σχετικά με τη χρησιμότητα της μελοποίησης ποιημάτων γενικότερα – έχει άραγε η ποίηση ανάγκη τη μελωδία; Άλλη συζήτηση αυτή, το ξέρω. Ας μείνουμε στο θέμα μας, λοιπόν.
 
Ο νέος δίσκος του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, πριν ακόμα εμφανιστεί στα ράφια των δισκοπωλείων, κρεμάστηκε από τα μανταλάκια των περιπτέρων, μαζί με την Ελευθεροτυπία. Αποτελεί σύνηθες, πια, φαινόμενο αυτή η πρακτική, ειδικά για τους καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς. Παραμένει, βέβαια, το ερώτημα περί της αποτελεσματικότητάς της: Πόσοι άραγε από τους χιλιάδες αγοραστές της εφημερίδας έβαλαν το cd να παίξει έστω για μια φορά;
 

Δικαιούσαι ως δισκοκριτικός να απορρίψεις το δημιούργημα ενός καλλιτέχνη ή ενός συγκροτήματος απλά και μόνο επειδή δε συμφωνείς ιδεολογικά ή αισθητικά με τις επιλογές του; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι σαφώς αρνητική. Όταν καλείσαι να πεις τη γνώμη σου για ένα μουσικό έργο, τα κριτήρια πρέπει να είναι αυστηρώς μουσικά. Πρέπει να είμαστε δίκαιοι απένταντι σε καλλιτέχνες όπως οι Onirama, ειδικά τώρα που ο χώρος στον οποίο κινούνται χλευάζεται αναίτια και που επιχειρείται να συνδεθεί η παρουσία τους στο εξώφυλλο του περιοδικού Δίφωνο με το, προσωρινό έστω, κλείσιμό του.

 
Τον θυμάμαι από χρόνια τον Λεωνίδα Μαράντη. Τον είχα πετύχει στο διαδίκτυο, ίσως στις στοές του MySpace και του MusicHeaven, με τα πρώτα του τραγούδια. Στη συνέχεια τον είδαμε όλοι στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, να ερμηνεύει το Ανεξίτηλο Χρώμα, τραγούδι που περιλαμβάνεται στο πρώτο άλμπουμ του που κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό, μαζί με ακόμα 11 δικές του δημιουργίες και τίτλο Λονδίνο-Αθήνα. Με συστάσεις από τον Μανώλη Φάμελλο, παρακαλώ, ο οποίος διατηρεί έναν συμβουλευτικό ρόλο για το όλο εγχείρημα.
 
Στον κατάλογο της Πατρινής Inner Ear, της σοβαρότερης, ίσως, εγχώριας δισκογραφικής εταιρείας αυτή τη στιγμή, πολλά μπορεί να βρει κανείς: αβανγκαρντίστες, «καταραμένους» τροβαδούρους, αεράτα γκρουπ και ηλεκτρονικούς μετρ. Υπάρχει, όμως, έλλειψη στον τομέα της καθαρόαιμης, ανέφελης ποπ, αυτής που τραγουδάει όχι μόνο τον πόνο και την καταχνιά αλλά και την αισιοδοξία, τη χαρά της ζωής. Αυτό το κενό έρχεται, νομίζω, να καλύψει ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Μαριέττας Φαφούτη.
 
Ενάμιση χρόνο μετά το Ταξίδι Για Να Σε Βρω, ο Λεωνίδας Μπαλάφας είναι πάλι εδώ με νέο δίσκο. Ανοιξιάτικη Μέρα ο τίτλος του και 11 τα κομμάτια που περιέχει – ένα από αυτά έχει γράψει ο Κος Κ., τους στίχους σε ένα άλλο ο Στέλιος Κάτσαρης και στη μουσική στον Πυροσβεστήρα συνδράμουν οι Locomondo ενώ όλα τα υπόλοιπα αποτελούν δημιουργήματα του ίδιου. Ο οποίος νομίζω ότι εδώ επιβεβαιώνει όσα καλά ακούγονται γι’ αυτόν και εξελίσσει αυτό που κάνει.
 
“Oh Boy!” ανέκραξε σύσσωμος ο εγχώριος μουσικός τύπος με αφορμή το περυσινό Please Make Me Dance του Αλέξανδρου Βούλγαρη. Κι εκείνος, αντί να επαναπαφθεί στις δάφνες του, ίσως και για να μη χάσει το ευνοϊκό momentum, κυκλοφόρησε μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο την επόμενη δουλειά του. Κουστουμάκι ο τίτλος της, 11 τα τραγούδια που περιέχει και αποκλειστικά ελληνικός πια ο στίχος που χρησιμοποιείται.
 
Στις 14 Δεκεμβρίου 2009 ο Γιώργος Δημητριάδης μάζεψε στο Metropolis Live Stage μια μεγάλη παρέα φίλων του μουσικών για να γιορτάσουν όλοι μαζί τη συμπλήρωση των πρώτων 15 χρόνων του στη δισκογραφία. Η ηχογράφηση των τεκταινομένων εκείνης της βραδιάς αποτελεί το περιεχόμενο του διπλού δίσκου Live – 15 Χρόνια Εφηβείας, ο οποίος, σύμφωνα με τον Δημητριάδη, κλείνει έναν κύκλο για τον ίδιο και ανοίγει έναν επόμενο.
 
Αδύνατον, τη σήμερον ημέρα, να αγνοήσεις το φαινόμενο «Μιχάλης Χατζηγιάννης». Είτε με την τεράστια και συνεχιζόμενη εμπορική επιτυχία των δίσκων του είτε με δηλώσεις που συζητήθηκαν, κατάφερνε πάντα να είναι στην επικαιρότητα. Ακόμα και το περιοδικό Δίφωνο, το πάλαι ποτέ προπύργιο του, πάλαι ποτέ κραταιού, «έντεχνου» χώρου «αναγκάστηκε» να τον κάνει εξώφυλλο, παρά την παλαιότερη δήλωσή του περί κλεισίματος της «αντιπροσωπείας» του. Την ποπ πολλοί εμίσησαν, τα νούμερα των πωλήσεων ουδείς. Κι αν κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του παιδιού αυτού, πολλοί διερωτώνται για τις προθέσεις του. Το Κρυφό Φιλί, εν έτει 2002, έδειχνε κατά τη γνώμη μου ότι αυτός θα μπορούσε να γίνει ένας αξιόλογος ποπ αστέρας.
 
Υπάρχουν δύο πράγματα που σε εντυπωσιάζουν με το που πιάνεις στα χέρια σου το πρώτο άλμπουμ των Tango With Lions. Πρώτον, το πολύ ιδιαίτερο εξώφυλλο, ο πίνακας με τίτλο Verbatim του Βρετανού καλλιτέχνη Nick Gentry, και το πώς ο τίτλος του δίσκου, Verba Time, προκύπτει ως λογοπαίγνιο, έχοντας όμως τη δική του σημασία: καιρός να μιλήσουμε, μας λέει. Δεύτερον, η απίστευτα ευρηματική σχεδίαση του όλου πακέτου από τον dB (ένας φάκελος που περιέχει κάρτες με τους στίχους και τα credits) – στην εποχή της απαξίωσης του cd, οι φυσικές εκδόσεις της Inner Ear εξακολουθούν να δείχνουν το δρόμο και αποτελούν αντικείμενα που αξίζει να αποκτήσει κανείς.
 
Μετράω κοντά δυο ντουζίνες ακουστικά και ηλεκτρικά όργανα (κλασικές, ηλεκτρικές και slide κιθάρες, πιάνο, ακορντεόν, διάφορα έγχορδα, υδρόφωνο, θέρεμιν, μουσικό πριόνι είναι μόνο μερικά από αυτά). Μετράω 11 συμμετέχοντες μουσικούς (Γιώργος Τσιατσούλης, Γιώργος Κατσάνος, Φώτης Σιώτας, Νίκος Βελιώτης, Σταύρος Παργινός, Κώστας Κακούρης, Γιάννης Δημητριάδης, Πέτρος Βαρθακούρης, Λευτέρης Χαβούτσας, Αναστάσης Γρίβας, Κώστας Καρούλης). Μετράω, τέλος, 14 κομμάτια. Φιλόδοξο φαντάζει, ομολογουμένως, το εγχείρημα του ντουέτου των Burgundy Grapes, του Γιώργου Κολυβά και του Αλέξανδρου Μιαούλη, σε αυτό το δεύτερο άλμπουμ τους.
 
Ο Argie είναι ο Αργύρης Λούλατζης, πρώην μέλος του ντουέτου Anasa, που είχε εμφανιστεί  πριν 2 χρόνια με το άλμπουμ Όλα Αλλάζουν Στο Χρόνο. Τώρα κυκλοφορεί τον πρώτο του σόλο δίσκο που έχει τίτλο Τον Κόσμο Αν Αλλάξεις και περιέχει 11 τραγούδια – μεταξύ τους και 3 αγγλόφωνα – σε δική του μουσική και στίχους (με τη βοήθεια του Χάρη Μιχαηλίδη σε ένα από αυτά).
 
Μετά από μια σειρά αξιόλογων δίσκων – με τελευταίο το Your Mother’s Jacuzzi του 2007 – που, για τους γνωρίζοντες, τον τοποθέτησαν ανάμεσα στους πιο ενδιαφέροντες τραγουδοποιούς της τελευταίας δεκαετίας, ο Μάρκος Δεληβοριάς επιστρέφει με το νέο γκρουπ Maria And The Photo Frame και 12 νέα τραγούδια.
 
Έχω, που λέτε, ένα θέμα με τους ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους – με τους εν ελλάδι ηχογραφημένους δίσκους για την ακρίβεια, μιας και στο εξωτερικό μπορεί να βρει κανείς, ανάμεσα στο σωρό, αρκετά διαμάντια στην κατηγορία αυτή. Είναι που δίνεις τα λεφτά σου για να αγοράσεις κατά κανόνα αδιάφορες ηχογραφήσεις, με μέτριο, αν όχι κακό, ήχο, οι οποίες έχουν πειραχτεί τόσο πολύ στο στούντιο που μάλλον «πεθαμένες» τις λες παρά «ζωντανές». Άσε που, εκεί που περιμένεις να ακούσεις το αγαπημένο σου ρεφραίν από τον τραγουδιστή, ακούς αντ’ αυτού το κοινό να «γκαρίζει» και να χτυπά παλαμάκια.
 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άστοχα πράγματα και κινδυνώδη, οι έπαινοι για των Ελλήνων τα ιδεώδη.
Κωνσταντίνος Καβάφης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/9/1949 Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης κλασικής μουσικής Νίκος Σκαλκώτας
19/9/1969 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Αλκίνοος Ιωαννίδης
20/9/1971 Πέθανε στην Αθήνα ο νομπελίστας ποιητής Γεώργιος Σεφέρης (Γεώργιος Σεφεριάδης)

ΤΥΧΑΙΑ TAGS