106 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2017
Ορφέας | Main Feed
Μάκης Σεβίλογλου
Αναζήτηση με tags

Μάκης Σεβίλογλου «Παράθυρο ανοιχτό»

Κείμενο: Σάκης Ιντζεβίδης


Την τρίτη δισκογραφική του δουλειά κυκλοφόρησε ο Μάκης Σεβίλογλου με τίτλο «Παράθυρο ανοιχτό». Δεκατρία τραγούδια από την Ήπειρο και τα Γρεβενά ειδωμένα απ’το παράθυρο, με μια καινούργια ματιά, έτσι όπως αυτός και οι μουσικοί του τα αισθάνθηκαν. Στο βιβλίο-cd ο τραγουδοποιός, που διαμένει στην Κοζάνη, επιχειρεί να μας ταξιδέψει στα παιδικά του χρόνια ανασύροντας αναμνήσεις και βιώματα από τον τόπο καταγωγής του, τους ανθρώπους, τη γλώσσα, και την καθημερινή τους ζωή που, αν και δύσκολη, ήταν ωστόσο πιο ανέμελη, πιο όμορφη και πιο αληθινή. Η αγάπη του για την δημοτική παράδοση μετουσιώνεται μέσα από αφηγήσεις και τραγούδια που χάραξαν την μνήμη του στο πέρασμα του χρόνου. Καταφέρνει να φέρει πιο κοντά μας το κλίμα της παιδικής του ηλικίας με τον καλύτερο τρόπο, έτσι ώστε να το αγαπήσουμε και εμείς. Σπάνια συμβαίνει τα τελευταία χρόνια να πιάσω στα χέρια μου τόσο ολοκληρωμένη μουσική δουλειά, γιατί κοστίζει. Βλέπετε οι «εκπτώσεις» στην ζωή μας δίνουν και παίρνουν, οπότε είναι δύσκολο για έναν καλλιτέχνη να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, εφόσον αναλαμβάνει όλη την παραγωγή της δουλειάς του.
Ο Μάκης Σεβίλογλου με τις ερμηνείες του πραγματικά μας ταξιδεύει ευχάριστα σε άλλες εποχές, με συνοδοιπόρους του βέβαια αξιόλογους μουσικούς που γνωρίζουν την μουσική παράδοση και την αποδίδουν με κάθε πρέπουσα τιμή. Η επιστροφή στις ρίζες εξάλλου είναι πάντα ένας καλός λόγος για να ανακάμψουμε από τις κρίσεις κάθε είδους και να δούμε πιο αισιόδοξα το μέλλον. Δεν ξεχωρίζω κάποιο από τα τραγούδια, γιατί όλα είναι διαμάντια. Μια μουσική δουλειά που αξίζει να υπάρχει στην συλλογή όλων μας, μιας που το κόστος της αγοράς δεν είναι μεγάλο, αλλά η αξία της είναι ανεκτίμητη.


Λίστα τραγουδιών
1. Μαύρα μου χελιδόνια
2. Καπέσοβο
3. Μπαζαρκάνα(Γιαννώτικο)
4. Αρχοντόπυλο(Γιαννώτικο)
5. Πέρασε ένα Καλοκαίρι(Αρβανιτόβλαχα)
6. Κλέφτες οι Βελτσιστινοί
7. Χάιδω
8. Αρμένισσα
9. Σεβντάς
10. Αλεξάνδρα(Ζαγορίσιος)
11. Θέλω να στα πω
12. Σήμερα Δέσπω μ’ Πασχαλιά
13. Ξεχωρίσματα


 Το εξώφυλλο του βιβλίου επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Μάντζιος , προλογίζει ο Δημήτρης Μυστακίδης, ενώ τα σχόλια που αναφέρονται στους στίχους των τραγουδιών είναι  του Αργύρη Παφίλη. Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ».


Παίζουν οι μουσικοί:
Αποστόλης Βαγγελάκης, κλαρίνο
Ζήσης Κασσιάρας, βιολί
Δημήτρης Λάππας, κιθάρες ακουστικές και άταστη
Δημήτρης Κίτσιος, κοντραμπάσο
Βαγγέλης Κοντόπουλος κοντραμπάσο
Κώστας Μερετάκης, ηπειρώτικο ντέφι
Aurel Qirjo, βιολί, φωνητικά
Νίκος Σιδηροκαστρίτης. Τύμπανα
Θάνος Σταυρίδης, νταούλι

Λινκ τραγουδιών

{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=QGzNR1B9uyg}

{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=iXatBGhYTXc}

{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=2MMoZ3rJOxM}  

 


 

 

Μάκη Σεβίλογλου: Ευλογία είναι να αγαπάς ό,τι επέλεξες ως εργασία

Συνέντευξη στον Σάκη Ιντζεβίδη


Με τον Μάκη Σεβίλογλου γνωρίζομαι προσωπικά εδώ και δυο χρόνια, τον εκτιμάω για την ευθύτητα του λόγου του, αλλά και γιατί αξίζει πραγματικά ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος-χαρακτήρας. Θυμάμαι την πρώτη φορά, σαν να’ ταν  χθες,  που τον πήρα τηλέφωνο για να μου δώσει την άδεια να χρησιμοποιήσω ως μουσικό σήμα στην ραδιοφωνική εκπομπή μου, το ορχηστρικό κομμάτι «Ταξίδια που δεν έκανα», από το δεύτερο άλμπουμ του «Άγκυρες». Όχι μόνο μου έδωσε την άδεια, αλλά δέχθηκε να έρθει στην πρώτη εκπομπή ως φιλοξενούμενος. Από τότε έχουμε συναντηθεί αρκετές φορές, στην Βέροια, αλλά και στην Κοζάνη. Η τωρινή συνάντησή μας είχε πρώτο θέμα την καινούργια του μουσική δουλειά «Παράθυρο ανοιχτό», ένα βιβλίο-cd ξεχωριστό που περικλείει αναμνήσεις και τραγούδια από την Ήπειρο και τα Γρεβενά, δοσμένα κάτω από το πρίσμα του ιδίου και των μουσικών του, «πειραγμένα» όσο χρειάζεται για να μην αλλοιωθεί η παραδοσιακή μορφή τους. Εξάλλου είναι μερακλής όπως έλεγαν οι παλιοί, ό,τι κάνει θέλει να γίνεται όμορφο αισθητικά και ακουστικά, έτσι πρόσφατα μετέφρασε το βιβλίο στα αγγλικά ώστε να κυκλοφορήσει στην Ευρώπη.


Καλησπέρα Μάκη. «Παράθυρο ανοιχτό» ονομάζεται η καινούργια μουσική δουλειά που καταθέτεις, όπου ανασύρεις μνήμες και ακούσματα από τα παιδικά σου χρόνια. Ποιος ο λόγος που το επιχειρείς, και πόσος χρόνος χρειάσθηκε για να ολοκληρωθεί-μιας που μιλάμε για βιβλίο- cd;

Μάκης Σεβίλογλου: Δεν υπήρχε λόγος συγκεκριμένος, αγάπη υπήρχε γι’ αυτό το άκουσμα και ανάγκη να τραγουδήσω. Κι αυτό έγινε σε μια στιγμή που δεν ήθελα να ηχογραφήσω δικές μου συνθέσεις αλλά τραγούδια με λόγια καθημερινά, απλά, αν θες δοκιμασμένα στο χρόνο. Επίσης δεν  υπήρχε λόγος, ούτε πρόθεση να κάνω κάτι με ευρύτερη αποδοχή, είναι σαν να στέκεσαι σε μια διχάλα του δρόμου και να παίρνεις την απόφαση να διαλέξεις πώς θα συνεχίσεις, χωρίς ιδιαίτερα μεγάλη σκέψη, αρκεί να είσαι στο δρόμο!!! Βέβαια από χρόνια ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο, το ότι όμως έγινε στη συγκεκριμένη στιγμή μάλλον είναι προϊόν όχι ιδιαίτερης σκέψης. Το αγαπώ το δημοτικό της Ηπείρου κι έτσι πήρα την απόφαση κι η αλήθεια είναι πως κράτησε αρκετό καιρό η προετοιμασία του εγχειρήματος, κοντά δυόμιση χρόνια ώσπου να φτάσει στην τελική μορφή του βιβλίο-cd.

Θεωρώ ότι είναι δύσκολο εγχείρημα να τραγουδήσεις παραδοσιακά τραγούδια. Το πήρες ως πρόκληση ή το είχες δοκιμάσει σε ζωντανά σου και ένιωθες ότι ήρθε η ώρα να καταγραφεί;

Μάκης Σεβίλογλου: Δύσκολο είναι να τραγουδήσεις οτιδήποτε είναι έξω από τα ακούσματά σου. Και δεν θα μιλήσω για φωνές, με δυνατότητες να κάνουν εντυπωσιακές φιοριτούρες. Για μένα το εντυπωσιακότερο είναι να μπορείς να μπεις στο ύφος ενός τραγουδιού και να το υπηρετήσεις με αγάπη, χωρίς να το λερώσεις. Ως προς αυτό, ναι ήταν πρόκληση, τραγουδιστικά ήξερα πως θα ανταπεξέλθω γιατί, όπως σου είπα το άκουσμα μου ήταν πολύ οικείο, ωστόσο παρέα με τους μουσικούς φροντίσαμε να δώσουμε τις δικές μας πινελιές. Εφ’ όσον θα καταγράφαμε για άλλη μια φορά χιλιοειπωμένα τραγούδια, δοκιμασμένα στο χρόνο, τραγουδισμένα και παιγμένα από μεγάλους τραγουδιστάδες και μουσικούς, παρ’ αυτα δεν φοβηθήκαμε, κάποια από αυτά να τα πειράξουμε και φυσικά είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την οποιαδήποτε κριτική, καλοπροαίρετη ή μη.

Το κόστος μιας τέτοιας παραγωγής φαντάζομαι ότι είναι μεγάλο. Βλέπεις να δικαιώνεσαι για την επιλογή σου, να το στηρίξεις μόνος σου οικονομικά;

Μάκης Σεβίλογλου:
Όταν αναλαμβάνεις το κόστος μιας τέτοιας παραγωγής, σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, ρισκάρεις να βάλεις το κεφάλι σου στον τορβά. Κατ’ αρχήν οδηγείσαι περισσότερο από το συναίσθημα κι από την αγάπη γι’ αυτό που κάνεις και στο μέτρο που αντέχει η τσέπη σου, κάνεις το καλύτερο, πρώτα για σένα. Γιατί θέλεις το τελικό αποτέλεσμα να το κρατάς στα χέρια σου και να νιώθεις περήφανος. Από αυτή την άποψη ναι, είμαι πολύ χαρούμενος και με το ηχητικό κομμάτι αλλά και με το (ας μου επιτραπεί η έκφραση)  συγγραφικό, δημιουργικό, όπως καλά ξέρεις πρόκειται για ένα αφήγημα που συνοδεύεται από 13 τραγούδια. Αν μπεις τώρα στη διαδικασία να σκεφτείς το οικονομικό όφελος που μπορεί να προκύψει από μια δουλειά σαν κι αυτή, τότε μάλλον σκοτεινιάζει ο ορίζοντας. Σκέφτεσαι πρώτα τη δική σου ηθική πληρωμή και μετά το οικονομικό όφελος.

Κατά βάση είσαι επαρχιώτης, ζεις στην Κοζάνη, αλλά ταξιδεύεις για ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα. Πόσο δύσκολα και διαφορετικά είναι τα τελευταία χρόνια με την οικονομική κρίση που βιώνουμε ως λαός, για εσάς τους καλλιτέχνες; Νοιώθεις ευλογημένος που ζεις στην επαρχία ή θεωρείς ότι είναι μειονέκτημα;

Μάκης Σεβίλογλου:
Αν εξαιρέσεις τους καθιερωμένους στο χώρο καλλιτέχνες, που έχουν ένα μεγάλο κοινό πίσω τους, που σαφώς το κατάφεραν με δυσκολία και πολλή δουλειά, σε άλλες, καλύτερες εποχές, όλοι οι υπόλοιποι με δυσκολία τα βγάζουμε πέρα, μήπως έτσι δεν συμβαίνει με τους περισσότερους Έλληνες αυτό τον καιρό; Αυτό όμως εμένα δεν με αποθαρρύνει διόλου και για να χρησιμοποιήσω μία φράση , «τα ψάρια κολυμπάνε αντίθετα στο ρεύμα». Εμείς έχουμε την ευλογία να κάνουμε τραγούδια, να ζωγραφίζουμε κάδρα, με λέξεις και νότες. Στη συνέχεια αυτό το επιλέξαμε και ως εργασία. Eυλογία λοιπόν, άσχετα από το πού μένει κανείς, είναι να αγαπάει αυτό που επέλεξε ως εργασία του, να μπορεί να συλλαμβάνει, όλα εκείνα τα κύματα που αιωρούνται στο σύμπαν και να τα μεταποιεί σε εικόνες ή σε νοητές εικόνες, και μετά να τα σκορπάει ξανά, για να φωλιάσουν στις καρδιές του κόσμου. Αν το πετύχει, τόσο το καλύτερο, αν όχι, δεν χάλασε κι ο κόσμος!


Έχεις σπουδάσει και εργαστεί ως Αρχαιολόγος, αλλά σε κέρδισε η μουσική. Έφθασες σε σημείο να αγανακτήσεις από τον καλλιτεχνικό χώρο και να θέλεις να επιστρέψεις στην παλιά σου δουλειά;

Μάκης Σεβίλογλου:
Να αγανακτήσω ποτέ, να κουραστώ ναι. Κι αυτό που κάνω τότε, είναι να αποτραβιέμαι για λίγο καιρό. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να επιστρέφω μετά με μεγαλύτερη διάθεση. Δεν σου κρύβω πως, οι μουσικές μου παρέες κι οι συνεργάτες μου στο πατάρι, μου δίνουν τόση πολλή δύναμη και κουράγιο. Τελικά οι παρέες είναι αυτές που κάνουν τα θαύματα και μάλιστα οι καλές παρέες κι εγώ από τέτοιες θεωρώ πως είμαι πολύ πλούσιος. Από την αρχαιολογία έφυγα το 2000, κράτησα τους φίλους μου και τις αναμνήσεις μου κι επιστρέφω μόνο όταν θέλω να τους δω γιατί τους αποθυμάω, όμως να επιστρέψω δεν το’ κανα ποτέ, παρ’ ότι μου το προτείνανε πολλές φορές  οι παλιοί μου συνάδελφοι.

Η εμπειρία σου είναι μεγάλη από συναυλίες, ακόμα και στο εξωτερικό που ταξιδεύεις. Το κοινό εκεί διαφέρει από της Ελλάδας; Είναι πιο δεκτικό σε καινούργιους ήχους;

Μάκης Σεβίλογλου:
Σε συζητήσεις με ανθρώπους του χώρου μου, που έχουν μεγαλύτερη εμπειρία από συναυλίες στο εξωτερικό, μου έχουν πει πως το ολλανδικό και βελγικό κοινό, διαφέρουν πολύ από τα άλλα ακροατήρια. Μιλάω για τις δύο αυτές χώρες γιατί έχω την εμπειρία. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν είναι τόσο ευλαβικοί κι ανοιχτοί σε ακούσματα, κάτι που δεν έχει ακριβές ανάλογο εδώ, όμως, αυτό δεν σημαίνει πως κάτι παρόμοιο δεν συμβαίνει ποτέ και στη δική μας χώρα.  Πολλές φορές έζησα ανεπανάληπτες βραδιές στην Ελλάδα και  συνεχίζω να ζω. Ίσως το ελληνικό κοινό να μην πηγαίνει τόσο στοχευμένα σε διαφορετικού ήχου παραστάσεις κι εδώ το πρόβλημα ξεκινάει από τα πρότυπα που δημιουργούν τα περισσότερα είδη των ΜΜΕ. Ότι ακριβώς συμβαίνει στην πολιτική, συμβαίνει δυστυχώς σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Είναι όλα τόσο πολύ πατροναρισμένα που φορές φαντάζουν εμετικά. Πάντα όμως υπάρχει ένα κοινό, μικρότερο στον αριθμό βέβαια,  που ενδιαφέρεται για άλλα μουσικά ακούσματα, ψάχνει και βρίσκει. Είναι συνήθως αυτοί που ευθύνονται για κάθε πρόοδο σε όλους τους τομείς. «Λοβοτομημένοι», υπάρχουν σε όλο τον κόσμο κι είναι σαφώς αυτοί, τους οποίους χρειάζεται η παγκόσμια κρεατομηχανή.

Στην Ελλάδα της κάθε είδους κρίσης υπάρχει μέλλον; Τελικά είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;

Μάκης Σεβίλογλου: Αισθάνομαι πως ο λαός αυτός είναι τόσο δηλητηριασμένος που έχει χαθεί το μέτρο. Φοβάμαι πως στο κάλεσμα των σειρήνων σήμερα, αν υποθέσουμε πως είμαστε κάτι σαν το πλήρωμα του Οδυσσέα μέσα στο χρόνο, ενδίδουμε σε καθημερινή βάση. Μόνο που,  έχουν αντικατασταθεί οι σειρήνες από άδειους τενεκέδες. Οι άδειοι τενεκέδες λοιπόν, καθ’ ότι άδειοι, κάνουν περίσσια φασαρία παντού, στην πολιτική, στη δημοσιογραφία, στις πίστες, στους δρόμους. Αυτοί εξυπηρετούν κι αυτοί σερβίρονται καθημερινά από τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Εφ’ όσον έχει μπει στο σπίτι μας ο Άδωνις, ποιος θα ακούσει τι λέει ο Νάνος Βαλαωρίτης, τι λέει ο διαυγέστατος Μίκης. Ποιος θυμάται τι έλεγε ο Μάνος; Είναι όλα φιμωμένα και δοσμένα στο έλεος της Αγοράς. Δεδομένου ότι από τον Νεοέλληνα λείπει η κριτική σκέψη, έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο αυτοεκτίμησης, διασυρμένοι και παρατημένοι στη μοίρα μας, να παραπαίουμε από τον «κάθε Άννα στον κάθε Καϊάφα». Εδώ είναι που πλέον πρέπει να κάνουμε μία επανεκκίνηση ως άνθρωποι πρώτα κι ως λαός μετά. Εγώ θίγομαι βάναυσα από το κλείσιμο της ΕΡΤ, γιατί ξέμεινα από ενημέρωση και πολιτισμό, θίγομαι απίστευτα από τις δηλώσεις Ρεπούση, που θα’ πρεπε ίσως να επικεντρωθεί στον τρόπο της διδασκαλίας των αρχαίων κι όχι της κατάργησής τους, γιατί βλέπω μια γλώσσα να φτωχαίνει, θίγομαι από τον κάθε είδους κυβερνητικό κόρακα που κρώζει ακατάπαυστα, προσπαθώντας να υποτιμήσει τη νοημοσύνη μου, λέγοντας πως πασχίζει για την πατρίδα. Δεν πιστεύω ούτε σ’ αυτούς, ούτε σε περιούσιους λαούς, πιστεύω στον άνθρωπο, που φέρει επάξια το όνομά του, αυτόν που κοιτά ψηλά κι όταν σκύβει το κάνει για να δώσει το χέρι του σε κάποιον που το χρειάζεται. Τόσα χρόνια αγώνων και κατακτήσεων, πήγαν χαμένα; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Όποιος γονιός ψέγει το παιδί του, δεν το αγαπά και θα το βρει απέναντί του, όποιος διασύρει ένα ολόκληρο λαό, είναι απλά ψεύτης και φροντίζει να γλιτώσει το σαρκίο του. Δεν μας αξίζουν τέτοιοι πολιτικοί, θέλω να πιστεύω πως μόλις αποκτήσουμε ξανά τη χαμένη αξιοπρέπεια  και αυτοεκτίμησή μας, οι περισσότεροι από μας, θα γίνουμε πάλι δοχεία μεταφοράς ιδεών και πολιτισμού. Όσο συνεχίζεται η παρούσα κατάσταση θα πηγαίνουμε διαρκώς πιο πίσω και θα ψάχνουμε να βρούμε εχθρούς, με αποτέλεσμα η απομόνωση να γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Πάντα πίστευα πως η ζωή του καθενός χτίζεται πάνω στα όχι που έχει πει, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας ολόκληρος λαός παραιτήθηκε, λέγοντας ναι σε όλα!

 
 
 
 

Το βιβλίο-cd «Παράθυρο ανοιχτό» εκτός από ένα ταξίδι στην  μουσική παράδοση των Γρεβενών και της Ηπείρου, μεταφέρει και αναμνήσεις από τα παιδικά σου χρόνια. Πιστεύεις ότι χρειάζεται να επιστρέψουμε στις ρίζες μας, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις τωρινές δυσκολίες, και έτσι να ξαναβρούμε τις χαμένες αξίες;

Μάκης Σεβίλογλου: Να επιστρέψουμε στις ρίζες μας είναι μάλλον απίθανο κι ανέφικτο, να ρίξουμε ματιές πίσω και να μη ξεχνάμε, είναι σοφό. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε  ιστορία και να διδασκόμαστε από αυτή, προς αποφυγή των ίδιων λαθών. Οι άνθρωποι δεν είμαστε χρυσόψαρα, όσο κι αν αυτό βολεύει στα σχέδια της εξουσίας. Τελευταία ακούω πολλούς με ευκολία να δηλώνουν υποστηρικτές του νεοφασισμού. Ένας παιδαγωγός κάποτε, ο Ρούντολφ Ντράϊκωρς, είχε πει πως «δεν υπάρχουν λάθη της δημοκρατίας, που να μη θεραπεύονται με περισσότερη δημοκρατία». Ο φόβος είναι κακός συνοδοιπόρος και σύμμαχος. Μόνο με αγάπη χτίζονται τα καλύτερα κι αυτό ήθελα να δείξω μέσα από το αφήγημα τούτο. Σε μια μικρή κοινωνία όπως του χωριού μου, οι άνθρωποι παραμέριζαν τις διαφορές τους μπροστά σε όσα τους συνέδεαν, η φτώχεια κι η ανάγκη γίνονταν όχημα να πάνε τη ζωή τους πιο μπροστά. Όσοι μπορούν και συνεργάζονται, χωρίς δόλο και με αγάπη, κάνουν θαύματα! Αυτό πρέπει να κάνουμε και εμείς τώρα, να γίνουμε αδέρφια και να αγκαλιαστούμε, το μίσος είναι αρρώστια, που δεν αφήνει κανέναν να προκόψει! 

Κάθε δισκογραφική δουλειά κρύβει από πίσω της αφανείς ήρωες, που δεν είναι άλλοι από τους μουσικούς και όποιους άλλους βοήθησαν για να ολοκληρωθεί. Πόσο καταλυτική ήταν η βοήθεια που είχες;

Μάκης Σεβίλογλου: Δεν θα’ λεγα πως είναι αφανείς ήρωες οι μουσικοί που συμμετέχουν στις δικές μου δισκογραφικές δουλειές. Είναι τις περισσότερες φορές πολύ γνωστοί στο χώρο και με κοινό που τους αγαπάει, με κάποιους από αυτούς συμβαίνει να μοιραζόμαστε και το πατάρι. Είναι φίλοι μου καλοί, είναι εκείνοι που, όποτε σκοντάφτω με σηκώνουν και μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω. Πρέπει να παραδεχτώ πως, η καλή αύρα και ζεστασιά μεταξύ μας, είναι καταλυτική στη δημιουργία όμορφης  ατμόσφαιρας. Εγώ πάντα θεωρώ τους μουσικούς,  συνδημιουργούς, πάντα εξηγώ όσο καλύτερα μπορώ τί ακριβώς θέλω να κάνω σε κάθε τραγούδι που θα ηχογραφηθεί , είναι πολλές όμως οι φορές που, η γνώμη τους με νικάει κι αυτό είναι τόσο όμορφο όταν συμβαίνει, γιατί γίνεται πολύ φιλικά και με αγάπη. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα, να βλέπεις τους μουσικούς να νοιάζονται να προσεγγίσουν τον ήχο σου και να φέρονται στα τραγούδια με στοργή και σεβασμό, χωρίς να τα λερώνουν και τις οποιεσδήποτε ενστάσεις τους, να τις διατυπώνουν πάλι με αγάπη στο υλικό.  Θέλω να τους ευχαριστήσω με την αφορμή από την καρδιά μου για την αγάπη που δείχνουν!

Υπάρχει κάποιο απωθημένο σου ως τραγουδοποιός που δεν έχεις εκπληρώσει ακόμα; Μας επιφυλάσσεις κάποια έκπληξη για το μέλλον;

Μάκης Σεβίλογλου: Δεν θα’ λεγα απωθημένο, το να έχεις απωθημένα δεν είναι καλό. Έχω πολλά στο κεφάλι μου που θα’ θελα κάποια στιγμή να αξιωθώ να τα δω να συμβαίνουν. Ούτε στις εκπλήξεις πιστεύω, γιατί έτσι κι αλλιώς από τη φύση μου αρέσκομαι να κινούμαι από το ένα άκουσμα στο άλλο. Ούτε τις ταμπέλες αγαπώ. Μου αρέσουν τα όμορφα τραγούδια, με όμορφους στίχους, αγαπησιάρικους, ή σκληρούς άλλοτε, που έχουν κάτι να πουν. Μου αρέσουν οι στίχοι, που βγάζουν σε μια πίσω πόρτα και μαλακώνουν ψυχούλες. Το πιο πιθανό είναι η επόμενη δουλειά να αφορά δικές μου συνθέσεις, αλλά ποιος ξέρει, μπορεί και να μου τη δώσει και να κάνω ένα δίσκο άλλου περιεχομένου, ίσως και λαϊκά παλιά γιατί όχι; Στα άμεσα όμως σχέδιά μου είναι, η κυκλοφορία του βιβλίο-cd παράθυρο ανοιχτό, μεταφρασμένου στα Αγγλικά στην Ευρώπη. Επίσης εδώ κι ένα χρόνο περίπου, εργάζομαι πάνω σε μια παραγωγή με τσιγγάνικα ορχηστρικά από την Αλβανία και σχεδιάζω επίσης την παραγωγή μιας δουλειάς ενός πολύ ταλαντούχου, νέου τραγουδοποιού. Τον Χειμώνα θα βρίσκομαι στην Αρχιτεκτονική στο Γκάζι, για τις ανάγκες της παράστασης, «Είμαστε όλοι τρομοκράτες» παρέα με την Μαρία Παπανικολάου, συνεργάτιδα εδώ και τέσσερα χρόνια, τον Παρασκευά Θεοδωράκη από τους on the road και μια ομάδα μουσικών από την Αθήνα. H παράσταση είναι σε κείμενα και τραγούδια του Νικόλα Άσιμου και σε σκηνοθεσία και επιμέλεια του καλού μου φίλου Γιώργου Κορδέλα.


Θέλω να σε ευχαριστήσω για την όμορφη κουβέντα που είχαμε και να σου ευχηθώ καλή επιτυχία.


Μάκης Σεβίλογλου: Εγώ σ’ ευχαριστώ κι εύχομαι να’ χουμε ένα Χειμώνα που θα βγάλει σε κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε! Ν’ αγκαλιαζόμαστε και να χαμογελάμε!

 

 

 

Ο Μάκης Σεβίλογλου στο Ρυθμός Stage
την Τρίτη 26 Νοεμβρίου
Συμμετέχει η Μαρία Παπανικολάου


    Ο Μάκης Σεβίλογλου, βρίσκει ένα «Παράθυρο ανοιχτό» και  κάνει  ένα ταξίδι στην καρδιά και τη μνήμη, ανασύρει παιδικές αναμνήσεις και βιώματα και μας μιλά για την πιο γλυκιά του πατρίδα, τα παιδικά του χρόνια στον τόπο καταγωγής του,  τους ανθρώπους , τη γλώσσα τους  και την καθημερινή  τους ζωή, που αν και δύσκολη, ήταν ωστόσο πιο ανέμελη, πιο όμορφη και πιο αληθινή.  Μέσα από αυτό το ταξίδι,  μοιράζεται μαζί μας καθημερινές ιστορίες και βιώματα που τον έκαναν να αγαπήσει  τη δημοτική παράδοση και μας κερνάει, 13 παραδοσιακά τραγούδια από τη Ήπειρο και τα Γρεβενά, ιδωμένα  απ’ το παράθυρο, με μια καινούρια ματιά, έτσι όπως αυτός και οι μουσικοί τα αισθάνθηκαν.
 Το εξώφυλλο του βιβλίου επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Μάντζιος , προλογίζει ο Δημήτρης Μυστακίδης, ενώ τα σχόλια που αναφέρονται στους στίχους των τραγουδιών είναι  του Αργύρη Παφίλη. Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ».
Tην παρουσίαση του βιβλιοcd στο “Ρυθμό stage” στις 26/11/2013, θα προλογίσουν ο ηθοποιός Λάκης Κομνηνός και ο εκδότης Θανάσης Συλιβός. Θα παιχτούν ζωντανά τραγούδια του δίσκου και τραγούδια από προηγούμενες δισκογραφικές εργασίες του Μάκη Σεβίλογλου.  Καλεσμένη η Μαρία Παπανικολάου.


Συμμετέχουν οι μουσικοί:
Δημήτρης Λάππας – κιθάρες – μπουζούκι
Γιάννης Δανίτσας – κλαρίνο
Μάριος Μακρής- κιθάρα ακουστική
Βαγγέλης Μαραμής – ακορντεόν
Δημήτρης Κίτσιος – κοντραμπάσο

  


Ρυθμός Stage
Μαρίνου Αντύπα 38
16346 Ηλιούπολη
Τηλέφωνο: 210 9750060
www.rythmos-stage.gr
Ώρα έναρξης: 22.00
Είσοδος:12 € (με μπύρα ή κρασί)

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας