80 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.06.2017
Ορφέας | Main Feed
Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΟΥ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
Αναζήτηση με tags

Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΟΥ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Γράφει ο : Τάσος Π. Καραντής

Η Χρυσή Αυγή, με τη νεοναζιστική ιδεολογία της, πριν γίνει πασίγνωστη και μπει στη Βουλή, λόγω των συγκεκριμένων οικονομικών – πολιτικών – κοινωνικών συγκυριών που επικράτησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, μου ήταν γνωστή, ήδη από τη δεκαετία του ’80, όπου και πρωτοεμφανίστηκε, με το έντυπο «Χρυσή Αυγή», από τις  αρχές  των ’80ς, για να κάνει πιο αισθητή κι «επίσημη» την παρουσία της στα ’90ς. Η συνέχεια κι η γιγάντωση των ημερών μας  είναι πλέον γνωστή σε όλους…
Θα αναρωτηθεί κανείς, πως ένας έφηβος προς την ενηλικίωση(στα ‘80ς) γνώριζε μια τέτοια σκοτεινή κι ολιγομελή, τότε, οργάνωση. Γι’ αυτό και το κείμενό μου αυτό, έχει έναν προσωπικό χαρακτήρα, αποτελεί μια προσωπική μαρτυρία.
Όλα στη ζωή είναι θέμα συγκυριών. Όταν γεννιέσαι και ζεις σε μια μικρή λαϊκή νησιώτικη κοινωνία της Β’ Πειραιά(Σαλαμίνα), εκ των πραγμάτων, γνωρίζεις τους συντοπίτες σου και σε γνωρίζουν βέβαια. Δεν θα αναφερθώ σε ονόματα, περιστατικά θα περιγράψω, από την προσωπική μου εμπειρία, όπου δείχνουν(ακόμα κι αν κρυβόταν τότε πίσω απ’ την «ανωνυμία»/γιατί δεν υπάρχει πιο ακραία οργάνωση στο νησί!) το πραγματικό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής.
Καταρχάς, δεν κατάγομαι από αριστερή οικογένεια, θα την χαρακτήριζα, μέσα στη διάρκεια του τελευταίου μισού αιώνα, ότι κινούταν στο φάσμα κέντρο – κεντροδεξιά. Δεν ήταν σαφώς αριστεροί και, πάντως, ποτέ δεν ήταν βασιλικοί, ούτε χουντικοί, δεν ήταν δηλαδή, ποτέ των άκρων. Κι ως άνθρωποι ήταν φιλελεύθεροι. Εγώ, πάλι, από μικρός, ψαχνόμουν, με τα πάντα, ήμουν ένας αμφισβητίας στη ζωή κι ένας αγνωστικιστής ή σκεπτικιστής ως προς τα μεταφυσικά. Διάβαζα και βασάνιζα, υπαρξιακά, το μυαλό μου. Ως νέος κι ιδιαίτερα ως φοιτητής, φλέρταρα, κομματικά, με την Αριστερά, αλλά ουδέποτε έγινα μέλος κανενός κόμματός της, γιατί δεν χωράω, ως χαρακτήρας, σε καλούπια και δεν μπορώ να τηρήσω δόγματα.
Είχα, βέβαια, από φοιτητής, κατασταλάξει σε μια πολιτικοκοινωνική στάση ζωής : «Διαφύλαξα πάντα την ελευθερία μου. Ποτέ δεν διορίστηκα σε δημόσια θέση, ποτέ δεν υπήρξα μέλος κόμματος.
Είμαι δημοκράτης(εννοώ την άμεση δημοκρατία κι όχι την καρικατούρα της, τον κοινοβουλευτισμό), αντιμιλιταριστής, αντιφασίστας, αντιναζιστής, διεθνιστής, ειρηνιστής, ανθρωπιστής, οικολόγος, φιλόζωος κι αντιρατσιστής. Είμαι υπερασπιστής των εθνικών, κοινωνικών και LGTB μειονοτήτων.». Προλαβαίνω όσους αναρωτηθούν, «δεν είσαι πατριώτης;». Εξαρτάται – από το πόσο γνωρίζει κανείς την ελληνική γλώσσα – τι εννοεί με το «πατριώτης»…
Ας το δούμε, λίγο, από ένα, οποιοδήποτε, ελληνικό λεξικό :
Εθνικισμός(εθνικιστής/σοβινιστής) : «υπερβολική και αποκλειστική προσήλωση προς την ιδέα του έθνους και των εθνικών ιδεωδών, με κύριο χαρακτηριστικό τη διάκριση των εθνών σε ανώτερα και κατώτερα και τη διάθεση επιβολής των πρώτων στα δεύτερα».
Εθνισμός(πατριώτης) : «η συνείδηση ότι ανήκει κανείς σε συγκεκριμένο έθνος και το πατριωτικό αίσθημα που προκύπτει από αυτήν».
Με λίγα λόγια, πιστεύω κι οραματίζομαι μια ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, χωρίς ρατσιστικές, εθνικές, θρησκευτικές, σεξουαλικές κι όποιες άλλες διακρίσεις, μια κοινωνία με οικολογικές και φιλοζωικές ευαισθησίες, χωρίς πολέμους(αντιμιλιταριστής/ειρηνιστής), στα πλαίσια μιας παγκοσμιότητας(διεθνιστής). Κι ο διεθνισμός μπορεί να συμβαδίσει με τον εθνισμό, χωρίς να αναιρεί το ένα το άλλο. Θυμάμαι κάτι, πολύ εύστοχο, που είχε πει ο Γιώργος Νταλάρας : «Πατρίδα είναι αυτό που αντέχει η καρδιά του κάθε ανθρώπου να υπερασπιστεί». Πατρίδα μου λοιπόν, είναι όλη η Γη κι οι ανθρώποι της!  

Γυμναστήριο

Για τη Χρυσή Αυγή, όπως, προανέφερα, είχα ακούσει, έφηβος, απ’ τις αρχές των ‘80ς. Η πρώτη προσωπική μου εμπειρία, ήρθε, στα 20μου, το 1988, όταν, γράφτηκα σ’ ένα γυμναστήριο του νησιού. Ήταν και λίγο μόδα εκείνη την εποχή. Από την 2η μέρα, ο γυμναστής άρχισε να μου λέει «περίεργες απόψεις» : α) Αντισημιτισμός – σιωνισμός – Εβραίοι(των οποίων το δέρμα έχει μια ιδιαίτερη μυρωδιά…!), β) Νέγροι(έτσι τους ονόμαζε!) : ότι είναι κατώτερη ράτσα ανθρώπων, φέρνοντάς μου, ως επιχείρημα, πως καμιά σπουδαία επιστημονική ανακάλυψη δε έχει γίνει από νέγρο…, γ) ομοφυλόφιλοι(για την ακρίβεια τους ονόμαζε πούστηδες, «τζιβιτζιλούδες = λεσβίες» και τραβέλια), οι οποίοι είναι ψυχικά ανώμαλοι και πρέπει να εγκλειστούν σε ψυχιατρικά ιδρύματα για να θεραπευτούν…!
Όλη τη νύχτα σκεφτόμουν, με αηδία, όλα αυτά που μου έλεγε την ώρα της γυμναστικής κι είχα πάρει την απόφαση, την επόμενη μέρα, να πάω να τον ενημερώσω ότι σταματάω από το γυμναστήριο. Πράγματι, πηγαίνοντας, και πριν ανοίξω το στόμα μου, να δηλώσω την αποχώρησή μου, «έφαγα και την χαριστική βολή», βλέποντάς τον, στα κρυφά, να πλασάρει σε μια 17χρονη, το βιβλίο «Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ» του Χίτλερ! Αυτό ήταν! Τρεις(3) μέρες γυμναστικής κι ένα καλό μάθημα, περί των «ρατσιστικών ιδεών», το 1988, πριν ακόμα έρθουν οι αλλοδαποί στην Ελλάδα…

Ναζιστικός χαιρετισμός στην καφετέρια

Η σύνδεση Χρυσής Αυγής – ρατσισμού – ναζισμού, έγινε λίγο καιρό αργότερα(πάντα στα τέλη των ‘80ς) σε μια καφετέρια!
Ήμασταν μια μεγάλη παρέα – διαφόρων απόψεων και τάσεων – κι ανάμεσά τους κι ένας τεράστιος μπρατσαράς… Είχε αρχίσει, να λέει τα «δικά τους»(όσα προσπαθούσε να μου «διδάξει» κι ο γυμναστής στο γυμναστήριο), απλά, αυτός ανοίχτηκε και στους Τσιγγάνους(βρομόγυφτους τους αποκαλούσε…), στους κομμουνιστές(παλιοκουμμούνια…) και κατέληξε στις… γυναίκες, όπου και ξεχείλισα! Ο μόνος ρόλος τους, έλεγε, είναι να αναπαραγάγουν τη φυλή και να προσφέρουν σε εμάς τους άντρες σαρκική ικανοποίηση! Είναι αντικείμενα αναπαραγωγής κι ηδονής! Δεν κρατήθηκα! Το πιστεύεις αυτό και για τη μάνα σου και την αδερφή σου; του είπα! Ναι! Είναι μόνο για τον πούτσο(!), μου απάντησε… Και σηκώθηκε, ολόρθος, σε μια κατάμεστη καφετέρια, αφρίζοντας από το στόμα και χαιρετώντας ναζιστικά με τεντωμένο όλο το κορμί του…! Αποχώρησα αηδιασμένος κι αν και συμπατριώτης, 25 χρόνια από τότε, δεν του λέω ούτε «καλημέρα», στρέφω, επιδειχτικά, το κεφάλι, αν τον δω στο δρόμο.
Αρβανίτικα κι αστυνομία
Από το 1988, λοιπόν, γνώριζα, ξεκάθαρα, τι εστί Χρυσή Αυγή και ποιες είναι οι ιδέες της… Ο «γυμναστής» κι ο «μπρατσαράς», που προανέφερα, πληροφορήθηκα πως ήταν χρυσαυγίτες…
Από το 1989 εργάζομαι ως δημοσιογράφος κι – ένα διάστημα – ασχολήθηκα, δημοσιογραφικά, με την ιστορία και τον λαϊκό πολιτισμό της Σαλαμίνας.
Στα πλαίσια αυτά, επανέκδοσα(1996) τη διδακτορική διατριβή, ενός Σαλαμίνιου επιστήμονα, του Πέτρου Φουρίκη(1878 - 1936), ο οποίος είχε διατελέσει Διευθυντής του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών. Ουσιαστικά περιέγραφε τα ήθη και τα έθιμα του παραδοσιακού γάμου της Σαλαμίνας, αλλά ο τίτλος της ήταν «προκλητικός», για χρυσαυγίτες κι όχι μόνο… : «Γάμος και γαμήλια σύμβολα παρά τοις Αλβανοφώνοις της Σαλαμίνος»! Είναι γνωστό, σε όσους γνωρίζουν κι ελάχιστη ιστορία, πως οι Σαλαμίνιοι είναι Αρβανίτες, όπως κι οι κάτοικοι των Μεσογείων της Αττικής, των χωριών της Θήβας κ.ά. Η προγιαγιά μου(1878-1974), την οποία την πρόλαβα, δεν γνώριζε ελληνικά! Οι παππούδες μου κι οι γιαγιάδες μου ήταν δίγλωσσοι(είχαν μάθει τα ελληνικά στο σχολείο), αλλά μεταξύ τους μιλούσαν αρβανίτικα. Φυσικά οι Αρβανίτες δεν είναι Αλβανοί, αν και κατέβηκαν – επί Βυζαντίου – από τα μέρη της σημερινής Αλβανίας, γιατί η συνείδηση κάποιου δεν ορίζεται από τη γλώσσα που μιλάει, αλλα από το που πιστεύει ότι ανήκει. Κι οι Αρβανίτες αισθάνονται κι είναι – από αυτό το πρίσμα – Έλληνες. Εξάλλου, δεν υπάρχει φυλετικό πρίσμα εθνικότητας… Η εθνική συνείδηση, όπως την ξέρουμε και την αισθανόμαστε όλοι μέσα μας, είναι δημιούργημα των αστικών κρατών του 19ου αιώνα, που πέρασε στο λαό διά της κρατικής εκπαίδευσης, με τους «εθνικούς μύθους» περί «φυλετικής συνέχειας»… Φανταστείτε όμως έναν Σαλαμίνιο χρυσαυγίτη να διαβάζει και να μαθαίνει ότι δεν είναι απόγονος των… Σαλαμινομάχων… κι ας είχε τη γιαγιά του στο σπίτι να μιλάει αρβανίτικα… Η αντίδρασή τους; Όπως με πληροφόρησε ο βιβλιοπώλης, κάλεσαν την αστυνομία(!) να ελέγξει τη διδακτορική διατριβή! Είναι γελοίο! Φυσικά οι αστυνομικοί «ήλθον, είδον κι απήλθον»…

Απειλή βόμβας στην Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας

Την περίοδο(1996-1999) ήμουν μέλος στην Κινηματογραφική Λέσχη Σαλαμίνας. Την περίοδο αυτή καταγράφηκε κι ένα άλλο αποκρουστικό γεγονός, που στοιχειώνει την πορεία του σινεμά στη Σαλαμίνα του 20ου αιώνα. Στις 17 Νοέμβρη 1996, με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, η Λέσχη είχε προαναγγείλει την προβολή, στο Κέντρο Νεότητας, της βραβευμένης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1989, ταινίας του Ν. Αντωνάκου με τίτλο: «Δεξιότερα της Δεξιάς». Το ίδιο βράδυ της προβολής, άντρες του Αστυνομικού Τμήματος Σαλαμίνας μας πληροφόρησαν ότι είχαν δεχτεί ανώνυμο τηλεφώνημα για τοποθέτηση βόμβας στο Κέντρο Νεότητας και μας ζήτησαν να εκκενώσουμε την αίθουσα για να γίνει ο απαραίτητος έλεγχος. Φυσικά η προβολή αναβλήθηκε, εμείς διαμαρτυρηθήκαμε με δελτίο Τύπου στις εφημερίδες και βέβαια βόμβα δεν βρέθηκε. Απλώς η αντίδραση έκανε για άλλη μια φορά, άτσαλα, την εμφάνισή της στο νησί μας. Η ταινία προβλήθηκε την επομένη 18/11/1996 και το όλο γεγονός αποτέλεσε, δυστυχώς, άλλη μια μαύρη – αρνητική σελίδα για την ιστορία, του νησιού και του κινηματογράφου.

«Γερμανικές ιστορίες» της γιαγιάς μου: Γερμαναράδες και …Γερμανοτσολιάδες

Μεγάλωσα σε σπίτι με γιαγιά και παππού. Μέρος των «παραμυθιών» μου ήταν «γερμανικές ιστορίες», όπως μου τις έλεγαν. Δηλαδή, περιστατικά, από την περίοδο της Κατοχής(η γιαγιά μου κι ο παππούς παντρεύτηκαν το 1942), με Γερμανούς, προδότες(η γιαγιά μου – αν και είχε μια αντιπάθεια στο ΚΚΕ, επειδή είχε χάσει έναν αδερφό 38 χρονών(παράπλευρη απώλεια…) στη Μάχη της Ηλεκτρικής στο Κερατσίνι, μεταξύ Γερμανών κι ΕΛΑΣ – είχε κρύψει, αρκετές φορές, ξαδέρφια της κομμουνιστές στο σπίτι, με ότι συνέπειες θα συνεπαγόταν πιθανή ανακάλυψη τους από τους Γερμανούς…). Μέχρι που γέρασε και πέθανε, είχε ένα φόβο από το βαρύ πάτημα μπότας(της θύμιζε τον στρατιωτικό βηματισμό των Γερμανών στρατιωτών), ενώ απ’ αυτήν είχα μάθει, από μικρός, τη λέξη «Γερμανοτσολιάς», που μου προκαλούσε περιέργεια η σύνθεσή της… Αργότερα, βέβαια, έμαθα την φρικώδη σημασία της… Ευτυχώς, λέω τώρα, που δεν πρόλαβε η γιαγιά μου την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, θα μονολογούσε – με το χιούμορ που τη διέκρινε – «Οι Γερμανοί ξανάρθαν»!    

Φιλοξενία μεταναστών και αλλοδαπή γυναίκα

Στις αρχές του ’90, βοηθήσαμε, οικογενειακώς, τους πρώτους μετανάστες (Αλβανούς), που ήρθαν στην Ελλάδα και στη Σαλαμίνα : τροφή, ένδυση, φιλοξενία(ύπνος), βοήθεια για εύρεση δουλειάς, εκμάθηση ελληνικών… Όχι χωρίς ειρωνείες, από συγγενείς, συμπατριώτες και φίλους… Έχασα φίλους μου, επειδή έπαιρνα μαζί μου στην παρέα έναν νεαρό Αλβανό της ηλικίας μας. Για να ξεκόψουν αυτόν, ξέκοψαν κι εμένα ως μίασμα…
Το έφερε κι η τύχη να παντρευτώ(είμαστε 17 χρόνια μαζί κι έχουμε 3 παιδιά) μετανάστρια από την Ουκρανία(Ουκρανέζες, όπως τις ονόμαζαν κοροϊδευτικά)… Δεν είναι λίγες οι φορές, που κάποιοι με ρωτάνε, πειραχτικά, πως αισθάνονται τα παιδιά μου, που η μητέρα τους δεν είναι Ελληνίδα… Τους απαντάω, ότι τα παιδιά μου είναι διγενείς… και τους στέλνω να ανοίξουν λεξικό!
Με όλα τα παραπάνω, καταλαβαίνετε πως βλέπω εγώ τη Χρυσή Αυγή και πως με βλέπουν αυτοί : κακό παράδειγμα, τουλάχιστον, προς αποφυγή…
Η δράση της Χρυσής Αυγής, στο πανελλήνιο, είναι καταγεγραμμένη στον Τύπο και, σήμερα – στην εποχή του ιντερνέτ- μπορεί, ο καθένας, να πληροφορηθεί τα πάντα. Αποτελεί όνειδος για την Ελλάδα του πολιτισμού, της δημοκρατίας και φιλοσοφίας, των τεχνών και των γραμμάτων, αλλά και της Ελλάδας που αντιστάθηκε στους Ιταλούς φασίστες, στους Γερμανούς Ναζί και στη Χούντα με το Πολυτεχνείο, να βάζει στη Βουλή και να ανέχεται μια οργάνωση, που δεν μπορεί, πλέον να κρυφτεί πίσω από καμιά μάσκα…!
Έγραψα, την προσωπική μου εμπειρία και σε προσωπικό ύφος – αν και δεν θέλω να την δείτε έτσι, αλλά σαν μια απρόσωπη, αληθινή όμως, μαρτυρία, από τις εκατοντάδες που θα υπάρχουν στην Ελλάδα – για τα νέα παιδιά, που ήταν αγέννητα τη δεκαετία του ’80 και παρασύρονται, με ψευδοστοιχεία της χρυσαυγίτικης προπαγάνδας και με τη διαστρέβλωση των εννοιών! Δεν είναι πατριώτης όποιος είναι χρυσαυγίτης! Δεν είναι ανθρωπιστής! Κι αυτό είναι το χειρότερο! Μην περιμένετε από την, φαύλη, επίσημη εξουσία, να κάνει κάτι, νομίζουν, κοντόφθαλμα, ότι η Χρυσή Αυγή τους εξυπηρετεί, ενώ αυτή γιγαντώνεται…
Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στη λαίλαπα της Χρυσής Αυγής. Να επιστρέψει στην «ανυπαρξία» των ‘80ς! Ο δημοκρατικός λαός όμως – που αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων – δεν μπορεί από μόνος του, χρειάζεται μπροστάρηδες. Πρέπει η Χρυσή Αυγή να βγει εκτός Βουλής και να της απαγορευτεί να συμμετέχει στις εθνικές και δημοτικές εκλογές. Δεν είναι ένα κόμμα που πιστεύει στο κοινοβουλευτικό – έστω – σύστημα, το λένε καθαρά, άρα, δεν έχουν καμιά θέση σ’ αυτό!
Ο γράφων είναι αντίθετος στη Χρυσή Αυγή. Το ίδιο κι ο «ΟΡΦΕΑΣ», που αν και μουσικό περιοδικό, έχει δημοκρατικές και κοινωνικές ευαισθησίες. Η τελευταία μου – προσωπική - ελπίδα είναι οι καλλιτέχνες, με το όπλο της μουσικής, της δημοφιλίας τους και της βαρύτητας των πράξεών τους στο λαό. Θα επανέλθω, με συγκεκριμένη πρόταση, επί του θέματος, για να δούμε ποιοι μένουν στα λόγια και στις δηλώσεις και ποιοι είναι διατιθέμενοι να περάσουν στις πράξεις κι ας χάσουν και λίγη πελατεία. Νομίζω, ότι όσοι είναι δημοκράτες, δεν θα την θέλουν κιόλας τέτοια πελατεία.
Ο «ΟΡΦΕΑΣ», με τις μικρές δυνάμεις του, θα κάνει ότι μπορεί, για να απαλλαγεί η Ελλάδα από το νεοναζισμό.

 

 

 


 

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Η αίσθηση του ανεκπλήρωτου όταν είχαμε πετύχει, φιλοδοξίες, τύψεις, γενναιότητες, που σαν μεγεθυντικοί φακοί μεγάλωναν ως το άπειρο τον ελάχιστο εαυτό μας και δεν είδαμε τίποτα απ’ τον απέραντο κόσμο.
Τάσος Λειβαδίτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS