101 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
25.09.2017
Ορφέας | Main Feed
Ελεονόρα
Αναζήτηση με tags

Η κυκλοφορία της ζωντανής ηχογράφησης της Ελεονώρας Ζουγανέλη απο το θέατρο Βράχων, προστέθηκε δίπλα σε πολλά άλμπουμς ζωντανών ηχογραφήσεων που τυχαίνει να έχω στην κατοχή μου. Είναι η τελευταία ζωντανή ηχογράφηση που άκουσα ενδελεχώς. Απέφυγα δε, να γράψω μια κριτική για το συγκεκριμένο live μια και θα απουσίαζε η ουδετερότητα απο τη μία, ενώ απο την άλλη τα γραφόμενα του Τάσου Καραντή στην δική του κριτική, με κάλυψαν πλήρως. Η προηγούμενη ζωντανή ηχογράφηση που άκουσα ήταν αυτή της Adelle στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, ενώ η τελευταία εγχώρια ζωντανή ηχογράφηση ήταν αυτή του Νίκου Πορτοκάλογλου στο Σταυρό του Νότου μαζί με τον Νίκο Ζιώγαλα και τον Μανώλη Φάμελλο.

Δεν επιθυμώ να συγκρίνω τις ηχογραφήσεις και το επίπεδο της παραγωγής. Δεν είναι αυτος ο σκοπός του σημειώματος. Έχω όμως την ανάγκη να επισημάνω οτι υπάρχουν πολύ σημάντικές διαφορές μεταξύ των εγχώριων και τον αλλοδαπών ηχογραφήσεων, που υποβαθμίζουν πολύ τις ελληνικές προσπάθειες. Σε αυτό το σημείωμα λοιπόν θέλω να αναδείξω 2 πολύ βασικές διαφορές που εντοπίζω στις εγχώριες ζωντανές ηχογραφήσεις.

Η πρώτη έχει να κάνει με την συνολική μίξη και τον χειρισμό της φωνής του/των τραγουδιστή/στών. Παρατηρώ, λοιπόν, οτι η φωνές βρίσκονται ένα ή και περισσότερα σκαλιά πιο ψηλά απο την μουσική. Αυτό αποτελεί μεγάλο σφάλμα καθώς μπορεί να σημαίνει πολλά και διαφορετικά πράγματα. Για παράδειγμα μπορεί να οφείλεται σε ανικανότητα του “παραγωγού” να διακρίνει καθαρά την ερμηνεία με αποτέλεσμα στη μίξη να αυξάνεται η ένταση της φωνής. Από την άλλη, μπορεί να οφείλεται στην αδυναμία του μαέστρου/ενορχηστρωτή να εναρμονίσει την φωνή στην συνολική της έκταση με τα υπόλοιπα μουσικά όργανα. Κατ'επέκταση για να ακουστεί η φωνή πρέπει να είναι σε υψηλότερη ένταση απο τα μουσικά όργανα. Στην περίπτωση της ηχογράφησης της Ελεονώρας Ζουγανέλη, αυτο το σφάλμα με την μίξη είναι υπαρκτό και δυστυχώς σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ειναι χαρακτηριστικές οι στιγμές της ηχογράφησης αυτής που η φωνή “καλύπτει” πολύ αξιόλογες μουσικές φράσεις. Στο cd με τίτλο “Aπόψε είναι ωραία που παίζουμε παρέα” του Νίκου Πορτοκάλογλου, αυτο το φαινόμενο παρατηρείται, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Σε παλαιότερες ζωντανές ηχογραφήσεις του Νίκου Πορτοκάλογλου υπάρχει, πιο έντονα. Το ίδιο συνέβη με το cd “Εσείς, οι φίλοι μου και εγώ” του Βασίλη Παπακωνσταντίνου απο το θέατρο Πέτρας όπως και με τη ζωντανή ηχογράφηση του Μίλτου Πασχαλίδη στο θέατρο Βράχων στα μέσα περίπου της δεκαετίας. Μήν ξεχάσω να αναφέρω και το “Σαββόραμα”, τη ζωντανή ηχογράφηση των παραστάσεων του Διονύση Σαββόπουλου στο Μέγαρο Μουσικής με την εκλιπούσσα Δόμνα Σαμίου. Φυσικά η λίστα δεν τελειώνει εδώ αλλά σε αυτό το σημείο θα ήθελα να επισημάνω μια φωτεινή εξαίρεση καθώς πρόκειται για μια αρτιότατη παραγωγή επιπέδου εξωτερικού. Αυτή δεν είναι άλλη απο τη συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο Λυκαββητό που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε 2πλο CD.

Η δεύτερη αξιομνημόνευτη διαφορά των εγχώριων ζωντανών παραγωγών έχει να κάνει με την αποτύπωση της ροής της συναυλίας. Εδώ οι απόψεις φυσικά ποικίλουν καθώς υπάρχουν, εκτός απο τις τεχνικές δυσκολίες, πολλές προσωπικές προτιμήσεις. Είναι όμως γεγονός πως ένα live όταν ηχογραφείται και κυκλοφορεί, καλό είναι να αποτυπώνει την παράσταση όπως την εισέπραξαν οι θεατές που την παρακολούθησαν ζωντανά. Για παράδειγμα , θεωρώ μέγιστο λάθος την ανακατάταξη των τραγουδιών, την τοποθέτησή τους δηλαδή σε διαφορετική σειρά απο αυτή που παίχτηκαν στην πραγματικότητα. Ταυτόχρονα είμαι εντελώς αντίθετος με το την μορφοποίηση της μουσικής στο στούντιο πριν κυκλοφορήσει το cd. Παραδείγματα με editing στην μουσική και τον ήχο σε στούντιο που “πλασσάρονται” ώς ζωντανά υπάρχουν άπειρα. Ενδεικτικά αναφέρω δύο τέτοιες κυκλοφορίες που γνωρίζω προσωπικά ότι η μουσική δεν είναι αυτή που ακούσαμε στη συναυλία. Η πρώτη είναι η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας των Τερμιτών στο ΣΕΦ το 1998 ενώ η δεύτερη είναι του Μίλτου Πασχαλίδη απο το θέατρο Βράχων. Φωτεινή εξαίρεση σε αυτό το κομμάτι, είναι το “Απόψε είναι ωραία που παίζουμε παρέα” των Πορτοκάλογου, Ζιώγαλα και Φάμελλου. Εκεί όχι μόνο ακούμε πολλές φορές non-stop απο το ένα track στο επόμενο, αλλά υπάρχει και σημείο που ακούγεται λανθασμένο ακόρντο στην κιθάρα προφανώς εκ παραδρομής. Και αυτο ώς ακροατής το εκτιμώ απεριόριστα και επικροτώ αυτή την επιλογή του Πορτοκάλογλου.

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το σημείωμα με την προτροπή να ακούσουμε καλύτερες παραγωγές, πιο αληθινές και με περισσότερες καλλιτεχνικές πινελιές. Ας απορρίψουμε σιγά σιγά τις βιομηχανοποιημένες παραγωγές και ας αφήσουμε την μουσική και τον τραγουδιστή να εκφραστούν ελεύθερα.

Υ.Γ: Παραδείγματα ξένων live albums που θα έπρεπε να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση απο διαφορετικά ήδη

  • 1999 Metalicca - S&M

  • 2003 Linkin Park - Live in Texas

  • 2003 Robbie Williams - Live at Kenbworth

  • 2009 Chick Corea & John McLaughlin – Five Peace Band Live

  • 2011 Adele – Live at Royal Albert Hall

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πάντα θα έχουμε ανάγκη από ουρανό.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/9/1948 Γεννήθηκε ο συνθέτης Σταμάτης Μεσημέρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS