148 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.09.2017
Ορφέας | Main Feed
Ελένη Τζατζιμάκη
Αναζήτηση με tags

Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1986. Είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, στον τομέα της Νεοελληνικής Φιλολογίας. Το 2009 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο «Η Μαγεία της Άνωσης», από τις εκδόσεις Μελάνι και σήμερα κάνει τα πρώτα της δισκογραφικά βήματα με το άλμπουμ «Κίρκη»
Ο λόγος για την νεαρή ερμηνεύτρια Ελένη Τζατζιμάκη η οποία μας γνωστοποιεί μέσα από την «Κίρκη» μιαν άλλη πλευρά της και μας μυεί σε νέα μουσικά μονοπάτια με πιο έθνικ και τζαζ ήχους μέσα από την ιδιαίτερη φωνή και τις στιβαρές ερμηνείες της.

 

 

Καλησπέρα Ελένη. Πρώτη δισκογραφική δουλειά για σένα και πρώτη φορά που βρίσκεσαι ταυτόχρονα στο ρόλο του δημιουργού και του ερμηνευτή. Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς και με αυτό το είδος;

Καλησπέρα και σε σας κι ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι στο δίσκο “Κίρκη” εγώ “εμφανίζομαι” μόνο ως ερμηνεύτρια-καθώς δεν έχω γράψει τίποτε. Η οργανική , ωστόσο, σχέση μου με την τέχνη, από το μετερίζι του δημιουργού, εκκινεί από το χώρο της λογοτεχνίας: προ τριετίας, εξέδωσα την πρώτη μου ποιητική συλλογή (Η μαγεία της Άνωσης) και τώρα, πολύ σύντομα, πρόκειται να βγει και η δεύτερη (Μετά την Ενηλικίωση), κι αυτή από τις εκδόσεις Μελάνι. Το σημείο επαφής αλλά ταυτόχρονα και μετάβασής μου από το ρόλο του “παραγωγού” σε αυτόν του “διακινητή” είναι ο λόγος: τα τραγούδια κουβαλούν πολύτιμα φορτία που δίχως, όμως, τη μουσική δεν μπορούν να βιωθούν. Και ίσως εκεί κρίνεται τελικά και ο καλός συνθέτης- αν μπορεί δηλαδή, να αναλάβει την ευθύνη των στίχων. Όσον αφορά, τώρα, στην απόφασή μου να ασχοληθώ με τη μουσική, θα σας έλεγα πως χρονικά ανάγεται στα γεμάτα τραγούδι, παιδικά μου χρόνια, καθώς είχα μια εξαιρετικά καλλίφωνη γιαγιά που με μύησε, αν θέλετε, στη μουσική, στην αρχή ως παιχνίδι. Μετά ήρθε η ποίηση, και τώρα δεν μπορώ να γλιτώσω από καμία από τις δύο!

 Στο δίσκο σου έχεις συνεργαστεί με αξιόλογους καλλιτέχνες όπως ο Λεωνίδα Μαριδάκης και ο Μάνος Ελευθερίου. Πως ξεκίνησε η επαγγελματική σας σχέση;

Με τον Λεωνίδα, ήμαστε πρώτα-πρώτα, φίλοι. Μου άρεσε πολύ η ανεπιτήδευτη και “πολύχρωμη” μουσική του και κάποια στιγμή, αφού δοκιμάσαμε και είδα ότι το πείραμα πέτυχε, πήραμε την απόφαση να κάνουμε το δίσκο. Τώρα, όσον αφορά τον Μάνο Ελευθερίου και τον Μιχάλη Γκανά, των οποίων η εμπιστοσύνη δε σας κρύβω ότι με γέμισε κουράγιο για να συνεχίσω όλη αυτήν την προσπάθεια, η επαφή μου και με τους δύο αυτούς ποιητές έγινε λόγω προσωπικής γνωριμίας- έμμεσης και άμεσης. Συγκεκριμένα, με τον Μάνο Ελευθερίου ήρθα σε επαφή μέσω του Ηλία Ψινάκη και του Γιώργου Ψιψίκα, οι οποίοι είναι οικογενειακοί φίλοι και στήριξαν αυτήν την προσπάθεια με πολλή ψυχή και μεγάλη ανιδιοτέλεια. Με τον κ. Γκανά, γνωριζόμαστε εδώ και χρόνια με αφορμή τη συνεργασία μου με τις εκδόσεις Μελάνι (η σύζυγος του κ. Γκανά, Πόπη Γκανά, είναι η εκδότρια), αλλά, βεβαίως, αυτό που μας συνδέει, κυρίως, πια είναι η σχέση μεγάλης αγάπης και εκτίμησης και όχι, απλώς, επαγγελματικού χαρακτήρα. Θα έλεγα πως έχω έναν δεσμό “συγγένειας” με την οικογένεια Γκανά- τους θεωρώ από τους πιο δικούς μου ανθρώπους.

Πες μας κάποια πράγματα για τη δισκογραφική σου δουλειά και τους συντελεστές;

Εκτός των προαναφερθέντων, η συμμετοχή της Χρύσας Κοντογεωργοπούλου- η οποία είναι για μένα μία «ποιήτρια» των στίχων, και των Γιώργου Παπαχρηστούδη και Αποστόλη Βαζούκη, που, αν και πρωτοεμφανίζονται ως συνθέτες στο δίσκο, είμαι βέβαιη ότι θα αγαπηθούν πολύ καθώς έχουν πολλά να πουν, υπήρξε καταλυτική: συναντήθηκαν οι ιδέες και οι καλλιτεχνικές μας προθέσεις. Ακόμη, η συμμετοχή μουσικών όπως ο Γρηγόρης Ντάνης και ο Γιώργος Κατσάνος, δίχως φυσικά, να εξαιρώ και όλους τους υπόλοιπους  εκλεκτούς μουσικούς, αποτέλεσαν για το δίσκο, εκτός των άλλων, κι ένα εχέγγυο ποιότητας, αν θέλετε. Αυτή, άλλωστε, ήταν και η βασική μου έννοια: το ποιοτικό ήθος της μουσικής μου- επιθυμία μου την οποία σεβάστηκε και προστάτευσε στις ηχογραφήσεις, ακούραστα, μέχρι τέλους, ο Δημήτρης Δημητριάδης. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς, για ακόμη μια φορά.



Σταθμό στην πρώτη σου  μουσική περιπλάνηση  αποτελεί η swing διασκευή του «Rosa Enjeitada». Τολμηρό εγχείρημα που εσύ το τόλμησες. Πως πήρες την απόφαση;

Είμαι της άποψης ότι πολλές φορές τα τραγούδια βρίσκουν έναν υπόγειο δρόμο και ακούγονται στον καθένα αλλιώς: όσο κι αν φαίνεται περίεργο, τη “Rosa” εγώ την άκουγα πάντα έτσι μέσα μου- ως μια θλιμμένη swing μελωδία, με μια τζαζ παραδοχή. Ακόμη και πριν διασκευαστεί στα μαγικά χέρια του Γρηγόρη Ντάνη (το ηχογράφησε με την πρώτη), είχα τη βεβαιότητα ότι μια τέτοια προσέγγιση, πραγματικά, θα απογειώσει αυτό το στίχο για αυτήν την τραγική γυναίκα, που τόσο υπέροχα είχε ήδη τραγουδηθεί από τη Maria Teresa de Noronha, ως φάντο. Άλλωστε, για μένα η μουσική είναι άπατρις τόσο ειδολογικά όσο και εθνικά- σκέψη η οποία επιβεβαιώνεται αν ανακαλέσετε πόσα τραγούδια έγραψαν ιστορία όταν διασκευάστηκαν από κάποιον, πόσο μάλλον δε, όταν διεύρυναν τον παραδοσιακό τους χαρακτήρα, διαδρώντας με διαφορετικούς μουσικούς κανόνες. Αλλά, μάλλον, αυτό είναι και η τέχνη, τελικά: ένα συνεχές, αναγκαίο, αβέβαιο βήμα.

Παρουσιάζεις ένα τελείως διαφορετικό στυλ μουσικής. Θέλω να μου πείς λίγα πράγματα για τα χαρακτηριστικά της δουλειάς σου. Πώς χαρακτηρίζεις το μουσικό είδος που παίζεις;

Δε συμπαθώ τους ορισμούς, για να είμαι ειλικρινής, καθώς, ίσως και λόγω εμμονής με την ακριβολογία, πιστεύω ότι εάν μπει κανείς στη διαδικασία να κατατάξει σε μουσικό είδος, σίγουρα από κάπου, άθελά του, θα κόψει. Μα, υπάρχει μόνο «έντεχνο» ή μόνο «ποπ»; Μέσα σε ένα οποιοδήποτε τρίλεπτο τραγούδι, μπορεί κανείς να εντοπίσει ή να ανακαλέσει χίλιες δυο αλλοτινές μουσικές καταστάσεις και τεχνοτροπίες. Τηρώντας τη σύμβαση, ωστόσο, θα σας έλεγα ότι επιχειρήσαμε μια μουσική ψυχής και καλών προθέσεων, με έθνικ αποχρώσεις και τζαζ απωθημένα!

Πώς βλέπεις την κατάσταση στη μουσική σκηνή της Αθήνας; Υπάρχει κοινό ως αποδέκτης αυτής της μουσικής τάσης;

Οι προσπάθειες της συγκαιρινής μουσικής γενιάς είναι πολλές και καλές, φιλότιμες και με πραγματική διάθεση να συνθέσουν μια ταυτότητα, μέσα σε μια εποχή που ίσως γενικότερα, τα πράγματα, γύρω μας, υποφέρουν από το χαρακτήρα του συγκεχυμένου, του «και λίγο έτσι και λίγο αλλιώς» . Είμαστε όλοι στο ψάξιμο, νομίζω. Δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω την ομάδα των Ευαγγελάτου-Καραμουρατίδη και Μποφίλιου- έχουν χαράξει μια φρέσκια αισθητικά πορεία, αλλά και άλλους όπως ο Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης, η Μόνικα, η Μαριέττα Φαφούτη (αναφέρω μόνο κάποιους, ενδεικτικά). Αισθάνομαι ότι όλοι οι σημερινοί καλλιτέχνες πορεύονται σιωπηρά και με υπομονή όχι μόνο προς το να καταθέσουν την προσωπική αλήθεια τους, αλλά και προς κάτι συνειδησιακά και καλλιτεχνικά συλλογικό. Άλλωστε, το επιβάλλει πια και η εποχή. Και ευτυχώς, ο κόσμος, το κοινό όπως λέμε, φαίνεται να ανταποκρίνεται, νομίζω, στηρίζοντας τις νέες ιδέες. Όμως, οι αντικειμενικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες παραμένουν ιδιαιτέρως δύσκολες: δεν υπάρχουν ή δε δίνονται λεφτά για την τέχνη, οι μουσικές σκηνές είτε κλείνουν είτε επαναλαμβάνονται, τα ραδιόφωνα δε δίνουν βήμα και γενικώς κανένας δεν ασχολείται με κανέναν. Υπό αυτές τις συνθήκες, πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι κανείς;

Αλήθεια ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές που σε οδήγησαν στο να ασχοληθείς με αυτό το στυλ μουσικής; Από ποιους έχεις επηρεαστεί και εμπνευστεί;

Έχοντας ακούσει, σε σημείο ψυχαναγκασμού, πολλή μουσική (από classic rock της δεκαετίας του '70 μέχρι ατμοσφαιρική μέταλ, blues και gospel) και προσπαθώντας καθημερινά να εμπλουτίζω τις γνώσεις μου με εντελώς καινούρια ακούσματα (για παράδειγμα, αυτήν την περίοδο εξασκώ το αυτί μου στο αρχοντορεμπέτικο), θα σας έλεγα ότι αυτό που καταρχάς με έχει εμπνεύσει, ως προς την ερμηνευτική μου ιδιότητα, είναι ο μυστηριώδης και αντιφατικός κόσμος της Τζαζ( την οποία αγάπησα μετά τα 18 μου), καθώς και οι μουσικές του κόσμου, οι ήχοι που μας έρχονται από τα πιο απίθανα μέρη. Με συναρπάζει η μουσική έκφραση του κάθε λαού, σε τέτοιο βαθμό που έχω σκεφτεί να σπουδάσω κάτι σχετικό (Εθνομουσικολογία), κάποια στιγμή. Σε αυτούς τους δύο χώρους, έχω έρθει αντιμέτωπη με “άτρωτες” ερμηνείες: Sarah Vaughn, Ella Fitzerald, Yasmin Levy, Um Kalthum, Mercedes Sosa, Ute Lemper είμαι μόνο οι ελάχιστες που θα μπορούσα να αναφέρω,και ίσως, οι πιο γνωστές περιπτώσεις. Και από δικές μας, φυσικά, η «θεία» Φλέρυ Νταντωνάκη και η δασκάλα μου, Έλλη Πασπαλά, για την οποία, σας διαβεβαιώνω, ο θαυμασμός μου γεννήθηκε σε πολύ μικρή ηλικία, ακούγοντάς την στο «Θεόφιλος Χατζημιχαήλ» των αδερφών Κατσιμίχα. Η χροιά και η στιβαρή θεατρικότητα της Έλλης με κατακτούν κάθε φορά, σα να είναι η πρώτη φορά. Δεν μπορώ να την βαρεθώ με τίποτα!

Ως όνειρο, ως ευσεβή πόθο, με ποιόν θα ήθελες να συνεργαστείς;

Με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Kurt Weill και τον George Gerswhin.

Αυτό το διάστημα, λόγω της κρίσης τα πράγματα είναι δύσκολα. Όσοι μπαίνουν στη μουσική παραγωγή, σίγουρα δεν το κάνουν για να βγάλουν λεφτά. Πιστεύεις πως είναι μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στην μουσική;

Δε θεωρώ ότι είναι τόσο απλό, δυστυχώς. Για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στη μουσική, πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στην αισθητική και άρα, στην ηθική και στα μυαλά μας. Για κάτι τέτοιο, δεν αρκεί η κρίση- χρειάζεται βαθύτερο ξερίζωμα, ανατροπή της σκέψης και να ξανακούσουμε την καρδιά μας, να παραδεχτούμε τις προϊούσες αυταπάτες μας, γενικώς. Ίσως, απλώς παραγκωνιστούν όλα τα άνευ σημασίας τραγούδια, αλλά αυτό δε σημαίνει πώς γίναμε καλύτεροι. Το θέμα είναι να απορριφθούν πρώτα από τον εσωτερικό κριτή μας, διαφορετικά, κάποια στιγμή, με την πρώτη ανάκαμψη του δαίμονα του lifestyle, τις ξαναβλέπω γεμάτες τις πίστες και άδεια τα πανέρια...

«Κίρκη… in Jazz». Πριν λίγες μέρες σε είδαμε στην σκηνή του NJV Athens Plaza να παρουσιάζεις την πρώτη δισκογραφική δουλειά σου. Ποιες είναι οι δικές σου εντυπώσεις και ποια ήταν η αντίδραση του κοινού;

To live στο Athens Plaza ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία για μένα, καθώς επιχείρησα κάτι που ήθελα από καιρό να κάνω: μόνο με ένα πιάνο και μια φωνή, επιχειρήσαμε ένα αφιέρωμα σε μοναδικά τζαζ στάνταρντς (over the Rainbow, I am a Fool to want you, Black Coffee κλπ), διανθισμένο με αγαπημένα ισπανικά και πορτογαλικά τραγούδια, και φυσικά, τα κομμάτια του δίσκου μου, παιγμένα με μια πιο «τζα» διάθεση. Το ευχαριστήθηκα πραγματικά πολύ καθώς αφενός ο χώρος του NJV-Athens Plaza είναι ιδανικός για κάτι τέτοιο, αφετέρου νομίζω ότι άρεσε πολύ και στον κόσμο που μας τίμησε με την παρουσία του, εμένα και τον φίλο, συνεργάτη, και δεξιοτέχνη πιανίστα της τζαζ, Μάνο Αθανασιάδη.

Όπως γνωρίζουμε μέχρι στιγμής θα σε ξαναδούμε επί σκηνής στις  7/7 στο θέατρο «Δια Δύο», στον Κεραμεικό.

Πράγματι. Ετοιμάζουμε ένα live στο καινούριο θέατρο «Διά Δύο», στον Κεραμικό, στο πλαίσιο του «Art in Art» festival, όπου με την αρχική σύνθεση του σχήματος (φωνή, πιάνο, ακορντεόν) θα παρουσιάσουμε το δίσκο μαζί με άλλα αγαπημένα τραγούδια του διεθνούς ρεπερτορίου (ισπανικά, ποπ, πορτογαλικά, ιταλικά και άλλα, σε μια προσπάθεια να ξανασυναντηθούμε για ακόμη μια φορά με τους φίλους μας, πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές, σε μια unplugged εμφάνιση, καθώς ο χώρος είναι θεατρικός. Από Σεπτέμβρη, ετοιμάζουμε εκπλήξεις και μαζί με τον Λεωνίδα αλλά και... κατά μόνας! Προς το παρόν, σας περιμένουμε στο «Διά Δύο» στις 7/7!

Όποιος ενδιαφέρεται πού μπορεί να βρει την Ελένη Τζατζιμάκη με την «Κίρκη» της; Πως μπορεί να ενημερώνεται κάποιος για τις παραστάσεις σας;

Θα είναι μεγάλη μου χαρά όσοι και όσες φίλοι και φίλες ενδιαφέρονται να ενημερωθούν για τις συναυλίες μας, να με αναζητήσουν στη σελίδα μου στο

Facebook : www.Facebook.com/EleniTzatzimaki.

Ακόμη, για να ακούσει κάποιος τα τραγούδια μπορεί και στο YouTube αλλά και στο www.jumpingfish.gr/UNJU . Πολύ σύντομα, θα «ανέβει» στο ίντερνετ και το προσωπικό μου blog μέσα από το οποίο θα μπορώ να ενημερώνω τον κόσμο για ό,τι ετοιμάζουμε αλλά και να επικοινωνούμε απευθείας στο Φόρουμ! Θέλω και χρειάζομαι να ακούσω τις γνώμες όλων!

 
 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/9/1948 Γεννήθηκε ο συνθέτης Σταμάτης Μεσημέρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS