344 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
30.03.2017
Ορφέας | Main Feed
ΕΚΛΟΓΕΣ 2012
Αναζήτηση με tags

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012
Η αγανάκτηση έφερε μια από τα ίδια …


35 χρόνια φαυλοκρατίας, σκάνδαλα, πτώχευση, μνημόνιο, ψαλίδισμα μισθών, συντάξεων και δώρων, ανεργία, ακρίβεια, χαράτσια, φόροι, αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, παράπονα, διαμαρτυρίες, νέα ελληνική μετανάστευση, μούντζες στο «μπουρδέλο» τη Βουλή, και δυο (οικονομικά εγκληματικές) εκλογικές αναμετρήσεις.
Αποτέλεσμα; Πρώτο κόμμα, η ΝΔ με αρχηγό τον τέως προδότη(της) και «κωλοτούμπα» Σαμαρά…
Συν τοις άλλοις, μονιμοποιήσαμε και στη Βουλή, και νομιμοποιήσαμε σε συνειδήσεις, τη «Χρυσή Αυγή», αποκτώντας – δίπλα στα ΜΑΤ – και σύγχρονο ελληνικό σώμα «ΕΣ - ΕΣ», για περισσότερο – χωρίς διακρίσεις(!) -  ξύλο!
Πως το είχε πει ο Μαρξ;  Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες …
Τι έβγαλε λοιπόν – ουσιαστικά & πρακτικά(παρόλη τη μείωση των ποσοστών των κομμάτων εξουσίας, και την έλλειψη αυτοδυναμίας) -  η κάλπη της 17ης Ιουνίου 2012; Τη ΝΔ  πρώτο κόμμα! Δηλαδή, έδωσε την πρωτιά στο συντηρητικό μεταπολιτευτικό παρελθόν, με όλους τους «πολιτικούς - νούμερα» που έχουν περάσει, απέ ’κεί μέσα, το κόμμα με τα ενσωματωμένα ακροδεξιά στοιχεία, το κόμμα των εκατοντάδων οικονομικών σκανδάλων, με αποκορύφωμα, τη ΝΔ του Καραμανλή του νεότερου, από το 2004 και μετά, όπου χάσαμε τον λογαριασμό, των, καθημερινών σχεδόν, οικονομικών σκανδάλων, με τις παραιτήσεις και τις αποπομπές υπουργών … Μετά, πήρε, τη σκυτάλη, με φρούδες ελπίδες, ο Γιωργάκης Παπανδρέου και μας βούλιαξε στα … σκατά(!), και σηκώθηκε κι έφυγε(όπως κι ο Κωστάκης), κι ήρθε τρίτο κόμμα, αντί να πέσει στο … μηδέν!
Και με ποιον πρωθυπουργό, συνεχίζουμε την … μνημονιακή(μνημοσυνονιακή) πορεία μας; Με τον Αντώνη Σαμαρά! Τον άνθρωπο που δεν δίστασε να ρίξει την κυβέρνηση της παράταξής του(έστω, κι αν ήταν απ’ τις χειρότερες της Ελλάδας), έφτιαξε δικό του πολιτικό κόμμα(ΠΟΛΑΝ), επανήλθε(αρχηγός!) σ’ αυτό απ’ το οποίο είχε φύγει, και συνεργάστηκε με την κόρη(Ντόρα Μπακογιάννη) του εχθρού του(Κωνσταντίνου Μητσοτάκη)! Δηλαδή, η πρότερη πολιτική πολιτεία του κ. Σαμαρά, δεν προδιαθέτει για μια κυβέρνηση που θα βάλει το εθνικό, πάνω από το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον. Και με υπουργούς, ακόμα, τον … Παναγιωτόπουλο(από την μητσοτακική κυβέρνηση 1990-1993) και τον … γκριζομάλλη Αβραμόπουλο(πρώην αποσχισθέντα(ΚΕΠ) κι επανερχόμενου)! Αηδία! Και την ψηφίσαμε! Και την βγάλαμε πρώτη! Έλεος!
Και με ποια στήριξη; Του ΠΑΣΟΚ! Του κόμματος που μας έφερε στον πάτο του βυθού! Οι δυο άσπονδοι εχθροί, τα βρήκαν, με την ψήφο μας, μια χαρά, μαζί, για να κυβερνήσουν(έστω και με την ανοχή του δευτέρου), να μας (ξανά) εξουσιάσουν δηλαδή!
Κι η ΔΗΜΑΡ του κυρίου Κουβέλη; Κατάφερε, να απαιτήσει, να μείνουν εκτός υπουργικών θέσεων οι – ακροδεξιοί -  Γεωργιάδης & Βορίδης. Μπράβο! Το εννοώ. Αλλά στηρίζει αυτό το μόρφωμα … ξεχνώντας, φαίνεται, το 1989 … Δεν ξεχνάει η Ιστορία όμως! Το κόστος για τη ΔΗΜΑΡ είναι δεδομένο και συγκεκριμένο : θα μειωθεί η εκλογική της δύναμη, και, μάλλον, θα έχει την τύχη του ΛΑΟΣ, που εξαφανίστηκε, από τον πολιτικό χάρτη, αφού από τα μεγάλα «εθνικά» λόγια, πέρασε(ως συγκυβέρνηση) στις μεγάλες μνημονιακές υπογραφές, μόνο και μόνο για να κάτσει ο κώλος τους σε υπουργική καρέκλα …       
Δεν χρειάζεται ψυχιατρική εξήγηση το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, αλλά πολιτικοοικονομική και κοινωνιολογική : κυριάρχησε το βόλεμα(στο δημόσιο), και το ρουσφέτι(εξαγορά ψήφου = ψυχής), έστω και για ψίχουλα. Επίσης, έχει μέλλον ακόμα(μέχρι να εκλείψουν χρονικά οι μετεμφυλιακές και μεταπολιτευτικές γενιές ψηφοφόρων) ο πολιτικός συντηρητισμός στην Ελλάδα, αν δεν πάρει τη σκυτάλη ο νεοσυντηρητισμός των ανιστόρητων νέων γενιών … Σισύφειος κύκλος δηλαδή, στα πλαίσια, ενός διεφθαρμένου κοινοβουλευτισμού, που τον ονομάζουμε δημοκρατία!

Το πολιτικό καρκίνωμα της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ»

Νομίζω, πως εξάντλησα, όλο αυτό τον καιρό, το θέμα(γνωρίζω, λόγω ηλικίας, τα «έργα και τις ημέρες», από το 1983, όπου και ιδρύθηκε, αυτό το νεοναζιστικό γκρουπόσκολο) και προσπάθησα να ανοίξω «μάτια ερμητικά κλειστά»! Φαίνεται, πως μισό εκατομμύριο συμπατριώτες μας, γουστάρουν να είναι … στρατιωτάκια … κι ο «Αρχηγός» τους, να τους προσμετράει, όχι με τις πολιτικές εκφράσεις «εκλογική δύναμη», «εκλογικό ποσοστό» ή, έστω, «αριθμό ψηφοφόρων», αλλά να τους υπολογίζει ως «μεραρχίες του»! Και ο νοών νοείτω …
Διαβάστε αυτά :

Χρυσή Αυγή: Δημοσιογράφοι ΕΓΕΡΘΗΤΙ!

Ακούστηκε, κιόλας, το τρομερό παράγγελμα Wstawać

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΝΑΤΑΣΣΑΣ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Δήλωση Γιώργου Νταλάρα για το επεισόδιο με υποψήφιο της Χρυσής Αυγής

Έξω οι Κασιδιάρηδες από τη Βουλή!

Το μόνο σίγουρο, είναι, ότι, πέρα από τις – καθημερινές -  άνανδρες επιθέσεις τους, στους πάσης φύσης αδύναμους, στους δρόμους και στις γειτονιές, θα δούμε τα δεξιά βορεινά έδρανα της Βουλής, να μετατρέπονται σε φανατικές ποδοσφαιρικές θύρες, που τα μόνα που ‘χουν βγει απ’ αυτές είναι : χουλιγκανισμός/ βία – ναρκωτικά – φασισμός … Η Εθνική μας Ντροπή …!

Η ασθένεια της Αριστεράς
    Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλες, τις «μεγάλες προσδοκίες», και τις ιδανικότερες συνθήκες κι ιστορικές συγκυρίες, ήρθε δεύτερος. Χάσαμε έτσι την ευκαιρία(ελπίδα;) να είχαμε και να δοκιμάζαμε, έστω, μια φορά, στην εκλογική ιστορία μας, μια κυβέρνηση δημοκρατικής Αριστεράς. Είναι πολυσύνθετο το θέμα, με την απλή κοινή λογική, όμως, αν ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ(το εκλογικό του σώμα, όχι η σταλινική νομενκλατούρα του), ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. υπέρβαιναν τις ιδεολογικές και δογματικές διαφορές τους, ίσως να είχαμε σήμερα αριστερή κυβέρνηση, με ευαισθησία στα πλειοψηφούντα, και δοκιμαζόμενα σκληρά, λαϊκά στρώματα της πατρίδας μας.
Ενώ όμως η αριστερή πολιτική ιδεολογία(όχι ο σταλινικός κόκκινος φασισμός), είναι η πιο ανθρωπιστική πολιτική ιδεολογία, έχει μια «αχίλλειο πτέρνα» : είναι μια μεσσιανική πολιτική ιδεολογία, επηρεασμένη, από τις ανθρωπιστικές πτυχές των θρησκειών, αλλά, κι από τα δόγματά τους, και την μονοπώληση της – μιας και μοναδικής, κατ’ αυτούς -  αλήθειας. Όπως μου το ’λεγε ένας φίλος : «Θέλουν να μας βάλουν, όλους, με κλωτσιά στον παράδεισο! Τι θα γίνει όμως με μένα, που δεν γουστάρω να σωθώ; Θα έχω αυτήν την προσωπική ελευθερία;». Αποτέλεσμα - κι επιβεβαίωση των παραπάνω -  μόνο στο ελληνικό τοπίο, μετράμε, δεκάδες αριστερά κόμματα κι οργανώσεις, που τους χωρίζει, πέρα και πάνω, από την ανθρωπιά, το ιδεολογικοπολιτικό δόγμα(η ορθή – για τον καθένα – ερμηνεία «των γραφών»). Ακριβώς, όπως έχει συμβεί, παγκοσμίως, με τις εκατοντάδες θρησκευτικές προτεσταντικές σέχτες. Για να κάνω και λίγο χιούμορ, περιμένετε να τα βρουν, επί της ουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ; Μα, από το σχίσμα Ορθόδοξης και Καθολικής εκκλησίας έχουν περάσει 1000(!) χρόνια και δεν τα ’χουν βρει! Και δουλεύουν, πυρετωδώς, κι από τις δυο πλευρές, «θεολογικές επιτροπές διαλόγου» για την επανένωση … Βέβαια, παίζει κι εδώ(εκ της ανθρώπινης φύσης), το ρόλο της, η ανθρώπινη ματαιοδοξία της πρωτιάς, του ποιος θα έχει το πάνω χέρι, της καρέκλας … Κι όμως, είναι οι μόνοι, που θα περίμενες να θυσιαστούν – διά της αλληλεγγύης(δίνοντας τα χέρια!) - για τον Άνθρωπο …
Έτσι, έμειναν, πάλι, στον, βολικό, ρόλο, της αντιπολίτευσης …
Ρεζουμέ : Για μια ακόμα φορά φοβηθήκαμε, όταν φτάσαμε πρόσωπο με πρόσωπο με την υπέρβαση! Η αγανάκτηση πήγε περίπατο, και στη θέση της, κυριάρχησε μια μίζερη, και μοιρολατρική, «σιγουριά» …  

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

30/3/2011 Πέθανε στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ ο συγγραφέας Μπάμπης Τσικληρόπουλος
31/3/2008 Πέθανε στην Αθήνα, πλήρης ημερών, ο φιλέλληνας σκηνοθέτης και σύζυγος της Μελίνας Μερκούρη Ζυλ Ντασέν

ΤΥΧΑΙΑ TAGS