76 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
13.12.2017
Ορφέας | Main Feed
Δώρα Παπαδοπούλου
Αναζήτηση με tags
Μελίνα ΜερκούρηΗ μοίρα, η τύχη, όπως θέλετε πέστε το, λένε πολλοί πως παίζει συχνά παράξενα παιγνίδια. Κατά άλλους, η ζωή του καθενός μας είναι γεμάτη από γεγονότα και σημάδια που μας στοιχειώνουν. Κι όταν η μεγάλη οθόνη έγραφε «Ποτέ την Κυριακή» η Μελίνα Μερκούρη έπρεπε να το φανταστεί πως ο αποχαιρετισμός και το ταξίδι για την αθανασία θα ήταν Κυριακή. Την πρώτη Κυριακή του Μάρτη του 1994, όταν το ημερολόγιο έδειχνε την 6η μέρα, η Ελληνίδα καλλιτέχνης και αγωνίστρια της δημοκρατίας και του πολιτισμού έφυγε από τη ζωή σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από τότε και ο Ορφέας θυμάται τη Μελίνα Μερκούρη σα να βρίσκεται ανάμεσά μας με ένα αφιέρωμα στην προσωπικότητα, την τέχνη της και την πάλη για δικαιώματα και ιδανικά.
 
"Όπως καταλαβαίνετε, η απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας με έχει συγκινήσει. Ήξερα πως έχει τεθεί η υποψηφιότητά μου φέτος για πρώτη φορά, ωστόσο δεν πίστευα ότι είναι πολλές οι πιθανότητες να τιμηθώ με το Νόμπελ. Πιστεύω ότι με την απόφασή της αυτή η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να τιμήσει ενδεικτικά στο πρόσωπό μου ολόκληρη την μετά το Γιώργο Σεφέρη σύγχρονη ελληνική ποίηση που πραγματικά βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Γι΄ αυτό η τιμή δεν είναι αποκλειστικά δική μου. Ανήκει σε όλους. Η δική μου χαρά είναι ότι μ΄ αυτό τον τρόπο μπόρεσα να προσφέρω μία υπηρεσία στον τόπο μου."
 
Το είχα καημό να γράψω κάποια στιγμή κάτι για τον συγκεκριμένο ιστοχώρο. Είναι από αυτά που επισκέπτεσαι συχνά, θαυμάζεις, που κρυφοζηλεύεις, που θα ευχόσουν να είχες φτιάξει εσύ. Κάτι αντίστοιχο δε συμβαίνει άλλωστε με τους δημιουργούς και τα τραγούδια;
Μιλάμε για το επίσημο site της Μαρίας Φαραντούρη, στη διεύθυνση www.farantouri.gr , το οποίο στολίζει εδώ και λίγα χρόνια το μουσικό διαδίκτυο και αποτελεί σημείο αναφοράς για τη ζωή και το έργο της ερμηνεύτριας του Ζ. Ένα site, πλήρες και ουσιώδες σε περιεχόμενο, τεχνολογικά προηγμένο, λιτής εμφάνισης και εξαιρετικής αισθητικής, απόλυτα αντάξιο της σπουδαίας καλλιτέχνιδας.
 

«Είχε έρθει στο σπίτι μου λίγο προτού γυρίσει τον "Μεγαλέξανδρο"», λέει η Ελένη Καραΐνδρου περιγράφοντας το πως γνώρισε το Θόδωρο Αγγελόπουλο σε συνέντευξή της στην εφημερίδα “Το Βήμα” και στο συντάκτη Γιώργο Σκίντσα το 2000. Κάπου στις αρχές του 1980 θα συμπλήρωνα εγώ. Και συνεχίζει: «Μιλούσε με πάθος γι' αυτή την ταινία και λίγο μετά, όταν άρχισε να οργανώνει την παραγωγή, με κάλεσε μαζί με τον Χριστόδουλο Χάλαρη για να γράψουμε τη μουσική. Οταν γύρισα σπίτι μου, τον πήρα τηλέφωνο και του είπα: "Εγώ έχω μάθει να λειτουργώ μόνη μου, ας το αφήσουμε για αργότερα". Και το αφήσαμε. Με ξαναφώναξε να συνεργαστούμε στο "Ταξίδι στα Κύθηρα". Αλλά είχε ακόμη τις αντιστάσεις του απέναντί μου.

 

Το καλοκαίρι του 1977 μία ιδιαίτερη σειρά παραστάσεων έλαβε χώρα στο λόφο του Λυκαβηττού και στο αγαπημένο θέατρο που τότε είχε πρόσφατα ανακαινιστεί. Μία δεκαετία μετά τη χούντα του '67 και μόλις τρία χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, μέσα σε μία κοινωνία που πάλευε να σταθεί όρθια με νωπές ακόμη τις μνήμες και τις πληγές που άνοιξαν η επταετία και ο Αττίλας και θα έλεγα με εμφανές ακόμη το έλλειμμα δημοκρατίας και ουσιαστικής ελευθερίας λόγου και πράξης, ο λόφος του Λυκαβηττού πλημμύρισε για ένα μήνα, μουσικές και τραγούδια, τα πιο πολλά ως τότε απαγορευμένα. Το καλοκαίρι του 1977 δεν είχε απλά κάτι από Θεοδωράκη. Είχε έναν ολόκληρο  Αύγουστο γεμάτο Θεοδωράκη.

 

Φτωχός μετανάστης της γηραιάς ηπείρου ως προς την καταγωγή, ταλαντούχος ηθοποιός, αισθαντικός ερμηνευτής, σταρ του Χόλυγουντ, άνθρωπος του υποκόσμου και της μαφίας. Είναι συνοπτικά κάποιες από τις λέξεις που σκιτσάρουν το προφίλ του Φράνσις Άλμπερτ  Σινάτρα. Κατά πολλούς, του σπουδαιότερου Αμερικανού καλλιτέχνη του προηγούμενου αιώνα. Η καριέρα του διήρκησε πάνω από πενήντα χρόνια. Μια καριέρα που είχε πολλά. Συμμετοχές σε πασίγνωστες ταινίες, βραβεία όσκαρ, εκατοντάδες ηχογραφήσεις, πολλαπλάσιες συναυλίες, βραβεία γκράμμυ, μετάλλια και διακρίσεις. Όσα χρόνια τραγουδούσε, μεσουρανούσε στο πάνθεον των αστέρων της μουσικής και της υποκριτικής.

 
Μία αναδρομή στη μουσική βιομηχανία από το 1900 ως τις μέρες μας
Μουσική! Δισκογραφία! Δίσκοι, cds, κασέτες, βινύλια, άλμπουμς, εξώφυλλα ... συνθέτες, νότες, τραγουδιστές, στίχοι, τραγούδια ...! Έννοιες και αντικείμενα, τόσο οικεία, τόσο προσιτά σε όλους εμάς που νότες συντροφεύουν κάθε δευτερόλεπτο της καθημερινής μας πάλης. Στις μουσικές μας προτιμήσεις ανήκει το πιο καλοξεσκονισμένο ράφι της βιβλιοθήκης μας. Παλιά βινύλια στη μια του άκρη, ένα παλιό πικάπ δίπλα σε ένα cd player, πολλά cds, δύο τρία συλλεκτικά 45άρια, λίγες αυτοσχέδιες 90άρες κασέτες γραμμένες, ένα άρθρο για τα blu-ray discs. Αντικείμενα που δε δανείζουμε, που κοιτάμε με νοσταλγία ή περιφάνεια, που αγαπούμε σαν τις ψυχές μας, που το ένα διαδέχεται το άλλο στο χρόνο και μαζί συνυπάρχουν. Τι θα λέγατε για ένα ταξίδι, μία μικρή αναδρομή στις εποχές της μουσικής δισκογραφίας από τις αρχές του περασμένου αιώνα ως τις μέρες μας; Ξεκινάμε;
 
Θέλετε να δείτε μία αρμονική, όσο και δυναμική συνύπαρξη του καλού ελληνικού τραγουδιού με το καλό πρόσωπο της τεχνολογίας; Επισκεφθείτε τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της Χαρούλας Αλεξίου. Εδώ είναι που λέμε πως ο ιστοχώρος «κλέβει την παράσταση» από το ίδιο του το περιεχόμενο. Πραγματικά! Το επίσημο site της σπουδαίας ερμηνεύτριας, στη νέα του μορφή, αυτή που απολαμβάνουμε δηλαδή στις οθόνες μας, μετρά ήδη δύο περίπου χρόνια στη γειτονιά και «διαμένει» όπως πάντα στη διεύθυνση www.alexiou.gr. Έχω στο μυαλό μου και την πρώτη εμφάνιση της Αλεξίου στο διαδίκτυο με ένα site, λιγότερο «δραστήριο», αλλά - σας διαβεβαιώ - εξίσου καλαίσθητο, πράγμα που αποδεικνύει την εμμονή της εν λόγω καλλιτέχνιδας, μέσω είτε της δικής της επιμέλειας, είτε της επιλογής των συνεργατών της, όχι μόνο στο καλό τραγούδι, αλλά και στην προσεγμένη διαδικτυακή παρουσία.
 

Με αφορμή το «Αφιέρωμα στο πάρτυ στη Βουλιαγμένη» που παρουσιάζει ο Λουκιανός Κηλαηδόνης το Σάββατο 15 Ιουνίου στις 21.00 στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ο «ΟΡΦΕΑΣ», σας ξαναθυμίζει το θρυλικό πάρτυ της Βουλιαγμένης(25/7/1983)

«Δεν ξέρω αν το επιχειρήσω άλλη φορά στη Βουλιαγμένη, αλλά μία παρόμοια εκδήλωση θα ήθελα να ξαναγίνει. Δε φταίω εγώ παιδιά αν υπήρξε τέτοια μαζική κινητοποίηση προς τη Βουλιαγμένη. Αυτό που σίγουρα λυπάμαι είναι που ταλαιπωρήθηκαν πολλοί φίλοι. Τώρα που διαπιστώσαμε πως δεν υπάρχουν χώροι για τόσες χιλιάδες κόσμου την επόμενη φορά θα μαζευτούμε στον κάμπο της Θεσσαλίας!». Με αυτό τον εύστοχο τρόπο και πάντα με το γνωστό χιούμορ που τον διακρίνει ο Λουκιανός Κηλαηδόνης έδωσε μιλώντας στους δημοσιογράφους, το στίγμα της μεγάλης του συναυλίας στην πλαζ της Βουλιαγμένης που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως πρωτοποριακή, επεισοδιακή, μαγική και πιθανότατα ως η πολυπληθέστερη μουσική εκδήλωση στα χρονικά της μουσικής σκηνής. Ήταν το θρυλικό «Πάρτυ της Βουλιαγμένης». Ήταν μια νύχτα με πανσέληνο. Και το ημερολόγιο έγραφε Δευτέρα 25 Ιουλίου του 1983.

 
Κανείς δε μπορεί να πει με βεβαιότητα, βάζοντας το χέρι του στη φωτιά, πως θα ήταν τα τραγούδια του Κουγιουμτζή, αν δεν τα είχε ερμηνεύσει ο Νταλάρας. Και πως θα ήταν ο Νταλάρας χωρίς τα τραγούδια του Κουγιουμτζή στις τσέπες του. Τα υποθετικά σενάρια είναι εκ φύσεως εκτός πραγματικότητας. Είναι υπέροχα τραγούδια αυτά του Κουγιουμτζή. Αναντίρρητα. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως διαπρέπουν ανεξαρτήτως ερμηνείας. Κι όμως, ίσως ο Κουγιουμτζής να μην είχε ποτέ γράψει τα τραγούδια αυτά, αν δεν υπήρχε ο Νταλάρας να τα εκφράσει. Είναι λοιπόν, δεδομένο πως Κουγιουμτζής και Νταλάρας χάραξαν για χρόνια μία κοινή πορεία στο ελληνικό τραγούδι. Είναι αναμφίβολα ένα μουσικό δίδυμο ...
 
To faltso.gr σίγουρα δεν κρύβει αυτό που, χαριτολογώντας μαρτυρά το όνομά του! Είναι ένα καινούργιο site τόσο στο διαδίκτυο όσο και στα μουσικά μας πράγματα. Και όπως κάθε προσπάθεια που μόλις ξεκίνησε, κρύβει κι αυτή τις δυσκολίες της, τις αγωνίες της αλλά και την αύρα και την αισιοδοξία μιας νέας ιδέας. Τους επισκεφθήκαμε, και σας τους συστήνουμε.
 

Αναμφίβολα, ένα από τα πιο όμορφα, τα πιο  οραματικά και τα πιο ανθρώπινα τραγούδια του ελληνικού πενταγράμμου. Συνθέτης του και στιχουργός του ο αξέχαστος Μάνος Λοΐζος. Ο Λοΐζος συνάντησε τον ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου σε έναν ολόκληρο δίσκο το 1973, λίγο πριν από την πτώση της χούντας. Ο δίσκος κυκλοφόρησε ανεπίσημα την περίοδο εκείνη, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και επίσημα μετά τη μεταπολίτευση. Κάποια από τα τραγούδια του δίσκου λογοκρίθηκαν από τη χούντα κι έτσι πέρασαν τελικά στη δισκογραφία με παραλλαγμένους στίχους, ενώ σχεδόν όλα αγαπήθηκαν από τον κόσμο στα χρόνια που ακολούθησαν την έκδοσή του. Το τραγούδι αυτό, το τελευταίο στην tracklist, τραγούδησαν τότε ο Κώστας Σμοκοβίτης και η Αλέκα Αλιμπέρτη με τη συνοδεία χορωδίας και έδωσε και τον τίτλο σε ολόκληρο το δίσκο. Δεν είναι άλλο από το “Καλημέρα ήλιε”.

 
Το διαδίκτυο προσφέρει πια πολλές λύσεις, ιδέες και διεξόδους καθημερινά σε πολλά επίπεδα. Τέτοιο ρόλο, πρακτικό και ουσιαστικό οφείλει, σε πολλές περιπτώσεις, να έχει και στη μουσική. Μία τέτοια μουσικοδικτυακή προσπάθεια είναι το pianoteacher.gr. Ένας μουσικός ιστότοπος που στόχο έχει να συνδέσει το πιάνο και το αρμόνιο, με την εκπαίδευση πάνω σε σύγχρονο ρεπερτόριο και να δώσει στους σπουδαστές και λάτρεις των οργάνων αυτών τη δυνατότητα να εξασκηθούν εύκολα πάνω σε μελωδίες γνωστές και αγαπημένες.
 
Θα μπορούσε να είναι ένα κακόγουστο αστείο, όπως πολλά ανάλογα στο παρελθόν που αφορούσαν celebrities. Δεν ήταν. Γιατί μία από τις πιο ελπιδοφόρες παρουσίες στη σκηνή της διεθνούς μουσικής, είναι νεκρή. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου θα μπορούσε ίσως να είναι ο τίτλος που θα περιγράψει τη ζωή και την τέχνη της Έιμι Γουάινχαουζ. Διότι αν η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική, τότε τα ναρκωτικά της στερούν και την ανάσταση. Η καλλιτέχνης βρέθηκε στις 23 Ιουλίου 2011, νεκρή, στο σπίτι της στο βόρειο Λονδίνο.
 

Είμαστε αισίως λίγο πριν την τελετή απονομής των 83ων βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, των γνωστών βραβείων Όσκαρ. Μια τελετή λαμπερή, κατά το σύνηθες, αλλά ίσως όχι κατά το δοκούν, που συγκεντρώνει τα βλέμματα του παγκόσμιου καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος κάθε Φλεβάρη ή Μάρτη. Είναι κοινό μυστικό πως τα βραβεία έχουν πέσει εδώ και χρόνια θύματα του lifestyle, της νομιμοφανούς ελίτ του Χόλιγουντ και του παγκόσμιου σινεμά και μιας δικαιολογημένης εν μέρει, αλλά παρόλα αυτά γενικευμένης απομυθοποίησης που επικρατεί στους καιρούς μας για όλα αυτά που ξεκίνησαν οραματικά, αλλά μεταλλάχθηκαν στα χρόνια. Ωστόσο, δεν παύουν να έχουν τη σημασία τους, ως αναφορά στον κινηματογράφο, αλλά κυρίως δεν παύουν να έχουν την ιστορία τους. Και τελικά η ιστορία είναι αυτή που αποδίδει στον Καίσαρα, αυτά που του πρέπουν.

 

Μία αναδρομή στο ποίημα, τη μελοποιημένη του εκδοχή και την πραγματικότητά του
Όταν ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από κοντά μας σαν χθες πριν από 18 χρόνια, στις 11 Νοέμβρη του 1990, οι συνήθως ομιλούντες μίλησαν για δυσβάσταχτο κενό και για επώδυνη απουσία. Το σενάριο αυτό, δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Ο ποιητής έφυγε μόνος, παίρνοντας τη σάρκα του και αφήνοντας πίσω το πνεύμα και τα έργα του να ζουν και να αναπνέουν. Ο Ρίτσος, ο πατέρας της Ρωμιοσύνης, της Εαρινής Συμφωνίας και της ... υπό το Σεληνόφως Σονάτας υπήρξε και ο ποιητής του «Επιταφίου». Πρόκειται για ένα μοναδικό λαϊκό ποιητικό ρέκβιεμ που χτίστηκε πάνω σε μία «αληθινά τραγική» αλλά και «τραγικά αληθινή» ιστορία. Τα ποιήματά του εκδόθηκαν επανεκδόθηκαν και μεταφράστηκαν. Έμελλε να μνημονεύονται συχνά. Και έμελλε να τραγουδιούνται πάντα.

 

Αθήνα. Μια πόλη όμορφη. Μια πόλη μαγική. Μια πόλη μουσική. Αυτό είναι που πρέπει να προσπαθήσει δει κανείς –δύσκολα, δε λέω- πίσω από τα ατέλειωτα πολύχρωμα μποτιλιαρίσματα, τους δυνατούς θορύβους, το πνιχτό άρωμα της ασφάλτου, τα λίγα κιτρινισμένα και μοναχικά της δέντρα, τις πολυόροφες άσχημες οικοδομές, τα ανήσυχα πάρκα, τους σκεφτικούς ανθρώπους, τα παιδιά που δεν παίζουν πια, τους ξένους μετανάστες, τα πολλά καταστήματα, τα λίγα στέκια.
Γεννήθηκα στην Αθήνα. Εδώ ζω. Την αγαπώ βαθιά, αυτή την πόλη. Έτσι, σκέφτηκα παρέα εδώ στον Ορφέα, να κάνουμε μία ιδιότυπη ξενάγηση. Μία βόλτα σε κάποιες από τις εκατοντάδες συνοικίες στην πόλη, έναν περίπατο στο χρόνο και στον τόπο, μέσα από πράγματα και ιστορίες που κάποιοι θα γνωρίσουν και άλλοι θα θυμηθούν και με νοερό background μουσικές και τραγούδια που κάποτε γράφτηκαν για την Αθήνα. Άλλωστε, μία πόλη που κάποτε τραγουδήθηκε, δε μπορεί παρά ακόμη να κρύβει μυστικά και ομορφιές. Μήπως αν τα δούμε, ανακαλύψουμε και τα δικά μας.

 

Μετά τη Μυρσίνη Λοΐζου, κόρη του αξέχαστου συνθέτη Μάνου Λοΐζου που με ανοιχτή επιστολή της πριν από τρεις ημέρες απαγορεύει στο εξής στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί το τραγούδι «Καλημέρα ήλιε», το ίδιο έπραξε σήμερα και ο συνθέτης Ηλίας Ανδριόπουλος θέτοντας βέτο ως προς τη χρήση του τραγουδιού του «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες» σε στίχους του ποιητή Μάνου Ελευθερίου από το ΠΑΣΟΚ στο εξής. Μετά τα τελευταία γεγονότα που ακολούθησαν την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου νόμου, με μία αιχμηρή δήλωση ο συνθέτης αναφέρει χαρακτηριστικά πως "ποτέ ένα καλό τραγούδι, αλλά και κάθε αληθινή τέχνη, δεν εξύμνησε στην ιστορία της ανθρωπότητας, τον τύραννο, τον δήμιο ή τον προδότη. Αντίθετα στάθηκε πάντα δίπλα στους αδύναμους και ταπεινούς, στους μάρτυρες των στρατοπέδων και στους ευγενικούς αγώνες των νέων ανθρώπων."

 

Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου Λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία ... Κάπως έτσι ξεκινά την ανοιχτή επιστολή της η Μυρσίνη Λοίζου, κόρη του αξέχαστου και σπουδαίου δημιουργού, με την οποία απαγορεύει στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί στο εξής το τραγούδι «Καλημέρα ήλιε», καθώς και γενικότερα τραγούδια από το έργο του συνθέτη στις κομματικές του εκδηλώσεις. Οι λόγοι είναι τόσο προφανείς πια που δε χρειάζεται κανείς να τους αναλύσει. Μόλις προχθές, πριν δύο μόλις ημέρες κατά διαβολική σύμπτωση, έγραφα εδώ στον Ορφέα για αυτό το πανέμορφο τραγούδι (το κείμενο εδώ), το πόσο άτυχο στάθηκε και το πως θα μπορούσε σήμερα να ήταν στα χείλη όλων των Ελλήνων, αν δεν το είχε καπηλευτεί το κόμμα που κάποτε ισχυρίστηκε πως πασχίζει για την αλλαγή και σήμερα την κάνει πράξη κατά το χειρότερο τρόπο για τους πολίτες αυτής της χώρας.

 

Ο Ορφέας λειτουργεί μη κερδοσκοπικά. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως όλοι οι συνεργάτες του αρθρογραφούν εθελοντικά. Το κίνητρο δεν είναι οικονομικό. Είμαστε λοιπόν κι εμείς μια μορφή μουσικού εθελοντισμού, όπως και πολλές ακόμη άλλωστε στο μουσικό προσκήνιο, που στηρίζουμε αυτό που αγαπάμε και αυτό που μας εκφράζει, τη μουσική και το τραγούδι δηλαδή, γράφοντας και αποταμιεύοντας, ταυτόχρονα μεγάλα ποσά ψυχικής και ηθικής ικανοποίησης.
Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί τομείς, ιδιαίτερα στη χώρα μας που έχουν ανάγκη την ανθρώπινη βοήθεια και προσφορά. Το 2011 έχει ανακυρηχθεί ως Ευρωπαΐκό Έτος Εθελοντισμού, με σκοπό να προωθήσει δράσεις που θα κάνουν τους ανθρώπους και τους πολίτες ενεργούς και συμμετοχικούς στα κοινά προβλήματα, αλλά και στα κοινά οράματα. Το πρώτο ελληνικό ραντεβού με το Ευρωπαΐκό Έτος Εθελοντισμού δόθηκε στην Τεχνόπολις το διάστημα από 17 έως 24 Μαρτίου. Για τις εκδηλώσεις αυτές, το Ευρωπαΐκό Έτος Εθελοντισμού αλλά και τον εθελοντισμό στη χώρα μας, μίλησε στον Ορφέα ο Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς Γιάννος Λιβανός.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άστοχα πράγματα και κινδυνώδη, οι έπαινοι για των Ελλήνων τα ιδεώδη.
Κωνσταντίνος Καβάφης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης