143 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Δημήτρης Βαγενάς
Αναζήτηση με tags

Ο Βασίλης Λέκκας, η Έλλη Πασπαλά και ο Ηλίας Λιούγκος είχαν τη δυνατότητα όχι απλώς να γνωρίσουν το Μάνο Χατζιδάκι και να τραγουδήσουν τα τραγούδια του, αλλά να έχουν μία εκτενή συνεργασία μαζί του για μία δεκαετία περίπου, τόσο δισκογραφικά, όσο και σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων. Η συνεργασία του Μάνου Χατζιδάκι με το Βασίλη Λέκκα ξεκίνησε το 1980 με τον κύκλο τραγουδιών «Η εποχή της Μελλισάνθης», μια μουσική αυτοβιογραφία του συνθέτη βασισμένη σε ποιήματά του με κύρια ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη. Ο συνθέτης εμπιστεύτηκε στον εικοσάχρονο τότε ερμηνευτή τέσσερα τραγούδια, εκ των οποίων το πιο χαρακτηριστικό είναι το «Ένα ρολόι στο καπηλειό» που μοιραζόταν με τον Γιώργο Μιχαλισλή.

 
Τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, μουσικός, ηθοποιός, συγγραφέας διηγημάτων και θεατρικών που δε δημοσιοποιήθηκαν, μεταφραστής βιβλίων αποκρυφισμού που άφησε στη μέση: ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν αναμφίβολα ένας πολυτάλαντος άνθρωπος με πολύπλευρη προσωπικότητα. Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα και πέθανε το απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου από ανακοπή καρδιάς λόγω υπερβολικής δόσης ηρωίνης στο σπίτι μιας φίλης του στο Νέο Κόσμο. Πολλοί τον τοποθέτησαν δίπλα στην Κατερίνα Γώγου και στο Νικόλαο Άσιμο για να χαρακτηρίσουν και τους τρεις «Αγίους των Εξαρχείων», κάποιοι τον παρομοίασαν με τον Τζιμ Μόρισον, τον Κερτ Κομπέην, και τον Τζαίημις Ντην, άλλοι προσπαθούν ακόμα ν' ανακαλύψουν ποια είναι η κυρία «Κ.», και αρκετοί μαθητές του λυκείου συνεχίζουν να γράφουν στα τετράδια τους στίχους του «Να μ' αγαπάς» ή του «Άντε και καλή τύχη μάγκες».
 
«Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα», «Ας ερχόσουν για λίγο, μοναχά για ένα βράδυ», «Να το πάρεις το κορίτσι, να το πάρεις μην το παιδεύεις», «Μια ζωή την έχουμε κι αν δε τη γλεντήσουμε, τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντίσουμε;». Νοσταλγικά τραγούδια της «παλιάς Αθήνας», γνωστά σε όλους μας λίγο - πολύ, ανεξάρτητα από το πότε γεννηθήκαμε και από το τι είδους μουσική ακούμε. Ελάχιστοι ωστόσο γνωρίζουν ποια χρονολογία γράφτηκαν και ποιες είναι οι πρώτες εκτελέσεις τους, καθώς ηχογραφήθηκαν από πάμπολλους καλλιτέχνες και έχουν διασκευαστεί πάρα πολλές φορές.
 
Μουσική: Στέφανος Κορκολής, Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Το «Μαγικό κλειδί» κυκλοφόρησε το 1987 από τη MINOS E.M.I. και αποτελεί την πρώτη εμφάνιση στη δισκογραφία τόσο του Στέφανου Κορκολή, όσου και του Παρασκευά Καρασούλου. Η συνεργασία της αείμνηστης Μαρίας Δημητριάδη με το Στέφανο Κορκολή αναμφίβολα ξενίζει όσους δεν έχουν αυτό το δίσκο υπόψη τους, κι ιδιαίτερα όσους τη θεωρούν ως την κατεξοχήν «πολιτική τραγουδίστρια», παρόλο που από το ρεπερτόριό της κάθε άλλο παρά απουσιάζουν τα ερωτικά και λυρικά τραγούδια. Η ίδια πάντως, απαντούσε αποστομωτικά πως ποτέ δεν έλεγε πολιτικά, παρά μόνο καλά τραγούδια.
 
Πρόκειται ουσιαστικά για τον πρώτο δίσκο του Σταμάτη Κραουνάκη. Είχε βέβαια προηγηθεί η συμμετοχή του στο δίσκο της Τάνιας Τσανακλίδου «Τσάρλι Τσάπλιν» (1978) με το τραγούδι «Επεισόδιο», καθώς και οι δίσκοι «Το σπίτι του Αγαμέμνονα» (1978), ο οποίος περιέχει μελοποιημένους στίχους και κείμενα του Πέτρου Χρονά, και το «Το όνειρο του Βασίλη» (1980), που περιλαμβάνει μουσική για παιδικό θέατρο. Ωστόσο, με αυτόν τον δίσκο καθιερώθηκε και συστήθηκε στο ευρύ κοινό.
 
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και η Ευανθία Ρεμπούτσικα δε χρειάζονται συστάσεις: με απλά λόγια, πρόκειται για δύο από τις πιο αναγνωρίσιμες και αναγνωρισμένες μουσικές προσωπικότητες που πέρασαν ποτέ από την Ελλάδα. Από τις 16 Δεκεμβρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων θα βρίσκονται στο Παλλάς, καλώντας μας να γιορτάσουμε για να ξορκίσουμε το κακό. Στη συνέντευξη τύπου, που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου, μας μίλησαν για την παράσταση «Μπαχάρι, κανέλα και γιορτή», το δίσκο που ετοιμάζουν, αλλά και για τον αλληλοθαυμασμό που έχει η μία για την άλλη.
 

Υπάρχουν κάποιοι που η σχέση τους με τη μουσική ξεκίνησε σχεδόν τυχαία (αξιομνημόνευτη η φράση της Αρλέτας «στο τραγούδι μπήκα τυχαία και έμεινα από αφηρημάδα), κάποιοι που την αγάπησαν θαυμάζοντας έναν συγκεκριμένο καλλιτέχνη, και κάποιοι άλλοι που φαίνεται πως γεννήθηκαν με το γονίδιο της μουσικής. Ασφαλώς, ο Hovig ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Πήρε μέρος στο X - factor εντυπωσιάζοντας την κριτική επιτροπή και το τηλεοπτικό κοινό, και στη συνέχεια ηχογράφησε το τραγούδι «Ξανά» σε στίχους Βάγιας Καλαντζή και μουσική Γιάννη Κυφωνίδη. Τώρα ετοιμάζει την πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, προάγγελος της οποίας είναι το single «Στη ζωή να τολμάς» (μουσική: Παύλος Ρεμπής, στίχοι: Σταύρος Ζαχαρίας) που έχει ήδη αγαπηθεί από πολλούς ακροατές. Αν και είναι μόλις 22 ετών, φαίνεται πως θα διαγράψει μία σημαντική πορεία στο χώρο του τραγουδιού, κάνοντας προσεχτικά και σταθερά βήματα.

 

Από τους πιο σημαντικούς, πολυβραβευμένους, παραγωγικούς,  και -μη σας τρομάζει η λέξη- εμπορικούς συγγραφείς της γενιάς του, ο Μένης Κουμανταρέας από το 1962 μέχρι σήμερα έχει υπογράψει δεκάδες βιβλία, εκ των οποίων ορισμένα («Η φανέλα με το εννιά», «Η κυρία Κούλα», «Τα καημένα») έχουν μεταφερθεί με επιτυχία στον κινηματογράφο, στο θέατρο και στην τηλεόραση. Την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα, «Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ», που έμενε μέχρι σήμερα ανέκδοτο.

 

Ομοφυλόφιλος, κομμουνιστής, τοξικομανής, αυτόχειρας, καταραμένος ποιητής, Όσκαρ Ουάιλντ της Ελλάδας. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα επίθετα που μπορούν να χαρακτηρίσουν το Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (1888 - 1944), ο οποίος εξήντα εφτά χρόνια μετά την αυτοκτονία του συνεχίζει να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Και για του λόγου το αληθές, το καλοκαίρι του 2011 εκδόθηκε για πρώτη φορά από τις εκδόσεις «Ερατώ» η νουβέλα του «Κάπου περνούσε μια φωνή», κάνοντας το αναγνωστικό κοινό και τους κριτικούς ν' ασχοληθούν ξανά μαζί του. Η νουβέλα αυτή είχε πρωτοδημοσιευτεί σε συνέχειες στο περιοδικό «Νέα Εστία» το 1940, και κατά πάσα πιθανότητα αυτή είναι και η χρονολογία γραφής της.

 
Θεωρώ ότι οι καλύτερες ραδιοφωνικές εκπομπές – όσες αφορούν το τραγούδι – είναι αυτές που, είτε συνδυάζουν τα τραγούδια και τα σχετικά αφιερώματα, με ιστορικές πληροφορίες και στοιχεία περί αυτών, είτε τα συνδέουν με προσωπικές καθημερινές ιστορίες, είτε, μερικές φορές, παίζονται τα τραγούδια – χωρίς πολλά λόγια – αφήνοντας αυτόν το ρόλο, στους τίτλους και στη σειρά των επιλογών, γιατί το τραγούδι είναι η πιο άμεση μορφή λαϊκής τέχνης, που συντροφεύει την καθημερινότητά μας ή συνδέεται άρρηκτα με την ίδια τη ζωή μας, σε διάφορες χρονικές στιγμές και συγκυρίες.
 
Θεωρώ ότι οι καλύτερες ραδιοφωνικές εκπομπές – όσες αφορούν το τραγούδι – είναι αυτές που, είτε συνδυάζουν τα τραγούδια και τα σχετικά αφιερώματα, με ιστορικές πληροφορίες και στοιχεία περί αυτών, είτε τα συνδέουν με προσωπικές καθημερινές ιστορίες, είτε, μερικές φορές, παίζονται τα τραγούδια – χωρίς πολλά λόγια – αφήνοντας αυτόν το ρόλο, στους τίτλους και στη σειρά των επιλογών, γιατί το τραγούδι είναι η πιο άμεση μορφή λαϊκής τέχνης, που συντροφεύει την καθημερινότητά μας ή συνδέεται άρρηκτα με την ίδια τη ζωή μας, σε διάφορες χρονικές στιγμές και συγκυρίες.
 

Με περιέργεια έβαλα ν' ακούσω το δεύτερο δίσκο του τραγουδοποιού Γιώργου Οικονόμου «Μες στη σιωπή μου», χωρίς να γνωρίζω τα τραγούδια του πρώτου του άλμπουμ. Το τελικό αποτέλεσμα δε μ' ενθουσίασε, χωρίς αυτό να σημαίνει πως απογοητεύτηκα. Ο νεαρός καλλιτέχνης διαθέτει μία τρυφερή χροιά και διόλου ευκαταφρόνητες φωνητικές ικανότητες, δύσκολα όμως θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε «ερμηνευτή». Ακόμα δυσκολότερα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έναν νέο συνθέτη, αφού οι μελωδίες του στην πλειονότητά τους είναι απλοϊκές και προβλέψιμες και οι ενορχηστρώσεις (που φαντάζομαι πως έγιναν από τον ίδιο, αφού στο δίσκο δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα του ενορχηστρωτή) υποτυπώδεις: τα τύμπανα, το μπάσο, οι κιθάρες και φυσικά τα πλήκτρα που παίζονται από τον ίδιο ντύνουν τις μελωδίες του, που άλλοτε είναι αργές και άλλοτε ενσωματώνουν ποπ και ροκ στοιχεία.

 
Μετά τον επιτυχημένο εμπορικά και αισθητικά αμφίβολο «Κινέζο» -όπου ο στίχος «Έχω ερωτευτεί την αδερφή σου δεν παίζω / πες της κάτι μη μου κάνεις άλλο τον Κινέζο» ενέπνευσε το συγκρότημα να ενορχηστρώσει το κομμάτι μ' ένα όργανο που παραπέμπει στο κινέζικο έγχορδο pipa και να γυρίσει ένα video clip όπου τα μέλη του γκρουπ τρώνε με ξυλάκια και κάνουν κινέζικες χορευτικές φιγούρες -  οι ΜΕΛΙSSES επιστρέφουν με το album «Άκου». Το «Άκου» μοιάζει να απευθύνεται αποκλειστικά στο νεανικό κοινό και συγκεκριμένα στο κοινό των Onirama, του Μύρωνα Στρατή και φυσικά του  Μιχάλη Χατζηγιάννη.
 

Πρόκειται αναμφίβολα για ένα από τα σημαντικότερα μουσικά γεγονότα του 2011: η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και η Ευανθία Ρεμπούτσικα έχουν διαπρέψει στο μουσικό στερέωμα και πολλά τραγούδια τους έχουν ήδη εξασφαλίσει τη διαχρονικότητά τους. Επομένως όχι μόνο οι θαυμαστές τους, αλλά και όλοι όσοι θέλουν ν' ακούν και ν' ανακαλύπτουν την ποιοτική ελληνική μουσική περίμεναν με αγωνία την επί σκηνής συνάντησή τους στο «Παλλάς» και είμαι σίγουρους πως οι παραστάσεις τους ξεπέρασαν τις προσδοκίες και του πιο απαιτητικού ακροατή.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά

ΤΥΧΑΙΑ TAGS