66 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
28.03.2017
Ορφέας | Main Feed
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
Αναζήτηση με tags

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: Η προσωπική της δισκογραφία

(Γ’ ΜΕΡΟΣ – ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’90)

Γράφει ο Δημήτρης Βαγενάς



Η Δήμητρα Γαλάνη μπήκε στη δισκογραφία το 1969 με το τραγούδι των Δήμου Μούτση – Νίκου Γκάτσου «Κάποιο τρένο». Ούσα μόλις 16 ετών,  κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της, συνεργαζόμενη με τους σημαντικότερους συνθέτες και υπηρετώντας ένα ρεπερτόριο εξαιρετικό. Στο τρίτο από τα τέσσερα αφιερώματα στην προσωπική της δισκογραφία, θα εξετάσουμε έναν – έναν όλους τους δίσκους της, από το 1990 έως το 1999.

1990 -1999
Έχοντας σημαδέψει με τη φωνή της δύο δεκαετίες, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η Δήμητρα Γαλάνη αποφάσισε να παρουσιάσει την πρώτη της ολοκληρωμένη συνθετική δουλειά, το δίσκο «Φως» σε στίχους Παρασκευά Καρασούλο, ενώ, λίγα χρόνια μετά, η Λίνα Νικολακοπούλου έντυσε με τους στίχους της τις μελωδίες της στο δίσκο «Ανάσα η τέχνη της καρδιάς». Την ίδια δεκαετία διέπρεψε στο «Χάραμα», τραγουδώντας αγαπημένα της λαϊκά κομμάτια, και ηχογράφησε τον πρώτο της – ουσιαστικά – λαϊκό δίσκο, τα «Χάρτινα» σε μουσική Τάκη Σούκα.  

1990 «Για πιάνο και φωνή»

Στις 15.2.1989 η Δήμητρα Γαλάνη και ο Θάνος Μικρούτσικος βρέθηκαν στις Βρυξέλλες, ξεδιπλώνοντας το ταλέντο τους σ’ ένα μοναδικό ρεσιτάλ «για πιάνο και φωνή». Τα πρώτα έξι τραγούδια που περιλαμβάνονται στο δίσκο είναι των Μ. Χατζιδάκι, Μ. Θεοδωράκη, Β. Τσιτσάνη, Μ. Λοΐζου και Δ. Μούτση, ενώ τα υπόλοιπα πέντε είναι σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, μεταξύ των οποίων είναι και τα «Ο τυμβωρύχος» & «Κιλκίς Χαλκίς» (σε στίχους Κώστα Λαχά) που δισκογραφούνται για πρώτη φορά. Οι ερμηνείες της Γαλάνη είναι, ομολογουμένως, εξαιρετικές, ιδιαίτερα στα κομμάτια «Αχάριστη» (Β. Τσιτσάνη) και «Πάει έφυγε το τρένο» (Μ. Χατζιδάκι – Ν. Γκάτσου). Αντίστοιχα, ο Θάνος Μικρούτσικος κάνει το πιάνο του ν’ ακούγεται σαν ολόκληρη ορχήστρα, και καταφέρνει να μαγέψει, ερμηνεύοντας με το γνωστό διακριτό του ύφος τους «Επτά νάνους στο S/S Cyrenia», σε ποίηση Νίκου Καββαδία.  

1991 «Φως»
Η δεύτερη συνεργασία της με τον Παρασκευά Καρασούλο και η πρώτη ολοκληρωμένη συνθετική της δισκογραφική δουλειά κυκλοφορεί το 1991 και περιέχει δέκα τραγούδια, το ένα σε στίχους Φίλιππου Γράψα. Όπως και στην «Παλίρροια», έτσι κι εδώ ο Καρασούλος καταθέτει ποιητικούς και προσεγμένους στίχους κυρίως υπαρξιακού περιεχομένου, από τους οποίους δεν λείπουν, βέβαια, οι κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις. Ξεχωρίζουν η «Περιουσία», «Του κύκλου η αρχή», «Ο λόγος της σιωπής» & το «Έτσι θέλω» (σε στίχους Φίλιππου Γράψα), ενώ επιτυχίες του δίσκου αποτέλεσαν το αισθαντικό και βαθύτατα μελαγχολικό «Στο πάτωμα τα ρούχα σου» και, φυσικά, το «Δυο μέρες μόνο», που θεωρείται ακόμα και σήμερα ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια της Γαλάνη – αν όχι το πιο δημοφιλές. Όσον αφορά τις συνθέσεις, αν και είναι ικανές να συνοδεύουν τους καλογραμμένες στίχους, σε γενικές γραμμές δεν μπορούν να αναδείξουν το περιεχόμενό τους, γεγονός οφειλόμενο και στις συμβατικές ενορχηστρώσεις του Νίκου Κούρου, ο οποίος φαίνεται πως «σεβάστηκε» υπέρ του δέοντος τις συνθέσεις της Γαλάνη, αποφεύγοντας να καταθέσει τις δικές του προτάσεις. Εξαιρέσεις αποτελούν, σαφέστατα, οι δύο ερωτικές μπαλάντες («Στο πάτωμα τα ρούχα σου», «Δυο μέρες μόνο»), που είναι πολύ κοντά στο ερμηνευτικό προφίλ της Γαλάνη, επομένως φαίνεται πως ήξερε να τις αντιμετωπίσει και ως συνθέτρια, και «Ο λόγος της σιωπής» (σε ενορχήστρωση Βασίλη Γκίνου) & «Έτσι θέλω», δυο κομμάτια με ροκ στοιχεία, στα οποία κυριαρχεί η ηλεκτρική κιθάρα του Αντώνη Μιτζέλου. Παρά τις όποιες αδυναμίες του, ο δίσκος «Φως» είναι ένας από τους καλύτερους και πιο χαρακτηριστικούς της Γαλάνη, ενώ άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως στα φωνητικά συμμετέχουν δημοφιλείς καλλιτέχνες, όπως η Σοφία Βόσσου, ο Κώστας Μακεδόνας και η Ελευθερία Αρβανιτάκη.
1991 «Μύθοι της Ευρώπης»
Ένα χρόνο μετά το «Για πιάνο και φωνή», η Δήμητρα Γαλάνη κυκλοφορεί έναν ακόμα δίσκο που καταγράφει μία ιδιαίτερη ζωντανή της εμφάνιση. Οι «Μύθοι της Ευρώπης» ηχογραφήθηκαν στο Αρχαίο Ωδείο Πάτρας και περιλαμβάνουν ξενόγλωσσα τραγούδια, όπως η «Gelsomina» του Nino Rota, το «Imagine» του John Lennon, αλλά και τα «In the cool of the day» & «All alone am I» του Μάνου Χατζιδάκι. Ανέκαθεν η Γαλάνη συνήθιζε να καταπιάνεται με ήδη γνωστά τραγούδια και τις περισσότερες φορές κατάφερνε ν’ αναδείξει διαφορετικές πτυχές τους, ας θυμηθούμε τα «Τραγούδια της χτεσινής μέρας» ή ακόμα πιο παλιά τις «Λεπτομέρειες», το συγκεκριμένο ρεπερτόριο, όμως, το αντιμετωπίζει με κάποια αμηχανία και το γεγονός πως είναι τεχνικά άρτια δεν σημαίνει πως μπορεί ν’ ανταποκριθεί απόλυτα και στις ερμηνευτικές απαιτήσεις των κομματιών. Την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας έχει αναλάβει η Λένα Πλάτωνος, η οποία συμμετέχει μάλιστα στο «Because» των John Lennon – Paul McCartney, ένα τραγούδι που ταιριάζει απόλυτα με το ερμηνευτικό και συνθετικό της ύφος.

1992 «Μ’ ένα γλυκό αναστεναγμό»

Αρχικά η Δήμητρα Γαλάνη σκεφτόταν να ηχογραφήσει ξανά τραγούδια της που είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους 45 στροφών και ήταν εκτός εμπορίου, εν τέλει όμως ο Κώστας Χατζηδουλής τήν έπεισε να ηχογραφήσει έναν δίσκο με πολύ παλιά τραγούδια, που είτε δεν είχαν δισκογραφηθεί ποτέ, είτε ήταν εξαιρετικά δυσεύρετα. Στο «Μ’ έναν γλυκό αναστεναγμό» ακούμε, λοιπόν, μεταξύ άλλων, το ανέκδοτο τραγούδι του Μπαγιαντέρα «Γιατί δεν ήρθες [Καναρινάκι μου]», το «Θέλω να δω τον Πάπα» από την ομώνυμη οπερέτα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, στο οποίο συμμετέχουν οι «Τρεις Χάριτες» (Άννα Παναγιωτοπούλου, Μίνα Αδαμάκη, Νένα Μέντη), καθώς και τη «Νύχτα χλωμή», όπου η Λίνα Νικολακοπούλου ντύνει με τους στίχους της μια μελωδία του  Amani γραμμένη το 1932, και τα «Χάρτινα καράβια», όπου ο Μάνος Ελευθερίου βάζει στίχους σε μια μουσική που συνοδεύει την έκδοση του Ισκεντέρ Σαμλί «Κωνσταντινούπολις 1836». Πρόκειται, επομένως, για έναν δίσκο με συλλεκτικό και σπάνιο υλικό, ειδικά αν αναλογιστούμε το συνοδευτικό ένθετο, που περιλαμβάνει ιστορικές πληροφορίες για τα τραγούδια, σπάνιες φωτογραφίες, διαφημίσεις και αφίσες περασμένων δεκαετιών – όλα από το αρχείο του Κώστα Χατζηδουλή.

1994 & 1996 «Η Δήμητρα Γαλάνη στο Χάραμα»
Αναζητώντας τον κατάλληλο χώρο για να παρουσιάσουν τα τραγούδια του δίσκου «Μ’ ένα γλυκό αναστεναγμό», η Δήμητρα Γαλάνη και η Λίνα Νικολακοπούλου αποφάσισαν πως το «Χάραμα» ήταν ο ιδανικός χώρος, όχι μόνο για την παρουσίαση του δίσκου, αλλά και για να δοθεί η ευκαιρία στη Γαλάνη να ερμηνεύσει λαϊκά κομμάτια που αγαπούσε. Αν και η σημαντική ερμηνεύτρια έχει τραγουδήσει ελάχιστα λαϊκά σε πρώτη εκτέλεση και ουδέποτε συνδέθηκε με το λαϊκό τραγούδι, είχε συνεργαστεί με το Βασίλη Τσιτσάνη στους δίσκους του «Σκοπευτήριο» & «Τα ωραία του Τσιτσάνη» (το 1973 και το 1975 αντίστοιχα) και το 1978 είχε εμφανιστεί μαζί του στο «Θεμέλιο». Όταν είχαν γνωριστεί μάλιστα, ο μεγάλος δημιουργός τής είχε πει πως είναι λαϊκή τραγουδίστρια και δεν το ξέρει, ενώ το 1977 δήλωσε πως  «η Γαλάνη είναι η πιο σημαντική φωνή από τη νέα γενιά». Επομένως, οι εμφανίσεις της Γαλάνη στο «Χάραμα» της έδωσαν την ευκαιρία να τιμήσει το Βασίλη Τσιτσάνη και να κάνει ένα εκτενές αφιέρωμα στο λαϊκό και στο ρεμπέτικο τραγούδι. Το μεγάλο αυτό αφιέρωμα διήρκησε συνολικά τρία χρόνια, με μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία, αποτελώντας σταθμό στην καριέρα της Γαλάνη και έχοντας ως συνέπεια να κυκλοφορήσουν δύο δίσκοι, «Η Δήμητρα Γαλάνη στο Χάραμα» (1994), όπου συμμετέχουν ο Γεράσιμος Ανδρεάτος και η Ελένη Τσαλιγοπούλου,  και «Η Δήμητρα Γαλάνη στο Χάραμα – Μέρος Δεύτερο» (1996), με τη συμμετοχή της Έλλης Πασπαλά, του Γεράσιμου Ανδρεάτου και του Φίλιππου Πλακιά. Το 1999 κυκλοφόρησε και η ολοκληρωμένη έκδοση των δύο δίσκων, «Live at Harama».

  
  
  
  
  
 

 
 

 
 

 


1995 «Ανάσα η τέχνη της καρδιάς

Μετά τον Παρασκευά Καρασούλο, ήρθε η σειρά της Λίνας Νικολακοπούλου να υπογράψει τους στίχους σε μια ολοκληρωμένη συνθετική δουλειά της Γαλάνη. Στους ευρηματικούς και εμπνευσμένους στίχους της, ο έρωτας περνάει σε δεύτερο πλάνο, και πρωταγωνιστούν εγκεφαλικοί στίχοι με σκληρά νοήματα, κοινωνικού και υπαρξιακού περιεχομένου. Οι συνθέσεις της Γαλάνη βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τους στίχους, ενσωματώνοντας ροκ στοιχεία όπου χρειάζεται (π.χ. «Black forest») και θυμίζοντας, ορισμένες φορές, τα τραγούδια της τη δεκαετία του ’70 με το Σπανό και το Χατζηνάσιο (π.χ. «Έφυγα»). Στο συνθετικό κομμάτι συμμετέχουν, επίσης, με ένα τραγούδι ο Θάνος Μικρούτσικος και η ίδια η στιχουργός, και με δύο ο Σταμάτης Κραουνάκης. Ως επιτυχία του δίσκου αναδείχθηκε η «Ατομική μου ενέργεια», σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, ένα τραγούδι με λαϊκή μελωδία που έγινε αμέσως γνωστό. Ωστόσο, ο δίσκος περιλαμβάνει εξαιρετικά κομμάτια, που μπορεί να μην έκαναν ποτέ «τρανταχτή» επιτυχία, εξακολουθούν όμως να παίζονται στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ν’ ανακαλύπτονται από το κοινό (όπως φαίνεται από τα βίντεο στο YouTube και τα αντίστοιχα σχόλια) και ν’ ακούγονται στις συναυλίες της Γαλάνη. Ενδεικτικά, αναφέρω το «Εγώ μιλάω για δύναμη», ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια της Νικολακοπούλου, το τραγούδι «Άρτεμις» που ερμηνεύει συγκλονιστικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και θίγει μ’ έναν μοναδικό τρόπο τις σχέσεις των δύο φύλων, και φυσικά το «Εμένα με συμφέρει» (μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης), ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει ποτέ η Δήμητρα Γαλάνη.

1997 «Τα χάρτινα»

Οι εμφανίσεις της Γαλάνη στο «Χάραμα» φαίνεται πως έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απόφασή της να ηχογραφήσει τον πρώτο της, ουσιαστικά, λαϊκό δίσκο, ο οποίος φλερτάρει βέβαια και με το έθνικ. Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου υπογράφει ο συνθέτης Τάκης Σούκας, ενώ βασικός στιχουργός είναι ο πρωτοεμφανιζόμενος – τότε – Νίκος Μωραΐτης. Πρόκειται για έναν δίσκο που φαίνεται ν’ αγαπάει ιδιαίτερα τόσο η Γαλάνη, αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός πως τα περισσότερα τραγούδια του συμπεριλαμβάνονται στο box set «Δήμητρα Γαλάνη: Εφ’ όλης της ύλης 1969 -1999», όσο και το μουσικό κοινό, αφού το ομότιτλο κομμάτι αγαπήθηκε αμέσως και περιλαμβάνεται σε όλες, σχεδόν, τις συναυλίες της ερμηνεύτριας. Ακούστηκαν, επίσης, αρκετά το ζεϊμπέκικο «Μήπως» (στίχοι: Β. Παπαδόπουλος), η λαϊκή μπαλάντα «Ανακαλύπτω» (στίχοι: Ν. Λουκάς) και το «Όσες φωτιές (μουσική: Eldar Mansurov). Προσωπικά ξεχωρίζω και τις ατμοσφαιρικές μπαλάντες «Φλόγα στην καρδιά» και «Φεύγω σαλπάρω στα βαθιά», την οποία υπογράφει ο Μανώλης Λιδάκης.

1998 «Χορός με τη σκιά μου»
Αν και η ερμηνευτική ταυτότητα της Γαλάνη καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από το Μάνο Χατζιδάκι, τη δεκαετία του ’80 ο μεγάλος δημιουργός αντιμετώπιζε την ερμηνεύτρια με μία ψυχρή τυπικότητα, αποκαλώντας την μάλιστα «κυρία Γαλάνη». Ο Διονύσης Σαββόπουλος κατάφερε εν τέλει να τους συμφιλιώσει, με αποτέλεσμα το 1987 η Γαλάνη να τραγουδήσει στο ΣΕΙΡΙΟ τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, ενορχηστρωμένα από τον ίδιο. Μεταξύ άλλων, ερμήνευσε δύο κομμάτια από το θρυλικό «Χαμόγελο της Τζοκόντας»: το «Χορό με τη σκιά μου» και την «Προσωπογραφία της μητέρας μου», που ο συνθέτης είχε ντύσει με στίχους του ειδικά για να τραγουδηθούν από τη Γαλάνη. Να σημειώσουμε, επίσης, πως ο Νίκος Γκάτσος είχε αποπειραθεί παλιότερα να βάλει στίχους σε όλες τις μελωδίες της «Τζοκόντας» με σκοπό να τούς τραγουδήσει η Γαλάνη, αλλά αυτή η ιδέα δεν έγινε τελικά πραγματικότητα. Εν πάση περιπτώσει, οι εμφανίσεις της Γαλάνη στο ΣΕΙΡΙΟ της άφησαν τις καλύτερες αναμνήσεις, αφού, όπως γράφει η ίδια, ένιωσε σαν να μπαίνει στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και να βγαίνει καθαρή για να ξαναξεκινήσει τα πράγματα. Δυστυχώς, ο δίσκος με την καταγραφή των ζωντανών, αυτών, εμφανίσεων δεν κατάφερε να κυκλοφορήσει τότε, ωστόσο, τη δεκαετία του ’90, η μεγάλη ερμηνεύτρια, σε συνεργασία με τον κληρονόμο του Χατζιδάκι, Γιώργο Χατζιδάκι – Θεοφανόπουλο, άρχισε ν’ αναζητά τις ηχογραφήσεις της στο ΣΕΙΡΙΟ, με αποτέλεσμα το 1998 να κυκλοφορήσει ο δίσκος «Χορός με τη σκιά μου». Στην εν λόγω δισκογραφική δουλειά περιλαμβάνεται, φυσικά, το ομότιτλο τραγούδι, άλλα 8 κομμάτια από διάφορους κύκλους τραγουδιών του συνθέτη («Ο Μεγάλος Ερωτικός», «Reflections» κ.ά.), σε ενορχήστρωση δική του και ηχογραφημένα στο ΣΕΙΡΙΟ το 1987, καθώς και το «All alone am I», ερμηνευμένο από τη Γαλάνη και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη το 1998 στο Ηρώδειο.  Υπάρχουν, επίσης, και τρία τραγούδια ηχογραφημένα στο studio σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, που γράφτηκαν ειδικά για την κυκλοφορία του δίσκου. Συγκεκριμένα, το 1961 ο συνθέτης έγραψε τρία μουσικά θέματα για την ταινία «The 300 Spartans» και το 1967 τούς έδωσε μια πρώτη μορφή με αγγλικούς στίχους. Εν τέλει, έμειναν στο αρχείο του και ενορχηστρώθηκαν από το Νίκο Κυπουργό, δίνοντας στη Λίνα Νικολακοπούλου τη δυνατότητα να γράψει τρία μοναδικά κομμάτια: η «Εποχή της αγάπης» αποτελεί ένα τραγικό ερωτικό τραγούδι που αναφέρεται στον ερωτικό πόνο («Κάποιος άλλος φόραγε και μ’ έκανε συντρίμμι / τ’ άρωμά σου κι έφυγα χλωμή»), η «Σκάλα τ’ ουρανού» είναι ένα συμβολικό τραγούδι γεμάτο βιβλικές εικόνες, θυμίζοντας τους στίχους του Νίκου Γκάτσου («Αγάπη αν έχεις αλλουνού / τη σκάλα πάρε τ’ ουρανού / μα πέτα τ’ όνειρο απ’ το νου / αλλιώς δεν ανεβαίνει») και η «Οριζόντια εικόνα» είναι ένα «κωδικοποιημένο» ποιητικό κομμάτι («Μια φορά σ’ ένα βράχο / του κόσμου οι γλάροι πρόσμεναν λευκά»),  αντιπροσωπευτικότατο της πένας της Νικολακοπούλου.

1999 «Να μείνουν μόνο τα τραγούδια»
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η Δήμητρα Γαλάνη αποφασίζει ν’ ανεβάσει μια θεατροποιημένη μουσική παράσταση και, βλέποντας την παράσταση των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου «Βίρα τις άγκυρες», τους προτείνει να τη σκηνοθετήσουν, με σκοπό να την ανεβάσουν στη «Μέδουσα». Στην παράσταση «Να μείνουν μόνο τα τραγούδια» συμμετείχε ο σημαντικός ερμηνευτής Κώστας Μακεδόνας και μια ομάδα νέων ηθοποιών – ερμηνευτών, όπως ο Κρατερός Κατσούλης, η Βασιλική Ανδρίτσου, ο Γιάννης Μαθές, η Φαίδρα Δρούκα κ.ά. Στο δίσκο ακούμε τόσο γνωστά λαϊκά κομμάτια, όπως το «Σ’ έχω κάνει πέρα» του Βασίλη Τσιτσάνη και το «Μαθητή» του Γιώργου Ζαμπέτα, όσο και τραγούδια από τη δισκογραφία της Γαλάνη, όπως η «Κουτσή κιθάρα» και τα «Γαλάζια σου γράμματα». Χάρη στις εκτελέσεις των ερμηνευτών και στο γεγονός πως τα κομμάτια είναι γνωστά κι αγαπημένα, ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα, ωστόσο το γεγονός πως η κυκλοφορία των τραγουδιών του «Χαράματος» έγινε λίγα χρόνια πριν, μας κάνει, αναπόφευκτα, να σκεφτούμε πως η αποτύπωση των τραγουδιών της «Μέδουσας» σε δίσκο επιχειρεί να επαναλάβει τη σίγουρη επιτυχία των δίσκων του «Χαράματος». Γενικότερα, θεωρώ πως η δισκογράφηση του συγκεκριμένου live έγινε πιο πολύ «από συνήθεια» – πλέον όλα, σχεδόν, τα επιτυχημένα live δισκογραφούνται – και όχι επειδή οι ερμηνευτικές και ενορχηστρωτικές προσεγγίσεις έχουν ενδιαφέρον, όπως, για παράδειγμα, στο «Για πιάνο και φωνή».

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: Η προσωπική της δισκογραφία
(Β’ ΜΕΡΟΣ – ΔΕΚΑΕΤΙΑ ‘80)

Γράφει ο Δημήτρης Βαγενάς


Η Δήμητρα Γαλάνη μπήκε στη δισκογραφία το 1969 με το τραγούδι των Δήμου Μούτση – Νίκου Γκάτσου «Κάποιο τρένο». Ούσα μόλις 16 ετών,  κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της, συνεργαζόμενη με τους σημαντικότερους συνθέτες και υπηρετώντας ένα ρεπερτόριο εξαιρετικό. Στο δεύτερο από τα τέσσερα αφιερώματα στην προσωπική της δισκογραφία, θα εξετάσουμε έναν – έναν όλους τους δίσκους της, από το 1981 ως το 1989.
1981 – 1989
Τη δεκαετία του ’80 κυκλοφόρησαν οι περισσότεροι και, ταυτοχρόνως, οι καλύτεροι προσωπικοί δίσκοι της Δήμητρας Γαλάνη. Η τάση της να πειραματίζεται και να επιδιώκει ασυνήθιστες συνεργασίες είναι εντονότατη, αφού από το 1981 έως το 1989 ερμήνευσε, μεταξύ άλλων, λυρικές μελωδίες του Μίκη Θεοδωράκη, μπαλάντες του Σταμάτη Κραουνάκη με ηλεκτρικό ήχο, δημοτικά με το βαρύτονο Σπύρο Σακκά, καθώς και λαϊκά τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη με την Οπισθοδρομική Κομπανία. Παρά τους διαφορετικούς αυτούς ήχους, κοινός παρανομαστής των περισσότερων δίσκων της είναι οι μελαγχολικές και εσωστρεφείς μπαλάντες, οι οποίες, αποτελώντας το προσωπικό της ύφος, κυριαρχούν μέχρι και σήμερα σε όλες, σχεδόν, τις δισκογραφικές της δουλειές.


1981 «Τα τραγούδια της χτεσινής μέρας»

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη ηχογραφούν έναν δίσκο –  σταθμό για την ελληνική δισκογραφία. Αφορμή για την κυκλοφορία του στάθηκε μια τηλεοπτική εκπομπή, που έγινε υπό την επιμέλεια της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δύο ερμηνεύτριες τραγουδούσαν και έπαιζαν στις κιθάρες τους γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια. Η σύμπραξή τους έκανε μεγάλη εντύπωση στους ακροατές, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στο studio, όπου σε συνεργασία με τους Αντώνη Βαρδή, Κώστα Γανωσέλη και Βασίλη Ρακόπουλο ηχογραφούσαν αγαπημένα τους τραγούδια, διαλέγοντας εκ των υστέρων ποια θα συμπεριληφθούν στο δίσκο. Έτσι, κομμάτια που είχαν ήδη ακουστεί κι αγαπηθεί, όπως «Θάλασσα πλατειά», «Τζαμάικα», «House of the rising sun» ή ακόμα και το «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι», διέγραψαν μια νέα πορεία στο χρόνο, καταφέρνοντας να γίνουν γνωστά σ’ ένα ευρύτερο κοινό που δεν ασχολιόταν ιδιαίτερα με το ελληνικό τραγούδι. Τα «Τραγούδια της χτεσινής μέρας» έκαναν τόση εντύπωση που προτάθηκε στις δύο ερμηνεύτριες να κυκλοφορήσουν έναν παρόμοιο δίσκο, μόνο που αυτή τη φορά το ρεπερτόριό τους θα περιοριζόταν σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και θα συνεργαζόντουσαν με το Γιάννη Πάριο. Ωστόσο, η Δήμητρα Γαλάνη αρνήθηκε, θεωρώντας πως έτσι θα εκμεταλλευόταν την επιτυχία των «Τραγουδιών της χτεσινής μέρας» και θα πρόδιδε εκείνες τις μοναδικές στιγμές που έζησε δίπλα στην Αλεξίου, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν σκεφτόντουσαν ούτε την επιτυχία, ούτε τα χρήματα.

1981 «Καλά είναι κι έτσι»

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί ένας από τους καλύτερους και πιο χαρακτηριστικούς της δίσκους. Στο «Καλά είναι κι έτσι», εκτός από τις εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις του Κώστα Γανωσέλη, κυριαρχούν οι μελωδίες του Γιάννη Σπανού και οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου. Η σημαντική στιχουργός είχε κάνει το ντεμπούτο της στη δισκογραφία λίγους μήνες πριν, συμμετέχοντας στο δίσκο των Βίκυ Μοσχολιού – Σταμάτη Κραουνάκη «Σκουριασμένα χείλια», εντυπωσιάζοντας τη Δήμητρα Γαλάνη, που τη σύστησε στο Γιάννη Σπανό, με τον οποίο έγραψαν αρκετά τραγούδια τη δεκαετία του ’80. Στο «Καλά είναι κι έτσι» περιλαμβάνεται το διαχρονικό «Δεν είναι η αγάπη ζωγραφιά» και τα λιγότερο γνωστά «Δύσκολο καιροί» & «Τι μπορούσα να σου πω», ενώ η Λίνα Νικολακοπούλου συμμετέχει, επίσης, με το σπαραχτικό κομμάτι «Στα κίτρινα φωτά» (μουσική: L. Cohen), ένα από τα πιο διαχρονικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η Γαλάνη, και ο Γιάννης Σπανός με το «Σαν με κοιτάς» (στίχοι: Αλ. Αλεξόπουλου), που είχε πρωτακουστεί από τους Αφροδίτη Μάνου – Γιάννη Φέρτη στην ταινία «Εκείνο το καλοκαίρι». Τέλος, τα κομμάτια «18 χρονών» και «Οδός Περαιώς» των Δημήτρη Λέκκα – Γιώργου Χρονά μπορεί να μην ακούστηκαν ποτέ ιδιαίτερα, ίσως λόγω της έντονης μελαγχολίας που τα περιβάλλει, αποτελούν ωστόσο δύο εξαιρετικά τραγούδια.

1982 «Χαιρετισμοί»
Πρόκειται για την πρώτη και τελευταία – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – δισκογραφική δουλειά του Μίκη Θεοδωράκη που ερμηνεύει η Δήμητρα Γαλάνη. Τα δέκα τραγούδια που υπογράφει εδώ ο μεγάλος συνθέτης δεν έχουν καμία σχέση με τα «έντεχνα – λαϊκά», που τον είχαν κάνει ευρύτατα γνωστό τις προηγούμενες δεκαετίες, αφού οι πλούσιες ενορχηστρώσεις με βιολιά, φλάουτο, κόρνο και τσέλο, τα φωνητικά της χορωδίας της Τερψιχόρης Παπαστεφάνου και – κυρίως – οι λυρικές και συμφωνικές μελωδίες του, έχουν ως αποτέλεσμα τα κομμάτια να θυμίζουν άριες, ξεπερνώντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, κορυφαίες στιγμές σε διάφορες όπερες, όπως μας πληροφορεί ο Andreas Brandes στο ένθετο του δίσκου. Αυτό οφείλεται, βέβαια, και στους πανέμορφους και ποιητικούς στίχους των Γιάννη Θεοδωράκη και Αγγελικής Ελευθερίου, που συμμετέχουν υπογράφοντας πέντε και τέσσερα ποιήματα αντίστοιχα. Ο αδερφός του συνθέτη, χάρη στη «Νύχτα μαγικιά», στο «Η αγάπη ζει με τ’ όνειρο» και στο «Χωρίσαμε» δίνει τη δυνατότητα στη Γαλάνη να ερμηνεύσει τρία πανέμορφα ερωτικά τραγούδια, ενώ το «Κάνε κουράγιο» και το «Μη με προδώσεις» χαρακτηρίζονται από δυναμισμό, αποτελώντας δύο μάλλον πολιτικά τραγούδια, που ωστόσο δεν υπολείπονται σε ποιητικότητα. Όσον αφορά τα ποιήματα της Αγγελικής Ελευθερίου, χάρη στη γυναικεία ευαισθησία και στο λυρισμό που τα διακρίνει, εμπνέουν το συνθέτη να γράψει συγκλονιστικές συνθέσεις, μεστές από πάθος και λυρική ένταση. Ιδιαίτερα το «Τα μονοπάτια της φωνής σου» αποτελεί ένα υπόδειγμα λυρικού τραγουδιού, που δεν κουράζει τον ακροατή, παρά το γεγονός ότι διαρκεί σχεδόν εφτά λεπτά. Ο δίσκος κλείνει με το «Χαίρε», έναν «μικρό ύμνο στη χαρά», όπως το αποκαλεί ο Andreas Brandes, σε στίχους του συνθέτη. Ασφαλώς, λόγω του ιδιαίτερου ύφους τους, τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου δεν κατάφεραν ν’ ακουστούν ιδιαίτερα, με εξαίρεση το «Νύχτα μαγικιά» (ή αλλιώς «Ποτέ ποτέ μαζί») που γνώρισε, μάλιστα, πολλές επανεκτελέσεις. Ωστόσο, οι «Χαιρετισμοί» είναι ένας δίσκος γεμάτος μικρά αριστουργήματα και αποτελεί, κατά τη δική μου γνώμη, τον καλύτερο, ίσως, προσωπικό δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη.  

1983 «Ατέλειωτος δρόμος»

Ο «Ατέλειωτος δίσκος» είναι μία ακόμη δισκογραφική δουλειά της Γαλάνη που έγινε με αφορμή ένα τηλεοπτική αφιέρωμα, και περιλαμβάνει ποικίλα και ετερόκλητα κομμάτια, επιλεγμένα από την ερμηνεύτρια και το συνεργάτη της, Πάνο Παπαδόπουλο. Έτσι, το «La chanson des vieux amants» του Jacques Brell συναντά το «Βράδυ» των Λένας Πλάτωνος – Κώστα Καρυωτάκη, και το «Καρδιά απ’ αγάπη ορφανή» του Νίκου Χατζηαποστόλου, ακουσμένο για πρώτη φορά σε μια οπερέτα το ’24, τα «Λιμάνια» του Βασίλη Τσιτσάνη, τραγουδισμένα μαζί με την Οπισθοδρομική Κομπανία. Υπάρχουν επίσης κάποια τραγούδια – σταθμοί στην καριέρα της («Κάποιο τρένο», «Ήταν μια φορά κι έναν καιρό») τα οποία ακούγονται ενορχηστρωμένα από τον Κώστα Γανωσέλη, ενώ από τα κομμάτια που γράφτηκαν ειδικά για το δίσκο, εκτός από το «Πλάκα – πλάκα» του Διονύση Σαββόπουλου, ξεχωρίζει η «Περιμπανού» και το «Αχ ουρανέ» των Μάνου Χατζιδάκι – Νίκου Γκάτσου, τα τελευταία, δηλαδή, τραγούδια του μεγάλου συνθέτη που ηχογράφησε η Γαλάνη σε πρώτη εκτέλεση, όσο εκείνος ζούσε. Όπως αναφέρει κι η ίδια η ερμηνεύτρια, ο «Ατέλειωτος δρόμος» αποτελεί την πιο συνειδητή δισκογραφική της κίνηση μέχρι εκείνη την εποχή, ενώ οι διθυραμβικές κριτικές του Τάσου Φαληρέα, την οδήγησαν στο συμπέρασμα πως βρισκόταν σ’ έναν ατέλειωτο, αλλά σωστό δρόμο.

1984 «Κανονικά»
Το 1984 κυκλοφορεί ο πρώτος δίσκος που υπογράφει εξολοκλήρου η Λίνα Νικολακοπούλου, που είναι ταυτόχρονα και η πρώτη – και τελευταία προς το παρόν – ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του Σταμάτη Κραουνάκη με τη Δήμητρα Γαλάνη. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερο κύκλο τραγουδιών που ξένισε αρκετά τους ακροατές εκείνης της εποχής, αφού, σύμφωνα με την ίδια την ερμηνεύτρια, αγαπήθηκε κυρίως τη δεκαετία του ’90, όταν ανακαλύφθηκε από άτομα που ήταν παιδιά ή έφηβοι τη χρονιά που κυκλοφόρησε. Οι συνθέσεις του Κραουνάκη δημιουργούν μια μυστηριώδη και σκοτεινή ατμόσφαιρα, η οποία εντείνεται από τις ευρηματικές ενορχηστρώσεις του Κώστα Γανωσέλη. Ο βασικός συνεργάτης της Γαλάνη χρησιμοποίησε κυρίως ηλεκτρικά μέσα, για την ακρίβεια συνθετητές, επιχειρώντας μια συνύπαρξη του ηλεκτρικού και του ακουστικού ήχου, γεγονός ασυνήθιστο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Οι μελωδίες βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τους εμπνευσμένους στίχους, στους οποίους κυριαρχεί μια ποιητικότητα, αποδεσμευμένη από λυρικά και καλολογικά στοιχεία, και κρυμμένη πίσω από καθημερινές εικόνες. Παρά το ότι ο ήχος του δίσκου ξένισε, όπως έγραψα και παραπάνω, αρκετά από τα τραγούδια ακούστηκαν και εξακολουθούν ν’ ακούγονται ακόμα, χωρίς να κάνουν βέβαια «τρανταχτή» επιτυχία, όπως το ομότιτλο, το «Video», το «Κλείσε το φως» και το «Ακατάλληλο», ενώ προσωπικά ξεχωρίζω το «Παραδώσου» και το «Απόψε πουθενά» – δυο τραγούδια που συχνά μας θυμίζουν τόσο η ερμηνεύτρια, όσο και ο συνθέτης μέσα από τις ζωντανές τους εμφανίσεις.  

1985 «Μια βραδιά μ’ ένα τραγούδι»

Έκπληξη προκαλεί τόσο η συνεργασία της Δήμητρας Γαλάνη με το βαρύτονο Σπύρο Σακκά, όσο και τα τραγούδια που επέλεξαν να ηχογραφήσουν. Φαίνεται πως αμφότεροι ήταν αποφασισμένοι να πειραματιστούν με τις φωνές και τις δυνατότητές τους, αφού στο δίσκο ακούμε το «Γιάννη μου το μαντήλι σου» και τα «Κάλαντα της Σάμου», καθώς και το «Samba in Preludio», αλλά και το βυζαντινό ύμνο «Το νυμφώνα σου βλέπω». Όσον αφορά τα σόλο της Γαλάνη, μάλλον ξεχωρίζει το «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα», αποτελώντας μία από τις κορυφαίες ερμηνευτικές της στιγμές στη δισκογραφία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως οι δύο ερμηνευτές δεν δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και στα υπόλοιπα κομμάτια, τα οποία είχαν μάλιστα την τύχη να ενορχηστρωθούν από εξαιρετικούς συνθέτες / μουσικούς (Λένα Πλάτωνος, Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Βασίλης Τενίδης, Βαγγέλης Μπουντούνης).

1985 «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω»

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί άλλος ένας ιδιαίτερος δίσκος της Γαλάνη, που φλερτάρει, μάλιστα, με μία νοσταλγική διάθεση, κυρίως χάρη στις προσεγμένες και πλούσιες ενορχηστρώσεις των «Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω», Σταύρου Αραπίδη και Μιχάλη Μουστάκη. Τα περισσότερα από τα τραγούδια του δίσκου ακούστηκαν κι εξακολουθούν ν’ ακούγονται ακόμα, κυρίως τα «Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας» (στίχοι: Σ. Τσώτου) & «Όταν τραγουδάω» (στίχοι: Κ. Κινδύνης), αμφότερα σε μουσική Χρήστου Νικολοπούλου, παρόλο που πολλοί, μέχρι και σήμερα, δυσκολεύονται να πιστέψουν πως το – πλημμυρισμένο από γυναικεία ευαισθησία – «Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας» είναι δικό του. Ξεχώρισαν, ακόμα, οι δύο εσωτερικές μπαλάντες των Μάνου Λοΐζου – Άκου Δασκαλόπουλου «Αχ τα μάτια σου» & «Cart postale», που δεν πρόλαβαν να δισκογραφηθούν όσο ο συνθέτης ήταν εν ζωή, και το «Καληνύχτα μη φοβάσαι» των Σταμάτη Κραουνάκη – Λίνας Νικολακοπούλου, του οποίου ο ήχος είναι αρκετά σύγχρονος, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα του δίσκου. Τέλος, θα ήθελα να σταθώ στο «Για τη Σοφία Βέμπο», ένα τραγούδι που έγραψε ο Βασίλης Τσιτσάνης με σκοπό να τραγουδηθεί από την «τραγουδίστρια της νίκης». Εν τέλει, αυτή η συνεργασία δεν έγινε ποτέ, οι στίχοι του μεγάλου δημιουργού βρέθηκαν, όμως, στο αρχείο του Κώστα Χατζηδουλή, που με τη σειρά του τους έδωσε στο Σταμάτη Κραουνάκη, με στόχο να τους μελοποιήσει για να τους τραγουδήσει η Γαλάνη.

1986 «Παιχνίδι για δύο»
Αν και η δεκαετία του ’80 αποτελεί για τη Δήμητρα Γαλάνη μία δεκαετία γεμάτη απρόβλεπτες συνεργασίες, το 1986 αποφασίζει να συναντήσει ξανά τον παλιό της γνώριμο, Γιώργο Χατζηνάσιο, ζητώντας μάλιστα από τη Λίνα Νικολακοπούλου να ντύσει με τους στίχους της τις μελωδίες του. Οι συνθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου διέπονται και σ’ αυτή τη δουλειά από μελωδικότητα κι ερωτισμό, ενώ είναι μία απ’ τις ελάχιστες φορές που η Λίνα Νικολακοπούλου καταθέτει άμεσους και ευανάγνωστους στίχους. Παρόλα αυτά ο δίσκος δεν είχε μεγάλη εμπορική απήχηση, ίσως επειδή η Γαλάνη του «Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ» διαφέρει αρκετά από τη Γαλάνη του «Παραδώσου», ενώ οι ερωτικοί στίχοι της Νικολακοπούλου φαίνονται απλοϊκοί σε σχέση με τη «Σωτηρία της ψυχής» και το «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ», που είχε υπογράψει μόλις ένα χρόνο πριν. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ο δίσκος δεν περιέχει καλογραμμένα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, όπως τα «Έτσι όπως τα λες», «Παιχνίδι για δύο» (ντουέτο με το Γιάννη Πάριο) και «Μ’ αυτό τον έρωτα», η μελωδία του οποίου είχε πρωτακουστεί το 1971 στην ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη «Σ’ αγαπώ», σκηνοθετημένη από τον αδερφό της, Τάκη. Επίσης, το «Παιχνίδι για δύο» περιλαμβάνει το «Σ’ όποιον αρέσουμε», ένα τραγούδι που, εκτός από σλόγκαν, έγινε διαχρονικότατη επιτυχία και ακούγεται στις περισσότερες συναυλίες της Γαλάνη.  

  
  
  
  
  
 


1988 «Εξ’ επαφής»
Από το 1986 και μετά, η Γαλάνη θα συμμετάσχει σε αρκετούς δίσκους παλιών και νεότερων δημιουργών (Δ. Σαββόπουλος, Στ. Ξαρχάκος, Ξέμπαρκοι κ.ά.) μέχρι την κυκλοφορία του δίσκου της συνεργασίας της με τους Νίκο Ιγνατιάδη – Αντώνη Ανδρικάκη «Εξ’ επαφής». Οι μελωδίες του Νίκου Ιγνατιάδη είναι, ως επί το πλείστον, ρυθμικές και σε συνδυασμό με τις «μοντέρνες» ενορχηστρώσεις του Χάρη Ανδρεάδη θυμίζουν ποπ και disco κομμάτια της εποχής. Τα «Θ’ αλλάξω τακτική», «Δεν έχω τίποτα δικό μου», «Εκπέμπω S.O.S.» και το «Εξ’ επαφής» ακούστηκαν αρκετά τότε, πλέον όμως ο δίσκος θεωρείται ξεχασμένος και δυσεύρετος,  ενώ πιστεύω πως κι η ίδια η Γαλάνη δεν νιώθει καθόλου περήφανη γι’ αυτή τη δισκογραφική δουλειά – στο box set «Εφ’ όλης της ύλης 1969 – 1999», άλλωστε, δεν έχει συμπεριλάβει κανένα τραγούδι. Ασφαλώς, τα κομμάτια του «Εξ’ επαφής» δεν έχουν τα φόντα να συγκριθούν με τα τραγούδια του «Κανονικά» ή του «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω», ακούγονται, ωστόσο, ευχάριστα.  

1989 «Παλίρροια»
Μετά το «Μαγικό κλειδί» και το «Λες κι είσαι νύχτα» που δισκογραφήθηκαν από τη Μαρία Δημητριάδη και το Στέφανο Κορκολή αντίστοιχα, ο νεαρός συνθέτης και ο Παρασκευάς Καρασούλος, συνεργαζόμενοι αυτή τη φορά με τη Δήμητρα Γαλάνη, καταθέτουν την τρίτη και πιο ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά, η οποία τούς δίνει το περιθώριο να αναδείξουν διάφορες πτυχές του ταλέντου τους. Στην «Υγρασία» ο συνθέτης φλερτάρει μ’ έναν σύγχρονο και ηλεκτρικό ήχο, ενώ στο «Λυκόφως» και στη «Φιλήσυχη ζωή» γίνεται αισθητή η κλασσική του παιδεία και η αγάπη του για τη συμφωνική μουσική. Αντίστοιχα, ο Παρασκευάς Καρασούλος, υπηρετώντας έναν «καθαρά ποιητικό και προφητικά πολιτικό λόγο», όπως έχει γράψει η Στέλλα Βλαχογιάννη, καταθέτει την «Παλίρροια» και «Τα πιο μεγάλα θαύματα», δύο από τα πιο ατμοσφαιρικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η Γαλάνη, καθώς και το «Τίποτα», ένα καθαρά πολιτικό κομμάτι. Τα προαναφερθέντα κομμάτια, βέβαια, δεν είχαν ούτε την επιτυχία, ούτε τη διαχρονικότητα των «Δεν είσαι εδώ» & «Και σ’ αγαπώ», που αποτελούν ουσιαστικά τα μοναδικά ερωτικά τραγούδια του δίσκου, εξακολουθούν όμως να ανακαλύπτονται και ν’ αγαπιούνται από το μουσικόφιλο κοινό, ενώ κι η ίδια η Γαλάνη τούς έχει δείξει ιδιαίτερη αδυναμία, τραγουδώντας τα συχνά στις συναυλίες της και συμπεριλαμβάνοντάς τα σε συλλογές της.

1989 «Η παράσταση αρχίζει»

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 κυκλοφορεί ένας δίσκος που αποτυπώνει τη συνάντηση τριών ερμηνευτών που σφράγισαν με τη φωνή τους πάνω από τέσσερις δεκαετίες: της Χάρις Αλεξίου, της Δήμητρας Γαλάνη και του Γιάννη Πάριου. «Η παράσταση αρχίζει» κυκλοφόρησε με αφορμή τις ζωντανές εμφανίσεις των ερμηνευτών στο Rex Θεσσαλονίκης και περιλαμβάνει τραγούδια από το προσωπικό τους ρεπερτόριο, καθώς και κάποια αγαπημένα τους κομμάτια. Όπως και σε αρκετούς live δίσκους, έτσι κι εδώ απουσιάζουν τα απρόβλεπτα τραγούδια και οι εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις, ωστόσο, και μόνο για ν’ απολαύσει τη συνεργασία των τριών ερμηνευτών την περίοδο που ήταν σε πλήρη εμπορική και καλλιτεχνική ακμή, αξίζει κανείς να έχει τον εν λόγω δίσκο στη συλλογή του.

  
  
  
  

 

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: Η προσωπική της δισκογραφία
(Ά ΜΕΡΟΣ – ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’70)

Γράφει ο Δημήτρης Βαγενάς


Η Δήμητρα Γαλάνη μπήκε στη δισκογραφία το 1969, με το τραγούδι των Δήμου Μούτση – Νίκου Γκάτσου «Κάποιο τρένο». Ούσα μόλις 16 ετών,  κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της, συνεργαζόμενη με τους σημαντικότερους συνθέτες και υπηρετώντας ένα ρεπερτόριο εξαιρετικό. Στο εν λόγω αφιέρωμα, και στα υπόλοιπα που θ’ ακολουθήσουν, θα εξετάσουμε, έναν – έναν, όλους τους προσωπικούς της δίσκους, από το 1971 μέχρι σήμερα.


1971 – 1979
Η πρώτη της δεκαετία καθορίστηκε από τις συμμετοχές της σε δίσκους συνθετών. Ταυτίστηκε με το Μάνο Χατζιδάκι («Άσπρο περιστέρι», «Αθανασία», «Αγάπη μέσα στην καρδιά»), καθιερώθηκε με το Γιώργο Χατζηνάσιο («Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ», «Τα γαλάζια σου γράμματα»), ενώ δεν παρέλειψε να πειραματιστεί με το Χριστόδουλο Χάλαρη («Ο Δροσουλίτης»), καθώς και με τον Παύλο Σιδηρόπουλο («Η ώρα του stuff»). Όσον αφορά το στιχουργικό κομμάτι, ο Νίκος Γκάτσος αποτέλεσε το βασικό συνεργάτη της, προικίζοντάς την με μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια της δεκαετίας του ’70.

1971 «Δήμητρα Γαλάνη»

Την εποχή εκείνη συνηθιζόταν ο πρώτος «μεγάλος» δίσκος των τραγουδιστών να κυκλοφορεί όταν είχαν ήδη δοκιμαστεί, μέσα από δισκάκια 45 στροφών και συμμετοχές σε δίσκους συνθετών. Η Δήμητρα Γαλάνη δεν αποτελεί εξαίρεση, με αποτέλεσμα στον πρώτο της δίσκο, που φέρει ως τίτλο το όνομά της, να κυριαρχούν τα τραγούδια των δίσκων «Επιστροφή» και «Της γης το χρυσάφι» του θρυλικού διδύμου  Χατζιδάκι – Γκάτσου, ενορχηστρωμένα από το Δήμο Μούτση και το Γιάννη Σπανό, αντίστοιχα. Αν και ο μεγάλος συνθέτης δεν είχε και σε πολύ μεγάλη υπόληψη τους δύο αυτούς δίσκους, ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως κυκλοφόρησαν ενώ βρισκόταν στο εξωτερικό, οι ακροατές αγάπησαν ιδιαίτερα τα «Χασάπικο 40», «Η πίκρα σήμερα» και «Άσπρο περιστέρι», ενώ η Δήμητρα Γαλάνη, παρά την ηλικία της, κατάφερε ν’ ανταποκριθεί με το παραπάνω στις απαιτήσεις τους. Προσωπικά, ξεχωρίζω ακόμα το «Πελαγίσιο μνήμα» και τους «Κολασμένους», που, αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά, αποτελούν δύο πολύ δυνατές στιγμές του Νίκου Γκάτσου. Ο δίσκος περιέχει επίσης κάποια δημοτικά τραγούδια σε διασκευή Βασίλη Δημητρίου, τα οποία σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία («Χαλασιά μου», «Μαρία με τα κίτρινα» κ.ά.), καθώς και τραγούδια από δίσκους 45 στροφών, στα οποία περιλαμβάνεται και το «Με πνίγει τούτη η σιωπή» των Γιάννη Σπανού – Κώστα Κωττούλα, που έγινε βέβαια ευρέως γνωστό κυρίως χάρη στην επανεκτέλεση της Μαρινέλλας, αλλά και της ίδιας της Γαλάνη, τραγουδώντας το στο «Χάραμα» στις αρχές του ’90.

  
  
  


1973 «Δήμητρα Γαλάνη 2»

Και ο εν λόγω δίσκος περιέχει τραγούδια από κύκλους τραγουδιών και δισκάκια 45 στροφών, με τη διαφορά πως εδώ απουσιάζουν παντελώς οι μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι, με τον οποίο η Γαλάνη θα συναντηθεί ξανά το 1976 στην «Αθανασία». Κυριαρχούν, όμως, οι συνθέσεις του Γιώργου Χατζηνάσιου, ενός συνθέτη που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την ερμηνευτική της ταυτότητα. Ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος περιλαμβάνει, συγκεκριμένα, τα «Αν μ’ αγαπάς φίλα σταυρό», «Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί» & «Να πέσει να ρημάξει» από το δίσκο «Έχει ο Θεός» των Γιώργου Χατζηνάσιου – Γιάννη Λογοθέτη, καθώς και το νοσταλγικό «Ήταν μια φορά κι έναν καιρό» (στίχοι: Χρήστου Στίππα) από τον προσωπικό δίσκο του συνθέτη «4. 5. 3». Η ατμοσφαιρική μπαλάντα «Βροχή και σήμερα» των Γιάννη Σπανού – Λευτέρη Παπαδόπουλου αποτελεί ένα ακόμη διαχρονικότατο και κλασσικό τραγούδι, ενώ τα κομμάτια από την «Κόκκινη κλωστή» των Λουκιανού Κηλαηδόνη – Νίκου Γκάτσου, μπορεί να μοιάζουν ξεχασμένα ακόμα κι απ’ τους ίδιους τους συντελεστές, κατάφεραν ωστόσο ν’ αγαπηθούν ιδιαίτερα στην εποχή τους.
1974 «Ο κάμπος»

Ακόμα και οι πιο ψαγμένοι ακροατές ξαφνιάζονται ανακαλύπτοντας πως ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Δήμητρας Γαλάνη είναι ένας κύκλος τραγουδιών των Γιώργου Κατσαρού – Πυθαγόρα, αφιερωμένος μάλιστα στο αγροτικό ζήτημα, αφενός επειδή οι περισσότεροι πιστεύουν πως η συνεργασία της ερμηνεύτριας με το εν λόγω δίδυμο περιορίζεται στο επιτυχημένο «Θα υπάρχω θες δε θες», αφετέρου επειδή είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που η Γαλάνη είναι η αποκλειστική ερμηνεύτρια ενός δίσκου πολιτικής θεματολογίας. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη μας το ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τη μεταπολίτευση, ενώ λίγα χρόνια πριν η Γαλάνη τραγουδούσε τη «Χαλασιά μου» και τη «Μαρία με τα κίτρινα», τότε το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει και τόσο. Οι δύο συνεργάτες, λοιπόν, έγραψαν 12 κομμάτια που παραπέμπουν σε δημοτικά τραγούδια, με τίτλους όπως «Σαρακήνα», «Γέρο τσιφλικά» και «Αγροτιά μου», τα οποία, λόγω του ύφους τους, δεν κατάφεραν ούτε να σημειώσουν ιδιαίτερη επιτυχία, ούτε – βεβαίως – να μείνουν στο χρόνο. Ωστόσο, στον «Κάμπο» υπάρχουν και δύο όμορφες ερωτικές μπαλάντες, το «Χωρίσαμε αλλά» και το «Πώς να σωπάσω», οι οποίες ξεφεύγουν από τη θεματολογία του υπόλοιπου δίσκου, θυμίζοντας αγαπημένα τραγούδια των Κατσαρού – Πυθαγόρα, όπως το «Δεν ξεχνιέσαι δεν ξεχνιέσαι» ή το «Δεν υπάρχει ευτυχία».

1975 «Λεπτομέρειες»

Ένα χρόνο μετά τον «Κάμπο» κυκλοφορούν οι «Λεπτομέρειες», ένας δίσκος που, σύμφωνα με την ίδια τη Γαλάνη, καταγράφει σχεδόν απόλυτα τη δική της άποψη. Η αρχική της ιδέα ήταν να επανεκτελέσει γνωστά τραγούδια και να τα συμπεριλάβει σ’ ένα μεγάλο δίσκο, εν τέλει όμως οι «Λεπτομέρειες» περιλαμβάνουν και καινούρια τραγούδια των Λουκιανού Κηλαηδόνη – Νίκου Γκάτσου, Γιάννη Σπανού – Λευτέρη Παπαδόπουλου και Χρήστου Λεοντή – Μάνου Ελευθερίου, τα οποία γράφτηκαν ειδικά για τη φωνή της, καθώς και το «Η γη όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα» (Χ. Χάλαρη – Γ. Κακουλίδη) που είχε συμπεριληφθεί ένα χρόνο νωρίτερα σε προσωπικό δίσκο του συνθέτη. Όσον αφορά τις επανεκτελέσεις, η Γαλάνη επέλεξε σε συνεργασία με τον παραγωγό Γιώργο Μακράκη τραγούδια που αγαπούσε και είχαν δισκογραφηθεί κυρίως από γυναικείες φωνές, πολλά εκ των οποίων ηχογραφήθηκαν παρουσία των συνθετών. Φυσικά, οι ερμηνείες της σε όλα τα τραγούδια είναι αψεγάδιαστες και στέκονται επάξια δίπλα στις πρώτες εκτελέσεις, προσωπικά, όμως, ξεχωρίζω τα κομμάτια «Είδα την Άννα κάποτε» (Δ. Σαββόπουλου), «Ήταν τα λόγια σου φωτιά» (Στ. Ξαρχάκου – Κ. Κινδύνη), «Το κομοδίνο» (Δ. Μούτση –Μ. Ελευθερίου) και «Ρημαγμένοι κήποι» (Χ. Λεοντή – Μ. Ελευθερίου), το οποίο μάλιστα μνημονεύεται ως το πρώτο τραγούδι του μεγάλου στιχουργού, καθώς διακατέχονται από μία ιδιαίτερη μελαγχολία που ταιριάζει απόλυτα με τη φωνή της Γαλάνη, δίνοντάς έτσι την ευκαιρία να ξεδιπλώσει όλο το εύρος των φωνητικών και ερμηνευτικών της δυνατοτήτων. Άξιο αναφοράς είναι, τέλος, το γεγονός πως η μεγάλη ερμηνεύτρια θέλησε να συμπεριλάβει και τα τραγούδια «Ήσουν παιδί σαν το Χριστό» και «Ένας ευαίσθητος ληστής» από τον κύκλο τραγουδιών «Μυθολογία» των Μάνου Χατζιδάκι – Νίκου Γκάτσου, ο συνθέτης όμως δεν της έδωσε τελικά την άδειά του, με αποτέλεσμα να ηχογραφηθούν και να μείνουν στ’ αρχεία της εταιρίας γι’ αρκετά χρόνια, μέχρι να κυκλοφορήσουν σε δίσκο με σπάνιες ηχογραφήσεις κομματιών του συνθέτη.

1978 «Μ’ αγαπούσες θυμάμαι»

«Μπέρδεμα ρεπερτορίου» και «ανεμομαζώματα» χαρακτηρίζει η ίδια η Γαλάνη τον εν λόγω δίσκο στα κείμενά της που συνοδεύουν το box set «Δήμητρα Γαλάνη: Εφ’ όλη της ύλης», ξεκαθαρίζοντας παράλληλα πως ήταν ένας δίσκος που την εκφράζει ελάχιστα. Ίσως φταίει και το γεγονός πως λίγα χρόνια πριν τραγουδούσε στην «Αθανασία» του Μάνου Χατζιδάκι και στο «Σκοπευτήριο» του Βασίλη Τσιτσάνη, επομένως, τόσο η ίδια όσο και το κοινό της, είχαν περισσότερες απαιτήσεις από το ρεπερτόριό της. Παρόλα αυτά, στον πρώτο της καθαρά πολυσυλλεκτικό δίσκο, συμμετέχουν αξιόλογοι δημιουργοί (Δήμος Μούτσης, Γιάννης Σπανός, Σώτια Τσώτου κ.ά.), ενώ οι προσεγμένες και «δυτικές» ενορχηστρώσεις του Κώστα Κλάββα, θυμίζουν ξένες επιτυχίες, δημιουργώντας μια ρομαντική ατμόσφαιρα που είναι, ούτως ή άλλως, έντονη στον δίσκο. Το «Αχ αυτά τα μάτια σου» (Αντ. Βαρδή – Αν. Αγγελάκη) έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως και το ομότιτλο κομμάτι (Αντ. Βαρδή – Πάνου Φαλάρα) το οποίο η Γαλάνη συνηθίζει να συμπεριλαμβάνει μέχρι και σήμερα στις συναυλίες της, τραγουδώντας το συνήθως σε στυλ latin. Από ‘κει και πέρα, ξεχωρίζουν οι ερωτικές μπαλάντες «Πάντα το χρώμα μου ήταν το γκρίζο» (Γ. Σπανού – Δ. Ιατρόπολου), «Ας ανταμώνουμε» (Αλ. Παπαδημητρίου – Σ. Τσώτου), που είχε πρωτοηχογραφήσει ο Φίλιππος Νικολάου, και το «Ας ήξερα γιατί» (Ν. Καρβέλα – Β. Τσιμπούλη) με το Γιάννη Πάριο στα φωνητικά. Εν τέλει, μπορεί στα περισσότερα κομμάτια να μην αποφεύγονται οι ευκολίες και τα κλισέ, είναι όμως καλογραμμένα και ακούγονται ευχάριστα μέχρι και σήμερα, ενώ η εμπορική επιτυχία του δίσκου είναι αδιαμφισβήτητη.

1979 «Εικόνες»

Η δεκαετία του ’70 κλείνει για τη Δήμητρα Γαλάνη με την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά που έγραψε ο Γιώργος Χατζηνάσιος για τη φωνή της. Η λυρική φωνή της ερμηνεύτριας βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις αισθαντικές και ρομαντικές μελωδίες του συνθέτη, με αποτέλεσμα να είναι αρκετά τα κομμάτια που παραπέμπουν σε συμφωνικές μελωδίες, με το πιάνο και τα βιολιά να κυριαρχούν. Τα ρυθμικά κομμάτια «Γρανάζι» και «Κοίτα πράγματα» (στίχοι: Κώστας Τριπολίτης) αν και δε διαθέτουν τη μελωδικότητα των υπόλοιπων τραγουδιών, ακούστηκαν πολύ εκείνη την περίοδο, όπως και η ατμοσφαιρική μπαλάντα «Δεν έχουμε να πούμε τίποτα» (στίχοι: Κυριάκος Ντούμος), και το μελαγχολικό «Όταν γύρω νυχτώνει» (στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης) που κέρδισε, μάλιστα, το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ «Rose d' or» που έγινε το καλοκαίρι του 1980 στη χώρα μας. Ωστόσο, το «Ζω» (στίχοι: Κώστας Τριπολίτης) και το «Θα σ’ αγαπώ» (στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης) είναι οι μεγάλες επιτυχίες του δίσκου, που όχι μόνο άντεξαν στο χρόνο, αλλά ακούγονται συνεχώς στις ζωντανές εμφανίσεις της Γαλάνη και του Χατζηνάσιου, αποτελώντας δύο από τα πιο κλασσικά και πιο αγαπημένα τους τραγούδια. Τέλος, «αδικημένα» κομμάτια θεωρώ το χαμηλόφωνο «Κι είχα μοιραστεί μαζί σου» (στίχοι: Κώστα Τριπολίτη) και το μαγευτικό «Πάρε μου την τελευταία πνοή» (στίχοι: Μαρία – Αλεξάνδρα) που, προερχόμενο από μια ανέκδοτη όπερα του Χατζηνάσιου, αποτελεί ένα μικρό αριστούργημα, δίνοντας την ευκαιρία τόσο στο συνθέτη, όσο και στην ερμηνεύτρια, ν’ αναδείξουν κι άλλες πλευρές του ταλέντου τους.

  
  
  
  

 

 

Η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη μετά από πολλά χρόνια ξανασυνεργάστηκαν τον περασμένο χειμώνα στη σκηνή του ΠΑΛΛΑΣ με τεράστια επιτυχία. Περισσότεροι από 40.000 θεατές παρακολούθησαν τις πολύ επιτυχημένες παραστάσεις τους.  

Το πρόγραμμα τους γεμάτο συγκίνηση και ζεστασιά με τραγούδια σταθμούς της μακρόχρονης πορείας τους, γοήτευσε το κοινό που το ανέδειξε σε κορυφαίο καλλιτεχνικό γεγονός.
Μαζί επί σκηνής για δυόμισι ώρες, με τις μοναδικές φωνές και ερμηνείες τους, έδωσαν στα τραγούδια τους μια άλλη διάσταση.

Δυο ελληνικές φωνές δεν ταίριαξαν ποτέ τόσο πολύ όσο οι δικές τους. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ποτέ δυο ερμηνεύτριες της ίδιας γενιάς και με την ίδια απήχηση και διαχρονική καριέρα, δεν έσκυψαν με τόση εκτίμηση η μία στο έργο της άλλης.   

Το πρόγραμμα αυτό ηχογραφήθηκε και κυκλοφορεί σε διπλό cd που περιλαμβάνει 36 τραγούδια από αυτή τη μοναδική συνάντηση.    

Τις ενορχηστρώσεις έκαναν οι: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΥΚΑΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥ.

Έπαιξαν οι μουσικοί:
 ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΥΚΑΣ – πιάνο, keyboards,
 ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥ – πιάνο, keyboards,
 ΘΑΝΟΣ ΓΚΙΟΥΛΕΤΖΗΣ – βιολί,
ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ – τρομπόνι, ευφώνιο, τρομπέτα,
 ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΙΚΗΣ – μπουζούκι, λαούτο ισπανικό,  
ΚΟΣΜΑΣ ΚΟΚΟΛΗΣ – μπουζούκι, κιθάρα ακουστική,
ΛΑΜΠΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ – ηλεκτρική κιθάρα,
ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ – μπάσσο ακουστικό / ηλεκτρικό και ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – τύμπανα
.
 
Σχεδιασμός προγράμματος:
ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ,


Παραγωγή:  MINOS - ΕΜΙ S.A.
Παραγωγή ήχου: ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΟΥΡΑΤΟΓΛΟΥ

Τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο διπλό cd είναι τα εξής:
CD 1
1. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς   
2. Χαλασιά Μου   
3. Οδός Αριστοτέλους
4. Αγάπη Μέσα Στην Καρδιά  
5. Μια Καλημέρα
6. Αν Μ' Αγαπάς Φίλα Σταυρό
7. Ξημερώνει
8. Συνάντηση / Ζήτα Μου Ό,τι Θες

9. Ήταν Μια Φορά Κι Ένα Καιρό
10. Χορός Με Τη Σκιά Μου
11. Θάλασσα Πλατιά
12. Εμένα Με Συμφέρει
13. Στερεότυπα

14. Έλα Μαζί Μου
15. Εσύ με ξέρεις πιο πολύ
16. Δικαίωμα
17. Μινοράκι
18. Τράβα Σκανδάλη
19. Πανσέληνος
20. Το Χειροκρότημα
21. Τζαμάικα


CD 2
1. Φτάνει-Φτάνει (Η Ζωή Μου Κύκλους Κάνει)
2. Για Ένα Tango
3. Τα Πέδιλα
4. Θεός Αν Είναι (Ako Ima Boga)
5. Οι Φίλοι Μου Χαράματα
6. Ατομική Μου Ενέργεια
7. Ζήλια Μου
8. Μ' Αγαπούσες Θυμάμαι
9. Να Ζήσω 'Η Να Πεθάνω (Flamenco)
10. Um Pincelada
11. Η Μέρα Εκείνη Δεν Θ' Αργήσει
12. Αθανασία
13. Δι' Ευχών
14. Όλα Σε Θυμίζουν
15. Δυο Μέρες Μόνο


Η μουσική τους συνάντηση θα συνεχιστεί και το καλοκαίρι με μια μεγάλη περιοδεία η οποία θα ξεκινήσει με δυο μεγάλες συναυλίες στην Αθήνα,  στο Φεστιβάλ Βυρωνα «Στη Σκιά των Βράχων», στο Θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο Βύρωνα στις 2 και  3 Ιουλίου.

Ακολουθούν οι εξής πόλεις:  
09/7 Καλαμάτα, Εθνικό Στάδιο
11/7 Λάρισα, Γήπεδο ΑΕΛ FC Arena
28/7 Πάφος, Θέατρο Κάστρου
29/7 Λεμεσός, Κηποθέατρο
30/7 Λευκωσία, Αμφιθέατρο Σχολής Τυφλών
31/7 Λάρνακα, Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο
03/8 Χαλκιδική,
04/8 Νεστόριο, (River Party)
06/8 Ηράκλειο Κρήτης, Παγκρήτιο Στάδιο
07/8 Ιεραπετρα Δημοτικο Σταδιο
11/8 Φεστιβάλ Κασσάνδρας, Θέατρο Σίβιρις
13/8 Καρπενήσι, En’ Oresi Festival, Αθλητικό Κέντρο
18/8 Kεφαλλονια, Εθνικο Σταδιο Αργοστολιου
21/8 Τρίπολη, Δημοτικό Στάδιο
08/9 Νίκαια, Κατρακειο
29/9 Θεσσαλονίκη, Παλαί Ντε Σπορ

 

ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ – ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
Η Συνάντηση της Χρονιάς!

4 τελευταίες συναυλίες

5/9 Πάτρα
8/9 Νίκαια
28/9 Ξάνθη
29/9 Θεσσαλονίκη


Μια μεγάλη διαδρομή που ξεκίνησε από το θέατρο Παλλάς τον περασμένο χειμώνα και ταξίδεψε σε Ελλάδα και Κύπρο φτάνει θριαμβευτικά στο τέλος της με 4 μεγάλες συναυλίες σε Πάτρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ξάνθη.

Με περισσότερους από 40.000 θεατές σε Αθήνα (Θέατρο Παλλάς) και Θεσσαλονίκη (ΜΜΘ) τον περασμένο χειμώνα, και πάνω από 12.000 θεατές στις πρώτες sold out συναυλίες στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» στο ξεκίνημα της καλοκαιρινής τους περιοδείας, η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη ταξίδεψαν σε Ελλάδα και Κύπρο για 15 μεγάλες συναυλίες στα ανοιχτά θέατρα και στα στάδια που πλημμύρισαν από κόσμο.    

Οι κριτικοί είπαν ότι ποτέ δύο ελληνικές φωνές δεν ταίριαξαν τόσο πολύ...Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ποτέ δύο γυναίκες της μουσικής δεν έσκυψαν με τόση εκτίμηση η μία στο έργο της άλλης. 

Για περισσότερες από δυόμισι ώρες στη σκηνή, σε ένα πρόγραμμα που σχεδίασαν οι ίδιες, μας υπόσχονται ένα μουσικό ταξίδι στα τοπία του ελληνικού τραγουδιού συνοδευόμενες από οκτώ μουσικούς. Από το “Όλα σε θυμίζουν” και το “Ζω” ως τα “Στερεότυπα” και το “Δι’ ευχών”, από τα τραγούδια των μεγάλων συνθετών και στιχουργών ως τα τραγούδια που έγραψαν οι ίδιες.
Δύο μεγάλες φωνές που ενώνονται σε μία.
Τόσο απλά, τόσο πολύτιμα.
Η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη μαζί !

“Να είναι όλα τόσο όμορφα σαν την αγάπη μας γι’ αυτό που κάνουμε, να χαρεί ο κόσμος όσο κι εμείς”. Έτσι είπαμε, έτσι πράξαμε.
Μαζί επί σκηνής, για δυόμισι ώρες, να δένουμε τα τραγούδια μεταξύ τους με το ύφος, το ήθος, το ρυθμό, τον αναστεναγμό και την χαρά τους.
Οι μουσικοί μας - κοινή ομάδα - βάλανε όλη τους την έμπνευση στις ενορχηστρώσεις…
“Σας καμαρώνουμε μας είπαν”.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία μας φορά οι φωνές μας ενώθηκαν πάλι με άπειρη συγκίνηση.
Καλωσορίζουμε τον κόσμο να περάσει δυόμισι ώρες συγκίνησης.
Ένωση και μοίρασμα με το τραγούδι μας.
Χάρις Αλεξίου-Δήμητρα Γαλάνη

 


Τελευταίες Παραστάσεις:


5 Σεπτεμβρίου: ΠΑΤΡΑ (Γήπεδο Παναχαϊκής)

8 Σεπτεμβρίου: ΝΙΚΑΙΑ (Κατράκειο Θέατρο)

28 Σεπτεμβρίου : ΞΑΝΘΗ (Κλειστό Γήπεδο "Φίλιππος Αμοιρίδης"-Αμοιρίδιο)

29 Σεπτεμβρίου: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Παλαί Ντε Σπορ)


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Οι ενορχηστρώσεις είναι των : ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΟΥΚΑ και ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΑΧΑΡΙΟΥ
Ο σχεδιασμός των φωτισμών της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΝΤΕΚΩ
Στην παράσταση παίρνουν μέρος 8 μουσικοί σολίστες:
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΥΚΑΣ - πιάνο, keyboards
ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥ - πιάνο, keyboards, harmonica
ΘΑΝΟΣ ΓΚΙΟΥΛΕΤΖΗΣ - βιολί
ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΙΚΗΣ- μπουζούκι, κιθάρα ακουστική, λαούτο ισπανικό
ΛΑΜΠΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ - ηλεκτρική κιθάρα
ΚΟΣΜΑΣ ΚΟΚΟΛΗΣ - μπουζούκι, κιθάρα ακουστική
ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ - μπάσο ηλεκτρικό/ ακουστικό
ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - τύμπανα

Τον ήχο επιμελούνται : ΠΑΥΛΟΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΜΒΟΥΚΑΣ
Υπεύθυνοι ήχου stage : ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γι’ αυτό που είμαι σίγουρη για μένα είναι πως αγαπάω με ερωτικό πάθος τον Άνθρωπο.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

29/3/1943 Γεννήθηκε ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου
29/3/2011 Πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS