121 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.08.2017
Ορφέας | Main Feed
Γιώργος Νταλάρας
Αναζήτηση με tags
Μην παραξενεύεστε! Δεν πρόκειται, τις επόμενες μέρες, Νταλάρας και Πανούσης να συμμετάσχουν σε κοινή συναυλία! Αυτό έγινε ήδη, πριν 20 χρόνια! Ξεκίνησα, με λίγο χιούμορ, γιατί το θέμα, είναι σοβαρό, και, δυστυχώς, 20 χρόνια μετά, ξανά επίκαιρο! Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.
 

Ο Βασίλης Λέκκας, η Έλλη Πασπαλά και ο Ηλίας Λιούγκος είχαν τη δυνατότητα όχι απλώς να γνωρίσουν το Μάνο Χατζιδάκι και να τραγουδήσουν τα τραγούδια του, αλλά να έχουν μία εκτενή συνεργασία μαζί του για μία δεκαετία περίπου, τόσο δισκογραφικά, όσο και σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων. Η συνεργασία του Μάνου Χατζιδάκι με το Βασίλη Λέκκα ξεκίνησε το 1980 με τον κύκλο τραγουδιών «Η εποχή της Μελλισάνθης», μια μουσική αυτοβιογραφία του συνθέτη βασισμένη σε ποιήματά του με κύρια ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη. Ο συνθέτης εμπιστεύτηκε στον εικοσάχρονο τότε ερμηνευτή τέσσερα τραγούδια, εκ των οποίων το πιο χαρακτηριστικό είναι το «Ένα ρολόι στο καπηλειό» που μοιραζόταν με τον Γιώργο Μιχαλισλή.

 
Γιώργος Νταλάρας – Χάρις Αλεξίου, δυο ονόματα που στη συνείδηση του κόσμου είναι ταυτισμένα ως ένα κορυφαίο καλλιτεχνικό δίδυμο. Παρότι η σταθερή και συνεχής συνεργασία τους, εξαντλείται, ουσιαστικά, στην πρώτη δεκαετία της καριέρας τους, η ταύτιση αυτή συνεχίζεται ως τις μέρες μας, για 4 δηλαδή δεκαετίες, ίσως, επειδή, για πάρα πολλούς, οι δυο αυτοί ερμηνευτές θεωρούνται οι σημαντικότεροι της γενιάς τους κι όχι μόνο.
Αν και σχεδόν συνομήλικοι (ο Νταλάρας γεννημένος το 1949 κι η Αλεξίου το 1950), ο Νταλάρας θα προηγηθεί λίγα χρόνια δισκογραφικά(με προσωπική δισκογραφία) της Αλεξίου, η οποία θα τον ακολουθήσει 3-4 χρόνια αργότερα με τη δική της. Η συνέχειά τους, βέβαια, είναι πασίγνωστη σε όλους, αφού, αυτοί οι δύο, καθώς κι ο Γιάννης Πάριος, είναι οι τρεις τραγουδιστές με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού!
 
Κανείς δε μπορεί να πει με βεβαιότητα, βάζοντας το χέρι του στη φωτιά, πως θα ήταν τα τραγούδια του Κουγιουμτζή, αν δεν τα είχε ερμηνεύσει ο Νταλάρας. Και πως θα ήταν ο Νταλάρας χωρίς τα τραγούδια του Κουγιουμτζή στις τσέπες του. Τα υποθετικά σενάρια είναι εκ φύσεως εκτός πραγματικότητας. Είναι υπέροχα τραγούδια αυτά του Κουγιουμτζή. Αναντίρρητα. Εύκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως διαπρέπουν ανεξαρτήτως ερμηνείας. Κι όμως, ίσως ο Κουγιουμτζής να μην είχε ποτέ γράψει τα τραγούδια αυτά, αν δεν υπήρχε ο Νταλάρας να τα εκφράσει. Είναι λοιπόν, δεδομένο πως Κουγιουμτζής και Νταλάρας χάραξαν για χρόνια μία κοινή πορεία στο ελληνικό τραγούδι. Είναι αναμφίβολα ένα μουσικό δίδυμο ...
 

Ο αείμνηστος Σταύρος Κουγιουμτζής (1932-2005) είχε πει, σε συνέντευξή του, ότι το πιο αγαπημένο τραγούδι του είναι το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου». Ο ίδιος όμως, έχει παραδεχτεί, στο βιογραφικό βιβλίο του «Χρόνια σαν βροχή», ότι η πρώτη του μεγάλη εμπορική επιτυχία ήταν το «Να ’τανε το ’21». Και νομίζω, ότι, πραγματικά, το τραγούδι αυτό είναι το πιο αναγνωρίσιμο και δημοφιλές του Κουγιουμτζή. Τους στίχους του τραγουδιού τους υπογράφει η Σώτια Τσώτου και βρίσκεται στον ομώνυμο δίσκο («Να ’τανε το ’21»/1970), που αποτελεί τον πρώτο ολοκληρωμένο προσωπικό δίσκο 33 στροφών του συνθέτη και τον δεύτερο του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος είναι κι ο ερμηνευτής του τραγουδιού.

 

Μπορεί ο Τόλης Βοσκόπουλος, να επηρεάσει έναν ροκά τραγουδοποιό, να γράψει ένα ζεϊμπέκικο, το οποίο να το κάνει σουξέ μια μεγάλη φωνή, αλλά, το ίδιο κομμάτι, να γνωρίσει και μια δεύτερη επιτυχία, από την διαφορετική ερμηνεία ενός τραγουδοποιού; Σας έβαλα κουίζ; Ε, ας σας δώσω και τη λύση του, αρχίζοντας αντίστροφα, από το τέλος προς την αρχή, όπως ακριβώς και στους γρίφους, όπου οι σωστές απαντήσεις γράφονται με τα γράμματα ανάποδα.

 
Το «Διδυμότειχο blues», αποτελεί – σύμφωνα με τον ίδιο τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα - το κομμάτι που σηματοδοτεί την, ουσιαστική, αρχή, της σόλο καριέρας του. Πράγματι, ενώ, τυπικά, η προσωπική του διαδρομή στην δισκογραφία ξεκίνησε το 1989, με τον δίσκο «Ο Μαγαπάς κι η Σαγαπώ», μου έχει πει σε συνέντευξή του(συνέντευξη του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στον Τ. Καραντή, περιοδικό «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ», τεύχος, 28 σελ. 22 - 25) το εξής : «Για μια στιγμή είχα σκεφτεί να τα παρατήσω και τελείως. Γιατί όταν έκανα τον πρώτο προσωπικό μου δίσκο, το “Ο Μαγαπάς κι η Σαγαπώ”, παρότι κανά δυο τραγούδια ήταν πολύ καλά κι ακούστηκε κιόλας, δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερες πωλήσεις. Είχα απογοητευτεί, είχα ανάγκες και σκεφτόμουνα να πάω να εγκατασταθώ στο Βόλο και να ανοίξω ένα ωδείο.».
 
Είναι λίγα, θα έλεγα, τα τραγούδια κι οι κύκλοι τραγουδιών που έχουν γραφτεί για το Πολυτεχνείο. Ακόμα λιγότερα, μετρημένα στα δάχτυλα, είναι τα τραγούδια εκείνα που έχουν στον τίτλο τους τη λέξη “Πολυτεχνείο” ή “Νοέμβρης”. Πρόχειρα θυμάμαι αυτά του Γιάννη Μαρκόπουλου («Στο Πολυτεχνείο») και του Τζίμη Πανούση («17 Νοέμβρη απόγευμα»).
 

Ο δίσκος «Θέλω να τα πω» (1982) έχει μια πρωτιά και μια μοναδικότητα. Είναι ο πρώτος – μετά από μια 15ετή παρουσία στη δισκογραφία - αμιγώς λαϊκός, με καινούρια τραγούδια, δίσκος του Γιώργου Νταλάρα κι ο μοναδικός χρυσός της δισκογραφίας του Άκη Πάνου. Πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά όμως, το «Θέλω να τα πω», είναι ένας σπουδαίος λαϊκός δίσκος, ενός από τους πιο σημαντικούς λαϊκούς τραγουδοποιούς του τραγουδιού μας με έναν μεγάλο ερμηνευτή. Όπως έχει πει ο Νταλάρας, ο Άκης Πάνου ήταν φίλος του πατέρα του και τον γνώριζε από μικρό παιδί.

 
Θεωρώ ότι οι καλύτερες ραδιοφωνικές εκπομπές – όσες αφορούν το τραγούδι – είναι αυτές που, είτε συνδυάζουν τα τραγούδια και τα σχετικά αφιερώματα, με ιστορικές πληροφορίες και στοιχεία περί αυτών, είτε τα συνδέουν με προσωπικές καθημερινές ιστορίες, είτε, μερικές φορές, παίζονται τα τραγούδια – χωρίς πολλά λόγια – αφήνοντας αυτόν το ρόλο, στους τίτλους και στη σειρά των επιλογών, γιατί το τραγούδι είναι η πιο άμεση μορφή λαϊκής τέχνης, που συντροφεύει την καθημερινότητά μας ή συνδέεται άρρηκτα με την ίδια τη ζωή μας, σε διάφορες χρονικές στιγμές και συγκυρίες.
 

Γιώργος Νταλάρας – «Ένα σημάδι του Θεού»
(Official Lyric Video)


Το Ogdoo Music Group έχει τη χαρά να παρουσιάζει το επίσημο Lyric Video του νέου τραγουδιού του Γιώργου Νταλάρα, το οποίο ήδη έχει κάνει αίσθηση μέσω της ακρόασής του από τη συχνότητα του Μελωδία 99,2 Fm.
«Ένα σημάδι του Θεού» ο τίτλος του ολοκαίνουργιου τραγουδιού σε στίχους του Νίκου Αναγνωστάκη και μουσική του Ανδρέα Κατσιγιάννη με τη μοναδική ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα. Θα περιλαμβάνεται στο δίσκο «Οι φωνές σ’ αυτή την πόλη» που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα από το Ogdoo Music Group.
Σε αυτόν, υπό την «επιμελητεία» του Γιώργου Νταλάρα, δίνουν -μεταξύ άλλων- το παρών,  επτά νέοι ερμηνευτές. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της έκδοσης, να αναδειχθούν  νέα, ικανά και «καθαρά» πρόσωπα στο τραγούδι μας, μέσα από μια κυκλοφορία αξιώσεων σε όλα τα επίπεδα.


Δείτε το βίντεο εδώ:

{denvideo https://www.youtube.com/watch?v=ar61iDk2pOE}
Μια παραγωγή της Όγδοο Music Group.

 
Το τραγούδι του Γιώργου Ανδρέου «Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει» έχει έναν ρεαλιστικό και ταυτόχρονα, συγκλονιστικό στίχο που αποτυπώνει, εύστοχα, τη νεοελληνική κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Ποια συγκεκριμένα λοιπόν ερεθίσματα το γέννησαν; Ζητήσαμε από το δημιουργό του – στα πλαίσια συνέντευξης που μας παραχώρησε – να μας διηγηθεί την ιστορία του τραγουδιού. Ο λόγος στον ίδιο τον Γιώργο Ανδρέου ...
 
Ας ξεκινήσω, μια φορά, πιο προσωπικά και συναισθηματικά, αυτήν την αναφορά μου, στο δίσκο «Στα ψηλά τα παραθύρια», αφού είναι ο πιο αγαπημένος ίσως δίσκος των παιδικών μου χρόνων. Από 5-6 χρονών, είχα το “βίτσιο”, να ζητάω από τους γονείς μου, να μου πάρουν δώρο, αντί για παιχνίδια, κασέτες!
 

ΝΤΑΛΑΡΑΣ -  ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΣΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Ρεπορτάζ: Τάσος Π. Καραντής

Ένα – ειδικό και συγκεκριμένο – αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου πραγματοποίησε(το τριήμερο 11,12 & 13/4 στον «ΙΑΝΟ») η «Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης», παρουσιάζοντάς, ποιήματά του, που έχει μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης, σε διάφορους κύκλους τραγουδιών του.

Συγκεκριμένα παρουσιάστηκαν αποσπάσματα από τους κύκλους τραγουδιών «Λαϊκά», «Νύχτα Θανάτου», «Αρκαδία IΙ», «Αρκαδία ΙΙΙ», «Τα τραγούδια του Αγώνα», «Μήπως ζούμε σ' άλλη χώρα;», «Πολιτεία Γ’» & «Πολιτεία Δ'».

Στο δελτίο Τύπου, για το τριήμερο αυτό μουσικό αφιέρωμα, καταγράφεται, πολύ περιεκτικά, η καλλιτεχνική σχέση του Μάνου Ελευθερίου με τον Μίκη Θεοδωράκη : «Η συνεργασία του Μίκη Θεοδωράκη με τον Μάνο Ελευθερίου άρχισε το 1966 με τα «Λαϊκά», τα οποία κυκλοφόρησαν στο Παρίσι το 1970 με την Μαρία Δημητριάδη και τον Αντώνη Καλογιάννη και τραγουδιόταν στις συναυλίες που έδινε ο Θεοδωράκης επί χούντας σε όλο τον κόσμο. Η συνεργασία τους συνεχίστηκε και κατά την περίοδο της δικτατορίας. Όταν ο Θεοδωράκης βρέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι του στο Βραχάτι Κορινθίας, μελοποίησε τη «Νύχτα Θανάτου». Τον καιρό της εξορίας του στη Ζάτουνα της Αρκαδίας, ο Μάνος Ελευθερίου του έστειλε κρυφά δύο ποιητικές συλλογές «Στο παζάρι του φονιά» και «Για τη Μάνα και τους Φίλους», από τις οποίες προέκυψαν οι κύκλοι τραγουδιών «Αρκαδία ΙΙ» και «Αρκαδία ΙΙΙ». Είχε βρεθεί ένας κρυφός τρόπος (ο οποίος δεν αποκαλύπτεται, διότι μπορεί να ξαναγίνει δικτατορία!) και ο Ελευθερίου έστελνε στίχους στον συνθέτη όσο ήταν εξόριστος στη Ζάτουνα Αρκαδίας. Αργότερα, και επί δικτατορίας πάλι, έλαβε στο Παρίσι και μελοποίησε τα ποιήματα που συμπεριέλαβε στον κύκλο τραγουδιών «Τα τραγούδια του αγώνα». Αξίζει να αναφερθεί για την ιστορία, ότι ανάμεσα στα ποιήματα αυτά που στάλθηκαν από τον Μάνο Ελευθερίου στον Θεοδωράκη στο Παρίσι, ήταν και ο κύκλος «Ο Άγιος Φεβρουάριος», που τελικά μελοποιήθηκε από τον Δήμο Μούτση και έγινε μεγάλη επιτυχία.
Μετά τη δικτατορία συνεργάστηκαν ξανά δημιουργώντας τον κύκλο «Μήπως ζούμε σ' άλλη χώρα;», που τραγούδησε η Μαρία Δημητριάδη (1991) αλλά και τραγούδια  που εντάχθηκαν στους κύκλους «Πολιτεία Γ’», με τον Μανώλη Μητσιά (1994) και «Πολιτεία Δ'», με τον Πέτρο Γαϊτάνο (1995)».

Το e-orfeas παρακολούθησε την εναρκτήρια βραδιά (Παρασκευή, 11-4-2014) του αφιερώματος, όπου συμμετείχαν όλοι οι ερμηνευτές και των υπόλοιπων ημερών(Δώρος Δημοσθένους, Μπέττυ Χαρλαύτη και Κώστας Πατσιάς), με αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή, φυσικά, τον Γιώργο Νταλάρα!

Γράφω, «αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή» τον Γιώργο Νταλάρα, γιατί, για να γράφουμε αλήθειες, να μην παίζουμε και να μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, αυτός σήκωσε – ερμηνευτικά, αλλά κι ως καλλιτεχνική οντότητα - στην πλάτη του όλη τη βραδιά. Ο Δώρος Δημοσθένους είναι ένας καλός τραγουδιστής, αλλά οι ερμηνείες του δεν μου έδωσαν το προσωπικό του στίγμα και την ταυτότητα του στα τραγούδια, τα είπε, αψεγάδιαστα μεν, απρόσωπα δε. Οι άλλοι δυο ερμηνευτές(Μπέττυ Χαρλαύτη – Κώστας Πατσιάς), αν και σαφώς καλλίφωνοι, δεν έδειξαν ότι μπορούν να σηκώσουν το βάρος των θεοδωρακικών τραγουδιών, το δικό τους μέρος στο πρόγραμμα μου θύμισε «αφιέρωμα ωδείου». Δεν ήταν, εξάλλου, τυχαίο, ότι η παρέα μου, η οποία αποτελούταν από φίλη μουσικό και τραγουδίστρια, από έναν μουσικό κι έναν τενόρο, στα σημεία που δεν τραγουδούσε ο Νταλάρας, «παρασυρόταν» σε συζητήσεις, ενώ, το μέρος αυτό του προγράμματος, επέλεξαν οι θεριακλήδες να καπνίσουν – απαγορεύεται το κάπνισμα στον ΙΑΝΟ – σχηματίζοντας(κατά τη διάρκεια του προγράμματος) μπουλούκια στη Σταδίου… Ενώ, όταν έβγαινε ο Νταλάρας, η φίλη τραγουδίστρια, άφηνε την παρέα και το τραπέζι και στεκόταν όρθια και προσοχή, όσο πιο κοντά στη σκηνή μπορούσε, για να ακούσει με προσήλωση τις ερμηνείες του. Με την πρώτη, εξάλλου, εμφάνιση του Νταλάρα, είδα τον τενόρο, όχι απλά να ακούει τον Νταλάρα, αλλά, να τον παρακολουθεί, όπως παρατήρησα, με την δέουσα μουσική προσοχή.

Πράγματι, ο Γιώργος Νταλάρας, τραγούδησε, τα τραγούδια των δυο σπουδαίων δημιουργών, με την ερμηνευτική εμπειρία, 45 πλέον χρόνων και την μεστότητα και δεινότητα, που εκπορεύεται απ’ αυτήν, σε συνδυασμό, με την καλοδιατηρημένη, για την ηλικία του, φρεσκάδα της φωνής του και τις, πάντα, κρυστάλλινες υψηλές νότες του. Μπορεί τα συγκεκριμένα τραγούδια να μην ανήκαν στις πρώτες εκτελέσεις του μεγάλου ερμηνευτή σε τραγούδια του Θεοδωράκη ή του Ελευθερίου, αλλά, από τη μια ο Νταλάρας είναι, σαφώς, ένας «θεοδωρακικός ερμηνευτής», αφού έχει ερμηνεύσει σε πρώτη εκτέλεση κύκλους τραγουδιών και μεμονωμένα τραγούδια του συνθέτη , ενώ, από την άλλη, αυτό αποτέλεσε και το σασπένς της βραδιάς, που μας αποζημίωσε και με το παραπάνω!

Έτσι, τον ακούσαμε, για πρώτη φορά να ερμηνεύει live, το «Το τραίνο φεύγει στις οχτώ»(!), ενώ ήταν, εξαιρετικός, ανάμεσα σε άλλα, στα : «Μέσα σε κήπο κάθισα», «Κόσμε άσωτε» & «Στο μπαρ».  

Για το τέλος, μας επιφύλαξε και μια έκπληξη, εκτός προγράμματος, αφού ερμήνευσε ένα τραγούδι του Μάνου Ελευθερίου, σε μουσική του Δήμου Μούτση, το «Στους μπαξέδες(Εις μνήμην)»(α’ εκτέλεση : Βίκυ Μοσχολιού), το οποίο, έχει ξανατραγουδήσει ο Νταλάρας, πάλι σε αφιέρωμα για τον Ελευθερίου στον «ΙΑΝΟ» και για το οποίο, έχει δηλώσει, δημόσια, ότι το «έχει άχτι». Και πράγματι, με περίσσια αγάπη και ψυχή μας το τραγούδησε.

Ο Μάνος Ελευθερίου, φυσικά, ήταν παρών και – ολιγόλογος και ταπεινός, όπως πάντα – μας αφηγήθηκε διάφορα περιστατικά, σχετικά με τη δημιουργία των κοινών τραγουδιών τους με τον Θεοδωράκη. Σ’ αυτό το νοσταλγικό κλίμα συνέβαλε κι η κόρη του συνθέτη, Μαργαρίτα Θεοδωράκη, με τις δικές της αφηγήσεις, αλλά – με όλο το σεβασμό – θα την ήθελα πιο, ταιριαστά, φειδωλή, δίπλα στον Ελευθερίου και στον Νταλάρα, αποφεύγοντας το «τηλεοπτικού τύπου» χιούμορ, που ήταν ξένο με το περιεχόμενο των τραγουδιών και την όλη ατμόσφαιρα.

Εν κατακλείδι και παρόλη, την, υποκειμενική μου, «γκρίνια», η βραδιά - στην ολότητά της - μας άφησε αυτό που έπρεπε να μας αφήσει, μέσα από την παρουσίαση του κοινού έργου των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Ελευθερίου.

 

  
  
  
  
  
  
  
  
  

Άξια κι η «Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης», την οποία αποτελούσαν οι:
Γιάννης Μπελώνης, πιάνο
Θανάσης Βασιλάς, μπουζούκι
Βαγγέλης Κονταράτος, κιθάρα
Ξενοφών Συμβουλίδης, μπαγλαμάς - όμποε
Λευτέρης Γρίβας, ακορντεόν
Σταύρος Καβαλιεράτος, κοντραμπάσο
Στέφανος Θεοδωράκης – Παπαγγελίδης, κρουστά


Το πρόγραμμα της βραδιάς (όπως μας δόθηκε):

«Τα λαϊκά»
1)Το παλικάρι έχει καημό – Δώρος Δημοσθένους
2)Μια νυχτερίδα στη σκεπή – Δώρος Δημοσθένους
3)Σ’ αυτή τη γειτονιά – Δώρος Δημοσθένους
4)Η πόρτα μου είναι ανοιχτή – Μπέττυ Χαρλαύτη
5)Το σπίτι μου είναι μικρό – Κώστας Πατσιάς
6)Ο δικαστής – Μπέττυ Χαρλαύτη
7)Το ψωμί μου είναι γλυκό – Κώστας Πατσιάς
 8)Σ’ αυτό το δύσκολο καιρό – Κώστας Πατσιάς


«Νύχτα θανάτου»
 9)Στου πικραμένου την αυλή – Μπέττυ Χαρλαύτη
 10)Όσους δεν πήρε η μοναξιά – Δώρος Δημοσθένους
 11)Γενέθλια – Μπέττυ Χαρλαύτη
12)Τώρα κρύψε τ’ όνομά σου – Μπέττυ Χαρλαύτη
13)Έχεις μάτια το φεγγάρι – Δώρος Δημοσθένους
 14)Κλάψε στα γόνατα μου τη ντροπή σου – Μπέττυ Χαρλαύτη


«Τα λαϊκά»
15)Κάθε πρωί – Γιώργος Νταλάρας
16)Το τρένο φεύγει στις οχτώ – Γιώργος Νταλάρας
 17)Ήρθαν τα βάσανα – Γιώργος Νταλάρας
 18)Μέσα σε κήπο κάθισα – Γιώργος Νταλάρας
19)Του χάρου η μάνα – Γιώργος Νταλάρας


«Αρκαδία ΙΙ»
 20)Τρία ποτάμια – Μπέττυ Χαρλαύτη
 21)Ο χρησμός – Μπέττυ Χαρλαύτη
22)Στο παζάρι του φονιά –Μπέττυ Χαρλαύτη
23)Ήρθαν οι άνθρωποι με τα μαύρα – Μπέττυ Χαρλαύτη
24)Αυτοί που θα ’ρθουν – Κώστας Πατσιάς


 «Αρκαδία ΙΙΙ»
 25)Μάνα το μάνα τ’ ουρανού – Κώστας Πατσιάς
 «Τα τραγούδια του αγώνα»
 26)Η επιστολή – Δώρος Δημοσθένους
27)Η αυλή – Μπέττυ Χαρλαύτη
28)Ποιος τη ζωή μου – Δώρος Δημοσθένους
 «Το τρένο δεν ξεκίνησε ποτέ για Κατερίνη»
 29)Το τρένο δεν ξεκίνησε ποτέ για Κατερίνη – Κώστας Πατσιάς


 «Πολιτεία Γ’»
30)Εκείνα που είχα να σου πω - Μπέττυ Χαρλαύτη


«Πολιτεία Δ’»
31)Ας τους να μας κοροϊδεύουν – Κώστας Πατσιάς


«Μήπως ζούμε σ’ άλλη χώρα;»
 32)Κόσμε άσωτε -     Γιώργος Νταλάρας
 33)Στο μπαρ -  Γιώργος Νταλάρας

 


Φωτογραφίες: Χρύσα Σωφρονά (https://www.facebook.com/sofron)

 

 
Κι οι τρεις τους αποτελούν τρία κορυφαία ονόματα του τραγουδιού μας. Ο Μίκης, βέβαια, αποτελεί μια παγκόσμια προσωπικότητα της μουσικής, που τιμά την Ελλάδα και τον πολιτισμό της σ’ όλον τον κόσμο, Αλλά, κι οι άλλοι δυο – πέρα από του ότι είναι σήμερα οι δυο μεγαλύτερες, εν ζωή, αντρικές φωνές του τραγουδιού μας – είναι δυο σπουδαίοι ερμηνευτές που ευτύχησαν, να συνεργαστούν με τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς μας, και να πουν, οι δυο τους, τα μισά, και παραπάνω, σπουδαία τραγούδια, του ελληνικού τραγουδιού, του τελευταίου μισού αιώνα. Και, φυσικά, είναι οι δυο τραγουδιστές που οι δίσκοι τους έχουν μπει στα περισσότερα σπίτια Ελλήνων σ’ όλη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού!
 
«Τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας” είναι το “πιστεύω” της αιώνιας πάλης της Ρωμιοσύνης για την Ελευθερία». Αυτή η φράση του Μίκη Θεοδωράκη, νομίζω πως συμπυκνώνει τη σημασία και την αξία αυτού, του πιο χαρακτηριστικού ίσως, έργου του της περιόδου της δικτατορίας. Η γέννηση των «Λιανοτράγουδων», αλλά κι οι συμπληγάδες που πέρασαν, μέχρι να μελοποιηθούν και να εκδοθούν, έχουν περιγραφεί, πολύ γλαφυρά, στην επανέκδοση του δίσκου(MIKIS THEODORAKIS, EMI, remasters vol. 8/2003), από τον ίδιο τον Θεοδωράκη και τον Ρίτσο.
 
Την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου δόθηκε η συνέντευξη τύπου για τις μεγάλες συναυλίες με τίτλο « Η ΦΩΝΗ ΖΕΙ» που είναι αφιερωμένες στη μνήμη του Στέλιου Καζαντζίδη. Οι δυο μεγάλες συναυλίες θα πραγματοποιηθούν στις 18 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα (Καλλιμάρμαρο) και στις 23 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη (Καυταντζόγλειο στάδιο). Η πρωτοβουλία της εκδήλωσης ανήκει στη Μαρινέλλα, η οποία υπήρξε σύντροφός του στη ζωή και στο τραγούδι για μια δεκαετία και μαζί έγραψαν ιστορία ως ντουέτο. Στην πρόσκληση της Μαρινέλλας ανταποκρίθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό οι Γ.Νταλάρας, Χ.Αλεξίου, Δ.Μητροπάνος , Μ.Τερζής & Γλυκερία. Τα έσοδα των δυο μεγάλων συναυλιών θα διατεθούν στο Σωματείο Κοινωνικής Μέριμνας «Αρωγή» για τις ανάγκες ανέγερσης ενός ξενώνα για ορφανά και απροστάτευτα παιδιά με ειδικές ανάγκες στο Δήμο Αχαρνών.
 

Η Ελένη Μενεγάκη, στο ρόλο – θέλω να πιστεύω – της λίγο «αγαθής κι όμορφης ξανθιάς», μπορώ να πω μου είναι συμπαθής. Μην παραξενεύεστε, φαντάζομαι καμιά φορά, κι ένα τηλεοπτικό ή καθημερινό τοπίο χωρίς, την Μενεγάκη, την Άντζελα κι  άλλες, καλές στο είδος, και σ’ αυτό, ακριβώς, που πρέπει να επιτελούν, και τρομάζω. Δηλαδή, φανταστείτε να κυριαρχούσαν  - τηλεοπτικά και στην καθημερινότητά μας – μόνο κατηφείς διανοούμενοι και γενικώς «φιλοσοφική μαυρίλα» άνευ οράματος, ολίγον μαζοχιστική κι απαισιόδοξη και μηδενιστική; Είμαι σίγουρος, ότι θα ξεπερνούσαμε, στατιστικά, σε αυτοκτονίες και την Σουηδία! Αρκετή μαυρίλα βιώνουμε από το πρωί που ανοίγουμε τα μάτια, ως το βράδυ που τα κλείνουμε. Ας σκάσει και κάνα χαμόγελο στο χείλι μας.

 

Το τζάκι αναμμένο. Η Fitzgerald περιφέρεται στο σαλόνι με κόκκινο νεγκλιζέ πίνοντας ουίσκυ και μουρμουρώντας το September Song. Ο αμαρτωλός ήχος της πλανάται στο χώρο κι ο Χατζιδάκις χαμογελώντας αφήνει νωχελικά τον καπνό του να τον περιβάλλει. Στο δίπλα δωμάτιο ο Randy Newman δοκιμάζει τα καινούρια, παράξενα ακόρντα του στο πιάνο. Σε μια καρέκλα καφενείου ο Μάρκος κουρντίζει το μπαγλαμά του κι όταν τελειώνει ο John Lee Hooker τονε σιγοντάρει με την κιθάρα του παίζοντας μι ύφεση αντί για ρε δίεση. Στη Ριβιέρα δίπλα, η Καζαμπλάνκα αφήνει το γρέτζο ήχο της από ένα χαλασμένο μεγάφωνο. Έξω στην πόλη της Καμηνάλια έχει ησυχία και νύχτα. Ο Μπάρμπα Γιάννης έκλεισε και μόνο δυο ζητιανάκια μ' ένα ακορντεόν γυρνοβολάνε τραγουδώντας. Μα λίγο λίγο τα φώτα σβήνουν στην οθόνη και κατεβαίνουν των ονείρων τα παιδιά. Τότε η πόλη αρχίζει πάλι να ξυπνάει και να ονειρεύεται. Κι όσο για τα υπόλοιπα... έχει ο Θεός.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο. Σκοτεινό το τραγούδι που θα πω. Στα συντρίμμια του τόπου μου πατώ. Θέλω να τα πω, όπως υπάρχουν στο μυαλό. Κάποτε, έτσι μικρό ήταν τ' όνειρό μας. Όλο κι όλο τ' όνειρό μας ήταν μικρό και στρογγυλό σαν ένα ψωμί, ήσυχο και λυπημένο σαν μια σταγόνα λάδι, νηστικό. Μα τούτο τ' όνειρο ήταν τ' όνειρο όλων των πεινασμένων και των αδικημένων.Κι οι πεινασμένοι ήταν πολλοί κι οι αδικημένοι ήταν πολλοί και τ' όνειρο μεγάλωνε σιγά-σιγά. Ήταν πικρές οι μέρες μας πολύ πικρές. Ο ίσκιος ενός κυπαρισσιού μετρούσε μέτρο το μέτρο όλον τον κόσμο. Το σεργιάνι μας στον κόσμο ήταν δέκα μέτρα γης.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πατρίδα είναι αυτό που αντέχει η καρδιά του κάθε ανθρώπου να υπερασπιστεί.
Γιώργος Νταλάρας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS