137 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Βασίλης Λέκκας
Αναζήτηση με tags

Ο Βασίλης Λέκκας, η Έλλη Πασπαλά και ο Ηλίας Λιούγκος είχαν τη δυνατότητα όχι απλώς να γνωρίσουν το Μάνο Χατζιδάκι και να τραγουδήσουν τα τραγούδια του, αλλά να έχουν μία εκτενή συνεργασία μαζί του για μία δεκαετία περίπου, τόσο δισκογραφικά, όσο και σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων. Η συνεργασία του Μάνου Χατζιδάκι με το Βασίλη Λέκκα ξεκίνησε το 1980 με τον κύκλο τραγουδιών «Η εποχή της Μελλισάνθης», μια μουσική αυτοβιογραφία του συνθέτη βασισμένη σε ποιήματά του με κύρια ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη. Ο συνθέτης εμπιστεύτηκε στον εικοσάχρονο τότε ερμηνευτή τέσσερα τραγούδια, εκ των οποίων το πιο χαρακτηριστικό είναι το «Ένα ρολόι στο καπηλειό» που μοιραζόταν με τον Γιώργο Μιχαλισλή.

 
Μετά την έντονη εντύπωση που άφησε ο Σούλης Λιάκος πριν 4 χρόνια με τον δίσκο «Το μέσα μου βουνό» επανέρχεται στα δισκογραφικά δρώμενα με ένα CD με 13 τραγούδια το οποίο υπάρχει μέσα σε ένα βιβλίο με 9 διηγήματα με τίτλο «Με δυό πούπουλα στην πλάτη». Ο Σούλης Λιάκος γεννήθηκε και ζει μόνιμα στη Βέροια. Συνοδοιπόρος και παιδικός φίλος του Νίκου Ζιώγαλα, δεν εγκατέλειψε ποτέ την Βέροια όπου ζει και δημιουργεί. Σπούδασε κλασσική κιθάρα και ανώτερα θεωρητικά στην Ελλάδα και φαρμακευτική στην Ιταλία.
Η τέταρτη εκφραστική κατάθεση του Σούλη συντίθεται από δεκατρία νέα τραγούδια και εννέα διηγήματα που αποκαλύπτουν τις κρυφές αιτίες και τις ανάγκες που τα δημιούργησαν. Eίναι τα συναισθήματα όπως τα εκφράζει ένα παιδί αλλά τα καταγράφει ένας μεγάλος. Φωτίζονται στιγμές ενός παρελθόντος χρόνου, σκληρού, τρυφερού και απροσδιόριστου, η μαρτυρία μπερδεύεται με την
μυθοπλασία και η απόσταση του χρόνου, η επιστροφή στα παιδικά συναισθήματα, δημιουργεί τον αρχετυπικό χρόνο: η μετάβαση σε αυτόν ισοδυναμεί με την επιστροφή μας σε μια κοινή 'συναισθηματική πατρίδα'.
Τα διηγήματα συμπληρώνουν και απογειώνουν την μουσική ποιητική διάσταση των τραγουδιών. Τα τραγούδια είναι πέραν των όποιων «αγοραίων» συμβάσεων και ξεχειλίζουν από αυθεντικότητα, πρωτοτυπία και φαντασία: τραγούδια δραματικά, ερωτικά αλλά και σκωπτικά με υπερεαλιστικές πτυχές.
Στην τολμηρή εκφραστική προσπάθεια ο Σούλης βρήκε εξαιρετικούς συμμάχους την Γλυκερία και τον Βασίλη Λέκκα αλλά και την ωριμότατη νέα φωνή της Αλεξίας Χρυσομάλλη. Την ενορχήστρωση έκανε ο συνθέτης με την βοήθεια του Διαμαντή Καραγιαννακίδη και την επιμέλεια του δίσκου έκανε ο Άγγελος Σφακιανάκης.
Η καλλιτεχνική πορεία του Σούλη Λιάκου τον καθιέρωσε και του έδωσε εξέχουσα θέση στην Ελληνική μουσική σκηνή, ως τον τραγουδοποιό που η έκφραση του καταγράφεται μέσα από τα μουσικά έργα του, με ένα τρόπο τολμηρό και ιδιαίτερο, για όσους τον γνωρίζουν, αλλά και όσους θα τον γνωρίσουν μέσα από την καινούργια δισκογραφική δουλειά του.
Το βιβλίο - CD διανέμεται σε φυσική μορφή απο την SOUND FORGE σε Ελλάδα, Κύπρο και Ευρώπη ενώ θα είναι διαθέσιμο ως download στα μεγάλα διαδικτυακά δισκοπωλεία από τα τέλη του επόμενου μήνα.
 

Βασίλης Λέκκας: «Όρθιοι μπας και μπορέσουμε και σώσουμε ότι έχει απομείνει»

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Μακρογιάννη


Με αφορμή την εμφάνιση του στη μουσική σκηνή "Ρυθμός Stage", μιλήσαμε με τον Βασίλη Λέκκα. Αυτό που παρατηρείται είναι η αμεσότητα και η δομή του λόγου του. Ο δημοφιλής καλλιτέχνης περιγράφει την καλλιτεχνική του στάση, η οποία είναι σταθερή και αναλύει πόσο σημαντική είναι η βάση του ελληνικού πολιτισμού σε μία εποχή με δυσβάσταχτες συνθήκες.

 

 

Εμφανίζεστε στη μουσική παράσταση "Ως την άκρη του ονείρου…" στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Τι έχετε αποκομίσει έως τώρα από αυτές τις παραστάσεις;

Κάποιος πρέπει να το ζήσει για να το περιγράψει. Η αλήθεια είναι ότι το κοινό, το οποίο αποτελείται από παιδιά, είναι ένα κοινό που καθορίζει το πως θα συμπεριφερθούμε και το πως θα ερμηνεύσουμε τους ρόλους, γιατί είναι η ζωντάνια τους  που μας δίνει πάντοτε την ώθηση για να συμμετέχουμε και να αποδώσουμε το νόημα της περιπέτειας, του σεναρίου. Το πιο σπουδαίο είναι η συμμετοχή τους, που καμιά φορά γεννιούνται τέτοιου είδους εμπειρίες και εκείνο που έχω προσέξει είναι, επειδή αυτή τη παράσταση την έχω ξαναπαίξει πριν από αρκετά χρόνια, βλέπω σε ποια σημεία έχουν γίνει αλλαγές και σε ποια σημεία τα παιδιά δίνουν το παρόν τους, γιατί αντιλαμβάνονται ότι προκύπτουν αντιδράσεις με αφορμή την εποχή που ζούμε. Δηλαδή σε κάποιο σημείο, που αναφέρει ο παππούς της Πετρίνας, η οποία είναι η Ηρωίδα μας – εγώ βέβαια έχω το ρόλο του Αγγέλου που την προστατεύω για να πορευθεί στη ζωή της - κάποια στιγμή υπάρχει μία φράση που λέει ο ήρωάς μας "Και 'συ Πέτρο θα ξαναπάρεις τη δουλειά σου" "Και εσύ Πετρίνα" σε μια άλλη φράση, "θα πιάσεις αμέσως δουλειά". Έχω παρατηρήσει ότι τα παιδιά αρχίζουν και χειροκροτούν στη φράση αυτή. Που για εμένα είναι ένα μήνυμα το πως βιώνουν και τα παιδιά την αγωνία των γονιών τους μέσα στο σπίτι τους και σε βάζει σε τεράστια  σκέψη, γιατί πλέον εδώ η ελληνική κοινωνία αρχίζει και μεταμορφώνεται σε επίπεδο DNA ας πούμε.

Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι ένας καλλιτέχνης να προσελκύσει τα παιδιά την ώρα της παράστασης; Γιατί φαντάζομαι αποσπάται εύκολα η προσοχή τους.

Νομίζω ότι ο πιο εύκολος τρόπος, που θα θεωρούσαμε τελικά λίγο πιο δύσκολο, είναι να είσαι ο εαυτός σου. Και να έχεις την αίσθηση ότι απέναντί σου έχεις ένα κοινό που είναι κανονικό. Μεγάλοι άνθρωποι. Οι οποίοι, αυτό που θα τους πεις να το πιστεύεις και να έχεις και μία σοβαρότητα να έχει ένα λόγο. Εγώ το ζω αυτό και από μια άλλη εμπειρία ζωής πλέον, που είμαι πατέρας. Είμαι φρέσκος πατέρας σχετικά και αυτό που έχω να πω, μιλώντας με τα παιδιά μου, όταν τους αντιμετωπίζω σαν μεγάλους ανθρώπους, σε επίπεδο διαλόγου, εισπράττω μία αίσθηση ότι συνεννοηθήκαμε. Το καταλάβανε.

Οπότε εισπράττουν τα γεγονότα της εποχής. Ότι γίνεται το καταλαβαίνουν.

Βέβαια, η παράσταση βοηθάει σε πολλά επίπεδα, γιατί το σενάριο έχει μία γλώσσα απλή, έχει μία ιστορία, η οποία διαδραματίζεται από σταθμό σε σταθμό, λύνονται οι απορίες και βλέπουν και την εξέλιξη, είναι ένα παραμύθι μέσα σε μία ιστορία και έτσι μπαίνουν από πολλές πλευρές μέσα στο νόημα του έργου και λύνονται οι απορίες τους, γι’ αυτό και συμμετέχουν πάρα πολύ, γι’ αυτό και αντιδρούνε πάρα πολύ, υπάρχει και μία άλλη σκηνή που κατηγορούνε την Ηρωίδα μας, δύο κυρίες, ότι τους έκλεψε, κάτι κι είναι ολοφάνερο ότι γίνεται από κακή πρόθεση από τους άλλους και βλέπω ότι σηκώνονται όρθια τα παιδιά στο θέατρο και λένε "Όχι δεν το έκανε αυτή", σηκώνεται όλο το θέατρο. Απίστευτο. Κι εγώ εκεί παρεμβαίνω πάλι και παίρνω το μέρος των παιδιών βέβαια. Με φυσικό τρόπο, με φυσικό λόγο. Αντιδρούμε δηλαδή σε αυτή την αδικία. Αυτά λοιπόν είναι στοιχεία που έχω αποκομίσει. Ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το πως μπορεί να πλαστεί η επόμενη γενιά και ότι το πρόβλημα της επικοινωνίας ξεκινάει από πάρα πολύ νωρίς και είναι πολύ βασικό. Άλλωστε για να προσανατολιστεί η ελληνική κοινωνία και γενικώς ο άνθρωπος να είναι υπεύθυνος ενός συστήματος, που το τελευταίο πράγμα που τον ενδιαφέρει είναι ο άνθρωπος. Τον μετράει σαν μονάδα, τον μετράει σαν χρήμα, αυτά όλα είναι που μας προβληματίζουνε και προσπαθούμε, όσο το δυνατόν να τα αποτρέπουμε ή αν θέλετε το χειρότερο σενάριο, να τα καθυστερούμε. Γιατί δεν ξέρω αν τα αποτρέψουμε τελείως.

Έχει αλλάξει το σενάριο ή οι διάλογοι σε σχέση με τις προηγούμενες παραστάσεις;

Όχι δεν νομίζω καθόλου. Αυτό είναι. Ότι ξεπηδούν άλλες ευκαιρίες σε εισαγωγικά για να συμμετέχει και να σταθεί το κοινό.

Στις 28  Μαρτίου θα εμφανιστείτε στη μουσική σκηνή «Ρυθμός Stage». Μπορείτε να μου πείτε δυο λόγια για το πρόγραμα της παράστασης;

Λοιπόν, πέρα από το θεατρικό, αυτή την περίοδο που κάνω, δεν έχω σταματήσει να κάνω ζωντανές εμφανίσεις. Τώρα λοιπόν θα μας δείτε στις 28 του μηνός στη μουσική σκηνή Ρυθμός Stage, όπου εκεί συμπληρώνω 34 χρόνια στη δισκογραφία, φέτος το 2014, ξεκίνησα το 1980, και προσπαθώ να περιλάβω στην παράσταση αυτή πολλά τραγούδια από τη δισκογραφία μου. Είναι ένα πρόγραμμα που το έχω ονομάσει «ΟΡΘΙΟΙ» και είναι, μία, αν θέλετε, παράσταση, που την έχω ξανακάνει πριν από χρόνια γιατί είχα βγάλει ένα δίσκο με τον τίτλο «ΟΡΘΙΟΙ». Πολλά τραγούδια από αυτή τη δουλειά περιέχονται. Αλλά έχουμε όλη τη δισκογραφία που είναι ο Μάνος Χατζιδάκις, κάνω μαζί του οκτώ δίσκους, συνέχεια με το Γιάννη Σπάθα, με το Μίκη Θεοδωράκη, με το Γιάννη Μαρκόπουλο, με το Γιώργο Τρανταλίδη, έχω κάνει με αυτούς όλους δισκογραφία και συναντώνται μέσα και πολλοί νεότεροι συνθέτες, τραγουδοποιοί, που θα τους τραγουδήσω εκεί γιατί έχω κάνει συνεργασίες μαζί τους σε δισκογραφίες.

Πώς προκύπτει ο τίτλος "ΟΡΘΙΟΙ";

ΌΡΘΙΟΙ είναι ένας συμβολικός τίτλος, ο οποίος δεν παύει να έχει την επικαιρότητά του και το ότι δημιούργησα, όπως σας λέω αυτό το cd, πριν από ακριβώς δέκα χρόνια. Ήταν, όπως λέμε, αυτό το έργο το έχουμε δει. Ενώ αντιλαμβανόμουν, φανταζόμουν μία κατάσταση σε αυτή τη χώρα η οποία το να το επαληθεύσει ή το επαλήθευσε η ίδια ιστορία η ίδια η κατάσταση, δεν χρειάζεται να το πω καν. Έβλεπα ότι ο ελληνικός λαός έπρεπε να αντιδράσει γιατί ερχόντουσαν, έρχονται και θα συνεχίσουν να έρχονται δυσβάσταχτες συνθήκες και προσπαθούσα να το κάνω σαν μήνυμα, βάζοντας μέσα πολλά από τα τραγούδια που έχουνε, την προτεραιότητά τους πάνω σε μία αντίσταση θα έλεγα, διαμαρτυρία. Πάνω σε αυτή την έννοια. Έχουμε προτεραιότητες. Και σήμερα πλέον το να το επαναλάβω, δεν είναι κάτι που προκύπτει από τις μέρες μας, είναι που το αισθανόμουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια. "ΟΡΘΙΟΙ" μπας και μπορέσουμε και σώσουμε ότι έχει απομείνει.Γιατί αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι αυτό που δεν έχει πέσει, είναι γιατί δεν έχει έρθει η σειρά του. Σε αυτή τη χώρα.

Έχετε εμφανιστεί και στο παρελθόν ως ηθοποιός. Έχετε ως επιθυμία να ασχοληθείτε αποκλειστικά με την ηθοποιία ή σε συνδυασμό με το τραγούδι;

Νομίζω πως είμαι άνθρωπος της σκηνής. Αυτό είναι το σπίτι μου, επαναλαμβάνω. Μου προκύπτει να απαγγείλω, μου προκύπτει να τραγουδήσω, μου προκύπτει να παίξω θέατρο, όλα αυτά αισθάνομαι ότι μπορώ να τα κάνω με μία φυσική τοποθέτηση, η οποία βέβαια κουβαλάει μια εμπειρία. Νομίζω ότι το να διδαχθείς ένα τραγούδι, το να διδαχθείς ένα κείμενο, έχει ακριβώς τον ίδιο παρονομαστή. Άλλοτε συνοδεύει μια μουσική, άλλοτε έχεις ένα backround το οποίο μπορεί να είναι σαν ηχόχρωμα το οποίο μπορείς να απαγγείλεις κάτι, άλλοτε ο ίδιος ο λόγος μπορεί να περιέχει όλα αυτά, απλά εσύ πρέπει να τον απομονώσεις και να μην υπάρχει τίποτα άλλο που να τον συνοδεύει. Όπως λέμε καμια φορά τραγουδάμε a capella. Έτσι είναι ο ρόλος.

Προτιμάτε όμως να βάζετε κάποια μουσικά στοιχεία στο λόγο;

Όχι. Αν υπάρχει λόγος ναι. Γιατί τα κείμενα του θεάτρου είναι ολόκληρες ιστορίες… ενώ ένα τραγούδι έχει ένα χρονικό περιορισμό. Πώς να το πω. Ενώ το θέατρο… ο λόγος... εν αρχή ην ο λόγος… έτσι... ζητάει από τον ηθοποιό απλά, να μπει μέσα σε αυτή την αποστολή, μέσα σε αυτόν το κόσμο που έχει το κείμενο και νομίζω πως να τα ερμηνεύσεις, είτε το τραγούδι, είτε το ρόλο, είναι μία, θα έλεγα, μία φιλοσοφική στάση. Το πως να φτάσεις σε ένα σημείο και να δεις και το λόγο και το τραγούδι σαν να είναι το ίδιο πράγμα.

Σαν να κάνετε ένα συνδυασμό...

Γι’ αυτό λέω ότι η σκηνή είναι το σπίτι μου, όπως στη σκηνή μπορώ να κάνω το να χορέψω, το να διαβάσω, το να ζωγραφίσω… έτσι αισθάνομαι. Είναι το καλλιτεχνικό μου δωμάτιο.

 
  


Το κοινό σας παρατηρεί να κάνετε έντονες κινήσεις χεριών την ώρα που τραγουδάτε. Πόσο σημαντική είναι για εσάς  η σκηνική παρουσία.

Έντονες κινήσεις χεριών. Εγώ δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω, πως να το εκτιμήσω μάλλον. Αλλά συμμετέχει το σώμα μου, πως να το πω. Νομίζω ότι αυτό που δεν αντιλαμβάνονται πολλοί είναι οι παύσεις που κάνω. Γιατί η κίνηση δεν εξωτερικεύει καμιά φορά πράγματα, αιφνιδιάζει το μάτι. Ο "ώριμος" ακροατής μπορεί να παρακολουθήσει και την παύση. Η οποία είναι αυτή που θα δώσει πολύ μεγαλύτερη σημασία και πολύ μεγαλύτερη ερμηνεία στην κίνηση. Είναι μια κίνηση και η παύση. Αλλά δεν απευθυνόμαστε εύκολα σε κοινό που μπορεί να αντιληφθεί όλα αυτά. Είναι δύσκολο. Το λέω γιατί απ’ τη μεταπολίτευση και μετά, το κοινό τροφοδοτήθηκε με πολύ επιφάνεια. Με πολύ εγώ. Με πολύ τηλεόραση. Με πολύ ρηχό πράγμα. Εάν προσπαθήσει κάποιος να δει όλα αυτά, είτε στη σκηνή, είτε στη ζωή μου, πρέπει να πιστεύει στον εαυτό του και να δει τους ομοίους του, οι οποίοι δεν είναι ούτε αναζητούμενοι στην τηλεόραση το "είδωλό"τους. Ούτε μέσα από την επιφάνεια και την αυτοπροβολή για να μπορέσουμε να γίνουμε οπαδοί. Θέλει πάντοτε να πιστεύουμε ότι υπάρχει ένα κοινό το οποίο είναι αυτό το κοινό που διαχρονικά στηρίζει μία γενικότερη πολιτισμική στάση, πολιτιστική στάση που σε τελευταία ανάλυση είναι αυτή που κρατάει όλα τα ρημαγμένα δεξιά και αριστερά στοιχεία σε αυτό που λέγεται επικοινωνία. Μέσο τέχνης. Εγώ προσπαθώ με αυτή τη λογική να συμπεριφέρομαι. Δηλαδή το να είμαι μαζικός μπορεί να το κάνω πάρα πολυ απλά. Είναι μια τεχνική και αυτή η οποία είναι όμως... δεν μου αξίζει. Δεν την θέλω. Εδώ και πολλά χρόνια ακούω ανθρώπους να λένε οτι το βγάζεις από την ψυχή σου. Είναι αυτό που εγώ το μεταφράζω όπως σας είπα πριν. Δηλαδή όταν ο κόσμος καταθέτει μία τέτοια άποψη για τον καλλιτέχνη είναι ότι γι αυτόν είναι το πιο ακριβές για να μπορέσει να του δώσει την εκτίμησή του. Για να φτάσει κάποιος να το πει αυτό, ο καλλιτέχνης έχει κάνει μια άλλη δουλειά από πίσω. Και να φανταστείτε τώρα έχω ένα ρεπερτόριο που δεν είναι εύκολο ούτε να το ακούσεις στο ραδιόφωνο, ούτε να το παίξουνε σε χώρους και πάει λέγοντας. Ούτε και εγώ είμαι άνθρωπος που πάω και το παρουσιάζω όπως να ΄ναι και όπου να ΄ναι. Που σημαίνει ότι έχω μια δυσκολία στο να φτάσω στον ακροατή μέσα από ζωντανή συναυλία. Όμως με βάση αυτήν την ιστορία, όταν κάποιος σε χαρακτηρίζει άνθρωπο που τραγουδάει με την ψυχή του, έχω καταλάβει ότι έχει γίνει δουλειά. Και το αποδέχονται σε πολλά είδη και κυρίως τα τελευταία χρόνια, γιατί δεν έτυχε να ηχογραφήσω. Έτυχε να αποδέχονται στα λαϊκά τραγούδια. Όταν λέμε λαϊκά αυτά που οριοθετούνται λίγο με το μπουζούκι, τα έχουν τραγουδήσει κλασσικοί τραγουδιστές λαϊκού τραγουδιού, αν και εγώ θεωρώ τον εαυτό μου λαϊκό τραγουδιστή, δεν έχω να μεταφράσω κάποια άλλη έννοια. Όταν λέμε η ψυχή, μπορείς να βγάλεις με την ψυχή σου την αλήθεια. Είτε τραγουδάς με ρυθμό. Είτε τραγουδάς με 9/8 το ρυθμό του κλασσικού λαϊκού τραγουδιού, είτε τραγουδάς το ρεμπέτικο, είτε τραγουδάς παραδοσιακό. Με βάση αυτό, ότι έχω βάλει στο στόμα μου, πέρα από το δημοτικό, γιατί και με το δημοτικό έχω βιωματική σχέση και με το λαϊκό τραγούδι και με το ρεμπέτικο τραγούδι και με το χώρο της πιο ιντερνάσιοναλ μουσικής. Πχ έκανα με το Τρανταλίδη υπέροχες μουσικές, που θα μπορούσαν να παίζονται σε όλο τον πλανήτη, με την έννοια ότι είναι στοιχεία από όλο τον κόσμο.Εδώ όμως έχουμε μια ρίζα που μπορεί να κάνει τα φύλλα της να φτάσουνε παντού. Με το Σπάθα επίσης έχω κάνει ηλεκτρικό τραγούδι. Είναι ο μάστορας της ροκ μουσικής και από κει και πέρα ο Μαρκόπουλος. Ο οποίος τα στοιχεία που έχει καταθέσει στη λαϊκή παράδοση, χωρίς να λέγεται παλιό. Είναι εξαιρετικό. Ο Μίκης Θεοδωράκης με τον οποίο κάναμε ένα δίσκο που λέγεται «Ασίκικο Πουλάκι»  και για μένα ο Μάνος Χατζιδάκις -  όλη η αντιπροσωπεία ξεκινάει από αυτόν - και γνώρισα πλευρές του ελληνικού μας τραγουδιού. Όπως σας είπα από ένα κομμάτι που λέγεται κουβέντα για να φτάσουμε στην ερμηνεία και ένω κομμάτι που είναι βιωματικό στο οποίο με βοήθησε πάρα πολύ η πρώτη μου σχέση να τα αναδείξω.

Νομίζω πως με καλύψατε και στην ερώτηση, πώς αισθάνεστε τη στιγμή που ερμηνεύετε Μάνο Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο.

Τι να σας πω. Το γεγονός ότι κληρονομούμε όλοι οι τραγουδιστές που έχουμε αυτούς τους συνθέτες στο ρεπερτόριο μας, ένα υλικό που συνεχώς ανανεώνεται γιατί είναι τέτοιος ο λόγος του… που σήμερα για παράδειγμα ένας τραγουδιστής θα μπορούσε να ερμηνεύσει την ιστορία του Κεμάλ, είναι μια περιγραφή του πότε; Για το πριν; Για το τώρα; Για το μέλλον; Όπου και να βρεθείς θα το συναντήσεις. Εμένα που δίνει μεγάλη περηφάνεια που τραγουδουν συνεχώς τον Κεμάλ στα σχολεία, γιατί έτυχε να τραγουδήσω πρώτη φορά το τραγούδι αυτό και τόσα άλλα και οι συνθέτες, Ο Μίκης (Θεοδωράκης), ο Γιάννης (Μαρκόπουλος), ο Γιώργος (Τρανταλίδης) όλοι αυτοί έχουν μια κοινή πρόθεση με την έννοια του τραγουδιού. Ο καθένας μπορεί να έχει βάλει τα δικά του στοιχεία, αλλά υπάρχει μία αν θέλεις σύνδεση, εγώ τώρα που το λέω αυτό το έχω ζήσει. Είναι δύσκολο να το μεταφέρω στο ακροατήριο αν δεν είναι στη σκηνή να το δει. Γιατί δεν υπάρχει άλλη προσπάθεια άλλη βοήθεια να το αφουγκραστεί αυτό ο ακροατής αφού δεν μπορεί να το ακούσει στη σημερινή ραδιοφωνική κατάσταση.

Ποιούς νέους συνθέτες ξεχωρίζετε;

Η γενιά μου έχει πολύ πλούτο. Εγώ έτσι πιστεύω.

Πιστεύετε πως οι νέοι στιχουργοί και συνθέτες μπορούν να έχουν δημιουργίες που να είναι διαχρονικές;

Πιστεύω πως υπάρχει ήδη. Αν θέλετε από τη γενιά μου, οι Κατσιμίχες, ο Μάλαμας, ο Παπαδημητρίου, ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, η Ρεμπούτσικα, ο Πανούσης, ο Καζαντζής, ο Ανδρέου, όλοι αυτοί είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν δώσει στη γενιά τους και αυτό που τους κάνει πραγματικά συνεχιστές - έχουν πολύ μέλλον μπροστά τους - είναι νέοι άνθρωποι. Είναι ότι αν συζητήσεις μαζί τους, ο Μάλαμας π.χ. θα δεις ότι υπάρχει μία σχέση. Στηρίζονται στο προηγούμενο για να μπορέσουν να δείξουν το υλικό τους. Αν δεν υπάρχει αυτή η ενασχόληση για να δουν τι έκαναν οι προηγούμενοι... Εδώ ο Μίκης Θεοδωράκης έλεγε πως δάσκαλός τους είναι ο Τσιτσάνης. Δηλαδή αλλίμονο. Εγώ τώρα, ως τραγουδιστής, γιατί δεν είμαι συνθέτης να γράφω τα πράγματα, καταπιάνομαι με την νεότερη ιστορία του τραγουδιού μας, εννοώντας από τη γενιά του ΄30 έως τώρα και βάζοντας στην ερμηνεία μου όλα αυτά τα στοιχεία, έχουν εκπαιδεύσει το λαρύγγι μου, έχουν εκπαιδεύσει πολύ ιδιαίτεροι τραγουδιστές. Και ξαφνικά από ένα σημείο που μπορεί κάποιος να καταπιαστεί για να μπορέσει να προχωρήσει είναι να ακούει πολύ καλή ελληνική μουσική. Θα αρχίσει και θα φωτίζεται η χορδή του και θα φωτίζονται όλες οι χορδές του. Θα αναδεικνύονται. Ξέρετε πόσος πλούτος υπάρχει; Και όμως αυτό που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια. Από τη μεταπολίτευση και μετά είναι ότι έπεσε ένα πέπλο σνομπισμού κυρίως και μετά ημιμάθειας η οποία στην καθημερινότητα επενέβει και δημιούργησε συνθήκες πρωτογονισμού. Δεν έχουν σχέση με τη μουσική μας. Ότι έρχεται απέξω είναι...

Μετριότητα… Δεν ταιριάζει με τα υπόλοιπα.

Όλα είναι ωραία, αλλά αυτό που μας δονεί είναι αυτός ο τόπος που πατάμε. Και αν μπορέσουμε και το κάνουμε με πολύ μεγάλη σημασία και ακρίβεια γινόμαστε δημιουργοί, γινόμαστε παγκόσμιοι. Αυτό κάνανε όσοι πήραν αν θέλετε ακόμα και τα νόμπελ ακόμα και τα Όσκαρ. Για τον τόπο γράψανε.

Έχετε υποστηρίξει έμπρακτα την παράδοση ηχογραφώντας παραδοσιακά τραγούδια. Βλέπετε να υπάρχει ανταπόκριση από τους νέους ακροατές στο εγχείρημά σας.

Αν είχα την ευκαιρία να τα παίξω έτσι όπως χρειάζεται, γιατί να σας πω τι ιστορίες έχουμε, έχω και εγώ δηλαδή, για να μπορέσουμε να οργανώσουμε ένα γεγονός πάνω στην παράδοση, πάνω στο λαϊκό μας τραγούδι, πρέπει πρώτα να ξεπεράσουμε το εμπόδιο που λέγεται μυαλά κολλημένα, είτε αυτό είναι σε επίπεδο φεστιβάλ Αθηνών, είτε σε επίπεδο ενός μικρού θεάτρου, που είναι σε μικρή πόλη, αλλά, κυρίως, σε ότι θα μπορέσει να συμπαρασύρει το κοινό σε ένα ταξίδι στον ελληνικό τόπο μέσα στην ελληνική μουσική πρέπει να ξεκινήσει από δω και κυρίως μιλάω για χώρους, για φεστιβάλ, τα οποία έχουν τελείως αποπροσανατολισμό, εκδηλώσεις που έχουν να κάνουν με ατάκτως ερριμμένα. Δεν είναι θέμα παραστάσεων. Είναι θέμα κατεύθυνσης. Το ελληνικό τραγούδι είναι παραγκωνισμένο. Εγώ φανταστείτε ότι έχω κάνει τους περισσότερους δίσκους με τον Χατζιδάκι από τη γενιά μου και δεν έχω πρόσβαση να τραγουδήσω και να κάνω μια παράσταση με το Χατζιδάκι, είτε στο Ηρώδειο, είτε στο Μέγαρο Μουσικής, γιατί είναι ένας μηχανισμός που έχει τους πελάτες του. Το καταλαβαίνετε; Και δεν ξέρω από που ξεκινάει. Η απόρριψη του στοιχείου της ελληνικής μουσικής σε μεγάλο βαθμό ή είναι αυτό που για κάποιους έχει να κάνει με το προοδευτικό σε πολλά εισαγωγικά.


Εμπορικό;

Εμπορικό… αν είναι προοδευτικό με αυτή την έννοια, είναι εμπορικό. Αλλά οι παραστάσεις που θέλω να κάνω εγώ είναι μία άποψη, επειδή με αυτούς τους ανθρώπους και ειδικά με το Χατζιδάκι, σας το λέω γιατί δεν έχω τολμήσει πλέον, μετά από μία απόρριψη που είχα από το Φεστιβάλ για μία πρόταση, δεν έχω τολμήσει να το ξανακάνω, γιατί αυτό που ήθελα να κάνω είναι πολύ ολοκληρωμένο στο φάσμα της μουσικής του Χατζιδάκι και υπάρχουν πάντοτε εμπόδια, τα οποία δεν μπορώ να ξεπεράσω και δεν είμαι άνθρωπος που θα κάνω τη μάχη μου για να το κερδίσω. Είναι αποτρεπτικό, γιατί είναι αντιαισθητικό για εμένα. Το να τσακωθώ ή να φτάσω σε ένα σημείο του να εκλιπαρώ δηλαδή; Είναι τραγικό. Δεν φοβάμαι να μιλήσω για αυτή την κατάσταση, η οποία και σε τελευταία ανάλυση βλέπω και σε τι αδιέξοδο, βλέπω ότι έρχεται όλο αυτό το κομμάτι που λέγεται πολιτισμός και προτάσεις και έργο πολιτιστικό, γιατί εγώ θυμάμαι από την ιστορία αυτή, όσοι υπουργοί πολιτισμού, θα σας αναφέρω ονόματα τα οποία είναι τραγελαφικά. Από τον Βουλγαράκη, τον Λιάπη, Βενιζέλος, όλοι αυτοί, είδαμε την συνεισφορά τους. Όλα αυτά τα πρόσωπα δεν είναι καθόλου στο αντικείμενο αυτό. Άσχετοι. Το πάρεργο δηλαδή είναι για αυτούς μία θέση. Για σταθείτε. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία κοινωνία που αν δεν έχει την πληροφορία της σε επίπεδο πολιτισμού δεν μπορεί να λέγεται λαός με πατρίδα.

Τέλος θα ήθελα να ρωτήσω ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας δισκογραφικά.

Δισκογραφικά είμαι σε μία εκκρεμότητα που πρέπει να την ολοκληρώσω σύντομα. Είναι μία συνεργασία που θα κάνω με τη Βάσω Αλαγιάννη. Και το συζητάμε εδώ και πολύ καιρό και μάλιστα έχουμε δώσει κάνα δυο τραγούδια στο διαδίκτυο. Είναι μία δισκογραφία που θέλω να κάνω έχοντας τραγούδια που έχω από διάφορους και θέλω και αυτή να την ξεκινήσω. Είναι μία συνεργασία που θέλω με τον Αντώνη Μιντζέλο, που θέλω να κάνουμε και το συζητάμε από μήνα σε μήνα και το καθυστερούμε. Ελπίζω μέσα στη χρονιά να έχω κάποιον από τους δίσκους αυτούς. Και στο θέμα των συναυλιών είμαι στη διαδικασία της οποίας είναι στο εξωτερικό. Και θα έχει ταξίδια όπως είναι η Ιταλία, η Γερμανία και η Αμερική. Τα οποία θα γίνουν από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. Στην Αμερική ξαναπάω στο κέντρο ελληνικού πολιτισμού. Με έχουν καλέσει εκεί. Πρόπερσι είχα πάει και είχα κάνει μία συναυλία με αφιέρωμα στον Ελύτη σε έναν ελληνισμό ο οποίος αφουγκράζεται ότι συμβαίνει και συσπειρώθηκε. Αυτό είναι ένα πολύ καλό στοιχείο με αυτό που συμβαίνει με τους Έλληνες του εξωτερικού. Και φέτος ξαναπάμε γιατί έχουμε μία αντίστοιχη πρόταση για να γιορτάσουμε τα σαράντα χρόνια και θα είμαστε με συναδέλφους όπως είναι η Γιώτα Νέγκα, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος η Άννα Λινάρδου και ο Νίκος ο Κουρουπάκης. Η παράσταση μας λέγεται "Η Ρωμιοσύνη μην την κλαις". Στην καρδιά του Μανχάταν. Στην Ιταλία θα πάω γιατί έχω μία πρόσκληση εκεί να τραγουδήσω τον Μάνο Χατζιδάκι, για τα είκοσι χρόνια που συμπληρώνονται φέτος, από τον καιρό που έφυγε. Και αντίστοιχα στη Γερμανία έχω να κάνω ένα πρόγραμμα που είναι εφ΄όλης της ύλης δικό μου και το καλοκαίρι θα δούμε κάποιες παραστάσεις που έχουν να κάνουν, με αυτή την παράσταση που λέγεται "ΟΡΘΙΟΙ", που θα παρουσιάσουμε και στο «Ρυθμό Stage».

Κύριε Λέκκα σας ευχαριστώ πολύ.

Εγώ σας ευχαριστώ πολύ.

 


Επισκεφτείτε το επίσημο site του καλλιτέχνη στη διεύθυνση

www.e-orfeas.gr

 

 

Μυθολογία
Μεγάλο Αφιέρωμα στους Κορυφαίους Ελληνες Συνθέτες
ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ • ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ • ΣΤΑΥΡΟ ΞΑΡΧΑΚΟ
Ερμηνεύει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ
ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΒΕΡΟΙΑ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012, ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΩΝ
Με την εννεαμελή Ορχήστρα Ωδών
Συμμετέχει
ΜΙΚΤΗ, ΝΕΑΝΙΚΗ & ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ
Παίζουν οι μουσικοί:
Γιάννης Φιλιππουπολίτης - Πιάνο, Ακορντεόν, Στάθης Σαββίδης - Μπουζούκι, Τζουράς, Μπαγλαμάς, Κώστας Βέττας - Μπουζούκι, Μαντολίνο, Αντώνης Κουμανδράκης - Ακουστική Κιθάρα, Απόστολος Τσαρδάκας    - Βιολί, Ακουστική Κιθάρα, Μπαγλαμάς, Μιχάλης Πιπέρκος - Κλαρινέτο, Φλάουτο, Σοφία Μαυρογενίδου - Φλάουτο, Κώστας Ματσίγκος - Μπάσο, Γιάννης Ιωαννίδης - Τύμπανα, κρουστά
ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΣΤΕΓΩΝ ΤΗΣ ΜΚΟ ΚΛΙΜΑΚΑ

Στη φορτισμένη χρονική συγκυρία, οι διαχρονικές μελωδίες των κορυφαίων Ελλήνων συνθετών, μπολιασμένες με τους στίχους των μεγάλων ποιητών, φαντάζουν επίκαιρες όσο ποτέ. Το κοινωνικό τραγούδι, με το συνειδησιακό του αποτύπωμα, ενώνει γενεές μέσα από την εκφορά του, καλώντας τον ακροατή να επαναπροσδιορίσει τα κριτήρια της ακρόασης. Μία μουσική παράσταση, εκτός συμβατικών και πρόσκαιρων καλλιτεχνικών προτύπων, βασισμένη στο έργο των δημιουργών που πλάθουν τη νεότερη μυθολογία του τόπου μας. Ενα καλλιτεχνικό γεγονός που τροφοδοτεί τη σκέψη και πυροδοτεί την αισιοδοξία.
Ο Βασίλης Λέκκας με τη βιωματική ερμηνεία του, είναι ο ιδανικότερος εκφραστής των έργων αυτών. Για περισσότερα απο 30 χρόνια ταξιδεύει στον κόσμο, άρρηκτα συνδεδεμένος με το όνομα και το έργο των συνθετών, με στόχο τη μετάδοση του οικουμενικού ρόλου του Ελληνικού λόγου και της μουσικής. Οι εκπληκτικές φωνητικές του δυνατότητες σε συνδυασμό με τη γνώση και την τεχνική κατάρτιση του επιτρέπουν να διευρύνει τα όρια του ερμηνευτή, τραγουδώντας χαρισματικά το ευρύτερο ελληνικό μουσικό τοπίο που περιλαμβάνει το πολύμορφο σύγχρονο, το λαϊκό, το δημοτικό καθώς και το ρεμπέτικο τραγούδι. Συνοδοιπόροι στο ταξίδι εννέα δεξιοτέχνες μουσικοί που αποτελούν την Ορχήστρα Ωδών, οι οποίοι αποδίδουν με ένταση τη διαχρονική αξία των μελωδιών.Οπλισμένη με τα συστατικά που συνθέτουν τον σύγχρονο Ελληνικό πολιτισμό, η  Μυθολογία θα περιοδεύσει απ’ άκρη σ’ άκρη, για να ενώσει τις φωνές των ανθρώπων με τη ρίζα της καταγωγής.

Τιμή Εισιτηρίου: € 15
Ωρα Εναρξης: 21.00μμ
Προπώληση / Κρατήσεις Θέσεων
ΚΕΠΑ Βέροιας: 23310 78100,
Πνευματικό Κέντρο Γιαννιτσών : 23820 84381
Παραγωγή: Mars Nova Εταιρία Πολιτισμού : 6944 691668

 

Η kazandb παρουσιάζει την παρασταση
ΔΥΟ ΣΥΝΘΕΤΕΣ – ΔΥΟ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ
ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ 2 ΣΥΝΘΕΤΩΝ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΓΙΝΑΝΕ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ
Ερμηνεύουν: ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΝΑ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ
Μουσική: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012
ΜΥΛΟΣ CLUB
Ο Γιώργος Ανδρέου και ο Γιώργος Καζαντζής παρουσιάζουν ένα κύκλο από γνωστά τραγούδια τους, επιτυχίες με τις εξαίσειες  φωνές της Μελίνας Κανά, του Βασίλη Λέκκα και με την μαγική συνοδεία των πιάνων τους. Οι δύο συνθέτες άλλοτε ο καθένας μόνος του και άλλοτε  οι δύο μαζί παίζουν τα τραγούδια τους απέριττα και ατμοσφαιρικά  οσμώνοντας    μουσικά τις ιδέες τους  σε ένα αποτέλεσμα δημιουργικής φαντασίας και εξέλιξης .
 Οι υπέροχες ερμηνείες των  τραγουδιστών ολοκληρώνουν τον γόνιμο διάλογο των δύο συνθετών στέλνοντας ένα κρεσέντο συγκίνησης  στους ακροατές. Μία λυρική βραδιά όπου η δύση συναντάει την ανατολή, μην τη χάσετε! Μεταξύ άλλων θ’ ακουστούν τα τραγούδια : …«Μικρή πατρίδα» ..«Ήταν αέρας».. «Άγιος ο έρωτας» …«Σαν καταιγίδα»…«Εγώ με την αγάπη μάλωσα» …«Σεντόνια δίχτυα» …«Τις θάλασσες σταμάτα»… «Χειμωνανθός» …«Γράμμα στον κο Νίκο Γκάτσο».. «Φωτιά κι’ αρμύρα» «Να μ’ αγαπάς» …
Μια και μοναδικη παρασταση στο club του Μυλου, την Παρασκευη 16 Μαρτιου.

http://www.youtube.com/watch?v=lm--PMk38iU
http://www.youtube.com/watch?v=D5oFJpAnH1A
http://www.youtube.com/watch?v=7QUiWghStxs
http://www.youtube.com/watch?v=IxJ_muuNjfI
http://www.youtube.com/watch?v=vSyI5_MeHc8
http://www.youtube.com/watch?v=gbu0CtohHUk
http://www.youtube.com/watch?v=XEgHwlq2wFc
http://www.youtube.com/watch?v=oEsDCrFb4aQ

Club Μύλος, Ανδρέου Γεωργίου 56, περιοχή Σφαγεία
Προσελευση: 21:00
Τηλ κρατήσεων: 2310 510081
Εισιτηριο θεάματος: 15€, Φοιτητικο: 12€
e-ticket (12€): http://thessticket.eventbrite.com

 
Ο στιχουργός Χαράλαμπος Βασιλειάδης αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού. Μία τελείως άγνωστη μορφή με πάρα πολλά αναγνωρίσιμα τραγούδια. Τραγούδια που μετά πενήντα και εξήντα χρόνια, παραμένουν σπαράγματα της καθημερινότητας των Ελλήνων. «Πριν το χάραμα», «Άνοιξε γιατί δεν αντέχω», «Ο πιο καλός ο μαθητής», «Τα δειλινά», «Που ’σαι Θανάση», «Αγωνία», «Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου», «Δεν πουλάω την καρδιά μου», «Σβήσε το φως να κοιμηθούμε», «Η άμαξα μες τη βροχή», «Γιατί να φύγεις μακριά», «Γλάροι», «Σιγανοψιχάλισμα», «Βρε ζωή φαρμάκια στάζεις», «Άναψε το τσιγάρο». Ενδεικτικά λίγοι τίτλοι τραγουδιών από το πλούσιο ρεπερτόριο του.
 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS