106 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
17.08.2017
Ορφέας | Main Feed
Ανδρέας Λάμπρου
Αναζήτηση με tags

"Dislike"

γράφει o Ανδρέας Λάμπρου

Και ξαφνικά διαπιστώνω ότι ζω σε ένα ιδεατό περιβάλλον, σε ένα μικρό σπίτι, που μπροστά έχει θάλασσα, πίσω βουνό, ψαρεύω, κυνηγάω, με το άλογό μου πάω όσο μακριά θέλω, με τη γυναίκα μου ανάβουμε το βράδυ φωτιά στην άμμο και αγναντεύουμε το άπειρο, με τα παιδιά μου τρέχουμε στο δάσος και παίζουμε με τον αντίλαλο. Η αγάπη είναι το φάρμακο για όλα. Δεν πληρώνω τίποτα και κανέναν και είμαι ελεύθερος…

Ξυπνάω! "Ευτυχώς Θεέ μου, ένα κακό όνειρο ήταν, που πέρασε και έφυγε". Ανοίγω το PC. Αρχίζω να ζω. Ακούω τη Φλώρα να λέει "Πάμε μια βόλτα με τα παιδιά;". Δεν την ακούω. Ακούω τον Κωνσταντίνο να μου λέει "Μπαμπά πάμε παιδική χαρά;". Δεν τον ακούω.  Ακούω τον Θεοφάνη να μου λέει "Μπαμπά παίζουμε κρυφτό;". Δεν τον ακούω. Το φως της οθόνης με έχει τυφλώσει. Ποστάρω, πατάω Like, στέλνω χαμογελάκια και είμαι ελεύθερος - φυλακισμένος σε μια ψεύτικη αλήθεια. Χωρίς οσμή, γεύση και συναισθήματα, παρά μόνο ρομποτικές κινήσεις, αλαζονείας, ναρκισσισμού, επιβεβαίωσης και εντυπωσιασμού. Και όλο βουλιάζω μέσα σε αυτό το βάλτο. Περισσότερες ώρες ψηφιακής ζωής, λιγότερες ώρες πραγματικής ζωής.

Κατάθλιψη, αποξένωση, ανθρωποφοβία, εκ του ασφαλούς επικοινωνία, με συνθήματα, σύμβολα και αυτοκόλλητα. Over, Over με ακούει κανείς; Και στο τέλος δε σε ακούει κανείς! Ούτε αυτοί που είναι μέσα, ούτε αυτοί που είναι έξω! Το πιο πιθανό είναι, σε λίγο, να σε ακούνε μόνο αυτοί που είναι "μέσα"! Γιατί πολύ απλά, δεν ακούς, πρώτα απ’ όλα, εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου, που σου ψιθυρίζει με κραυγές, ζητώντας σου να τον αγαπήσεις πραγματικά, να τον χαϊδέψεις, να τον φιλήσεις, να τον πάρεις αγκαλιά, να του πεις ένα παραμύθι το βράδυ πριν πέσει για ύπνο! Αλλά αυτό δεν τους συμφέρει! Δεν τους βολεύει!

Προσυνεννοημένο και προσυμφωνημένο και αυτό από το "τρίτο μάτι" που μας βλέπει, μας φακελώνει και μας καταγράφει όλους και όλα, για να μας ελέγχει, να μας έχει του χεριού του, να μας κατευθύνει και να μας αλλάζει, χωρίς εμείς να πάρουμε είδηση. Ακόμα και όταν είμαστε με παρέα! Όλοι μαζί και όμως τόσο μόνοι. Μοναξιά ανάμεσα στο πλήθος. Ο καθένας με μία οθόνη στην παλάμη. Η απόλυτη ησυχία, παρά μόνο αστεία ηχάκια να ξεπηδάνε ανά τακτά χρονικά διαστήματα από δω και από κει! Εξαρτημένοι και διασωληνωμένοι, με ένα αόρατο σωλήνα, σε ένα μάταιο και γεμάτο ψεύτικες υποσχέσεις μέλλον.

Και όταν έρθει η ώρα να παλέψουμε με το θηρίο, να την κάνουμε με ελαφρά, γιατί θα έχουμε μάθει και θα έχουμε συνηθίσει πια να παλεύουμε μόνο και πάντα από την καρέκλα μας και μπροστά από μία οθόνη! Βγάζοντας εκεί όλη μας την ενέργεια και το θυμό, ξεχαρμανιάζοντας και το χειρότερο ακόμα, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι βάλαμε ένα λιθαράκι για να αλλάξει ο κόσμος.

Μα ποιος, πως, τι, γιατί, από πού και ως που, τι στιγμή που όλα είναι κατευθυνόμενα, και προτετελεσμένα. Τι στιγμή που μας παίρνουν τη γη μας. Τι στιγμή που μας παίρνουν τα σώβρακα. Τι στιγμή που το έργο έχει τελειώσει, απλά σε εμάς το παρουσιάζουν με καθυστέρηση! Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Και αυτό συμβαίνει αλλά και αυτό μπορεί να αλλάξει, διαφορετικά ας ανοίξουμε τον τάφο μας και ας μπούμε από τώρα μέσα. Αν υπάρχει πίστη και πάθος, όλα μπορούν να αλλάξουν με υπομονή και επιμονή.

Θα πρέπει να το βάλουμε στο μυαλό μας και από σκέψη να το κάνουμε λόγια, από λόγια να το κάνουμε πράξη και μετά έρχονται οι αλλαγές. Μέσα μας και έξω μας. Και ας είμαστε και έτοιμοι να θρηνήσουμε και θύματα, μιας και σε ένα πόλεμο έχουμε και απώλειες! Αν χρειαστεί ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα. Ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Θα πρέπει το εγώ μας να γίνει εμείς. Θα πρέπει να ξεφύγουμε από τα προσωπικά μας συμφέροντα, τον εγωισμό και την παρτακιασή μας, που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν και να δούμε το κοινό όφελος. Θέλουμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, να είμαστε όλα εμείς, να πάρουμε όλη τη δόξα και το χρήμα εμείς και αν συμβεί και καμιά στραβή να τα ρίξουμε στους άλλους! Θέλουμε και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη! Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να λειτουργήσουμε όλοι για έναν και ένας για όλους, με μια γροθιά, σαν μια ομάδα που πάει να πάρει το πρωτάθλημα, γρήγορα, αποτελεσματικά και ριζοσπαστικά με πρόγραμμα και όραμα.

Γιατί οι μάχες δε δίνονται από τις καρέκλες, μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, αλλά στους δρόμους, με λιωμένες σόλες, κραυγές διαμαρτυρίας και κόκκινα μάτια από τα δακρυγόνα. Και σε καμία περίπτωση δε θέλω να είμαι μηδενιστής και σε καμία περίπτωση δε θέλω να είμαι οπισθοδρομικός. Η τεχνολογία και το ιντερνέτ σίγουρα έχουν κάνει καλύτερη, και πιο πρακτική τη ζωή μας. Αλλά όπως λέει μια σοφή παροιμία " Παν μέτρον άριστον", γιατί διαφορετικά έρχεται ο εθισμός η εξάρτηση και πάει λέγοντας - κλαίγοντας!

Αποτοξίνωση τώρα! Στο εξωτερικό υπάρχουν νοσοκομεία αποτοξίνωσης internet! Για βαριά εθισμένους στο άθλημα… δηλαδή για όλους μας! Αποχή, αποστασιοποίηση και αφαίρεση, οι πιο σωστές λέξεις, για τη συγκεκριμένη περίπτωση!

Κάποτε ζούσαμε στις σπηλιές και τώρα σε σπίτια. Κάποτε, όταν κάποιος δικός μας ήταν μακριά δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του, ενώ τώρα μπορούμε να του μιλήσουμε και να τον κοιτάξουμε στα μάτια σα να είναι δίπλα μας. Αλλά και κάποτε πηγαίναμε σινεμά και ζούσαμε όλη την ιεροτελεστία του να βγάλουμε εισιτήριο, να πάρουμε ποπ-κορν, να δούμε την ταινία στην μεγάλη οθόνη, ενώ τώρα... Κάποτε πηγαίναμε με αγωνία στο δισκάδικο της γειτονίας μας για να αγοράσουμε τον καινούριο δίσκο του αγαπημένου μας καλλιτέχνη. Το μεγάλο εξώφυλλο, η μυρωδιά του χαρτονιού, οι δύο πλευρές του βινυλίου, ενώ τώρα... Κάποτε μυρίζαμε πραγματικά ένα τριαντάφυλλο, ενώ τώρα... Κάποτε κάναμε πραγματικά sex, ενώ τώρα… YouPorn!

 Και ξανά τα κεφάλια μέσα και ξανά τα απρόσωπα πρόσωπα χωρίς εκφράσεις και γκριμάτσες παρά μόνο με φατσούλες που έχουν χαμογελάκια και κλείσιμο ματιού! Και τι κρύβεται πίσω από την αληθινή φατσούλα και τι κρύβεται πίσω από την ψεύτικη φωτογραφία και τι κρύβεται πίσω από την απέραντη μοναξιά.

 Σαν ένα 3D video game, που αν χάσουμε θα πεθάνουμε αλήθεια, σαν μία ταινία θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που μόλις τελειώνει, ξανά αρχίζει, αυτόματα, από την αρχή και όλο αυτό με ένα δελεαστικό, ρεαλιστικό, παραμυθένιο περιτύλιγμα και ένα αυτοκόλλητο να γράφει "Κατάλληλο άνω των 18" με καρέ από ωμές σκηνές βίας και σεξ! Γιατί εκεί που σταματάνε τα όρια ξεκινάει το ιντερνέτ. Ξέφραγο αμπέλι!

Ξυπνάω! "Ευτυχώς Θεέ μου, ένα κακό όνειρο ήταν, που πέρασε και έφυγε". Ανοίγω την μπαλκονόπορτα του μικρού μου σπιτιού και βλέπω στην αυλή τη Φλώρα να απλώνει τα ρούχα και τα παιδιά να τρέχουν ανέμελα στη θάλασσα γελώντας. Παίρνω  την κιθάρα μου και κάθομαι στην κουνιστή πολυθρόνα. Το αεράκι με ταξιδεύει και μαζί του οι μικρές σταγόνες από τη θάλασσα που παρασύρει πάνω μου με δροσίζουν μαγικά. Ξαφνικά αρχίζω να παίζω με την κιθάρα μου κάτι τελείως καινούριο που μαζί με τη μουσική του ταυτόχρονα μου βγαίνει και ο στίχος του, στα αγγλικά… "Dislike" ο τίτλος του τραγουδιού. Παίζω γρήγορα κιθάρα, τραγουδάω άπταιστα αγγλικά! Περίεργο! Εγώ ποτέ δεν έπαιζα γρήγορα κιθάρα και ποτέ δεν ήμουν καλός στα αγγλικά!

Τι συμβαίνει εδώ;
Ξυπνάω;

 
Αγαπώ ιδιαίτερα τη δημοκρατία και την ελευθερία των ιδεών, του λόγου, των πράξεων, γι’ αυτό θεωρώ ότι κυρίως σε εμάς τους δημιουργούς, το ίντερνετ μας τα δίνει αυτά απλόχερα και περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέσο, πράγμα που κατάλαβα νωρίς από πλευράς μου και έτσι το εκμεταλλεύτηκα στο έπακρον, ανοίγοντας αρκετά παραθυράκια σε αυτό το αμπέλι. Σίγουρα και αυτό έχει τους περιορισμούς, τις απαγορεύσεις και τις αστυνομίες του, αλλά σε πολύ πιο υγιή μορφή απ’ ότι εκεί έξω…
Ο πλανήτης, λοιπόν του ίντερνετ δεν έχει μόνο θετικά, αλλά και αρνητικά. Σε γενικές γραμμές τα θετικά είναι ότι ορίζεις εσύ την ποιότητα και την αισθητική της δουλειάς σου, χωρίς να παρεμβαίνουν η Σάρα η Μάρα και το κακό συναπάντημα, διαστρεβλώνοντας και παραποιώντας την αρχική ιδέα του έργου σου. Τα αρνητικά είναι ότι, είσαι κυρίως μόνος σου και γι’ αυτό χρειάζεται να έχεις γερό στομάχι, μια και όλα όσα θα σου συμβούν, μόνος σου θα τα αντιμετωπίσεις.
Αλίμονο στους νέους, κάθε λογής επαγγέλματος, αλλά ως τραγουδοποιός μιλάω και για τους τραγουδοποιούς και τους ανθρώπους της μουσικής, που η δική μου η γενιά δεν πρόλαβε τη χρυσή εποχή της δισκογραφίας, με όλες τις ευνοϊκές αντιμετωπίσεις, αλλά και τις δισκογραφικές που ακόμα πλήρωναν τις παραγωγές - μάλλον τις λάθος παραγωγές, γι’ αυτό και σήμερα κλείνουν η μια μετά την άλλη-.
Γεμίσαμε με σαβούρα , ψευτοκουλτούρα και ακαταλαβίστικα τραγουδάκια, χωρίς απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης και αιτίας. Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα. Και μέσα στην τεράστια ανασφάλεια και τον ναρκισσισμό μας, θέλουμε και τα ράφια των δισκοπωλείων γεμάτα με το νέο μας cdάκι και όχι όπου - όπου, παρακαλώ στις νέες κυκλοφορίες και κάτω από την ταμπέλα "Έντεχνο". Και δώστου και άλλα cd και ξανάδώστου και άλλα cd και ματαξαναδώστου και άλλα cd και γέμισε ο τόπος και γέμισε το ράφι, αλλά εμείς μείναμε στο ράφι! Δε μας παίρνει άνθρωπος, όσο και αν πιέσουν οι εταιρείες τους διανομείς και με τη σειρά τους οι διανομείς τα δισκοπωλεία για μια θέση στον ήλιο ή στο έρημο ράφι μήπως και γίνουμε έστω και για μια βδομάδα διάσημοι, ποιος θα μας δει δεν ξέρω! Πάρτε δισκοπωλεία, πάρε κόσμε, σας τα χαρίζουμε, τζάμπα, αρκεί να τα τοποθετήσετε, πάρτε παρακαταθήκη και ό,τι stock μείνει που μπορεί να μείνει και όλο το εμπόρευμα, βάλτε το μετά στα κεφάλια σας! Όμως, ό,τι είναι να πουλήσει, θα πουλήσει και ό,τι είναι να μην πουλήσει, δε θα πουλήσει ό,τι και να γίνει, ο κόσμος να έρθει τούμπα. Ποτέ στην ιστορία, δεν έγραψαν ιστορία, πράγματα που δεν είχαν ιστορία και το αντίθετο, οπότε δε χρειάζεται να αναρωτιέστε για πιο λόγο ο Μάνος Χατζιδάκις πουλούσε, πουλάει και θα πουλάει εις τους αιώνες των αιώνων αμήν! Το θέμα, όμως, των αληθινών πωλήσεων στη σημερινή εποχή και κατά πόσο αυτές είναι αληθινές, είναι ένα ξεχωριστό μεγάλο κεφάλαιο, που παίρνει πολύ συζήτηση και ανάλυση, πράγμα που σας υπόσχομαι πως θα κάνουμε πολύ σύντομα…
Και τώρα, λοιπό, που γεμίσαμε τα ράφια των δισκοπωλείων με το νέο μας cdάκι και καλύψαμε όλες τις ανασφάλειες και το ναρκισσισμό μας, δίνοντας φυσικά παρακαταθήκη και τσάμπα εμπόρευμα, φτάνοντας το stock από δω μέχρι τον ουρανό, μπορούμε να κοιμηθούμε με ήσυχη τη συνείδησή μας, αλλά με κλειστά τα δισκοπωλεία, τις εταιρείες διανομείς και εν συνεχεία και τις δισκογραφικές εταιρείες, γιατί ποιος ο λόγος να βγάλουν cd τη στιγμή που δεν τα αγοράζει κανένας και τη στιγμή που κανένας δεν έχει να πληρώσει κανέναν για τίποτα, αφήνοντας έτσι πίσω μας χιλιάδες άνεργους στη μοίρα τους.
Όλα αυτά τα λέω γιατί έχουμε συνηθίσει από κεκτημένη ταχύτητα και άβουλα να ρίχνουμε όλες τις ευθύνες όταν πάει κάτι στραβά στο ίντερνετ, αφορίζοντάς το και ρίχνοντάς το στην πυρά. Το ίδιο κάναμε και με το που άρχισαν να κλείνουν τα δισκοπωλεία το ένα μετά το άλλο. Το κακό ξεκίνησε, όμως, δυστυχώς, πολύ πιο πριν και πάλι από τη λάθος διαχείριση των δισκογραφικών εταιρειών. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη κάποιον εταιρειών είναι ότι, μια μέρα αποφάσισαν να βγάλουν όλο το ρεπερτόριο τους που είχε κυκλοφορήσει μόνο σε βινύλιο και σε cd! Αυτή κάθε αυτή η σκέψη, δεν ήταν λάθος, γιατί έτσι θα παρέμεναν τα έργα αναλλοίωτα στο χρόνο, το λάθος όμως ήταν ότι όλο αυτό πήγανε να το κάνουνε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Από την παραγωγή στην κατανάλωση, όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε. Με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει ο κόσμος να αφομοιώσει το τόσο σπουδαίο και ιστορικής αξίας έργο, το οποίο έβγαινε ανεξέλεγκτα από εδώ και από εκεί και περιφερόταν σαν σφαχτάρι από τηλεόραση σε τηλεόραση και από ραδιόφωνο σε ραδιόφωνο με διαφημίσεις χαμηλού επιπέδου και χωρίς καμία αισθητική. Χωρίς αέρα και χωρίς τον απαιτούμενο χρόνο και χώρο για να αναπνεύσει, να διαφημιστεί σωστά και να ξανά συστηθεί και στην νέα γενιά, έτσι όπως του πρέπει, του αξίζει  και του αρμόζει…
Οι λόγοι, όμως, τις κατρακύλας ήταν και άλλοι και μάλιστα πολλοί… Το cd κόστιζε πάρα πολύ ακριβά, τόσο ακριβά που θεωρούνταν είδος πολυτελείας. Η μουσική είχε σταματήσει να είναι για τους πολλούς, αλλά μόνο για τους λίγους και αυτούς που είχαν χρήματα. Οπότε, μοιραία ξεκίνησε η πειρατεία πρώτα από τα ίδια δισκοπωλεία της γειτονιάς, που μη μπορώντας να ανταπεξέλθουν στα έξοδα, αντέγραφαν τις αυθεντικές δουλείες και τις πουλούσαν στη μισή τιμή και εν συνεχεία η πειρατεία στους δρόμους από τους πλανόδιους που σου έφερναν όλη την εγχώρια και παγκόσμια δισκογραφία, μπροστά στα μάτια σου, όπου και αν βρισκόσουν, σε τέτοια συχνότητα, που ήθελες να ξεράσεις. Έπειτα ήρθαν οι εφημερίδες και τα περιοδικά που έδιναν ως δώρο το εκάστοτε cd για να αυξήσουν τις πωλήσεις τους, αλλά και πολλές αυτόνομες δισκογραφικές δουλειές, κρεμάστηκαν από μόνες τους στα περίπτερα, στην κυριολεξία, φυσικά με πολύ πιο οργανωμένες και δελεαστικές διαφημίσεις από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα, πάντα με ιλουστρασιόν διάθεση και φαστ φουντ ιδεολογία. Εδώ υπάρχει, όμως, μια παγίδα και ένα μυστικό. Ό,τι σου δίνεται δωρεάν, στο χέρι και χωρίς να το αναζητήσεις ή να το πληρώσεις ή τέλος πάντων να πάρει κάτι από εσένα, χάνει αυτόματα και τη μαγεία και την αξία της προσφοράς του. Άλλωστε, όλα στη ζωή είναι πάρε δώσε. Ό,τι δηλαδή σου δίνεται τσάμπα, τσάμπα και πάει… Άντε το πολύ, πολύ σουβέρ! Τόσα πολλά cd δε και τσάμπα, γέμισε ο τόπος, μπουχτίσαμε και το σημαντικότερο που να βρούμε και χρόνο να τα ακούσουμε όλα αυτά. Μετά ήρθε και το ίντερνετ και η μόδα του digital, αλλά μετά από όλα αυτά που σας περιγράφω παραπάνω και αφού πρώτα είχε γίνει ήδη η ζημιά.
Το ιντερνέτ, το οποίο έχει μπει πια στη ζωή μας για τα καλά, για να μην πω ότι έχει γίνει τρόπος ζωής, θα πρέπει να το δούμε πιο ζεστά και πιο δημιουργικά και όλα τα παράνομά του να τα κάνουμε νόμιμα… Και δεν εννοώ να νομιμοποιήσουμε την παρανομία του, αλλά να βρούμε τρόπους τα κατεβάσματα των τραγουδιών και όχι μόνο, να γίνονται με νόμιμο τρόπο, ούτως ώστε να υπάρχουν και κάποια χρήματα για τους έρημους δημιουργούς που είναι και η πιο αδικημένη φάρα. Πράγμα που θεωρώ ότι η ΑΕΠΙ σε συνεργασία με τις δισκογραφικές εταιρείες θα έπρεπε να έχουν λύσει. Σε άλλες χώρες το έχουν κάνει ήδη! Είναι πολύ σημαντικό να εκμεταλλευτούμε αυτή μας τη δυνατότητα και να τη στρέψουμε υπέρ μας, είναι ο νέος τρόπος και σίγουρα, είναι στο χέρι μας, γιατί μόνο τότε θα βγούμε όλοι κερδισμένοι από αυτό, αλλά κυρίως η ίδια η μουσική.
Τώρα δυστυχώς έχουν μείνει σε ολόκληρη την Ελλάδα το πολύ είκοσι δισκοπωλεία, που δεν ξέρω κατά πόσο και αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν! Πείτε με ρομαντικό, πείτε με γραφικό, πείτε με όπως θέλετε, αλλά εγώ συνεχίζω να αγοράζω cd και να ζω την όλη ιεροτελεστία και ιδικά τώρα που έχουνε πέσει οι τιμές τους και θέλω να πιστεύω ότι το cd ή τέλος πάντων, το χειροπιαστό του πράγματος, όπως και αν θα λέγεται αυτό στα χρόνια, έστω και αν είμαι νευριασμένος που μου συρρίκνωσαν το βινύλιο, δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ και πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να επιβιώνει έστω και μόνο από εμάς τους λίγους και γραφικούς που θέλουμε ακόμα να ξεφυλλίζουμε το artwork και να διαβάζουμε τους στίχους, το σημείωμα του παραγωγού και το ποιοι είναι οι συντελεστές και οι δημιουργοί, βλέποντας ταυτόχρονα φωτογραφίες εντός και εκτός του στούντιο και χαζεύοντας το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο, αλλά και τις γραφιστικές παρεμβάσεις του γραφίστα για την εκάστοτε δουλειά. Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι μια δισκογραφική δουλειά είναι ένα σύνολο πραγμάτων και καταστάσεων, που απαρτίζεται από πολλούς ανθρώπους. Ένας ζωντανός οργανισμός, που έτσι θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε και να τον κρίνουμε… 
Τέλος, δεν σας κρύβω ότι έχει αρχίσει να με φοβίζει ότι η μόδα του τρισδιάστατου που έχει έρθει στο σινεμά, αλλά τείνει να εξαφανιστεί από την ίδια μας τη ζωή. Ας βοηθήσουμε, λοιπόν, ο καθένας από την πλευρά του να μην χαθεί το όνειρο και η μαγεία, χωρίς να ακυρώσουμε τη νέα εποχή και τα θετικά του ίντερνετ, χωρίς να γυρίσουμε στα λάθη του παρελθόντος. Έχοντας, όμως, για πυξίδα ένα πιο ανθρώπινο και γήινο πρόσωπο. Το δισκοπωλείο της γειτονιάς πρέπει να ξανά ανοίξει. Ο κυρ Αντώνης έχει δύο μικρά παιδιά, που περιμένουν το μεσημέρι για να φάνε…
 
Αν δεν έχεις ζήσει έντονα, αν δεν έχεις φάει τα μούτρα σου, αν δεν έχεις γίνει ρεζίλι, αν δεν έχεις αυτοσαρκαστεί, αν δεν έχεις ξεφτιλιστεί, αν δεν έχεις πιάσει πάτο, αν δεν έχεις πάθη και αν δεν έχεις πάθει, τότε δε νομίζω ότι είναι εύκολη υπόθεση να μοιραστείς εμπειρίες και ιστορίες μέσω της τέχνης σου με επιτυχία, γιατί αυτές οι εμπειρίες και οι ιστορίες που θα έχεις να μοιραστείς, θα είναι τόσο light  που δε θα χορτάσει το μυαλό και η ψυχή κανενός και πόσο περισσότερο στη σημερινή εποχή που πεινάει αρκετός κόσμος! Εκτός και αν έχεις τόσο μεγάλη φαντασία, που αυτό μου μοιάζει εξαίρεση στον κανόνα, τόσο πολύ που μπορεί να μπεις και στο βιβλίο Γκίνες!
Δυστυχώς σε αυτή τη ζωή δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, γιατί πολύ απλά τότε χάνεται και η ισορροπία του έξω με του μέσα μας, και η αιτία για να ζούμε, να προσπαθούμε, να ελπίζουμε, να εξελισσόμαστε, να γινόμαστε πιο σοφοί, να γερνάμε για να μη βλέπουμε την ίδια μούρη χειμώνα καλοκαίρι και βαριόμαστε!
Δεν ξέρω όμως κατά πόσο είμαστε έτοιμοι όταν γύρω μας γίνονται αρνητικές αλλαγές και ανακατατάξεις, να μπορούμε να φέρουμε σε μία τέτοια κατάσταση τους εαυτούς μας, που να κάνουμε κινήσεις ματ, που θα μας εξισορροπήσουν βγάζοντάς μας όλη την αρνητική ενέργεια και την ένταση που έχουμε, μέσα από τη δουλειά μας δημιουργικά, κάτι το οποίο μπορεί να είναι σωτήριο, αποκούμπι και λύση για πολλά προβλήματα δικά μας και των γύρω μας.
Όμως φοβόμαστε την γρατζουνιά, φοβόμαστε την αποτυχία, και έτσι το τέρας με το που έρχεται η ώρα για να αλλάξει "πουκάμισο", τρέχει για μπότοξ μην τυχόν και του φανούν τα χρόνια και απογοητεύσει το φαν κλαμπ! Ζήτω ο Ντόριαν Γκρέι! Πόσο καλά τελικά πρέπει να τα έχεις με τον εαυτό σου, για να τα έχεις ξεπεράσει όλα αυτά και να σε νοιάζουν τα ουσιαστικά, τα τσάμπα, που αναμφισβήτητα είναι και τα πιο ακριβά!
Θέλει πολλή δουλειά, που ξεκινάει από την κοιλιά της μάνας μας. Αρχικά πολλή αγάπη κι άλλη αγάπη, μόνο αγάπη, αλλά και πολλά φρένα και πολλά όχι σε πειρασμούς όπως είναι η ΤV και τα χαζοπαιδικά πρότυπα που θέλει να μας περάσει τύπου η Λόλα η κ@ριόλ@ και άλλα τέτοια που κάνουν τα παιδιά μεγάλους και ακόμα πιο χαζά. Η παιδεία είναι το ήμισυ του πάντως. Οι βάσεις όταν μία χώρα πάει χάλια και θέλεις τουλάχιστον μετά από χρόνια να ορθοποδήσει. Πράγμα που εδώ δεν το βλέπω να υλοποιείται ούτε με κιάλια! Δεν υπάρχουν γειτονιές, το καταλαβαίνω… Υπάρχει όμως ακόμα η "Λιλιπούπολη"! Και μέχρι τα πέντε ότι δουλειά γίνει, όπως λένε και οι επιστήμονες, γιατί μετά πέταξε το πουλί. Μετά ανακύκλωση με διαφορετικό τρόπο, μέχρι το τέλος του έργου…
Μετά μας πιάνουν κορόιδα για μια ζωή και μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μετά γινόμαστε πιόνια στα χέρια τους και ζούμε τις ζωές που άλλοι μας έχουν προγραμματίσει. Μετά τους πληρώνουμε τα χρήματα που μας χρωστάνε και τους δίνουμε και τα ρέστα δίχως να βγάλουμε τσιμουδιά. Μετά χάνονται τα πραγματικά ταλέντα γιατί μπαίνουν μπροστά τους οι γλύφτιδες και οι "τα κάνω όλα μετά τις δύο". Μετά παθαίνουμε κατάθλιψη γιατί δεν έχει σήμα το κινητό και άλλα τέτοια κουφά και μετά είμαστε γενικώς για κλάματα και άξιοι της μοίρας μας…
Δεν έχουμε μάθει τι σημαίνει συναγωνισμός, αλλά μόνο ανταγωνισμός. Δεν έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε, αλλά πως θα φάμε όλη την πίτα μόνοι μας. Δεν έχουμε μάθει να τρέχουμε το κατοστάρι με σκοπό να κόψουμε το νήμα , αλλά πως θα βάλουμε τρικλοποδιά στον διπλανό μας και έτσι χάνουμε την ουσία και αναλωνόμαστε σε μπούρδες και αηδίες και όταν έρθει η ώρα που μας δείχνει κάποιος τα άστρα, εμείς βλέπουμε το δάχτυλο. Ενώ τα πράγματα είναι τόσο απλά… Υπάρχει χώρος για όλους και μάλιστα μόνο τότε το παιχνίδι έχει αξία… Ο δρόμος για την Ιθάκη!
Και όσο γαμώτο μου, το μότο μου, από το 2003, δέκα χρόνια περίπου που βρίσκομαι στη δισκογραφία και αν φωνάζει "Η μουσική είναι μία, με χιλιάδες πρόσωπα και διαθέσεις, όπως η μέρα, όπως η νύχτα, όπως εσύ…" κάποιοι επιμένουν ακόμα να μοιράζουν και να διχάζουν φανατικά και χωρίς επιχειρήματα, προσπαθώντας να περάσουν την υποκειμενική τους άποψη, ως αντικειμενική, ως κατεστημένο, ως νόμο, δικτατορικά και χωρίς καμία αίσθηση δημοκρατίας, τη στιγμή που ξέρουμε πολύ καλά όλοι μας, ότι όλα είναι θέμα γούστου και ότι οποιαδήποτε ώρα μπορεί να ισχύσει και το "ρόδα είναι και γυρίζει…" για όλους και για όλα…
Νέα Δημοκρατία - Πασόκ, Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός, Έντεχνοι - Εμπορικοί. Ε! λοιπόν τέλος! Δεν υπάρχει τίποτα! Όλα είναι άνθρωποι! Άνθρωποι με αξίες. Άνθρωποι με παιδεία. Άνθρωποι με Α κεφαλαίο. Και αυτοί που θα μας πάνε μπροστά, συγχωρέστε με, αλλά θα είναι αυτοί που κάποτε στην παιδική τους ηλικία, παίξανε ξυπόλητοι στην γειτονιά τους, με το πάνινο τόπι και μόλις έφαγαν γκολ, χειροκρότησαν τον αντίπαλο…
 

Μετά το “Τσίρκο” και το αμφιλεγόμενο CD “Meditation”, ο Ανδρέας Λάμπρου προκαλεί ξανά παίζοντας μαύρη κωμωδία κι απονέμοντας OSCAR Μ@λ@κί@ς! Το ολοκαίνουριο βιντεοκλίπ “OSCAR”, σε σκηνοθεσία Μαυρομούστακου Μιχαήλ, έρχεται ως προάγγελος του νέου CD “Meditation 2”, που θα κυκλοφορήσει σύντομα από την Polymusic, σε στίχους και μουσική του Α. Λάμπρου. Πιστός στο ρεπερτόριο του, ο Ανδρέας σχολιάζει με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο τα γεγονότα! Προκαλεί και παροτρύνει…


Για το βιντεοκλίπ “OSCAR” ακολουθήστε το παρακάτω link:
{denvideo http://www.youtube.com/watch?v=780suQ-UPU8}

 
{denvideo https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=icUvkzoR1eQ#t=96s}

Ανδρέας Λάμπρου - Barcode
Μουσική, στίχοι: Ανδρέας Λάμπρου
Ενορχήστρωση: Κυριάκος (Domenico) Σιγάλας
CD: Ανδρέας Λάμπρου - Meditation 2
Ⓟ&© 2013 Polymusic

Σκηνοθεσία: M-Word
Βοηθός σκηνοθέτη: Μιχάλης Ευθυμίου
Διευθυντής φωτογραφίας: Αλέξανδρος Αλέξανδρου
Οπερατέρ: Δημήτρης Πεταλάς
Μοντάζ: Δημήτρης Πεταλάς
Backstage operator: Μαρκέλλος Πλακίτσης
Οργάνωση παραγωγής: Γιώργος Ζορμπάς
Make up artist: Lia Trap
Hair stylist: Ελένη Παϊρακταρίδου
Ρούχα: Costumier
Art direction: Creative Forward
Photos: Μάνος Σπανός

Στο video clip παίζει η γυναίκα και τα παιδιά του Ανδρέα Λάμπρου: Φλώρα Μπεγνή, Κωνσταντίνος Λάμπρου & Θεοφάνης Λάμπρου

Φιλική συμμετοχή: Παντελής Ευθυμίου, Βαρβάρα Καρά, Μαριλού Κατσαφάδου, Τερέζα Κρητικού, Γρηγόρη Πρέζερακος, Μιχάλης Σίγμα, Ντόρα Σιλή

 

Η Ελίνα Κωνσταντοπούλου «ξαναγιεννιέται» με το νέο τραγούδι του Ανδρέα Λάμπρου

Γράφει ο Τάσος Π. Καραντής


Την περασμένη Κυριακή(9/2) ο «ΟΡΦΕΑΣ», βρέθηκε – απκλειστικά - στο «STUDIO AVET», του Αβέτ Κιζιριάν και παρακολούθησε την ηχογράφηση, του νέου τραγουδιού του Ανδρέα Λάμπρου, που το ερμηνεύει η Ελίνα Κωνσταντοπούλου.
Ο πάντα εμπνευσμένος και παραγωγικός Ανδρέας Λάμπρου, υπογράφει τη μουσική και τους στίχους, σε μια – εσωτερικής δύναμης - ερωτική μπαλάντα, που βρίσκει την απόλυτη φωνή της, στην εξαιρετική κι έμπειρη Ελίνα Κωνσταντοπούλου, όπου με την ερμηνεία της τη σφραγίζει και την ετοιμάζει για σουξέ!
«Ξαναγεννιέμαι» είναι ο τίτλος τραγουδιού και λειτουργεί συμβολικά κι ελπιδοφόρα, τόσο για τους συνετλεστές του, όσο και για όλους μας φυσικά.
Μέχρι να το ακούσετε, πάρτε μια γεύση του, από τους στίχους του:

Ξαναγεννιέμαι
(Μουσική, στίχοι: Ανδρέας Λάμπρου)

Γκρίζο τοπίο, βροχή και κρύο
και μια συνήθεια που με πονά
Έρημη πόλη, φύγανε όλοι
κι έχω παρέα, τη μοναξιά

Μέχρι που ήρθες στη ζωή μου ξαφνικά
Κι όλα αλλάξανε και πήρανε φωτιά…

Ξαναγεννιέμαι, στη δική σου αγκαλιά
Κοντά σου όλα, τα μπορώ και τα τολμάω
Πάνω που είπα, δε θα ερωτευτώ ξανά
Μαζί σου μέχρι το Θεό, μπορώ και πάω

Ξαναγεννιέμαι, στη δική σου αγκαλιά
Κοντά σου όλα, τα μπορώ και τα τολμάω
Πάνω που είπα, δε θα ερωτευτώ ξανά
Μαζί σου μέχρι το Θεό, μπορώ και πάω

Και ακόμα πιο ψηλά…

Καμένο δάσος, σκισμένος άσος
που απ’ το μανίκι, δε βγαίνει πια
Θλιμμένα μάτια, χίλια κομμάτια
που δεν ανοίγουν, απ’ τη σκουριά

Μέχρι που ήρθες στη ζωή μου ξαφνικά
Κι όλα αλλάξανε και πήρανε φωτιά…


 

  
  
  

 


Φωτογραφίες: Μαρία Φιλιππάκη

 

 
Ο Ανδρέας Λάμπρου είναι ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης: μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδοποιός. Αν κι έχει στο χώρο της δισκογραφίας λιγότερο από δεκαετία, μετράει ήδη πάνω από 90(!) δουλειές (προσωπικές & συμμετοχές). Γράφει όλα τα είδη της μουσικής κι αυτό το δείχνουν κι οι πολυποίκιλες συνεργασίες του, που εκτείνονται από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη ως την Έφη Σαρρή. Γενικά, με μια κουβέντα, θα έλεγα, πως είναι δημιουργός των εκπλήξεων και των ανατροπών.
 
Ο συνθέτης Ανδρέας Λάμπρου είναι μια αξιοπρόσεκτη περίπτωση στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, μιας και μέσα σε λίγα μόνο χρόνια έχει στο ενεργητικό του δεκάδες δισκογραφικές παραγωγές, συνεργασίες και συμμετοχές! Αποκορύφωμα δε όλης αυτής της δημιουργικής, ανοδικής κι επιτυχημένης πορείας του, είναι η συνεργασία του με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη κι οι τρεις πλατινένιοι δίσκοι που ’χει κάνει μαζί της!  
Μίλησα με τον Ανδρέα Λάμπρου, γι’ αυτές τις πλατινένιες επιτυχίες του, για το χώρο του ελληνικού τραγουδιού και τη σχέση του μ’ αυτόν, αλλά, κυρίως, για τη νέα του δισκογραφική δουλειά, το «Meditation» (2cd – 32 δια(ο)λογισμοί /Polymusic, 2011), με την οποία μας παρουσιάζεται ως ένας ολοκληρωμένος τραγουδοποιός, μέσα από τους τρεις ρόλους του συνθέτη, του στιχουργού και του ερμηνευτή.
 

Ο γνωστός και επιτυχημένος τραγουδοποιός Ανδρέας Λάμπρου κυκλοφορεί τη δεύτερη προσωπική του δουλειά που έχει τίτλο «Gramophone».
Το «Gramophone» είναι ένα διπλό CD με 32 instrumental ή αλλιώς "Οργη-στρικά" κομμάτια, όπως αρέσει χαριτολογώντας στον τραγουδοποιό να λέει, που έχουνε μία Rock διάθεση.
Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες και ακριβότερες παραγωγές που έχουνε γίνει τα τελευταία χρόνια στην ελληνική δισκογραφία μιας και είναι μία παραγωγή που δουλεύεται χρόνια με πολύ μεράκι και πάθος από τους σπουδαιότερους και καλύτερους μουσικούς που έχουμε.
Ενσωματωμένη μέσα σε αυτή τη δουλειά, υπάρχει και η ουβερτούρα από την Rock Opera "666" που έχει ως θέμα της, την γέννηση και την παντοκρατορία του διαβόλου στο χθες, στο σήμερα και στο αύριο.
Το διπλό CD κυκλοφορεί σε όλα τα δισκοπωλεία, digital stores και επιλεγμένα βιβλιοπωλεία από την Polymusic, με διανομή από το Μουσικό Ταχυδρομείο.
Το [Gramophone] πιστεύουμε ότι είναι μία εναλλακτική πρόταση στη δισκογραφία με ορχηστρικά κομμάτια ψυχής που θα σας κρατάνε συντροφιά και θα χρωματίζουν τις μεγάλες και μικρές στιγμές τις ζωής σας! Καλή επανάσταση!

Πατήστε τα παρακάτω links και ακούστε 5 κομμάτια από το CD:
[Epic] http://youtu.be/MvsfC7NxibM
[Victor] http://youtu.be/vuC_HH7cMwU
[Bar] http://youtu.be/KpAo-nY2y7o
[Goal] http://youtu.be/f1OdxtxvMi0
[666] http://youtu.be/zIxREoddJjc

*Ο Ανδρέας Λάμπρου ένα χρόνο πριν είχε κυκλοφορήσει, πάλι από την Polymusic, μία διπλή δισκογραφική δουλιά με τίτλο «Meditation» που περιελάμβανε πεζά κομμάτια. Ουσιαστικά μία ποιητική συλλογή σε μορφή CD. Από αυτή τη δουλεία ξεχώρισαν τα κομμάτια «Τσίρκο» http://youtu.be/ZhDqIkIkxRI και «Μαύρο» http://youtu.be/bLy8-SJF9Aw τα οποία έκανε και Video Clip!

**Ο Ανδρέας Λάμπρου έχει γράψει τραγούδια σε ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της δισκογραφίας όπως: Γιώργος Νταλάρας, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Μιχάλης Δημητριάδης, Ελένη Δήμου, Γιάννης Ζουγανέλης, Μαντώ, Πέτρος Γαϊτάνος, Onirama, Τάκης Ζαχαράτος, Χριστίνα Μαραγκόζη, Νίκος Μακρόπουλος, Κατερίνα Κούκα κ.α.
Έχει κάνει τραγούδια για Θέατρο, Κινηματογράφο, Τηλεόραση, Ραδιόφωνο, Internet, Διαφήμιση, Τύπο, αλλά και για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Τραγούδια του έχουν κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Κάθε μου λέξη μια σταγόνα αίμα.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.